คุณบอดี้การ์ดที่รัก(ภาคสาม) ตอน My dear My darling (ภาคสุดท้ายจบเล่ม)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,189 Views

  • 0 Comments

  • 83 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8

    Overall
    1,189

ตอนที่ 4 : โรคหลงแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 พ.ย. 61

1 เดือนผ่านไป

หลังจากที่มานพได้กลับมาทำหน้าที่ดูแลคุณชายอีกครั้ง ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ คุณชายเองก็ไม่ได้มองมานพเป็นคนแปลกหน้าอีก แม้คุณชายจะรู้ว่ามานพชอบผู้ชาย แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเหมือนครั้งแรกที่รู้ พวกเขาไปทำงานพร้อมกันทุกวัน ทานอาหารพร้อมกัน กลับบ้านพร้อมกัน สำหรับมานพนั้น เขามีความสุขมากที่ได้ดูแลคนที่เขารัก แม้ว่าคนรักจะยังจำเขาไม่ได้ มานพก็บอกตัวเองว่าจะไม่ใจร้อนอีก ไม่กดดันคุณชายอีกต่อไป เขาจะรอจนกว่าคุณชายจะจำเขาได้เอง สำหรับชานนท์ เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากที่มานพมาแย่งหน้าที่ดูแลคุณชาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้ดูเหมือนคุณชายจะสนิทสนมกับมานพมากกว่าคนอื่น ชานนท์จึงได้แต่รอจังหวะ รอโอกาส ว่าเมื่อไหร่เขาจะได้เข้าไปอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง แต่ไม่ว่ายังไงชานนท์ก็ยังเฝ้าบอกกับตัวเองเสมอว่า เขาก็จะไม่ยอมแพ้มานพเด็ดขาด

เช้านี้คุณชายออกไปทำงานตามปกรติ และออกไปพร้อมกับมานพเหมือนเดิม มานพทำหน้าที่ขับรถและดูแลทุกเรื่องให้เหมือนเดิม มานพ ย้ายมาทำงานในห้องเดียวกับคุณชายตั้งแต่หนึ่งเดือนที่แล้ว แม้คุณชายจะพยายามห้ามว่าไม่ให้มา แต่มานพก็ย้ายทุกอย่างมาเอง เพราะมานพหึงคุณชายมาก ที่มานพต้องย้ายมาทำงานห้องเดียวกับคุณชายเพราะต้องการกันชานนท์ออกจากคุณชายนั่นเอง

คุณชายกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียด และเอามือบีบนวดขมับของตัวเองเพื่อผ่อนคลายความเครียด พร้อมกับอ่านเอกสารในมือไป แล้วก็เซ็นไป เรื่อย ๆ โดยมีมานพนั่งเท้าคางมองดูคุณชายอยู่ทุกอริยาบถ จนคุณชายไม่เข้าใจว่า มานพจะมองทำไมขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่ก็นั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกันมาเป็นเดือนแล้ว เคยเห็นกันทุกวัน แล้วทำไมยังต้องมองอยู่อีก คุณชายจึงเอ่ยถามมานพขึ้นว่า

"คุณมองผมทำไมครับ มีอะไรงั้นเหรอ "
"เปล่าแค่อยากมอง ไม่ได้เหรอ"
"งั้นก็ตามสบายเถอะ เอาที่คุณสบายใจเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมไม่ถือ"
"เอ่อ คุณชายผมขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมครับ"
"ว่ามาสิ ถ้าตอบได้ก็จะตอบ"
"คุณชายคิดว่าาาา ผมหล่อไหมครับ"
"ก้ออออ หล่อดีนิครับ ทำไมเหรอ"
"แล้วคุณชายชอบคนหล่อแบบผมไหมครับ"
"คุณครับ คุณยังจะมาเต๊าะ ผมทำไมอีกครับ ผมบอกคุณไปแล้วว่าผม ไม่ได้ชอบผู้ชายครับ ผมชอบผู้หญิงครับ"
"เอ่อ คุณชาย คุณรังเกียจผมไหมที่ผมชอบผู้ชาย"
"เปล่านี่ครับ ผมจะไปรังเกียจคุณทำไมกัน ก็มันเป็นเรื่องของรสนิยม มันเป็นความชอบส่วนบุคคล ผมไม่สนใจหรอกครับ"
"เอ่อ คุณชายแล้วเรื่องคนรักของคุณชายล่ะ คุณพอจะจำเขาได้บ้างรึยังครับ"
"จำไม่ได้เลยครับ แต่ผมก็ไม่ได้กังวลอะไรหรอกครับ เพราะผมคิดว่าบางทีเขาอาจจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วก็ได้ ผมทำใจแล้วละครับ"
"...?...."
"แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมสงสัยมานาน แต่ผมก็คิดไม่ออกสักที เอ่อ คุณมานพ คุณเดินมาหาผมหน่อยสิ ผมมีอะไรให้คุณดู"
"????"

