ตอนที่ 9 : Welcome to the final show

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

หลังจากที่คุณชายกับมานพ เสร็จภารกิจรักในท้องทะเลแล้ว พวกเขาก็ค่อย ๆ ว่ายน้ำกลับเข้าฝั่ง แล้วก็ขับรถต่อไปจนถึงบ้านปู่กับย่า ของ มานพ แต่พอไปถึงบ้านของปู่กับย่า คุณชายก็หลับไปแล้ว เพราะเพลียมาก จนมานพต้องอุ้มคุณชาย เข้าบ้านปู่กับย่า แล้วพาไปนอน ในห้องนอนของมานพ และมานพก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนรัก พร้อมกับห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่ มานพจะกลับลงไปชั้นล่าง เพื่อไปพบกับปู่กับย่าของเขา และมานพยังเล่าเรื่องน้องชายของเขาให้ปู่กับย่าฟังว่า เจอน้องชายแล้ว แต่ยังไม่ได้คุยกัน น้องชายก็หายไปอีกแล้ว และมานพยังเล่าเรื่องคุณชายให้ปู่กับย่าฟังด้วย พอปู่กับย่าได้ฟังก็ดีใจที่หลานตัวเองมีแฟนแล้ว แล้วยังให้บอกให้รีบพามาแนะนำให้ปู่กับย่ารู้จัก และให้รีบขอแฟนแต่งงานเร็ว เพราะปู่กับย่าอยากอุ้มหลาน และหลังจากมานพกอดปู่กับย่าจนหายคิดถึงแล้ว


มานพก็กลับขึ้นไปนั่งอ่านหนังสือรอคุณชาย อยู่บนห้อง จนคุณชายตื่น มานพเลยบอกให้คุณชายไป อาบน้ำแต่งตัว พอคุณชายทำภารกิจส่วนตัวจนเสร็จ แล้วพวกเขาก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อพาคุณชายไปพบปู่กับย่า แต่พอไปถึง ปู่ก็ไปพักผ่อนแล้ว เพราะปู่อายุเยอะแล้ว เหลือแค่คุณย่านั่งรออยู่ แล้วมานพก็พาคุณชาย ไหว้ย่า คุณย่าของมานพดูท่าทางเอ็นดูคุณชายมาก และบอกให้คุณชายขยับเข้าไปใกล้ ๆ คุณชายก็เลยขยับเข้าไป พอคุณย่าได้เห็นหน้าคนรักของหลานใกล้ ๆ คุณย่าก็ยิ้มออกมาน้อย ๆ แล้วก็ทักทายคุณชายว่า


"ไหว้พระเถอะลูก หนูชื่ออะไร หนูคบกับ มานพ มานานรึยังลูก "

"ชื่อนายครับ แล้วก็พึ่งคบกันไม่นานครับ ยังไม่ถึงปีเลยครับ"

"แล้วหนูรักตานพ หลานย่า ไหม หืม"

"รักสิครับ"

"แล้วเมื่อไหร่หนูกับนพ จะมีหลานให้ย่าล่ะ ย่าแก่มากแล้วนะ ย่าอยากอุ้มหลาน"

"เอ่อออออ คืออออ คือว่าาาา ผม"


พอคุณชายเจอคำถาม ที่ตอบยาก คุณชายก็เหมือนกับคนเจอทางตัน อ้ำอึ้ง พูดไม่ออก และหันไปมอง มานพ สื่อความหมายว่า ช่วยผมหน่อย ผมเจอทางตันแล้วละ มานพ ก็เลยขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ คุณชาย พร้อมกับกุมมือคุณชายเอาไว้ แล้วบอกกับคุณย่าว่า


"เอ่อ คุณย่าครับ ถามอะไรแบบนั้นครับ ผู้ชายจะมีหลานได้ยังไงล่ะครับ "

"ตานพ ลูกไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็ก ลูกก็ต้องรู้สิว่าทุกวันนี้ ผู้ชายก็มีลูกเองได้"

"เอ่อออ คุณย่าครับ เอาไว้ รอให้ผมแต่งงานกับเขาก่อน แล้วผมจะวางแผนครอบครัวอีกทีนะครับคุณย่า "

