คุณบอดี้การ์ดที่รัก(ภาคสาม) ตอน My dear My darling (ภาคสุดท้ายจบเล่ม)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,201 Views

  • 0 Comments

  • 85 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    1,201

ตอนที่ 3 : แผนอ้อนแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

ที่สำนักงานใหญ่บริษัทนวพลมหาชนจำกัด


ที่ห้องทำงานของคุณชาย คุณชายกำลังตั้งใจเรียนรู้งานฝ่ายบริหารที่เขาเคยทำ โดยมีผู้เชี่ยวชาญตามสายงานต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้าออกห้องทำงานคุณชายทั้งวัน เพื่อมาเทรนงานให้คุณชาย คุณชายเองก็เรียนรู้และจดจำได้อย่างรวดเร็ว โดยใช้เวลาเรียนรู้งานเพียงแค่เจ็ดวัน ก็สามารถจดจำรายละเอียดต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ จนทำให้เป็นที่ยอมรับของคณะกรรมการทุกคน และทุกคนลงความเห็นว่า ให้คุณชายกลับเข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารสูงสุดได้อีกครั้งตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป


หลังจากที่คุณชายได้กลับเข้าไปบริหารงานอีกครั้ง คุณชายก็ไปทำงานทุกวัน ไม่เว้นแม้แต่เสาร์อาทิตย์ ไปทำงานเช้า และเลิกดึกทุกวัน เพราะคุณชายไม่อยากให้สมองของเขาว่างเปล่า เขาไม่อยากคิดเรื่องอื่นนอกจากงาน เพราะถ้าเขาคิดเรื่องอื่นเขาจะปวดหัวมาก เขาจึงคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเขา และในทุก ๆ วันที่คุณชายไปทำงาน ก็จะมีชานนท์คอยเป็นผู้ติดตาม ช่วยเหลือเรื่องงานและคอยขับรถพาคุณชายไปทำงานทุกวัน คอยดูแลเรื่องส่วนตัวต่าง ๆ ให้ ด้วยความใกล้ชิดที่ต้องเจอกันทุกวัน ทำให้ชานนท์เกิดความรู้สึกพิเศษกับคุณชายมากกว่าเจ้านาย แต่คุณชายก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับชานนท์เลย แม้ชานนท์จะรู้ แต่ชานนท์ก็ยังคงมีความหวัง หวังว่าสักวันคุณชายจะเปิดใจและหันมามองเขาบ้าง


ที่คฤหาสน์อัครภูมิ


วันนี้คุณชายไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอก แต่เขากำลังนั่งเคร่งเครียดทำงานอยู่ในห้องทำงานของเขา ที่คฤหาสน์อัครภูมิ โดยมี ชานนท์ คอยเป็นผู้ช่วยอยู่ไม่ห่าง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ชานนท์หลงรักคุณชายมากขึ้นเรื่อย ๆ พอรักมากขึ้น ก็ทำให้กระวนกระวาย ไม่เป็นอันทำงาน เพราะมัวแต่คิดเรื่องคุณชาย


"คุณชานนท์ ผมขอโกโก้ร้อนหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้ครับคุณชาย สักครู่นะครับ"

"ครับผม"

"คุณชายครับ มาแล้วครับโกโก้ร้อน "

"ขอบคุณมากครับ อ้อ คุณชานนท์ คุณช่วยตรวจเอกสารชุดนี้ให้ผมอีกครั้งได้ไหมครับ มันสำคัญมากผมไม่อยากให้งานผิดพลาด "

"ครับ"


ชานนท์เดินไปรับเอกสารจากมือคุณชาย แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วกะว่าจะตรวจเอกสารอีกครั้งตามคำสั่งของคุณชาย แต่ว่าชานนท์ ก็ไม่ได้ตรวจเอกสาร เพราะมัวแต่แอบมองหน้าคุณชายจนเพลิน ทำให้ไม่เป็นอันทำงาน จนคุณชายเองก็วางตัวไม่ถูกเมื่อมีคนมาคอยแอบมองอยู่ตลอดเวลา


