คุณบอดี้การ์ดที่รัก(ภาคสาม) ตอน My dear My darling (ภาคสุดท้ายจบเล่ม)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,189 Views

  • 0 Comments

  • 83 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8

    Overall
    1,189

ตอนที่ 6 : You never asked me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

ที่บ้านของนายหัวมานพ

ตั้งแต่ขึ้นเครื่อง จนมาถึงบ้านเกิดของมานพ คุณชายหลับเกือบตลอดการเดินทาง หลับตั้งแต่ขึ้นเครื่อง และตื่นอีกทีตอนลงเครื่อง แต่พอออกพ้นสนามบินแล้ว ขึ้นแท๊กซี่ต่อจะไปบ้านมานพ คุณชายก็หลับต่อ จนถึงบ้านของมานพ คุณชายหลับได้แบบอร่อยมาก มานพเลยไม่อยากปลุก เพราะคิดว่าคุณชายคงเหนื่อยจากการทำงานทั้งวัน มานพเลยอุ้มคุณชายเข้าบ้าน และพาไปส่งเข้านอน และบอกฝันดี ส่วนมานพก็กลับลงมาด้านล่าง เพื่อสั่งให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขากับแฟน แม่บ้านทุกคนต่างดีใจที่เจ้านายของพวกเขากลับบ้าน หลังจากไม่กลับมานานถึงหนึ่งปี และการกลับมาครั้งนี้เจ้านายยังบอกว่าพาแฟนมาด้วย ทุกคนต่างดีใจที่จะได้เจอแฟนของนายหัว

พอมานพสั่งแม่บ้านเตรียมอาหารเช้าเสร็จ มานพก็กลับขึ้นห้องนอน และนอนลงข้าง ๆ คุณชายและกอดคุณชายไว้ในอ้อมกอด จนมานพเองก็หลับไปอย่างงายดาย เพราะมานพเองก็เหนื่อยมากเหมือนกัน พวกเขาสองคนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดหนึ่งเดือน เลยทำให้หลับสนิทมาก จนถึงตอนสายของวัน คุณชายก็ตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่ามานพ ยังหลับอยู่ แต่ยังกอดคุณชายไว้ไม่ปล่อย คุณชายเลยได้แค่นอนมองดูหน้าของคนรัก มองดูหน้าหล่อ ๆ คม เข้ม ของมานพ ด้วยความชื่นชม ในความหล่อที่ธรรมชาติให้มา ทำให้คุณชายอดยิ้มไม่ได้ แล้วคุณชายยังแอบหอมแก้ม และจุ๊บมอนิ่งคิส ด้วย แต่มานพก็ยังไม่ตื่น คุณชายเลยเริ่มมองไปรอบ ๆ ห้องนอน ทำให้คุณชายต้องอึ้งในความหรูหราของห้องนอน คุณชายรีบร้องเรียกมานพ ด้วยความตกใจ

"ที่รักครับ ตื่น ๆ ตื่นได้แล้ว นี่เราอยู่ที่ไหนหรือครับ? ทำไมห้องเหมือนโรงแรมเจ็ดดาวเลย คุณ? คุณ? ตื่นครับ"
"อืม... ผมง่วง ผมยังง่วงอยู่ คุณชายจะเอาอะไรครับ? ลงไปบอกแม่บ้านข้างล่างเลย ขอผมงีบอีกสักหน่อยนะ ผมง่วงมาก"

"คุณ? อย่าพึ่งหลับสิ นี่เราอยู่ที่ไหน? คุณยังไม่ได้พาผมกลับบ้านคุณหรอกเหรอ? แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องไปบ้านคุณแล้วก็ได้ เพราะผมชอบที่นี่มากเลยละ โห.... นั่นมัน ทะเล ว้าว ทะเลสวยมากเลย พระอาทิตย์ยามเช้า ก็สวย โห.... ห้องก็หรู บรรยากาศก็ดี วิวก็สวย ผมชอบที่นี่จัง ที่รักวันนี้ผมขอพักที่นี่ต่อได้ไหมครับ? ผมชอบที่นี่มาก ๆ เลยครับ "

