Blood Moon (แวมไพร์หลงยุค (เล่มที่หนึ่ง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 494 Views

  • 1 Comments

  • 35 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    494

ตอนที่ 4 : แพ้แสงแดด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

ตอนเช้านนท์ตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม ทำภารกิจส่วนตัวเสร็จ เขาก็จะเตรียมแพ็คอาหารเช้าใส่กล่องไว้
สำหรับปกรณ์ เมื่อคืนนนท์อาบน้ำไปหลายรอบมากกว่ากลิ่นคาวเลือดหมูจะหมดไป พอตื่นเช้า
เขาก็ไม่ลืมที่จะตรวจเช็คกลิ่นกายของเขาอีกรอบ เพื่อความมั่นใจ เพราะก่อนจะไปหาปกรณ์เขาต้องมั่นใจว่าเขา ตัวหอมและต้องดูดีที่สุด หล่อที่สุด ที่สำคัญเขาบอกกับตัวเองตั้งแต่เมื่อคืนว่าเขาต้องหล่อกว่า เหมันต์
ไม่งั้นเขาจบเห่แน่...


นนท์สำรวจตัวเองเรียบร้อย นนท์ก็เดินมาจนถึงหน้าห้อง ของปกรณ์ แล้วเคาะประตูสองสามครั้งติดกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

"กรณ์ เปิดประตูให้พี่นนท์หน่อย "

เงียบไม่มีเสียงตอบรับ นนท์รู้ว่าปกรณ์ชอบนอนขี้เซาตื่นยาก ตื่นสาย ปลุกก็ยาก แต่เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนก่อนจะออกจากห้องไป เหมันต์ อยู่ในห้อง กับ ปกรณ์สองคน นนท์บ่นกับตัวเองงึมงำ...


"หวังว่าคงไม่โดนเหมันต์ ..... ลักพาตัวไปนะ...."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ไอ้กรณ์ เปิดประตูให้หน่อย ไอ้กรณ์ ได้ยินไหมวะ"

สักพักประตูก็เปิดแง้มออก ปกรณ์ยังใส่ชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืนแสดงว่าไม่ได้อาบน้ำแต่นอนเน่า ๆ แบบนั้นเลย

"มึงมาแต่เช้า อีกแล้วนะครับคุณนนท์ ไม่ต้องมาปลุกกู ทุกเช้าก็ได้คร้าบบบ "
"พอดีวันนี้มีธุระนะ ก็เลยมาเช้ากว่ากำหนด เฮ่..."
"จะไปไหนวะ ยังเช้าอยู่เลย วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่เหรอ"
"ธุระ เฮ่...ถามกูจัง"
"จะไปไหน บอกมาดี ๆ อย่าให้ต้องถามย้ำ"
"เอ้...ไม่มีใครเคยบอกนายเหรอว่า ถ้าเขาตอบว่าจะไป ธุระ ก็ไม่ต้องซักเขาต่อนะ ห๋า"
"ไม่เคยอะ "
"เรียนเก่ง แต่ก็โง่ไม่เบาเลยนะครับ มึงเนี่ย คือก็จะไปธุระอะแหละ อย่าถามมากน่า เดี๋ยวถ้าอยากจะบอก
ก็จะบอกเองนั่นแหละ อ้อ แล้วก็วันนี้ฉันไม่อยู่นายอยู่แต่ในห้องนะ ถ้าอยากได้อะไรนายโทรบอก เดี๋ยวพี่นนท์ซื้อเข้ามาให้ แล้วก็นี่ข้าวกล่องที่กูอุตส่าห์แหกตาตื่นขึ้นมาทำไว้ให้คุณกรณ์เลยนะครับ"

"ขอบใจ งั้นรีบไปเถอะ อ้้อ นนท์ นายแวะซื้อต้มเลือดหมูให้หน่อยสิ ได้ไหม เดี๋ยวเอาตังค์ให้"
"โอ้ย ไม่ ๆ ไม่เอาหรอก เดี๋ยวซื้อมาให้นะ ไปนะ อย่าลืมกินข้าวล่ะ บาย"
"อ้อ อย่าลืมต้มเลือดหมูฉันเด็ดขาดเลยนะ"
"เออ ไม่ลืม"


ปกรณ์แอบยิ้มอย่างพอใจ เพราะเขานัดเหมันต์เอาไว้ เขามั่นใจว่าวันนี้ เหมันต์เทพบุตรคนนั้นต้องมาแน่
เขาเลยต้องเตรียมต้มเลือดหมูไว้เพื่อเอาใจสักหน่อย ปกรณ์ทำภารกิจส่วนตัวเสร็จเรียบแล้ว
แต่เขาก็ไม่ต่างจากนนท์มากเท่าไหร่ เขาส่องกระจกหมุนไปมาเพื่อตรวจเช็ค ว่าวันนี้เขาดูดีหรือยัง
และเขาก็ดูเหมือนจะพอใจรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาก เขาพลางคิดในใจว่าเขาเองก็ไม่ธรรมดาเลย
ไม่ได้หล่อน้อยกว่า เหมันต์ เลยสักนิด เขายังคงนั่งมองเงาตัวเองในกระจก แล้วพูดกับกระจกเบา ๆ