พอได้ยินคุณชายบอกให้เดินไปหา มานพยิ้มออกมาอย่างทะเล้นปนดีใจ และรีบลุกเดินเข้าไปหาคุณชายทันที แล้วก็ถามคุณชายว่า คุณชาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ บอกผมมาได้เลย ผมจะทำให้คุณทุกอย่าง ส่วนคุณชายก็ตกใจนิดหน่อยที่มานพเดินเข้ามาใกล้จนหน้าจะชนกันอยู่แล้ว คุณชายเลยล้วงเอากำไลหยกในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเพื่อกันหน้ามานพให้ออกห่าง พร้อมกับถามว่า คุณเคยเห็นกำไลหยกอันนี้ไหม มานพหยิบกำไลหยกจากมือคุณชายมาดู แล้วมานพถึงรู้ว่ามันคือกำไลหยกของเขาเอง

"คุณเคยเห็นกำไลหยกอันนี้มาก่อนไหมครับ ผมไม่รู้ว่ามันมาจากไหน แต่ตอนที่อยู่โรงพยาบาลผมเห็นมันวางอยู่บนมือผม เหมือนกับว่ามีใครตั้งใจมอบให้ผม ผมเลยเก็บไว้ ผมพยายามคิดแล้วแต่ผมคิดไม่ออก ผมหยิบมันขึ้นมาดูทุกคืนก่อนนอนเลยนะครับ แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี ว่าผมได้มันมายังไง ผมเลยอยากถามคุณดู เผื่อคุณจะรู้อะไรบ้าง"

"เอ่ออออ คืออออ คือผมว่ามันอาจจะเป็นของที่คนรักของคุณชาย มอบให้เป็นของแทนใจก็ได้นะครับ "

"จริงสินะ ผมลืมข้อนี้ไปเลย แต่ว่าผมก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าคนรักของผม เขาจะมอบสิ่งนี้ให้ผมตอนไหนกันนะ แต่ว่าตอนนี้ผมเริ่มปวดหัวแล้วละ ผมคงคิดไม่ออกหรอก คุณเห็นกระปุกยาคลายเครียดผมไหม เอามาให้ผมหน่อยสิ"

"คุณชายครับ ไม่เป็นไรนะครับ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด เลิกคิดได้แล้วครับ เดี๋ยวผมหยิบยาให้นะครับ "
"....."

มานพเริ่มร้อนรน วิ่งไปหยิบยามาให้คุณชายพร้อมกับน้ำหนึ่งแก้ว แล้วเอามาให้คุณชาย คุณชายรีบคว้ายาและแก้วน้ำมาจากมือมานพ พร้อมกับกรอกยาสองเม็ดเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามทันที เพราะปวดหัวมาก มานพเห็นคนรักของตัวเองปวดหัว ก็ได้แต่นึกด่าตัวเองในใจว่าไม่น่าไปพูดถึงเรื่องนี้เลย มานพประคองคุณชายไปนั่งที่โซฟา แล้วบอกให้คุณชายนอนลง เขาจะนวดขมับให้ แต่คุณชายบอกว่าไม่เป็นไร คุณชายบอกว่าขอโกโก้ร้อนก็พอ มานพรีบเดินไปชงโกโก้ร้อนให้คุณชาย แต่ปรากฎว่าโกโก้หมด มานพเลยบอกคุณชายว่า ผมไปซื้อโกโก้ก่อน เดี๋ยวผมมา พอมานพเดินออกไป คุณชายก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบกำไลหยกขึ้นมาดูอีกครั้ง ด้วยความตั้งใจ เขาบอกกับตัวเองว่าต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนให้กำไลหยกชิ้นนี้มา และในขณะที่คุณชายกำลังเพ่งมองกำไลอยู่ด้วยความตั้งใจ คุณชายสังเกตุเห็นว่ากำไลหยกมีรอยร้าวเล็กน้อย ทำให้คุณชายพยายามคิดว่าทำไมกำไลหยกถึงร้าว จนทำให้คุณชายคิดถึงเสียงหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำของเขา

"กำไลหยกอันนี้ มันจะเป็นตัวตายตัวแทนของเจ้าของครับ มันสามารถช่วยชีวิตเราได้ครับ"
"หมายความว่ายังไงครับ"
"ถ้าเกิดว่าคุณตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน แล้วกำไลหยกนี้เกิดชำรุดเสียหายในขณะนั้น แปลว่าคุณชายจะไม่เป็นอะไร เพราะกำไลได้ตายแทนคุณชายแล้ว"
"โห มันวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

หลังจากคุณชายจำเสียงปริศนาได้ คุณชายก็เริ่มมั่นใจว่าเสียงนั้นที่พูดคุยกับคุณชายเรื่องกำไลหยก เป็นเสียงของผู้ชายแน่นอน แต่เขานึกภาพหน้าคน ๆ นั้นไม่ออก คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จนคุณชายเริ่มปวดหัวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มจะทนไม่ไหว คุณชายเลยเดินไปหยิบยาแก้เครียดกรอกเข้าปากทันทีทั้งกระปุก และก็ได้ผลดีเกินคาด เพราะคุณชายไม่ปวดหัวอีกแล้ว แต่หลับไปเลยทันที ทรุดลงไปนอนกองกับพื้นตรงนั้นเลย

ด้านมานพ นั้นทั้งเดินทั้งวิ่งเพราะเป็นห่วงคุณชาย หลังจากที่ซื้อโกโก้เสร็จเขาก็รีบขับรถกลับด้วยความเร็ว พอมาถึง จอดเสร็จ รีบวิ่งไปรอที่หน้าลิฟท์ แต่ลิฟท์ไม่ลงมาสักที มานพเลยวิ่งขึ้นบันไดไปชั้น เก้า ห้องทำงานของคุณชายทันที เล่นเอาหอบไปเลย แต่เพราะเป็นห่วงคนรัก ก็เลยต้องเลือกวิธีนี้ พอมานพเปิดประตูเข้ามาในห้อง ก็ไม่เห็นคุณชายนอนอยู่บนโซฟา จึงเริ่มมองหาอย่างร้อนใจ และในที่สุดมานพก็เห็นคุณชาย นอนอยู่กับพื้นหน้าโต๊ะ ทำงาน และในมือยังกำกระปุกยาอยู่ และมืออีกข้างยังกำ กำไลหยกไว้แน่น มานพเริ่มใจไม่ดี รีบช้อนอุ้มคุณชายวิ่งลงบันไดไปที่รถและพาส่งโรงพยาบาลทันที พร้อมกับพยายามเรียกคุณชายตลอดเวลา และพอมาถึงโรงพยาบาลมานพก็รีบอุ้มคุณชายวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล พร้อมตะโกนเรียกให้หมอมาช่วย

"หมอครับ หมอ หมออยู่ไหนช่วยแฟนผมด้วย ช่วยด้วยครับ"
"คุณมานพ คุณชายเป็นอะไรครับ"
"หมอ หมอ ช่วยแฟนผมด้วยครับ "
"ครับ ๆ วางคุณชายลงก่อนครับ เดี๋ยวผมดูแลให้เอง คุณรอข้างนอกเลยครับ"

หลังจากคุณหมอเจ้าของไข้ของคุณชาย ส่งคุณชายเข้าห้องฉุกเฉิน มานพ ก็นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างร้อนใจ และหัวใจของเขา รู้สึกเจ็บปวดมาก เพราะเวลาคนรักของเขาเจ็บเขาจะเจ็บมากกว่าหลายเท่า มานพได้แต่โทษตัวเองว่า เขาเป็นคนทำให้คนรักเจ็บ เขาไม่ควรพูดถึงเรื่องอดีตกับคนรักในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่เคยห้ามใจตัวเองได้เลยสักครั้ง ตอนที่เขาอุ้มคนรักวิ่งออกมาจากห้องทำงาน คนรักของเขาอ่อนปวกเปียกไปหมดทั้งตัว ภาพคนรักกำกระปุกยาแน่น เขายังจำติดตา เขาคิดว่าคนรักของเขาต้องปวดหัวมาก ๆ และคงจะทรมานจากความเจ็บปวดมากแน่ ๆ จนทำให้กินยาคลายเคลียดไปทั้งกระปุกแบบนั้น ทำให้มานพรู้สึกเสียใจที่ตัวเองดูแลคนรักไม่ดีพอ และรู้สึกสงสารคนรักที่ต้องเจ็บปวดอยู่บ่อย ๆ แบบนี้ จนทำให้น้ำตาของเขาไหลออกมาอีกครั้ง หลังจากไม่ได้ร้องไห้มาเป็นเวลานานนับเดือน