"อืม... ตามใจ คุณหิวรึยัง? ถ้าหิวก็เดินลงไปข้างล่างเลย มีแม่บ้านอยู่ แต่ผมของีบก่อนน้าาาาา ผมเหนื่อยยยย "
"ถ้างั้น... ผมขอลงไปหาอะไรกินนะครับ? ผมหิวมากเลย "
"ครับ... ไปหาอะไรกินแล้วรีบกลับขึ้นมาหาผมนะ? แล้วผมจะพาไปดูปะการัง แล้วก็พาไปไหว้ปู่กับย่าผม"
"รับทราบคร้าบบบ งั้นไปนะ? จุ๊บ รักนะครับ"
"อืม.... รักเหมือนกันนะ"

คุณชายรีบลุกออกจากห้อง ก่อนออกจากห้องก็ไม่ลืมที่จะกลับมา จุ๊บ แฟนอีกครั้ง แล้วก็รีบออกจากห้องทั้ง ๆ ที่ยังใส่ชุดนอน แต่คุณชายลืมดูชุดตัวเอง ก็เลยเดินลงไปข้างล่างทั้งชุดแบบนั้น แต่พอเดินลงมาถึงชั้นล่าง คุณชายก็เห็นแม่บ้านกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ แต่บริเวณห้องโถงขนาดใหญ่ แต่กลับไม่มีแขกคนอื่นเลย นอกจากแม่บ้านประมาณสิบกว่าคน กำลังเดินไปมา เพื่อเตรียมอาหาร คุณชายเลยคิดว่า ทำไมโรงแรมที่นี่เงียบจัง นี่ก็สายแล้วทำไม ยังไม่มีใครลงมาทานอาหารเช้าเลย คุณชายเลยเดินเข้าไปแม่บ้านคนหนึ่งพร้อมกับเอ่ยทักทาย

"เอ่อ.... ขอโทษนะครับ ยังไม่มีใครลงมาทานอาหารเช้าเหรอครับ?"
"อุ้ย! หล่อ หล่อมากกกก หล่อยังกับชายในฝันนนน ของอีนิดเลยยยย คุณเป็นแฟนนายหัวใช่ไหมคะ? "
"นายหัว? นายหัวไหนเหรอครับ?"
"อ้าว! นี่พวกเอ็งมาดูสิ ว่าคนนี้ ใช่แฟนนายหัวไหม?"
"?????"

พอแม่บ้านทุกคนได้ยินเสียงแม่บ้านที่ชื่อนิดเรียกให้มาดูว่านี่ ใช่แฟนนายหัวไหม ทุกคนก็วางมือจากงาน แล้ววิ่งมามุงดูคุณชาย จนคุณชายเอง ก็ งง ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น คุณชายคิดว่า ทำไมทุกคนที่นี่ถึงดูแปลก ๆ ไม่เหมือน พนักงานโรงแรมเลย แล้วยังมามุงดูแขกแบบนี้อีก ทำไมไม่มีมารยาทกันเลย แต่ในขณะที่คุณชายกำลังยืนงง ในดงแม่บ้านอยู่นั้นก็มีแม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยทักคุณชายขึ้น

"นี่มัน คุณชายนาย นวพล พี่ชายของ นิว นี่หน่า ใช่ไหมคะ คุณใช่พี่ชายของอดีตดาราที่ชื่อ นิว ไหมคะ"
"เอ่อ คุณรู้จักผมมาก่อนเหรอครับ "
"แหม๊ ถ้าคุณ ใช่คุณชายใหญ่บ้านนวพล ฉันก็ต้องรู้จักอยู่แล้วละค่ะ เพราะฉันเองก็เป็นแฟนคลับเงาของคุณชายนี่คะ"
"อ่อ ขอบคุณครับ ว่าแต่คุณรู้จักผมได้ยังไงเหรอครับ ผมไม่เห็นจำได้เลย"
"ก็ ฉันเคยเห็นคุณชาย ใน นิต....."
"คุณแม่บ้าน ออกไปได้แล้วครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"
"ค่ะ นายหัว"

