ตอนที่ 5 : เพื่อนแท้ดูแลแทนได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61

1 อาทิตย์ต่อมา

หลังจากคุณชายออกจากโรงพยาบาล คุณชายก็กลับมาทำงานเหมือนเดิม ใช้ชวิตตามปกติ เพียงแต่ชีวิตของคุณชายไม่เหมือนเดิม เพราะคุณชายมีความสุขมากขึ้น เมื่อได้อยู่กับคนรักตลอดเวลา และคนรักของคุณชายก็เอาใจเก่ง ดูแลดีมากถึงมากที่สุด เรียกได้ว่าคุณชายถูกแฟนตามใจมาก จนจะเป็นง่อยอยู่แล้ว จนมีหลายครั้งที่คุณชายบ่นออกมาว่าชีวิตของเขาช่างไม่มีอะไรตื่นเต้นเอาเสียเลย เพราะไม่ว่าจะทำอะไร ก็มีคนรักคอยทำแทนไปหมดทุกอย่าง คุณชายเลยบอกกับคนรักของเขาว่า  คุณชายอยากไปเที่ยวพักผ่อนในที่สงบ ๆ ไม่วุ่นวาย และอยากจะใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไป อยากจะทำอะไรด้วยตัวเอง เช่น ทำกับข้าว ล้างจาน ถูบ้าน เขาอยากไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่งที่เงีบยสงบสักพัก คนรักของคุณชายเลยยื่นข้อเสนอว่า จะพาคุณชายไปเที่ยวบ้านเกิดของเขา พอคุณชายได้ยิน  ก็ตอบตกลงทันทีอย่างไม่มีลังเล


ห้องทำงานของคุณชาย

มานพเห็นคุณชายนั่งทำงานอย่างเคร่งเครียดอยู่นานเป็นชั่วโมง เขาเลยอยากจะแกล้งคนบ้างานสักหน่อย   เขาจึงเดินเข้าไปกอดคุณชายจากด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาสลับไปมาโดยไม่ถามอะไร เอาแต่หอมแก้มซ้ำไปซ้ำมา จนคุณชายต้องวางมือจากงาน แล้วหันมาดุซะเลย ว่างดีนัก

"จุ๊บ  จุ๊บ  จุ๊บ   จุ๊บ "
"นี่คุณ  ถ้าว่างมากก็ไปอาบน้ำให้ไอ้ปีโป้หมาสุดที่รักของคุณหน่อยเป็นไง ตอนนี้ไอ้ปีโป้มันขนเน่าหมดแล้วคุณเห็นไหม และที่สำคัญคุณจะได้ดมขนเน่า ๆ ของมันแก้โรคว่างงานของคุณ  ผมจะทำงาน ผมไม่ว่าง"
"โถ ทูลหัวของผม ไม่เห็นต้องเคร่งเครียดขนาดนี้เลยนี่ครับ ผมก็บอกคุณไปแล้วไงว่าพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวบ้านเกิดผมนะ  คุณควรเลิกทำงานแล้วไปพักผ่อนได้แล้วนะครับ  ส่วนผมจะไปเก็บเสื้อผ้าให้คุณนะครับ"
"ก็เพราะเราจะไปเที่ยวพรุ่งนี้ไง ผมเลยต้องเคลียร์งาน อย่าพึ่งกวนผมสิครับ ปล่อยได้แล้วครับ ผมจะทำงานครับ"
"จุ๊บ  จุ๊บ  จุ๊บ  จุ๊บ  ถ้าไม่เลิกทำงานก็ไม่ปล่อย แล้วก็ไม่เลิก จุ๊บ"
"ปล่อยได้แล้วครับ  เลิกซนได้แล้ว  เดี๋ยวคนอื่นจะเห็น"
"คนอื่นเห็นแล้วไง  ทำไมต้องกลัว  คุณกลัวอะไรเหรอครับ"
"ไม่ได้กลัวอะไรหรอก  แต่อาย  เข้าใจไหม ผมไม่เหมือนคุณนี่  ที่ไร้ยางอาย  "
"โห  ปากร้ายกับผมอีกแล้วนะ  หลอกด่าผมอีกแล้วนะครับ  เดี๋ยวจูบโชว์ไอ้ปีโป้ซะเลย  จุ๊บ  จุ๊บ"
"อย่าน้าาาาา  ผมอายไอ้ปีโป้มัน  "
"เดี๋ยวผมไล่มันไปเดี๋ยวนี้เลย    เฮ้ย  ปีโป้ลูกพ่อไปเล่นที่อื่นก่อนไป  พ่ออยากจูบแม่เขาหน่อย  แต่แม่เขาอาย  เอ็งไปเล่นที่อื่นก่อนไป        ดีมากลูกพ่อ   มันไปแล้วครับที่รัก  ผมขอ  จุ๊บ  จุ๊บ  คุณนาน ๆ ได้ไหม"
"ไม่ได้ครับ  ผมอาย  ยังมีแม่บ้านเดินผ่านไปผ่านมา เดี๋ยวแม่บ้านเห็นครับ  ผมอายแม่บ้าน"
"ไหน  แม่บ้านคนไหนมอง  ผมจะไปควักลูกตาออกมาให้ไอ้ปีโป้กินเป็นอาหารว่างให้หมดเลย โทษฐานที่ทำให้แฟนผมอาย"
"ผมคิดถูกหรือผิดเนี่ย ที่มีแฟนแก่   และขี้หึงอย่างคุณ หืม"
"แก่เหรอ  หืม  จุ๊บ  ขี้หึงเหรอ  หืม  จุ๊บ  รักมาก ก็หึงมากสิ  จุ๊บ"
"อุ๊บบบบบบ"