"กระจกวิเศษ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ คุณ เหมันต์อยู่ที่ไหน?"
" ............ "
"กระจกวิเศษ คุณว่า คุณ เหมันต์ เขาจะมาหาผมไหม?"
".............."
"กระจกวิเศษ ถ้าคุณคุยกับผมได้ผมจะคุยกับคุณทุกวัน "
"............."
"กระจกวิเศษ ผมถามคุณก็ไม่ตอบ "
"'.............."

ปกรณ์จำได้ว่า เหมันต์ เคยบอกเขาเอาไว้ว่า ถ้าปกรณ์อยากให้เขามาเมื่อไหร่เขาก็จะมาทันที ปกรณ์จึงหลับตาลง แล้วเรียกหา เหมันต์...


"เหมันต์ คุณอยู่ที่ไหน? ผมอยากเจอคุณ คุณมาหาผมตอนนี้ได้ไหม?"
"เจ้าเรียกหาข้า ต้องการสิ่งใดหรือ คาร์เมน"
"ว้าว คุณมาจริง ๆ ด้วย ผมแค่คิดถึงคุณ วันนี้วันหยุดผมไม่มีเพื่อน ผมอยากมีเพื่อนคุย"
"เจ้าอยากได้เพื่อนคุยแบบไหน ข้าจะหามาให้"
"แบบไหนก็ได้ครับ ขอให้คุยกับผมได้ก็พอ"
"ถ้างั้น เจ้ารับสิ่งนี้ไป "
"โห ผมพึ่งจะเคยเห็นตัวเป็น ๆ ครั้งแรกในชีวิตเลยนะครับ มันน่ารักจังเลยครับ"
"เจ้าจำมันได้หรือไม่ คาร์เมน"
"จำมันไม่ได้หรอก เพราะไม่เคยเห็นมันมาก่อน แต่มันใช้ได้เลยทีเดียว"
"......."
"ว่าแต่ เราต้องดูแลมันยังไง "
"เจ้าอยากจะดูแลมันยังไง ก็แล้วแต่เจ้าจะพอใจ"
"โห แล้วมันจะคุยกับผมได้ไหมครับ"
"เจ้าก็ลองถามมันดูสิ"
"...?..."
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ปกรณ์พอใจในสิ่งที่ เหมันต์มอบให้เป็นอย่างมาก จับหันไปมา คล้ายกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ โดยลืมไปว่า ในห้องนั้นยังมี เหมันต์ อยู่

"อ้อ เหมันต์ ขอโทษนะผมมัวแต่เห่อของใหม่อยู่ ผมลืมไปว่าคุณอยู่ตรงนี้"
"...."
"เหมันต์ คุณเป็นอะไรไปครับ ทำไมเงียบ?"
"...."
"เหมันต์?"
"เพื่อนของเจ้า กำลังตกอยู่ในอันตราย"
"นนท์เหรอครับ เขาเป็นอะไรครับ?"
"มีบางอย่างจ้องมองเขาอยู่ ไม่ไกล"
"ไกลครับ ตอนนี้เขาน่าจะอยู่ที่ท้ายตลาด หน้าร้านต้มเลือดหมู มันไกลจากที่นี่มาก ๆ เลยครับ"
"เจ้าช่างโง่เขลา เบาปัญญา"
"โง่ตรงไหนเล่าาา"
"เจ้าตีความของข้าไม่ออก "

"ด่าว่าผม โง่เขลา เบาปัญญา มันเกินไปหน่อยนะ
คำนี้เหมาะกับไอ้นนท์คนเดียวเท่านั้น มันไม่เหมาะกับผมหรอก"

"เจ้ากำลังจะบอกว่า เพื่อนของเจ้าก็ โง่เขลา พอกันเหรอ?"
"ไม่ใช่ นี่คุณมาจากดาวไหนกันแน่ คำนี้เขาใช้กับ ควาย ครับ ควายมันโง่เขลา เบาปัญญา"
"...?..."
"คุณรู้จักควายไหมครับ? คุณเคยเห็นไหมครับ ? ถ้าไม่เคยคราวหน้าผมจะพาคุณไปซื้อต้มเลือด
ควายที่ท้ายตลาด สนใจไหมครับ?"