"แต่ย่าดูโหงวเฮ้ง ของเขา แล้ว เขา โหงวเฮ้งดีทีเดียวละ หน้าตาดีสมส่วนมากเลย สมบูรณ์แบบไปทุกส่วน ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชาย ไปประกวดนางสาวไทยได้เลยนะ แล้วก็ที่สำคัญโหงวเฮ้งของเขา รับทรัพย์มากเลย ย่าชอบเขามากเลยละ ทำไมนพ ไม่ขอเขาแต่งงานไปเลยล่ะ หืม จะรออะไรอีก รีบขอเขาแต่งงานวันนี้เลยเป็นไง เขาอยากได้สินสอดเท่าไหร่ ย่าจะทุ่มไม่อั้นเลย "

"เอ่ออออ คุณย่าครับ ผมยังไม่กล้าขอครับ เพราะเขายังเด็กอยู่ แล้วก็ ผมกลัวเขาปฏิเสธ ผมก็เลยยังไม่กล้าขอครับ"

"อืม ถ้าอย่างงั้น นพก็ต้องทำคะแนนสิลูก เอาอย่างนี้สิ นพ พาเขาไป เยี่ยมชมฟาร์มเลี้ยงหอยมุก ดีไหม เผื่อเขาจะชอบเครื่องประดับพวกไข่มุก ถ้าเขาชอบ นพก็หาชิ้นที่มันเหมาะให้เขา แล้วก็ขอเขาแต่งงานเลย "

"เอ่อ ครับ ผมเองก็คิดว่าจะพาเขาไปอยู่แล้ว ถ้างั้นผมพาคนรักของผม ไปตอนนี้เลยนะครับ"

"ไปเถอะลูก"


มานพ และ คุณชาย ไห้วลาคุณย่า ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป แล้วก็พากันเดินกลับไปที่รถ แต่ว่าคุณชายเดินหน้างอ ออกไปก่อนเลย จนมานพ ต้องวิ่งตามไปง้อ ถึงแม้มานพจะ ไม่รู้ว่าคุณชายงอนเรื่องอะไร แต่ก็ยังไปกอด ไปหอม เพื่อง้อแฟนเด็กของเขา


"ทูลหัวของพี่เป็นอะไรไปอีกล่ะ หืม จุ๊บ"

"มีอะไรที่คุณยังไม่ได้บอกผมอีกไหมครับ ทำไมชอบปิดบังผม "

"โถ ทูลหัว อย่างอนสิ ไม่มีอะไรอีกแล้วล่ะ มีแค่นี้แหละ ผมแค่จะพาคุณไปเยี่ยมชมฟาร์มหอยไข่มุก ที่มีหอยตัวเท่ากำปั้นคุณไง"

"ไม่อะ ผมไม่อยากไป ผมไม่อยากดู เพราะคุณชอบปิดบังผม ผมยังงอนเรื่องเก่าอยู่เลย แต่ตอนนี้มีเรื่องใหม่ให้ต้องงอนอีกแล้ว"

"โถ ทูลหัว ก็ผมเห็นคุณชอบดูหอย ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไม่อยากไปล่ะ หืม จุ๊บ"

"บ้า ชอบดูหอยที่ไหนกันเล่า ประสาท ผมไม่ได้ชอบดูหอยสักหน่อย ผมแค่ชอบดูไข่มุกในหอย เพราะมันสวยดี ไม่เกี่ยวกับหอยเลย"

"อ้อ ชอบดูไข่มุกในหอยเหรอ อืม ถ้างั้นผมพาคุณไปดูหน้าร้านเลยดีไหม มีไข่มุกหลากหลายแบบ ให้เลือกได้ตามสบาย แล้วถ้าทูลหัวชอบ ผมจะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้ ทูลหัวเลย ดีไหมครับ จุ๊บ"

"โห มีหน้าร้านด้วยเหรอครับ งั้นผมไปก็ได้ครับ เพราะผมอยากดูของจริง ว่ามันจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน"

"งั้น เชิญเลยครับ ทูลหัว ไปกันเลย"