ในขณะที่มานพ นั่งร้องไห้รอคุณชายอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน คุณหมอก็เปิดประตูออกมา แล้วเดินมาบอก มานพ ว่าคุณชายปลอดภัยแล้ว และอนุญาติให้ มานพ เข้า เยี่ยมได้ พร้อมกับย้ายคุณชายไปห้องผู้ป่วยพิเศษของคุณชายเอง มานพจึงวิ่งตามไป แล้วก็นั่งลงข้าง ๆ เตียง แบบ เกาะขอบเตียงไม่ห่าง พร้อมกับจูบหน้าผากหนึ่งที จูบหลังมือหนึ่งที หอมแก้มอีกสองที และขโมยจูบอีกหนึ่งที แก้โรคหลงแฟน ของเขา และหลังจากนั้นมานพก็จับมือคุณชายมากุมไว้ และวางมือคุณชายไว้บนแก้มของตัวเอง และร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างหนัก จนมือของคุณชายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

"คุณชายครับ ผมขอโทษ ผมไม่ควรจะรื้อฟื้นอดีตอีกเลย ผมไม่ควรเลยจริง ๆ ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะไม่รื้อฟื้นอะไรอีก เพราะ ผมคงทนเห็นคนที่ผมรักเจ็บปวดอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงคุณจะจำผมไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร ผมจะขอรับความเจ็บปวดนี้ไว้เพียงคนเดียว"

"........"

"คุณชายครับ ผมรักคุณมากนะครับ ได้โปรดอย่าเจ็บปวดเพราะเรื่องในอดีตอีกเลยนะครับ ได้โปรดอย่าคิดถึงเรื่องอดีตอีกเลยนะครับ แค่คุณชายกลับมา ผมก็ดีใจแล้วครับ ผมไม่หวังอะไรมากไปกว่าให้คุณชายมีความสุขที่สุดในชีวิต แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ"

"....."

"คุณชาย ผมอยากขอบคุณ คุณชายอีกครั้งที่กลับมาต่อลมหายใจให้ผม ผมรักคุณมากที่สุดในโลกเลย คุณชายที่แสนดีของผม"

"....."

ในขณะที่มานพ ร้องไห้เหมือนใจจะขาด และพูดความในใจออกมา คุณชายได้ยินทุกคำ และเขาก็เริ่มจำได้พอลาง ๆ แล้วว่าคนรักของเขาที่เรียกให้เขากลับมา คือคนเดียวกันกับมานพ ทำให้เขาคิดว่าที่แท้เสียงที่เขาได้ยิน อาจจะเป็นเสียงของมานพจริง ๆ เสียงนั้นเขาจำได้ ว่ามันคือเสียงอ้อนวอน ขอร้อง ให้เขากลับมา คุณชายถ้าคุณได้ยินเสียงของผม ผมอยากขอร้องให้คุณกลับมาอีกครั้ง เพื่อต่อลมหายใจให้ผมได้ไหม คุณชายผมรักคุณมากนะครับ ได้โปรดกลับมาอีกครั้งได้ไหม เมื่อทบทวนเสียงที่ดังก้องในใจของตัวเองหลายครั้งจนคุณชายเริ่มแน่ใจว่าต้องใช่แน่ ๆ ต้องใช่มานพคนนี้แน่ ๆ คุณชายเลยเอื้อมมือไปลูบหัวของมานพเบา ๆ พร้อมกับถามมานพว่า

"เสียงที่ผมได้ยิน คือเสียงของคุณจริง ๆ ใช่ไหม คุณไม่ได้หลอกผมใช่ไหม"

"คุณชาย คุณยังปวดหัวอยู่ไหมครับ คุณชายคุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมคุณถึงไม่เรียกผม"

"ตื่นเมื่อไหร่มันก็ไม่สำคัญเท่า ผมอยากรู้ว่า คือคุณจริง ๆ ใช่ไหม คุณคือคนที่ขอร้องให้ผมกลับมาใช่ไหม"

"คุณชายอย่าพึ่งพูดอะไรเลยนะครับ ผมกลัวว่าคุณชายจะปวดหัวอีก นะครับ อย่าพึ่งคิดอะไรตอนนี้เลยนะครับ "