เสียงของมานพ ดังขึ้น ทำให้แม่บ้านทุกคนต่างรีบออกไป เหลือไว้เพียงคุณชายที่ยัง ยืน เอ๋อ อยู่ คุณชายงง มาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณชายรีบหันไปมองดูมานพ ที่กำลังมองมาที่คุณชายเหมือนกัน คุณชาย งง จนพูดอะไรไม่ออก มานพเลยเดินเข้าไปกอดคุณชายคล้ายกำลังอ้อนแฟน และเริ่มบทสนทนา เพื่อให้คุณชายเลิก งง

"ไหนคุณชายบอกผมว่า จะมาทานอาหารเช้าไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังไม่ไปทานอีก? หืม จุ๊บ"
"ไม่ต้องมาแถ พูดมาผมรอฟังอยู่ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ห๊า"
"ที่รักอย่าตะคอกสามีแบบนี้สิ? สามีแสบแก้วหู ถ้าเกิดสามีหูหนวกขึ้นมาจะทำยังไง? หืม จุ๊บ"
"พูดมา ไม่ต้องมาทำกะล่อนใส่ผม ผมไม่ตลกนะ"
"อยากฟังเรื่องอะไรก่อนล่ะ? หืม จุ๊บ"
"ที่นี่คือที่ไหน? แล้วอะไรคือ นายหัว?"
"ผมก็บอกคุณไปแล้วไงครับ ว่าจะพามาเที่ยวบ้านเกิดผม แล้วคุณคิดว่าที่นี่คือที่ไหนล่ะ? หืม จุ๊บ"
"ถ้าที่นี่คือบ้านของคุณ แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกผมมาก่อนล่ะ? ว่าคุณ .........ก็ไม่ใช่คนฐานะธรรมดา"
"แล้วทำไมต้องบอก? ฐานะจำเป็นด้วยเหรอ? หืม จุ๊บ"

"ฐานะ ไม่จำเป็นหรอก เพียงแต่ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณต้องปิดบังฐานะที่แท้จริงกับผม แล้วยังไปทำงานเป็นบอดี้การ์ดกินเงินเดือนผมอีก แล้วยังยอมให้ผมดุด่าเหมือนสัตว์เลี้ยงอีก คุณทำแบบนั้นทำไมกัน คุณทำแบบนั้นเพื่ออะไรกัน คุณต้องการอะไร"

"คุณชาย ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณนะ แต่ เพราะคุณไม่เคยถามผมเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย คุณไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของผม"
"ปล่อยผมครับ ผมจะกลับบ้าน ปล่อย ปล่อย ผมบอกให้ปล่อย "
"ไม่ ไม่ปล่อยเด็ดขาด ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว เพราะผมรักคุณ"

"คุณไม่ได้รักผมหรอก คุณแค่อยากเอาชนะผม แต่ก่อนคุณก็รู้ว่าผมเกลียดคุณแค่ไหน แต่คุณก็ยังคอยดูแลผม นั่นก็เพราะว่าคุณอยากเอาชนะผมใช่ไหม ผมพูดถูกไหม"

"ไม่ ไม่ถูกเลยสักอย่าง ที่ผมคอยปกป้องคุณ เพราะผมรักคุณ ผมหลงรักคุณตั้งแต่ผมยังไม่เคยเจอคุณ ผมหลงรักคุณตั้งแต่ผมยังไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ผมหลงรักคุณตั้งแต่ผมยังไม่รู้ว่าคุณใจร้ายแค่ไหน ผมหลงรักคุณเพียงแค่เห็นรูปถ่ายใบเล็ก ๆ จนแทบจะมองไม่เห็นหน้า ผมเปลี่ยนจากหลงรักกลายเป็นรักคุณมากที่สุด ตอนที่ผมได้ไปทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้คุณ แม้ผมจะรู้ว่าคุณเกลียดผม ผมก็รักคุณ ผมไม่สนใจว่าคุณจะร้ายกับผมแค่ไหน ไม่สนใจว่าคุณจะรังเกียจผมเท่าไหร่ แค่ได้รักคุณผมก็ดีใจแล้ว"