"คุณชานนท์ครับ คุณนั่งจ้องหน้าผมทำไมเหรอครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ แล้วเอกสารที่ผมให้คุณตรวจเสร็จแล้วเหรอครับ "

"เอ่อ ครับ ๆ กำลังตรวจครับ"

"? "


พอชานนท์โดนคุณชายเตือนสติ ก็หันกลับไปก้มหน้าทำงานต่อ ส่วนคุณชายก็ไม่ได้สนใจว่าชานนท์จะยังแอบบมองเขาอยู่อีกต่อไป คุณชายก็ก้มหน้าทำงานต่อเหมือนกันโดย ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง จนกระทั่งได้ยินเสียงของเตเต้ ตะโกนโหวกเหวกเรียกชื่อคุณชาย แล้ววิ่งพรวดเข้ามาหาคุณชาย จนทำให้คุณชายต้องวางมือจากงาน


"น้องนาย แย่แล้ว มานพ มานพ มานพเขา"

"เขาเป็นอะไรครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"ไข้ขึ้น มานพ ไข้ขึ้น เพ้อหาแต่น้องนายตลอดเวลา ไม่ยอมทานยา ไม่ยอมทานข้าว ไม่ยอมให้หมอรักษา เอาแต่ร้องหา น้องนาย"

"งั้น เดี๋ยวผมจะไปดูเขาเอง พี่เตเต้ อยู่นี่แหละ ช่วยชานนท์ตรวจเอกสารให้ผมหน่อย เดี๋ยวผมจะรีบไปดูเขาแล้วจะรีบกลับมา"

"จ๊ะ น้องนายรีบไปเถอะ ไปดูเขาหน่อย เขาน่าสงสารมากเลยนะ "

"ครับ"


คุณชายรีบขึ้นไปที่ห้องนอนห้องเก่าของเขา ที่ตอนนี้โดนมานพ ยึดไปแล้วตั้งแต่วันที่มีเรื่องกัน และคุณชายไม่ได้กลับมาที่ห้องนอนห้องเก่าของเขาเป็นเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ เพราะเขาไม่อยากเจอมานพ เขาคิดว่ามานพน่ากลัวสำหรับเขา แต่วันนี้พอเตเต้วิ่งไปบอกว่ามานพไม่สบายมาก คุณชายกลับรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนทำให้ต้องรีบมา พอมาถึงห้องคุณชายก็เปิดประตูเข้าไป แล้วก็เห็นหมอนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ เอามือกุมขมับ เพราะคนไข้ดื้อ ไม่ยอมกินยา ไม่ยอมให้หมอรักษา เอาแต่ไล่คุณหมอไป


"คุณชาย มาพอดีเลย คนไข้เอาแต่ถามหาคุณชาย และไม่ยอมให้หมอรักษา คุณชายมาก็ดีแล้ว คุณชาย ช่วยหมอคุยกับเขาหน่อยครับ เพราะถ้าเขาไม่ยอมให้หมอรักษามันจะหนักกว่าเดิมนะครับ แผลที่ศรีษะก็ไม่ได้ล้างมาเป็นอาทิตย์แล้ว ข้าวก็ไม่กิน ยาก็ไม่กิน หมอจนปัญญาจริง ๆ คุณชายช่วยหมอหน่อยนะ "

"เอ่อ ครับ ผมจะลองคุยกับเขาให้นะครับ"

"หมอจะไปรอข้างล่างนะครับ ถ้ายังไงคุณชายค่อยไปตามหมออีกทีนะครับ "

"ครับ"


พอคุณหมอออกไปจากห้อง คุณชายก็เดินมานั่งลงข้าง ๆ เตียง และมองสำรวจคนไข้ มันทำให้คุณชายรู้สึกผิดมาก เพราะที่มานพบาดเจ็บก็เป็นเพราะเขา แต่คุณชายเองก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงกับมานพดี เพราะมานพหันหน้าไปอีกทางไม่ยอมมองหน้าคุณชาย และไม่ยอมคุยอะไรกับคุณชาย คุณชายรู้สึกเหมือนกับว่า มานพกำลังงอนเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าต้องง้อยังไงดี คุณชายก็เลยตัดสินใจว่าจะออกไปจากห้อง เพราะเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เขาง้อไม่เป็น แต่พอคุณชายลุกขึ้น มานพก็รีบคว้าข้อมือของคุณชาย แล้วดึงเข้าหาตัวเอง พร้อมกับกอดคุณชายไว้แนบอกไม่ยอมปล่อย แล้วก็เริ่มร้องไห้ออกมา


