Full Moon(แวมไพร์หลงยุค เล่ม3)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 388 Views

  • 0 Comments

  • 43 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    13

    Overall
    388

ตอนที่ 2 : แวมไพร์ตัวร้าย(1.1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

ตอนเช้าที่บ้านของนที
วันนี้เป็นเช้าวันจันทร์และเป็นวันที่นทีกับนันตะต้องไปเรียนวันแรก นันตะก็เลยต้องลุกขึ้นมาเตรียมอาหารตั้งแต่เช้า แล้วยังรวมไปถึงคอยเตรียมชุดนักศึกษา และเตรียมรถไว้รอนทีด้วย
พอนันตะเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย นันตะก็ขึ้นไปตามนทีบนห้อง นันตะเคาะประตูห้องนทีอยู่สองสามครั้งนทีก็เปิดประตูห้องนอนออกมา แล้วนทีก็บอกนันตะว่า เดี๋ยวตามลงไปครับ
เมื่อนทีแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว นทีก็รีบลงไปทานอาหารเช้าที่นันตะเตรียมไว้ให้แล้วที่โต๊ะ หลังทานเสร็จนทีก็เดินอารมณ์ดีออกมาหานันตะที่หน้าบ้าน
นทีเห็นนันตะยืนรูปหล่อในชุดนักศึกษารออยู่ข้างรถ นทีก็วิ่งเข้าไปกอดนันตะ พร้อมกับแนบหน้าซบลงบนอกของนันตะ นันตะเลยถามนทีว่า
"มีอะไร? หืม... ทำไมนทีกอดพี่แต่เช้าเลยครับ? จะอ้อนอะไรพี่รึเปล่า?"
"ไม่มีอะไรครับ... แล้วก็ไม่ได้จะอ้อนอะไรเลย นทีแค่อยากพี่นันตะกอดก่อนไปเรียนครับ"
"ถ้างั้นก็รีบขึ้นรถเถอะ? เดี๋ยวจะสายนะ"
"ขอนทีกอดพี่นันตะอีกสักพักได้ไหมครับ?"
"อืม... ได้สิ"
พอนทีขอกอด นันตะก็อ้อมแขนของตัวเองไปกอดกระชับนทีเข้ามาหาตัวเอง เพื่อให้กอดแนบแน่นมากขึ้น เพราะนันตะต้องการจะส่งผ่านความอบอุ่นให้กับนที นันตะรู้ว่าวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก นทีต้องการมีผู้ปกครองคอยให้กำลังใจ แต่นันตะไม่รู้ว่าควรพูดให้กำลังใจนทียังไงดี นันตะเลยใช้วิธีกอดแทนคำพูด
ตรงกันข้ามกับนที ที่นทีอยากกอดนันตะ เพราะนทีรักนันตะมาก จนไม่อาจเก็บไว้ในใจได้อีกต่อไป จึงต้องการที่จะแสดงออกให้บ่อยและมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ในระหว่างที่นทีกำลังกอดนันตะอย่างมีความสุขอยู่นั้น ที่บริเวณหน้าบ้านของนที ก็มีฝูงค้างคาวบินโฉบไปมาจำนวนมาก และค้างคาวยังพยายามบินลงมาจิกนที ซึ่งตอนนี้นันตะกอดอยู่
เมื่อเห็นเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้น นันตะก็รู้ได้ทันทีว่า นี่คือฝีมือของไกรภพ เพราะนันตะได้กลิ่นของไกรภพอบอวนไปทั่วบริเวณ นันตะรีบกดหัวของนทีแนบสนิทลงกับแผ่นอกของตัวเองทันที หลังจากนั้นนันตะก็ใช้มืออีกข้างคว้าค้างคาวที่บินโฉบเข้ามาใกล้ ๆ ทีละตัว เมื่อคว้าได้นันตะก็ใช้มืออันทรงพลังของตัวเองบีบจนไส้ทะลักออกมาแล้วก็ปาซากของค้างคาวทิ้งไปเรื่อย ๆ จนหมดไม่เหลือสักตัว พอนันตะจัดการกับค้างคาวสมุนของไกรภพเสร็จ นันตะก็ได้ยินเสียงของไกรภพหัวเราะดังก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหายไปในเวลาต่อมา
เมื่อนันตะมั่นใจว่าไกรภพไปแล้ว นันตะก็รีบผลักไหล่ของนทีออกเบา ๆ แล้วถามนทีว่า
"นที? คุณเป็นอะไรรึเปล่า?"
"ไม่เป็นไรครับ... แต่นทีกลัวค้างคาวมากกว่าครับ..."
"อืม... ไม่ต้องกลัวแล้วล่ะ... พี่ไล่มันไปหมดแล้ว"
"พี่นันตะครับ? แล้วค้างคาวมันมาจากไหนตั้งมากมายครับ? ทำไมมันถึงบินมาพร้อมกันเป็นฝูงแบบนี้ล่ะครับ?"
"สงสัยกำลังจะเกิดพายุ... มันก็เลยอาจจะกำลังพากันอพยพหนีพายุน่ะ ไม่มีอะไรหรอก... นทีไม่ต้องคิดมากนะครับ?"
"ครับ..."
"ถ้างั้น... ขึ้นรถเถอะ... สายแล้ว"
"ครับ..."
นันตะรีบจูงมือของนทีไปขึ้นรถอีกฝั่ง แล้วนันตะก็รีบกลับมานั่งประจำที่คนขับ และรีบขับรถออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เพราะสายแล้ว ในระหว่างขับรถไปมหาวิทยาลัย รถก็ติดมากเป็นพิเศษ จนทำให้นันตะอารมณ์เสียมากพอสมควร แต่นันตะก็พยายามเปิดเพลงฟังเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ และในระหว่างที่กำลังฟังเพลงเพลินอยู่นั้น ในวิทยุก็รายงานข่าวด่วนแทรกเพลงเข้ามาว่า ทางข้างหน้ามีอุบัติรถบัสคว่ำ ทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก จึงขอให้ผู้ใช้รถใช้ถนนอยู่ในบริเวณดังกล่าวหลีกเลี่ยงการใช้ถนนสายนี้
เมื่อรายงานข่าวอุบัติเหตุจบลงเพียงห้านาที ผู้คนที่ขับรถอยู่ในบริเวณนั้นก็ทยอยกันเลี้ยวรถออกไปจากถนนสายนี้ จนตอนนี้ถนนโล่งไร้ผู้คน ไร้รถยนต์วิ่งไปมา เหลือเพียงรถของนันตะกับนที
นันตะใช้ตาทิพย์ของตัวเองมองตรงไปในจุดเกิดเหตุ แล้วนันตะก็เห็นไกรภพยืนแสยะยิ้มให้นันตะอยู่ นันตะจึงส่งกระแสจิตไปถึงไกรภพว่า