มานพ พาคุณชายขับรถ กลับเข้าไปในตัวเมือง แล้วก็ตรงไปที่ร้านขายเครื่องประดับไข่มุกขนาดใหญ่ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจังหวัด พอไปถึงหน้าร้าน คุณชายลงจากรถ แล้วก็เริ่มมองดู ตั้งแต่ป้ายชื่อร้าน ที่มีชื่อร้านว่า Marnob South Sea Pearls. แล้วคุณชายก็มองเข้าไปในร้าน ซึ่งทำให้สามารถมองเห็นไข่มุกที่โชว์เรียงราย อยู่ในตู้กระจก ได้อย่างชัดเจนจากภายนอกร้าน คุณชายยืนลังเลอยู่นาน และคิดว่าจะเข้าไปดีไหม เพราะมันเยอะมาก ลูกค้าก็เยอะ พนักงานก็เยอะ คุณชายเลยตาลาย แล้วในที่สุดคุณชายก็ตัดสินในหันหลังกลับไปที่รถ แต่มานพคว้าข้อมือคุณชายเอาไว้ แล้วดึงเข้าร้านไปเลย คุณชายก็ได้แต่เดิมตามแรงดึงของมานพเข้าร้านไป


พอเข้ามาในร้าน พนักงานในร้านก็ต่างยกมือไหว้มานพ และทักทายด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส และแม้แต่ลูกค้ามากมายที่อยู่ในร้าน ต่างหันมาทักทายมานพ อย่างสนิทสนม แต่มานพไม่สนใจ รีบกุมมือคุณชายเดินขึ้นไปชั้นสองของร้าน ซึ่งที่ด้านหน้าเขียนป้ายติดเอาไว้ว่า South sea pearls. พอเข้ามาถึงก็มีพนักงานสาวสวยคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาทักทาย ต้อนรับมานพ อย่างสนิทสนม แต่มานพไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่ และยังคงกุมมือคุณชายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


"สวัสดีค่ะ คุณมานพ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่เห็นคุณโทรบอกมิ้นเลย มิ้นคิดถึงคุณมากเลย คุณมานพ คุณ ใจร้ายกับ มิ้นมากเลยนะคะ "

"หุบปากของเธอก่อนได้ไหม แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครสั่งให้เธอมาอยู่ห้อง วีไอพี ห๊า"

"ก็ ผู้จัดการ ไปดูงานที่ต่างประเทศ แล้วไม่มีใครอยากมาประจำอยู่ชั้นสอง มิ้นก็เลยอาสามาเองค่ะ "

"ฮึ่ย ถ้างั้นคุณออกไปก่อน ผมจะพาคนรักของผมมาดูเครื่องประดับ "

"คนรัก คนรัก คนรักคุณเหรอคะ ผู้ชายหน้าหวานคนนี้เป็นคนรัก ของคุณเหรอคะ แล้วมิ้นล่ะคะ มิ้นเป็นอะไรคะ"

"ใช่เขาเป็นคนรักของผม และกำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้ ส่วนคุณจะเป็นอะไร ก็เรื่องของคุณ จะมาถามผมทำไม ออกไป ผมต้องการเวลาส่วนตัว ให้คนรักของผมเลือกเครื่องประดับ แล้วก็ไมต้องให้ใครเข้ามา ถ้าไม่อยากตาย เข้าใจไหม ห๊า"

"ค่ะ ๆ ไปแล้วค่ะ"


พอสาวสวยชื่อมิ้นโดน มานพอารมณ์เสียใส่ เธอก็รีบวิ่งออกจากห้องไป เหลือไว้เพียง คุณชาย ที่ยังยืน งง และมองหน้ามานพ อย่างไม่เข้าใจอะไรเลย ตั้งแต่เดินเข้ามาที่ร้าน คุณชายก็พอจะเดาออกแล้วว่าร้านเครื่องประดับขนาดใหญ่นี้ เป็นของมานพ แต่คุณชายไม่สนใจเรื่องนี้ คุณชายแค่ติดใจเรื่องพนักงานสาวที่ชื่อมิ้น ว่าทำไมเธอคุยกับมานพ เหมือนกับว่า เธอรู้จักมานพเป็นอย่างดี และแสดงสีหน้าไม่พอใจเมื่อได้ยินว่ามานพ เรียกคุณชายว่าคนรัก


