Full Moon(แวมไพร์หลงยุค เล่ม3)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 391 Views

  • 0 Comments

  • 45 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16

    Overall
    391

ตอนที่ 1 : Cute coconut man.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

ที่บ้านของนที

"พี่นันตะครับ? ทำอะไรกินน่ะ? หอมจัง"

"ทำของโปรดให้นทีครับ... หิวแล้วเหรอ? "

"หิวมาก... จนไส้จะขาดอยู่แล้วล่ะครับ"

"ถ้างั้นไปนั่งรอเลยครับ... ถ้าเสร็จแล้ว... เดี๋ยวพี่ยกออกไปให้นะครับ"

"คร้าบบบบ..."

นันตะกำลังทำอาหารเย็นให้นทีทาน เพราะทุกวันนี้นันตะทำหน้าที่คล้ายพี่ชายของนทีไปแล้ว ตั้งแต่วันที่นันตะอุ้มนทีเดินออกจากปราสาทแวมไพร์มา นันตะก็ลบความทรงจำของนทีออกทั้งหมด เนื่องจากนันตะต้องการให้นทีเริ่มต้นชีวิตใหม่

หลังจากนทีโดนลบความทรงจำแล้ว นันตะก็ใส่ความทรงจำใหม่เข้าไปในความทรงจำของนที ทำให้ตอนนี้นทีเข้าใจว่า นันตะนั้นเป็นพี่เลี้ยงของตัวเอง ที่พ่อแม่ฝากให้มาดูแลแทน

นันตะพานทีไปซื้อบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่และหรูหราสมฐานะของนที และยังพานทีไปสมัครสอบเรียนในคณะแพทย์ เพราะนทีบอกว่าชอบสาขานี้ แล้วนทีก็สอบผ่านเข้าไปเรียนคณะแพทย์เหมือนอย่างที่นันตะตั้งใจเอาไว้ ที่สำคัญกว่านั้น นันตะยังลงสมัครสอบเข้าเรียนคณะแพทย์เหมือนกันกับนที จนสามารถสอบผ่านเข้าไปเรียนกับนทีได้อย่างง่ายดาย




ที่โต๊ะอาหาร

"ของโปรดนทีมาแล้วคร้าบบบ"

"ว้าว... น่าทานจังเลยครับพี่นันตะ แต่ทำไมมีจานเดียวล่ะครับ? แล้วของพี่นันตะไม่มีเหรอ? "

"เอ่ออออ... คือพี่ทานแล้วครับ"

"พี่นันตะอ่ะ... นิสัยไม่ดีเลยนะ แอบทานก่อนผมได้ยังไงกัน"

"พี่ขอโทษครับ"

"ขอโทษอย่างเดียวไม่พอหรอกครับ "

"แล้วต้องทำยังไงถึงจะพอล่ะ? "

"ต้องหอมแก้มขอโทษด้วยถึงจะพอ"

"ห๊าาาา!!! ต้องหอมแก้วด้วยเหรอครับ? พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า...เวลาขอโทษมนุษย์ต้องหอมแก้มด้วย"

"โห... พี่นันตะเรียกมนุษย์เลยเหรอครับ? แค่เรียกว่า คน เฉย ๆ ก็พอแล้วล่ะครับ"

"อ้อ... ขอโทษครับ พอดีพี่ชินคำว่ามนุษย์มากกว่า... พี่เลยลืมตัว"

"ขอโทษเฉย ๆ อีกแล้ว... ผมบอกแล้วไงว่าให้หอมแก้มด้วย"

"ไม่ดีกว่าครับ... เพราะพี่คิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่"

"ทำไมถึงไม่เหมาะ? พี่นันตะรังเกียจผมเหรอ? "

"เปล่านะครับ... พี่ไม่เคยรังเกียจนทีเลยนะ แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไร? "

"ถ้าพ่อของนทีรู้ว่า... พี่หอมแก้มนที... มีหวังพวกเขาต้องลุกออกจากโลงมาฆ่าพี่แน่ ๆ เลย"

"ไหนพี่นันตะบอกว่า... พ่อของผมทั้งสองท่านนิพพานไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วพวกท่านจะรู้ได้ยังไง? ว่าเราทำอะไรกันน่ะ"

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ... ใครจะไปรู้... พวกเขาอาจกำลังจับตามองเราอยู่ก็ได้นะ... เพราะพี่รู้สึกเสียวสันหลังมาเป็นระยะ ๆ "

"ถ้างั้นเอาแบบนี้ไหมครับ? "

"เอาแบบไหนเหรอครับ? "

"แบบว่า... ให้นทีเป็นฝ่ายหอมแก้มพี่นันตะแทน... แค่นี้พ่อของนทีก็ไม่ว่าพี่นันตะแล้วล่ะครับ"

"ห๊าาาาา... จุ๊บ..."

"หึ... โดนหอมแก้มแค่นี้ถึงกับช๊อคไปเลยเหรอครับ? "

"นที... นี่คุณ... จุ๊บ"

"หึ... โดนหอมแก้มสองทีแค่นี้... ถึงกับตาค้างเลยเหรอครับ? "

"ผม... จุ๊บ"

"หึ... นทีต้องขอโทษคุณด้วยนะ... ที่ทำให้ตกใจ"

"ผม... จุ๊บ"

"หึ...ราตรีสวัสดิ์นะครับ พ่อ Coconut man..."

"??? "

----------------------------------------------------------

sundog





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น