มานพไม่สนใจใครอีกแล้ว ไม่สนใจด้วยว่าคุณชายจะอายไหม จูบต่อไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จักเบื่อ เพราะรักมาก เลยหลงมาก และไม่สนใจด้วยว่าคุณชายจะพยายามผลักออก เขาปล้นระดมจูบอย่างบ้าคลั่งไม่ฟังเสียงห้ามของคุณชาย เพราะถ้ามานพจูบคุณชายทีไร มานพจะหยุดไม่ได้สักที  แต่ตอนนี้จำเป็นต้องหยุดเพราะมีใครบางคนเคาะประตูห้องเสียงดังมาก  ก๊อก ก๊อก  ก๊อก ก๊อก ๆๆๆๆๆๆๆๆ 

"ขอโทษ  ไม่ได้ตั้งใจ พอดีมีธุระกับคุณชาย  นายช่วยออกไปก่อนได้ไหม" 
"ชานนท์  นายมีธุระอะไรกับแฟนฉันเหรอ  คุยกับฉันแทนก็ได้ เพราะฉันกับแฟนก็เหมือนคน ๆ เดียวกัน อยู่แล้ว"
"นายจะเป็นอะไรกับคุณชายก็เรื่องของนาย ฉันไม่สนนายอยู่แล้ว  เพราะฉันสนใจแค่คุณชายคนเดียว ไม่เกี่ยวกับนาย "
"ชานนท์   มึงอยากตายใช่ไหม  ห๊า"
"คุณชายครับ  ผมสงสารคุณชายจังเลยนะครับ  ที่มีคนหยาบคาย และไม่เอาไหน อย่างมานพมาวุ่นวายกับชีวิตประจำวันของคุณ  "
"ชานนท์  "
"พอ  หยุด  หยุด  มานพคุณออกไปก่อน ผมมีธุระจะคุยกับชานนท์"
"????"

พอคุณชายบอกให้ออกไป มานพยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง แล้วมองหน้าชานนท์อย่างคาดโทษ ก่อนจะเดินออกไป แล้วปิดประห้องเสียงดัง ไม่แพ้ตอนชานนท์เคาะเลย  ปั๊งงงงงง คุณชายรู้ว่า มานพกำลังหึงมาก แต่คุณชายคิดว่า ตอนนี้ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน เพราะคุณชายมีธุระจะคุยกับชานนท์

"เอ่อ  ชานนท์นั่งก่อนสิ "
"ครับคุณชาย"
"คุณชายอะไรกัน  ผมบอกคุณไปหลายครั้งแล้ว ให้เรียกผมว่า พี่ชาย "
"เอ่อ ครับ   ว่าแต่ ให้คนไปตามผมมา มีอะไรจะให้ผมทำเหรอครับ บอกผมมาได้เลยครับ ผมจะทำสุดความสามารถเลย"
"ชานนท์ คือผมจะลาพักร้อนสักหนึ่งอาทิตย์ ผมเลยอยากให้คุณตามเอกสารเกี่ยวกับงานประมูลงานเดือนหน้า ให้ผมหน่อย คุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"
"ไม่มีครับ  แต่ว่า คุณชายจะไปไหนเหรอครับตั้งหนึ่งอาทิตย์  ถ้าคุณชายไม่อยู่ผมคงคิดถึงคุณชายมากเลยนะครับ คุณชาย คุณจะไปไหนครับ ให้ผมไปด้วยได้ไหมครับ"
"ชานนท์ ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม แต่ว่าผมมีคนรักแล้วนะครับ ผมนะ รักคุณเอ็นดูคุณเหมือนน้องชายผมเลยนะครับ ผมถึงไว้ใจให้คุณดูแลงานใหญ่ขนาดนี้ให้ผม"
"คุณชาย  ผมรักคุณชายครับ ผมไม่อยากเป็นแค่น้องชาย ผมอยากเป็นมากกว่านั้นครับ "
"ชานนท์ ผมขอโทษนะ  ผมคงคิดกับคุณเกินกว่าน้องชายไม่ได้  เพราะผมรักเขาไปแล้วครับ"
"คุณชาย ทำไมคุณถึงไปหลงรักคนแก่ แต่งตัวบ้าน ๆ แถมยังซกมก สกปรกเหมือนหมาของเขาเลย  ไหนคุณชายบอกผมหน่อยสิครับว่่า ทำไมถึงไปเลือกคนแบบนั้นมาเป็นคู่ใจ  เพราะอะไร"
"เพราะรักไม่มีเหตุผล ครับ"
"?????"