"คุณพูดเรื่องจริงเหรอครับ?"
"ครับ... จุ๊บ จริงที่สุด... จุ๊บ และก็รักที่สุด.... จุ๊บ"
"แล้วทำไม? คุณต้องยอมไปทำงานลำบากแบบนั้นล่ะครับ? ทั้ง ๆ คุณก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลย"
"ผมมีเพียงคำตอบเดียวให้คุณ คือ รัก ครับ รักคำเดียวเท่านั้นที่ทำให้ผมยอมทำทุกอย่าง"
"แล้วคุณรักกกก ผม ขนาดไหนอ่ะ?"
"ขนาดที่ รักมากที่สุดถึงมากที่สุดเลย จุ๊บ"
"ก็นั่นแหละผมอยากรู้ ว่ามากแค่ไหน? ผมอยากรู้ว่ามันจะมากเท่าที่ผมรักคุณไหมครับ? นายหัว"
"หยุดเลย ห้ามเรียกผมแบบนั้นนะ ไม่งั้นผมจะจับคุณตีให้ก้นลายเลยคอยดู"
"นายหัว นายหัว นายหัว "
"ก็ได้ถ้าคุณอยากจะลองดีกับผม น้องนาย น้องนาย น้องนาย"
"น้องนายเหรอ? น้องนายใช่ไหม? นี่แน่ นี่แน่"

ตอนนี้ห้องอาหารสุดหรู ที่นายหัวเตรียมไว้เพื่อต้อนรับแฟนเด็กของเขา กลายเป็นสงครามผักไปแล้ว เพราะคุณชายจอมซน ปาผักใส่ นายหัวมานพ โทษฐาน ที่ปิดบังฐานะตัวเอง ไม่ยอมบอกคุณชาย และ โทษฐานที่เรียก คุณชายว่า น้องนาย

"โอ้ย... พอ พอแล้ว พอแล้วครับ คุณชาย หยุด หยุด มันไม่สนุกนะครับ ปาผักใส่ผมทำไม คุณชาย โอ้ย "
"นี่แน่ โทษฐานที่บังอาจมาเรียกผมว่า น้องนาย นี่แน่ นี่แน่"
"โอ้ย... โอ้ย น้องนาย พอ พอ"
"แล้วก็นี่โทษฐานที่ปิดบังฐานะที่แท้จริง กับคุณชาย นี่แน่ นี่แน่"
"โอ้ย... พอ สามีกลายเป็นยำหมดแล้วนะ พอ พอ เลิกเล่นได้แล้ว คุณแฟนเด็กของผม"
"แว๊ะ ผมไปแล้วนะ นายหัว บาย"
"คุณชายยยยย เดี๋ยวกลับมาก่อน ผมมองไม่เห็นอะไรเลยยย เฮ่ย คุณชายตัวแสบเอ้ยยยยย แล้วผมต้องทำยังไงเนี่ย เฮ่ย อาบน้ำเสร็จแล้วแท้ ๆ เลย "

พอคุณชายปาผักใส่มานพจนพอใจแล้ว คุณชายก็วิ่งขึ้นห้องไป เหลือทิ้งไว้เพียงซากผักเต็มพื้น และเต็มหัว ของ มานพ จนแม่บ้านที่แอบดูอยู่ พากันหัวเราะชอบใจ ที่เจ้านายของพวกเขา โดนแฟนเด็กปาผักใส่ เหล่าแม่บ้านยังคงหัวเราะ คิก คิก จน มานพเริ่มไม่พอใจที่โดนมองเป็นตัวตลก

"หัวเราะอะไรกันครับ รีบมาจัดการสิ เห็นไหมเนี่ยว่า ซากผักเต็มไปหมดเลย เฮ่ย"

หลังบอกให้แม่บ้านมาเก็บกวาด แล้วมานพก็เดินขึ้นห้องตามคุณชายไป
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
sundog

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น