"คุณชายครับ ได้โปรดเลิกใจร้ายกับผมสักทีได้ไหมครับ ผมเหนื่อย ผมเจ็บปวด ผมคิดถึงคุณมาก ผมรักคุณ"

"คุณครับ คือว่าผม..... "

"คุณชายไม่มาหาผมเป็นอาทิตย์แล้ว คุณไม่เคยมาเยี่ยมผมเลย คุณเกลียดผมใช่ไหม ถ้าคุณไม่สนใจผม ผมจะไม่รักษา ผมจะยอมตาย เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะอยู่ไปเพื่ออะไร "

"คือ คือผมว่า ถ้างั้น เอางี้ไหม ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณจนกว่าคุณจะหาย และผมจะอ่านนิยายให้คุณฟัง แต่คุณต้องยอมให้หมอรักษานะครับ ตกลงไหมครับ"

"จริงเหรอครับ คุณพูดจริง ๆ ใช่ไหมครับ"

"ครับ แต่ว่าตอนนี้ ปล่อยก่อนได้ไหม คุณกอดผมแน่นมาก ผมหายใจไม่ออก"

"ผมขอกอดคุณให้หายคิดถึงก่อนได้ไหมครับ"

"แล้วอีกนานไหม "

"อะไรนานครับ"

"คุณจะกอดผมอีกนานไหม "

"ไม่นานหรอกครับ ขอผมกอดคุณไว้แบบนี้ จนกว่าผมจะหายคิดถึงก็พอ"

"? "


คุณชายยอมให้มานพกอด ตามที่มานพขอ เพราะถ้าไม่ให้กอดมานพบอกว่าจะไม่ยอมให้หมอรักษา คุณชายก็เลยต้องยอมเพราะคิดว่าที่มานพ ไม่สบายเป็นความผิดของตัวเอง มานพนอนกอดคุณชายไว้แนบอกของเขาโดยไม่ได้คุยอะไรกับคุณชาย และกอดนานมาก นานจนคุณชายเผลอหลับไปในอ้อมกอดของมานพ พอมานพ เห็นคุณชายหลับก็เลยกอดไม่ปล่อย และยังแอบหอมแก้มคุณชายอีกด้วย แล้วมานพเองก็หลับตาลงเพื่อพักสายตา 


ไม่นานคุณหมอก็กลับเข้ามาในห้องเพื่อมาดูคนป่วย เพราะเห็นเงียบไปนาน คุณชายก็เงียบไม่เห็นลงไปตามหมอ พอคุณหมอเปิดประตูเข้ามา คุณหมอเห็นมานพมองมาทางคุณหมออยู่ก่อนแล้ว คุณหมอตกใจรีบบอกขอโทษมานพทันที ที่เสียมารยาท


"เอ่อ ขอโทษนะครับที่เสียมารยาท ผมไม่รู้ว่าคุณกับคุณชายจะ เอ่อ ........"

"ไม่เป็นไรครับผมไม่ถือ คุณหมอช่วยจัดยาลดไข้ให้ผมเลย เดี๋ยวผมจะทานเอง ส่วนแผลที่หัว คุณหมอช่วยจัดชุดล้างแผลวางไว้ที่โต๊ะ ตรงนั้นได้เลย เดี๋ยวผมจะจัดการเอง เสร็จแล้วคุณหมอก็ออกไปได้เลยครับ แล้วก็อย่าลืมล๊อคประตูให้ผมด้วย"

"เอ่อ เอาอย่างนั้นเลยเหรอครับ"

"ครับเอาอย่างนั้นเลย แล้วก็เบา ๆ ด้วยนะครับ ผมกลัวคุณชายจะตื่น"