"ผู้หญิงคนนั้น ดูเหมือนว่าเธอกำลังหึงอยู่นะ คุณว่าไหม "

"เขาจะมาหึงอะไรกันล่ะครับคุณชาย อย่าไปเอาเรื่องแบบนี้มาใส่ใจเลยนะครับ ผมรักคุณชายของผมคนเดียว ไม่เกี่ยวกับใคร เพราะฉนั้นอย่าไปสนใจเรื่องของเธอเลยนะครับ นะครับ ทูลหัว"

"อ้อ ครับ ว่าแต่คุณพาผมมาที่นี่ทำไมครับ ผมว่าร้านเครื่องประดับของคุณมันใหญ่เกินไป ลูกค้าก็เยอะ พนักงานก็เยอะ ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะมันดูวุ่นวายเกินไป เรากลับกันเถอะครับ ผมไม่ดูแล้วก็ได้ครับไข่มุก อะไรเนี่ย "

"คุณชายครับ ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ดูสักหน่อยเถอะนะครับ เดี๋ยวผมจะเป็นไกด์ให้คุณเอง และที่สำคัญเครื่องประดับที่นี่ เป็นไข่มุกจากธรรมชาติทั้งหมดเลยนะครับ เป็นไข่มุกจากท้องทะเลทางตอนใต้ ของประเทศออสเตรเลีย ที่ผ่านการรับรองมาแล้วทุกชิ้นเลยนะครับ ผมคิดเอาไว้ว่าจะพาคุณชายของผม มาที่นี่ตั้งนานแล้วนะครับ ห้อง วี ไอ พี ห้องนี้ ผมสั่งปิดไว้ ไม่ให้ลูกค้าเข้ามาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วนะครับ เพราะอยากเก็บไว้ให้คุณชายของผม มาเลือกก่อนลูกค้า วี ไอ พี คนอื่นครับ "

"โถ ที่รัก คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อผมขนาดนี้หรอกครับ คุณปิดไว้แบบนี้เสียรายได้ไปตั้งเยอะ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ"

"เสียรายได้ไป ผมก็ไม่เสียดายอะไร เพราะผมให้ความสำคัญกับความรัก มากกว่าธุรกิจครับ "

"หมายความว่า คุณไม่สนใจผลกำไร จากการประกอบการเหรอครับ"

"สนครับ แต่ว่าผมให้ความสำคัญกับ คุณ มากกว่าผลกำไร เพราะผมรักคุณ ความรัก มันทำให้ผมมีความสุขครับ แม้ว่า ความสุขเป็นแค่ นามธรรม ที่จับต้องไม่ได้เหมือน ผลกำไรของธุรกิจ แต่มันคือความสุขที่แท้จริง สำหรับผมครับ"

"อ้อ ครับ ผมไม่เข้าใจหรอกนะครับ แต่ผมจะ อ้อ เอาไว้ก่อน แล้วคุณมีอะไรจะโชว์ผมเหรอครับ เกี่ยวกับธุรกิจ South sea pearls ของคุณ เชิญเลยครับ "

"ทางนี้เลยครับ ทูลหัว"


มานพกุมมือคุณชายเดินชม เครื่องประดับไข่มุกไปเรื่อย ๆ พร้อมกับอธิบายว่า แต่ละชิ้นได้มาจากไหน สีของไข่มุกมีความหมายว่าอะไร คุณชายก็ได้แต่พยักหน้าแบบเข้าใจ แต่คุณชายไม่เข้าใจอะไรเลย จนมานพ พาคุณชายเดินไปชมเครื่องประดับไข่มุกอีกชิ้นหนึ่ง ที่อยู่ในตู้โชว์กลางห้อง ตู้โชว์นี้ มีไข่มุกเพียงชิ้นเดียววางโชว์อยู่ในนั้น เครื่องประดับชิ้นนี้ เป็นสร้อยข้อมือ ประดับเพชรสวยงาม และยังมี ไข่มุกประดับอยู่ตรงกลางของสร้อยข้อมือ ซึ่งไข่มุกชิ้นนี้เป็นสีชมพูอ่อน ๆ เม็ดกลมใส คุณชายสนใจมาก จนต้องเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วก้มมองดูไข่มุกอยู่นาน ปรากฏว่ามันสวยถูกใจคุณชายมาก เพราะคุณชายสามารถมองเห็นหน้าตัวเองในไข่มุกเม็ดนั้นได้อย่างชัดเจน เพราะว่าไข่มุก มีความวาว สว่าง สดใส มาก คุณชายจึงหันมาถามมานพเกี่ยวกับเครื่องประดับชิ้นนี้