หลังจากคุณชายมอบหมายหน้าที่ให้ ชานนท์ ตรวจเอกสารเสร็จแล้ว คุณชายก็เดินออกไปจากห้องทำงาน  ปล่อยให้ ชานนท์ นั่งทำงานต่อไปคนเดียว พอคุณชายเดินออกจากห้องทำงานมา ก็รีบขึ้นไปบนห้องเพื่อตามหามานพ แต่ก็ไม่เจอ ไปถามแม่บ้านก็ไม่มีใครเจอมานพ คุณชายเริ่มร้อนใจวิ่งออกไปตามหามานพ ทั่วบริเวณบ้านก็ไม่เจอ คุณชายจึงตัดสินใจวิ่งออกไปนอกคฤหาสน์ เพราะคุณชายคิดว่า มานพน่าจะอยู่ริมบึงหน้าคฤหาสน์ คุณชายวิ่งออกมาและก็เดินตามหามานพไปเรื่อย ๆ จนคุณชายเจอมานพจริง ๆนั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อน กับ ไอ้ปีโป้หมาสุดที่รักของเขา คุณชายจึงรีบเดินเข้าไป แล้วร้องเรียกมานพ จากอีกฝั่งของถนน

"ที่รัก คุณกำลังงอนผมอยู่เหรอ ผมมาง้อคุณแล้วนะ  รออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวผมจะไปง้อคุณเอง "
"คุณชาย!!   ! !   ไม่นะไม่!   ระวัง!"
"โครม !!! "

คุณชายโดนรถเฉี่ยวอย่างแรง เพราะมัวแต่ดีใจที่เห็นมานพ จนไม่ทันระวังรถตอนข้ามถนน มานพเห็นคุณชายกระเด็นลงไปข้างไหล่ทาง มานพรีบวิ่งเข้าไปหาคุณชายอย่างสุดชีวิต พอมานพไปถึงก็เห็นคุณชายนอนหมดสติอยู่ แต่ไม่มีบาดแผลอะไร และข้าง ๆ คุณชายมีไอ้ปีโป้นั่งอยู่ และหัวแตกจนเลือดไหลซึมออกมา มานพรีบซ้อนอุ้มคุณชายวิ่งเข้าบ้าน พร้อมกับเรียกให้ไอปีโป้ตามเข้าไป ไอ้ปีโป้ก็ลุกขึ้นแล้วเดินตามเข้าไปช้า ๆ  ไอ้ปีโป้วิ่งไม่ได้ เพราะมันมึนหัวของมันจากการโดนรถเฉี่ยว  พอมานพอุ้มคุณชายเข้ามาถึงบ้านก็พาคุณชายไปนอนบนโซฟาห้องรับแขก พร้อมกับเรียกให้แม่บ้านเอายาหอม มาให้คุณชายดม เพราะคุณชายเป็นลม แล้วมานพก็ออกไปทำแผลให้ไอ้ปีโป้อยู่นอกบ้าน   มานพล้างแผลและทายา ให้ไอ้ปีโป้จนเสร็จ แล้วมานพก็นั่งกอดไอ้ปีโป้ พร้อมกับขอบคุณที่ไอ้ปีโป้ช่วยชีวิตคนรักของมานพ เสร็จแล้วมานพก็พาปีโป้ไปนอน แล้วจึงเดินกลับเข้าบ้านไปนั่งเฝ้าคุณชายต่อ จนคุณชายตื่นขึ้นมา และถามหาปีโป้