"ครับ ๆ "


คุณหมองง ว่าทำไม มานพถึงว่าง่ายขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่หลายวันก่อนไม่ยอมท่าเดียว แล้ววันนี้เกิดอะไรทำไมถึงเปลี่ยนจากคนไข้แสนดื้อเป็นคนไข้แสนดีไปได้ แต่คุณหมอก็ทำตามที่มานพขอ เสร็จแล้วคุณหมอก็กล่าวลา และเดินออกจากห้องไป และไม่ลืมที่จะล๊อคประตูห้องให้ด้วย หลังจากคุณหมอออกจากห้องไปไม่นาน คุณชายก็เริ่มขยับตัวตื่น พอมานพเห็นคุณชายกำลังจะตื่นก็รีบแกล้งหลับและใช้แผนเพ้อหาแฟน ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนไม่ได้หลับ และนอนมองหน้าคุณชายแทบจะไม่กระพริบตา


"คุณครับ โทษที ที่ผมเผลอหลับไป ผมหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ คุณครับ ตื่นขึ้นมาทานข้าว ทานยาได้แล้วครับ จะได้หาย เดี๋ยวผมจะไปตามคุณหมอมาให้ แต่ปล่อยผมก่อนนะครับ"

"ที่รักผมคิดถึงคุณ ผมรักคุณ ผมอยากกอดคุณ คุณมันคนใจร้าย"

"โห... ผมสงสารคุณจริง ๆ เลย คุณคงจะคิดถึงคนรักของคุณมากสินะ"

"ที่รักผมรักคุณ อย่าทิ้งผมไปอีกเลยได้ไหม ผมคิดถึงคุณ อยากกอดคุณ อยากจูบคุณ"

"ชิบหายละ... ไข้ขึ้นจนเพ้อไม่เป็นภาษาเลย ผมจะไปตามหมอให้นะครับ ทำใจดี ๆ ไว้นะครับ"

"คุณชาย ไม่ต้องไป ผมไม่ต้องการหมอ"


พอคุณชายได้ยินที่มานพ เพ้อออกมา คุณชายก็รีบผลักมานพออกจากตัวเอง แล้วลุกขึ้นและกำลังจะวิ่งไปตามหมอ แต่มานพรีบคว้าข้อมือคุณชายไว้ก่อน แล้วก็เริ่มแผนขั้นต่อไป คือแผนอ้อนแฟน


"เอ่อ.... ถ้าไม่ให้ตามหมอมารักษา แล้วจะหายได้ยังไงครับ คุณอย่าดื้อสิครับ ให้หมอรักษานะครับ จะได้หายเร็ว ๆ "

"ไม่ครับ ผมไม่ชอบหมอ ไหนคุณชายบอกว่าจะอ่านหนังสือนิยายให้ผมฟัง และอยู่กับผมจนกว่าผมจะหายป่วยไงครับ"

"นี่คุณ.... งอแงใหญ่แล้วนะรู้ไหม คนป่วยก็ต้องให้หมอมารักษา จะให้ผมมานั่งเฝ้าคุณเฉย ๆ มันไม่หายหรอกนะครับ"

"หมอเอายามาให้ผมแล้ว อยู่ที่โต๊ะหัวเตียง คุณชายช่วยหยิบให้ผมหน่อยสิ แล้วก็ล้างแผลให้ผมด้วย"

"เอ่อ..... หยิบยาให้นะได้ แต่ล้างแผล คือผม......."

"ล้างไม่เป็น? "

"ครับ ล้างไม่เป็น ถ้ายังไงเดี๋ยวผม จะไปบอกให้แม่บ้านยกอาหารมาให้ แล้วคุณค่อยทานยานะครับ "

"ไม่ครับ ผมไม่หิว ผมกินยาเลยก็ได้ ไม่ต้องกินข้าวหรอก ผมอิ่มแล้วละ"

"เอ่อ จะดีเหรอครับกินยาไม่กินข้าว"

"ดีครับ ดีมากเลยละ"

"? "