"ที่รักครับ เครื่องประดับชิ้นนี้ ผมขอซื้อได้ไหมครับ ผมชอบมากเลย ผมขอซื้อได้ไหมครับ"

"ไม่ได้หรอกครับ เพราะมีคนจองแล้วครับ"

"ว้าาาา น่าเสียดายจังเลยนะครับ ปกติผมก็ไม่ชอบเครื่องประดับหรอกนะครับ เพราะผมดูไม่เป็น แต่ว่า นิว เขาชอบเครื่องประดับมากเลยนะครับ ผมคิดถึงนิวจัง ถ้า นิว อยู่ที่นี่ นิวคงเหมาหมดทั้งร้านเลยล่ะ "

"คุณชาย ไม่เป็นไรนะครับ ถึงนิวไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ผมก็อยู่ที่นี่กับคุณนะครับ ถ้าคุณดูไม่เป็น คุณอยากเหมาหมดทั้งร้านเลยก็ได้ ผมยินดีครับ"

"ไม่ดีกว่าครับ เพราะทั้งร้าน ผมชอบชิ้นนั้น แค่ชิ้นเดียว แต่ว่าน่าเสียดายนะครับ ที่มีคนจองแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้างั้นเรากลับกันเถอะครับ"

"เดี๋ยวสิ จะรีบไหนล่ะ หืม จุ๊บ"


พอคุณชายกำลังจะเดินออกไปจากร้าน มานพก็รีบคว้าเอวคุณชายเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับหอมแก้ม แล้วก็บอกคุณชายว่า เขามีของขวัญจะมอบให้คุณชาย คุณชายจึงถามว่าของขวัญอะไร ยังไม่ถึงวันเกิดเลย และก็ไม่ต้องให้อะไรเป็นของขวัญทั้งนั้นแหละ เพราะคุณชายไม่ต้องการอะไร แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ มานพก็พอ มานพเลยบอกคุณชายไปว่า ของขวัญที่เขาจะมอบให้คุณชาย ไม่ใช่ของขวัญวันเกิด แต่เป็น ของขวัญสื่อรัก แล้วมานพก็บอกให้คุณชายหลับตาลง คุณชายก็เลยหลับตาลงตามที่มานพบอก แล้วมานพก็กอดคุณชายเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วพาคุณชายเดินไปเรื่อย ๆ จนมาถึงตู้โชว์เครื่องประดับที่คุณชายชอบ มานพก็เปิดตู้ออก แล้วหยิบสร้อยข้อมือชิ้นนั้น ขึ้นมาใส่ให้คุณชาย พร้อมกับมอบจูบที่แสนอ่อนโยนให้คุณชาย แล้วถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง พอคุณชายลืมตาขึ้น ก็รีบยกข้อมือตัวเองขึ้นมาดู และพอคุณชายเห็นสร้อยข้อมือชิ้นนั้น มันคือสร้อยข้อมือที่คุณชายอยากได้ แต่มีคนจองแล้ว คุณชายร้องถามมานพว่า


"ที่รัก สร้อยข้อมือชิ้นนี้ คุณบอกว่าลูกค้าจองแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วคุณเอามาให้ผมทำไมครับ คุณทำแบบนี้ ลูกค้าโวยวายแย่เลยนะครับ ถอดครับ ผมไม่เอาหรอกครับ ถอดให้ผมหน่อย ผมไม่อยากถอดเอง ผมกลัวมันจะขาด เร็วครับถอดให้ผมหน่อย"

"ทูลหัวครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ คือ คือว่า ลูกค้าคนนั้น เขาจองไว้ให้คุณชายครับ เขาสั่งทำเป็นพิเศษเพื่อคุณ ไข่มุกเม็ดนี้ เขาประมูลมาจากออสเตรเลียเลยนะครับ มันหายากมากเลยนะครับ ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น แต่ว่าลูกค้าคนนั้นเขาไม่ยอมขายครับ เพราะเขาจองเอาไว้ให้คุณชายครับ เขาบอกว่าเขารักคุณชายมาก เขาเลยอยากมอบของมีค่าชิ้นนี้เพื่อเป็น ของแทนใจ และไข่มุกเม็ดนี้เขาตั้งชื่อให้มันว่า ไข่มุกสื่อรัก เพราะฉะนั้นไม่ต้องถอดครับ จุ๊บ Welcome to the final show ครับ"


"Your final show is so big คุณ คือผมรับไว้ไม่ได้หรอกนะครับ ผมว่าคุณเก็บไว้เถอะ ผมไม่ต้องการของมีค่าแบบนี้หรอกครับ เรารักกัน ก็ไม่เห็นจะต้องให้ของมีค่าขนาดนี้กับผมเลยนี่ครับ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ สร้อยข้อมือเส้นนี้ มีมูลค่ามากที่สุด ตั้งแต่ผมทำธุรกิจฟาร์มไข่มุกมา ผมเลยอยากเก็บเอาไว้เพื่อมอบ ให้คนที่มีค่าที่สุดของผมครับ เพราะฉะนั้นห้ามถอดเด็ดขาดเลย ถ้าคุณถอดโดยไม่มีเหตุผล เมื่อไหร่ ผมจะทำโทษคุณให้ฟ้าเปลี่ยนสีเลย "

"เอ่อ ไม่ถอดก็ได้ครับ แต่อย่าทำโทษผมอีกเลยนะครับ แค่ตอนอยู่ในทะเล คุณก็ทำโทษผม จนผมก็รู้สึกว่าฟ้าเปลี่ยนสีไปแล้วทุกสีเลย เฮ่ ผมไม่ถอดก็ได้ครับ "

"หึ หึ หึ คุณชายผมรักคุณมากนะครับ จุ๊บ"

"ผมก็รักคุณครับ นายหัว จุ๊บ"

"ไปเถอะครับ เรากลับบ้านเรากันนะครับ "

"ครับ"


แล้วมานพก็เดินจูงมือคุณชายออกจากร้านไป แล้วก็พาคุณชายไปทานอาหารร้านหรูจนอิ่มท้อง มานพก็พาคุณชายกลับบ้านไปนอน หลังจากตื่นนอน พวกเขาสองคนก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน มานพสอนคุณชายทำกับข้าวหลายอย่าง แต่คุณชายก็ไม่เคยทำอะไรอร่อยสักอย่าง มานพสอนให้คุณชายล้างถ้วยล้างชาม แต่คุณชายก็ทำถ้วยชามแตกไปกว่าสิบโหล มานพ พาคุณชายไปเยี่ยมชมฟาร์มหอยมุกของเขา คุณชายก็ไปแย่งงานคนงาน ทำหมด จนมานพปวดหัวกับความป่วนนี้ของคุณชาย พอกลับมาถึงบ้านคุณชายก็ไปแย่งงานแม่บ้านทำหมด แต่มานพก็มีความสุขมาก ที่ได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักโดยไม่มีใครรบกวน คุณชายอยู่บ้านมานพนานถึงหนึ่งอาทิตย์ แล้วก็ชวนมานพกลับ คฤหาสน์อัครภูมิ มานพบอกคุณชายว่า ยังไม่อยากกลับ อยากอยู่กับคุณชายแบบนี้นาน ๆ คุณชายเลยบอกมานพว่าถ้า คุณไม่กลับก็ไม่เป็นไร แต่ผมคงต้องกลับแล้วละ พอมานพได้ยินคุณชายพูดแบบนั้น มานพก็รีบวิ่งขึ้นไปเก็บกระเป๋าเตรียมกลับทันที เพราะมานพขาดคุณชายไม่ได้ ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางกลับ มาถึงบ้านพร้อมกัน และมานพก็ทำหน้าที่ดูแลคุณชายเหมือนเดิม คอยประคบประหงมคุณชาย เหมือนไข่มุกในหอยนางรม คุณชายไปไหน มานพก็ไปด้วยเหมือนเดิม

----------------------------------------------------------------------------------------------

sundog



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น