"ไม่ ผมจำได้เสียงนั้นคือเสียงของคุณจริง ๆ ผมแค่อยากได้ยินคุณพูดออกมา ว่ามันคือเสียงคุณใช่ไหม ได้ยินไหม ได้ยินที่ผมถามไหม ตอบมา ตอบผมมา อย่าปิดบังผม "

"คุณชาย คือผม ผม"

"ผมบอกว่าให้คุณตอบผมมา ว่าใช่ไหม ผมไม่ได้ถามเหตุผลอะไร ผมแค่ถามว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่ บอกผมมา บอกมาเดี๋ยวนี้เลย"

"ได้ ถ้าคุณอยากรู้ ผมจะบอกคุณ"

"อุ๊บบบบบบ"

มานพประกบปากจูบ ช่วงชิงลมหายใจของคุณชายทันที พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเหมือนสายฝน ไม่ต่างจากคุณชายที่กำลังร้องไห้ออกมาจนสั่นเทาไปทั้งตัว พวกเขาจูบกันด้วยความคิดถึง จูบด้วยความโหยหา และต่่างคนต่างจูบไม่มีใครยอมแพ้ใคร จูบหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนมานพ เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ไหว แต่ต้องหักใจถอนจูบออกมา เพราะพึ่งคิดได้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

"คุณชาย อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ ผมไม่อยากเห็นน้ำตาของคุณ ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดอีก"

"ผมขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ผมขอโทษที่เคยทำร้ายคุณ ผมยังคงเป็นคุณชายใจร้ายเหมือนเดิม ผมมันนิสัยไม่ดีเลย "

"โถ ทูลหัวของบ่าว ไม่เอานะครับ ไม่พูดแบบนั้นนะครับ บ่าวไม่เคยโกรธอะไรคุณชายเลย บ่าวมีแต่ความจงรักภัคดีให้คุณชาย บ่าวรักคุณชายมากจนไม่อาจโกรธคุณชายได้เลย และที่สำคัญ บ่าวหลงคุณชายจนโงหัวไม่ขึ้นเลยละ ถ้าไม่ติดว่าคุณชายกำลังไม่ สบายอยู่ บ่าวจะพาคุณชายกลับบ้านตอนนี้เล้ยยยย"

"จะบ้าเหรอ พูดเรื่องอะไร หลงอะไรก้านนนน ไม่เห็นจะรู้เรื่องเล้ยยยยย"

"ก็หลงรักคุณไงคร้าบบบบบ"

"แล้วคุณ เอ่อ แล้วคุณหมอจะให้ผมกลับบ้านตอนไหนอะ ผมอยากกลับบ้านแล้วละ "

"ผมเองก็อยากกลับเหมือนกัน ถ้างั้นเราไปถามคุณหมอดีไหมว่ากลับบ้านได้ยัง ถ้าได้ บ่าวจะพา ทูลหัว ของบ่าวกลับบ้านเราทันทีเล้ยยยยย"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องไปถามก็ได้ ผมรอได้ขอแค่มีคุณอยู่ข้าง ๆ ผม ผมก็ไม่เบื่อแล้วละ"

"แต่ผมไม่อยากรอ เพราะผมคิดถึงคุณ คิดถึงคุณเหลือเกินครับ "

"..ผมเองก้ออออ คิดถึงคุณมากเหมือนกันนะ.... อุ๊บบบบบบ"

มานพได้ฟังแค่นั้นแหละ ก็เลยจัดไปอีกรอบ กระหน่ำจูบคุณชายไม่ยั้ง แก้โรคคิดถึงและหลงแฟน และยิ่งจูบหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรู้ว่าแฟนเขาก็เป็น โรคเดียวกันกับเขา คือโรคคิดถึง พวกเขาจูบกันเนิ่นนานและหนักหน่วงขึ้น จนไม่สามารถควบคุมความต้องการกันและกันได้อีกต่อไป และไม่สนใจว่าอีกต่อไปว่าที่นี่คือโรงพยาบาล จากตอนแรกที่นั่งกอดจูบกันบนเตียง แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นนอนกอดจูบกันที่เตียงคนไข้เรียบร้อยแล้ว และพวกเขาได้ปลดปล่อยอารมณ์ รัก คิดถึง หลงใหล บนเตียงคนไข้ ก็ได้ อารมร์ไปอีกแบบ ไม่แพ้เตียงนอนที่บ้านเลย

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Let it go with your imagination 18++++

----------------------------------------------------------------------------------------------------
Sundog...






























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น