"ที่รัก "
"คุณชาย  คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ  ถ้าคุณเจ็บตรงไหนบอกผมนะ  ผมจะพาคุณไปหาหมอ"
"เปล่าครับ  ไม่เจ็บเลย  แต่ว่า   ไอ้ปีโป้ล่ะ  มันไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ไอ้ปีโป้มันหัวแตก ผมทำแผลให้มันแล้วละ และมันก็นอนแล้ว  ไม่ต้องห่วงหรอก "
"ช่วยพาผมไปเยี่ยมไอ้ปีโป้หน่อยได้ไหมครับ ผมอยากไปขอบคุณมัน"
"แต่ว่า    ไอ้ปีโป้มันยังไม่ได้อาบน้ำเลย  คุณชายอย่าไปเลย  มันสกปรก เดี๋ยวขนมันจะติดมือคุณชายเอานะครับ ไม่ต้องไปหรอก  มันไม่เจ็บมากเท่าไหร่หรอกครับ"
"แล้วยังไง  มันช่วยชีวิตผมไว้นะ แล้วผมจะไปรังเกียจมันทำไมกัน ผมอยากไปเยี่ยมมัน  ถ้าคุณไม่พาผมไปก็ไม่เป็นไร ผมไปเองก็ได้"
"คุณชาย  มันไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพาไป  แต่เพราะคุณชายเคยบอกผมว่า คุณชายขยะแขยงมัน ผมก็เลยกลัวว่าคุณชายจะรังเกียจมัน"
"?"

คุณชายไม่พูดอะไรต่อ แต่เดินออกไปนอกบ้าน เพื่อไปหาไอ้ปีโป้ และก็มีมานพวิ่งตามไปติด ๆ จนคุณชายมาถึงบ้านของไอ้ปีโป้คุณชายก็เปิดประตูเข้าไป แล้วลูบหัวของมัน พร้อมกับบอกมันว่า ขอบคุณนะปีโป้ที่นายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันขอบคุณนายจริง ๆ แล้วก็ฉันต้องขอโทษนายด้วยนะ ที่ผ่านมาฉันรังเกียจนาย  นายช่วยยกโทษให้ฉันได้ไหม หืม  ต่อไปนี้ฉันจะไม่มองนาย แค่ภายนอก แต่ฉันจะมองนายที่หัวใจ  ฉันจะรับนายไว้เป็นบุตรบุญธรรมของฉัน ตกลงไหม แล้วปีโป้ก็ตอบคุณชายว่า  อื้อ  

"เฮ้ย  ปีโป้นายคุยกับฉันเหรอ  นายนี่เก่งจริง ๆ เลย ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่านายพูดเป็นด้วย ตกลงนายอยากมาเป็นลูกฉันไหม"
"อื้อ "
"ถ้านายได้เป็นลูกฉัน ชีวิตนายจะดีขึ้นกว่านี้ นายจะไม่สกปรกแบบนี้หรอก เพราะฉันจะอาบน้ำให้นายทุก ๆ สามวันเลย นายจะได้หล่อเหมือนฉันไง นายว่าฉันพูดถูกไหม"
"อื้อ"
"ดีมาก  เอาล่ะ  ฉันต้องกลับแล้วนะ  เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องไปเยี่ยมบ้านเกิดพ่อของนาย แต่เช้า ฉันขอให้นายหายเร็ว ๆ น้า"
"อื้อ"

หลังพูดคุยกับไอ้ปีโป้เสร็จ คุณชายก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกมา จนมาเจอมานพ ยืนรออยู่ด้านนอก พอมานพเห็นคุณชาย มานพรีบวิ่งเข้าไปกอดคุณชายเอาไว้ทั้งตัว พร้อมกับซบหน้าของตัวเองลงไหล่ของคุณชาย และร้องไห้ออกมาเหมือนฉากดราม่าในซี่รี่ แต่คุณชายไม่เข้าใจว่ามานพจะร้องไห้ทำไม เพราะไม่เห็นว่าจะมีอะไรให้หน้าร้องไห้ คุณชายก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย 

"ที่รักคุณร้องไห้ทำไมครับ หืม ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย หรือว่าคุณเสียใจที่ไอ้ปีโป้เจ็บ"
"เปล่าผมร้องไห้เพราะคุณชาย นั่นแหละ คุณชายวิ่งข้ามถนนไม่ดูรถเลย คราวหลังอย่าทำแบบนั้นอีกนะครับ เพราะถ้าคุณชายเป็นอะไรไป ผมคงอยู่ไม่ได้ เพราะผมรักคุณมาก"