"ไกรภพ...ข้าขอเตือนเจ้า... ว่าอย่าแตะต้องนทีหลานของข้า"
"นทีเป็นหลานของท่าน...แต่มันเป็นลูกเลี้ยงของข้า... ข้าต้องการตัวมันคืนกลับมา ท่านนันตะ... โปรดส่งนทีคืนมาให้ข้า แล้วข้าจะไม่วุ่นวายกับท่านอีก... ข้าสัญญา"
"ไกรภพ... หลบไป... ไม่งั้นข้าจะฝังเจ้าไว้ใต้พิภพชั่วกัปชั่วกัลป์"
"ฮ่าาา... ฮ่าาา... ฮ่าาาา... ท่านนันตะ? ท่านแน่มาก... ข้ารู้ว่าท่านทำได้... แต่ข้าขอบอกท่านเอาไว้ตอนนี้เลยว่า... ข้าจะไม่รามือแน่ ข้าจะหาหนทางเอาชนะท่านให้ได้... คอยดูเถอะ"
"หลีกทางให้ข้ากับนทีเดี๋ยวนี้"
"อ้อ... เชิญ... เชิญเลยครับท่านนันตะ วันนี้ข้าจะไม่ขวางทางท่านหรอก... แล้วเจอกันนะครับท่านนันตะ"
"หลีกทาง!"
"ฮ่าาา.... ฮ่าาา... ฮ่าาาา... ฮ่าาา... ฮ่าาา... ฮ่าาาา "

เมื่อการสนทนาทางกระแสจิตจบลง ไกรภพก็หายไปทันทีพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ค่อย ๆ หายไป และเมื่อไกรภพหลีกทางให้แล้ว นันตะก็หันไปถามนทีที่ยังนั่งมองอุบัติข้างหน้าอยู่ว่า
"นที? คุณเป็นอะไรรึเปล่า?"
"อ้อ... เปล่า ๆ ครับ คือ...เมื่อกี้ผมรู้สึกว่าผม... เห็นคนรู้จักยืนอยู่ตรงนั้น แต่...ตอนนี้เขาหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้"
"คุณว่าอะไรนะ? เมื่อกี้คุณเห็นใครนะ?"
"อ้อ... ผมบอกว่าผมเห็นคนรู้จักครับ... ยืนยิ้มให้ผมอยู่ตรงนั้น"
"แล้วคุณจำได้รึเปล่าว่าเขาเป็นใคร?"
"ไม่ได้ครับ... แค่รู้สึกคุ้น ๆ แค่รู้สึกว่าเคยรู้จัก"
"เอ่อ.... นทีครับ... พี่ว่า...บางทีคุณอาจจะแค่ตาฝาดก็ได้นะ "
"ไม่ฝาดครับ ผมเห็นจริง ๆ "
"เอ่อ... นทีหันมานี่สิ ผม...มีอะไรจะให้"
"อะไรครับ? อ๊ะ... อุ๊บบบบบบบบบ"
นันตะดึงนทีเข้าหาตัวเอง แล้วนันตะก็ประกบปากจูบนทีอย่างลึกซึ้ง จนนทีเคลิ้มไปกับรสจูบที่นทีปรารถนามานาน เมื่อนันตะเห็นว่่า นทีกำลังเคลิ้ม นันตะก็เข้าไปในกล่องความทรงจำของนที แล้วจัดการลบความทรงจำของนทีเกี่ยวกับไกรภพออกไปอีกครั้ง เมื่อนันตะมั่นใจแล้วว่านทีลืมไกรภพแล้ว นันตะจึงค่อย ๆ ถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง
-------------------------------------------------------------------------------------------------
sundog





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น