หลังจากนั้นมานพก็ปล่อยข้อมือคุณชาย แล้วบอกให้คุณชายไปหยิบยาพร้อมกับเอาน้ำมาให้ และให้ป้อนให้ด้วย คุณชายก็ทำตามทุกอย่าง เพื่อเอาใจคนป่วย แล้วยังล้างแผลให้ด้วย แม้จะทำไม่เป็น มานพมองดูคุณชายเดินไปเดินมาอย่างไม่กระพริบตาเพราะคิดถึงคุณชายมาก อยากกอด อยากมอง จนคุณชายรู้สึกเขินอาย เมื่อรู้ว่ามานพนอนมองดูอยู่ทุกอริยาบถ


"คุณจะมองอะไรหนักหนาครับ ผมไม่ชินที่มีคนแอบมองตลอดเวลา ถ้าคุณไม่เลิกแอบมองผม ผมจะไม่อยู่กับคุณแล้วนะครับ ผมจะกลับไปทำงาน"

"คุณชาย ผมเลิกแอบมองก็ได้ แต่ว่า......"

"แต่ว่า อะไรอีกเหรอครับ "

"คุณช่วยอ่านนิยายให้ผมฟังหน่อยสิครับ ได้ไหมครับ นะครับ ผมอยากฟังคุณอ่านนิยาย ได้ไหมครับ"

"เอ่อ ก็ได้ครับ แต่ตอนนี้ผมไม่มีหนังสือนิยาย ถ้างั้นเดี๋ยวผมออกไปซื้อก่อน แล้วค่อยกลับมาอ่านให้คุณฟังดีไหม"

"ไม่ต้องครับ ผมมีนิยายอยู่ในลิ้นชัก ด้านหลังคุณ คุณช่วยไปหยิบนิยายเล่มนั้น แล้วเอามาอ่านให้ผมฟัง ตกลงไหม"


คุณชายเดินไปหยิบนิยายเล่มที่มานพบอกแล้วก็กลับมานั่งลงข้าง ๆ เตียง และเริ่มอ่านนิยายให้มานพฟัง


"เล่มนี้ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ ผมชอบนิยายเรื่องนี้มากเลยละครับ"

"อ๋อ ครับ ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะอ่านนิยายเรื่องนี้ที่คุณชอบให้คุณฟังนะครับ นิยายเรื่องนี้มีชื่อเรื่องว่า บอดี้การ์ดตัวร้ายกับคุณชายจอมซน เรื่องนี้คุณชายเอาแต่ใจและขี้โมโหมาก แต่บอดี้การ์ดตัวร้ายก็ยังรักคุณชายเอาแต่ใจมาก แม้ว่าจะขี้โมโหก็ยังรัก จนคุณชายสงสัยว่า ทำไมทั้ง ๆ ที่เขาร้ายขนาดนี้ บอดี้การ์ดถึงยังรักเขาอยู่อีก แล้วบอดี้การ์ดก็ตอบคุณชายไปว่า เพราะรักไม่มีเหตุผล"

"พอแล้วครับคุณชาย แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องอ่านต่อหรอก ผมกลัวคุณชายเหนื่อย "

"ถ้างั้นผมกลับไปทำงานก่อนนะครับ"

"จะไปไหนครับ ไม่ให้ไปครับ ถ้าคุณไปผมจะไม่กินยา "

"???? "


แล้วมานพก็จับข้อมือคุณชายวางไว้แนบอกและแกล้งหลับต่อไป โดยที่คุณชายเองก็ไม่รู้ว่านี่คือแผนของมานพ ที่ต้องการเรียกร้องความสนใจ แล้วในที่สุดคุณชายก็นั่งเฝ้ามานพข้างเตียงทั้งคืน พอมานพตื่นก็อ้อนคุณชายต่อ บอกว่าหิว และให้คุณชายป้อน และกินเป็นเพื่อน ไม่พอแค่นั้นยังอ้อนคุณชายต่อว่า ขอกลับไปทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณชาย และขับรถให้เหมือนเดิม จนคุณชายต้องยอมใจอ่อนเพราะแผนอ้อนแฟนของมานพ

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Sundog...














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น