"ผมรู้ แต่ผมไม่อยากให้ที่รักงอนผมที่หน่า เวลาที่รักงอนผม ที่รักชอบไปนั่งดมกลิ่นไอ้ปีโป้ ผมก็เลยเป็นห่วงคุณ"
"ก็ไอ้ปีโป้มันเป็นเพื่อนแท้ตัวเดียวที่ผมมีนี่ครับ ถึงมันจะไม่ชอบอาบน้ำผมก็รักมัน เพราะเวลาคุณชายไมสนใจผม ผมก็ยังมีไอ้ปีโป้ที่รักผมอยู่ และมันก็ยังรักคนที่ผมรักด้วย มันไม่สนใจหรอกว่ามันจะเจ็บไหม มันขอแค่ให้คนที่มันรักปลอดภัยก็พอ มันนิสัยเหมือนพ่อมัน  พ่อมันรักใคร มันก็รักด้วย"
"ที่รักผมขอโทษนะที่ ที่ผ่านผมมองไอ้ปีโป้กับคุณแค่เปลือกนอก  ขอโทษที่  ผมไม่เคยมองที่หัวใจของคุณกับไอ้ปีโป้  ต่อไปนี้ผมจะคิดใหม่ มองใหม่  ต่อไปนี้ผมจะมองทุกคนด้วยการใช้หัวใจมอง ผมจะไม่ใช้การมองด้วยสายตามาตัดสินใครอีก เพราะบางครั้งสิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่ใช่ความจริงก็ได้ "
"ผมดีใจที่ได้ยินคุณชายพูดแบบนี้ ผมดีใจที่วันนี้คุณชายที่ ผมเฝ้ารัก เฝ้าหลง โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"
"ผมก็ดีใจที่คุณใช้หัวใจของคุณมองผม  ดีใจที่คุณไม่ตัดสินผมจากสิ่งที่เห็น  ผมเองก็รักคุณมากนะครับ"
"ขอบคุณครับที่รักผม  ผมใช้หัวใจของผมมองคุณชายเสมอ ไม่ว่าคุณจะร้าย ผมก็ไม่สน เพราะหัวใจของผมบอกว่าคุณได้เป็นแบบนั้น  ผมชอบฟังเสียงหัวใจตัวเองเรียกร้องครับ  เพราะฉะนั้นผมถึงรักคุณชายมากไง เพราะใจผมสั่งมาแบบนั้น"
"ผมก็รักคุณครับ  เราเข้าบ้านกันเถอะ  แล้วไปเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทาง  แล้วออกเดินทางตามที่หัวใจของพวกเราเรียกร้องกันเถอะ"
"ครับ แต่หัวใจของผมตอนนี้เรียกร้องให้เราเดินทางกันคืนนี้เลยนะ  ผมอยากพาคุณชายไปไหว้คุณปู่กับคุณย่าของผม  และผมก็มั่นใจว่าคุณชายต้องชอบที่นั่นมากเลยละ"
"ก็ได้ครับตามใจคุณเลย  แต่ว่าผมคงง่วงนอนมากเลยละ วันนี้ผมทำงานทั้งวันเลย ผมกลัวว่าผมจะหลับบนเครื่องจังเลย"
"ง่วงก็นอนเลยครับ  มีผมอยู่ไม่เห็นจะต้องกังวลอะไรเลย ถ้าคุณชายหลับ ผมก็อุ้มคุณชายลงเครื่องก็ได้นิครับ ไม่เห็นจะยากอะไรเล้ยยย"
"ไม่ได้นะ  ห้ามอุ้มนะ เดี๋ยวคนอื่นมอง ผมอาย"
"หลับแล้วจะต้องอายอะไรอีก  หรือถ้าคุณชายยังอายว่าใครจะมอง ก็ไม่เห็นยากอะไรเลย ผมจัดการให้คุณชายได้ ไม่ต้องห่วง"
"จัดการยังไงเหรอครับ"
"ก็จัดการควักลูกตาทุกคน ที่มองคุณชายของผมนะสิ "
"เฮ่ย   วัยรุ่นเซ็ง  เซ็งแฟนแก่ และขี้หึง "
"เฮ้ย  คุณชาย  รอผมก่อนสิ  เฮ่ย  มีแฟนเด็ก  ก็ต้องตามใจสินะ   "

คุณชายงอนมานพ เพราะมานพขี้หึงมาก คุณชายก็เลยเดินเข้าบ้านไปเลย โดยมีมานพวิ่งตามไม่ห่าง พอเข้าบ้านคุณชายก็เดินขึ้นห้องนอน และเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทาง และมีมานพคอยช่วยแพ็คกระเป๋า  พอแพ็คกระเป๋าเสร็จคุณชายกับมานพก็ให้ลุงสมานไปส่งที่สนามบิน และเตรียมออกเดินสู่จังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของมานพ   

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
sundog.
































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น