"ข้าไม่สนใจหรอก"
"ทำไม? เลือดควายอร่อยน้าาาา"
"เจ้าบอกว่า ควายมัน โง่เขลา เบาปัญญา ดังนั้น ข้าไม่ต้องการที่จะแตะต้องมัน"
"ครับบบ ยอมแพ้แล้วครับ "
"..?..."
-------------------------------------------------------------------------------------------------

ปกรณ์พยายามพูดจาไล่ต้อนให้ เหมันต์ จนมุม เขาวางแผนเอาไว้ว่าจะหลอกด่า เหมันต์ คืนให้ได้
เขาจึงยก ประเด็น ควายที่โง่เขลา เบาปัญญา ขึ้นมาอยู่ในบทสนทนา แต่ปกรณ์ลืมไปว่า เหมันต์
สามารถอ่านใจเขาได้ สุดท้ายคนที่โง่ก็คือเขาอยู่ดี...


"ข้าต้องไปแล้ว แล้วพบกันใหม่"
"อ้าว เดี๋ยวก่อน"

เหมันต์กระโดดลงทางระเบียงเหมือนเดิม แต่คราวนี้เขากลับตกลงไปกองอยู่พื้นถนนด้านล่าง ปกรณ์
ที่ยืนดูอยู่ตกใจ เขาคิดว่า เหมันต์ ต้องไม่รอดแน่ ๆ สูงขนาดนี้ ปกรณ์เป็นห่วง เหมันต์ มากรีบวิ่งลงไปข้าง
ล่างแล้วพยุงเหมันต์ขึ้น แล้วรีบพาเหมันต์เดินกลับขึ้นห้อง โดยเหมันต์พยายามจับราวบรรไดเพื่อทรงตัวตลอดเวลา พอเข้ามาในห้อง ปกรณ์ก็รีบสำรวจตรวจดูตามร่างกายของ เหมันต์ ว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม แต่เท่าที่ดูคือ ไม่มี แต่จะมีรอยไหม้คล้ายโดนแดดตามตัว และร่างกายของ เหมันต์ ดูอ่อนเพลียมากผิดปรกติเหมือนคนจะเป็นลม เหมันต์นั่งหอบหายใจแรงอยู่พักใหญ่ เขาบอกปกรณ์ว่าเขาไม่เป็นไร พักเดี๋ยวก็หาย...


"ผมจะไปซื้อยามาทาให้นะครับ คุณรออยู่ตรงนี้นะครับ อย่าไปไหนล่ะ"
"ไม่เป็นไร พักเดี๋ยวก็หาย"
"มันไม่หายครับ ถ้าไม่ทายา เชื่อหมอครับ หมอรู้"
"ข้ารู้มากกว่าที่เจ้ารู้ เดี๋ยวมันก็หาย"
"มันไม่หาย อย่าเถืองหมอสิ อาการแบบนี้เขาเรียกว่า แพ้แดด กลุ่มคนที่แพ้แดดจะมีอาการแบบคุณ
ผิดไหม้ พอง เหนื่อยหอบ คลื่นไส้ อาเจียน ผมขอวินิจฉัยว่า คุณแพ้แดด ครับ คุณเหมันต์"
"ข้ารู้ แต่ยาทาของเจ้ามันใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก"

"คุณ เหมันต์ ฟังนะ คำเตือนของหมอ เป็นสิ่งที่คนไข้ไม่ควรละเลย กฏข้อนี้ทุกคนปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด แล้วคุณมาจากดาวไหน ถึงเมินเฉยต่อคำเตือนของหมอ"

"แย่แล้ว ช้าไม่ได้แล้ว ข้าต้องไปแล้ว เจ้าอยู่ในนี้นะ อย่าออกไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมา"
"เดี๋ยวคุณบาดเจ็บอยู่ คุณไม่ควรออกไปไหนตอนนี้นะ"
"เพื่อนของเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย เจ้าอยู่ที่นี่รอข้ากลับมา"
"เฮ้ย เดี๋ยวสิ อ้าว ไปซะแล้ว"

เหมันต์กระโดดลงไปทางระเบียงเหมือนเดิม แล้ววิ่งหนีหายเข้าไปไหนป่าหลัง มหาลัย ปกรณ์มองตามจนสุดสายตา เขาได้แต่ สงสัยว่า ทำไม เหมันต์ ทำอะไรได้หลายอย่าง ทำในสิ่งที่คนปกรติไม่สามารถทำได้
แต่เขาก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่า นนท์ กำลังตกอยู่ในอันตราย เขาได้แต่นั่งรออยู่ใน
ห้องตามที่ เหมันต์ บอก อย่างกระวนกระวาย...



-----------------------------------------------------------------------------------------------------

มาทายกันว่า เหมันต์ให้ของเล่นอะไร กับปกรณ์ ทำไมปกรณ์ถึงชอบมันมาก

Sundog...










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น