[BTS x YOU] |Jungkook| Let me see you (omegaverse)

ตอนที่ 1 : CHAPTER 01 : อาการตกหลุมรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    1 เม.ย. 64








EP.01



***ยังไม่ได้แก้คำผิด


ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากได้รูป ก่อนที่มันจะเลือนหายไปตามกาลเวลาอันแสนสั้น ดวงตาคู่คมเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่วันนี้มันดูสวยงามมากกว่าปกติ อาจเป็นเพราะดวงดาวนับล้านที่แย่งกันส่องแสงสว่างไสวจนเต็มท้องฟ้าสีดำ ให้ฟิลลิ่งเหมือนกำลังเงยหน้ามองทะเลดาวนับล้านไปอีกแบบ


มือข้างขวาที่คีบบุหรี่ยี่ห้อโปรดถูกยกขึ้นมาจรดริมฝีปากอีกครั้ง สูดสารนิโคตินเข้าเต็มปอดและทำการพ่นควันสีขาวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนบุหรี่มวนสีขาวเหลือเพียงแค่ส่วนโคนและถูกโยนทิ้งลงถังที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่นัก


ร่างสูง 179 เซนผละออกจากกำแพงที่ใช้พิงตั้งแต่ย่างกายออกจากร้านมายังเขตสูบบุหรี่ เพียงเพราะหงุดหงิดกับกลิ่นและเสียงของเหล่านักท่องเที่ยวราตรีที่มาปลดปล่อยความต้องการจากหน้าที่ทุกอย่าง แม้แต่กลุ่มของเขาเองก็มายังที่แห่งนี้เพียงเพื่อปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาตลอดสัปดาห์


ทว่าความสงบที่มีอยู่เริ่มจางหายไปและถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนจมูกจนใบหน้าหล่อเหลาเบ้ลงอย่างไม่ชอบใจ


ชิ!” เสียงทุ้มสบถขึ้น ยามที่จมูกโด่งสันได้กลิ่นของโอเมก้าคนหนึ่งลอยมาทางนี้ คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันแน่เมื่อสายตาคู่นี้ตวัดมองไปยังเจ้าของกลิ่นชวนฉุนจมูกที่จงใจปล่อยมาให้เขาโดยเฉพาะ


น่ารำคาญและน่าหงุดหงิด


สองคำนี้มักแวบเข้ามาในหัวของจองกุกอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งกับสถานที่อโคจรอันแสนเต็มไปด้วยเหล้า บุหรี่ และคู่นอนด้วยแล้ว ต่อให้เป็นชนชั้นไหนหากได้น้ำเมาเข้าปากก็ล้วนมีความกล้าที่จะเดินเข้ามาทำความรู้จักกับว่าที่คู่นอนในค่ำคืนนี้ เฉกเช่นเดียวกับโอเมก้าสาวผู้เป็นเจ้าของกลิ่นชวนน่าเวียนหัวกำลังเดินตรงมาทางเขาในไม่ช้า


สิ่งที่จอน จองกุกเกลียดที่สุดคือการใช้กลิ่นประจำตัวมากระตุ้นสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าที่อยู่ในกายให้มอมเมาไปกับมัน และการกระทำของโอเมก้าคนนี้มันกำลังแปรเปลี่ยนความสุขุมให้กลายเป็นความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะเข้าไปฉีกกระชากอีกคนให้แหลกคามือ


และดูเหมือนโอเมก้าสาวคนนี้ก็คงจะรู้ตัวตามสัญชาตญาณของชนชั้นที่อยู่ล่างสุด หล่อนถึงได้หยุดอยู่กับที่และไม่กล้าเดินเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างที่ควรจะทำตั้งแต่แรก


ก็นับว่ายังรู้จักคิด ไม่เหมือนกับโอเมก้าคนอื่นที่ดันทุรังเข้าหาเขา ทั้งที่ก็แสดงออกอย่างชัดเจนแล้วว่าอย่ามายุ่ง สุดท้ายพวกเธอเหล่านั้นก็ใช้ความผิดหวังสาดคำพูดว่าร้ายอย่างเจ็บแค้น ตราหน้าเขาเป็นอัลฟ่าไร้หัวใจบ้างละ ขอให้เจ็บปวดเหมือนกับที่พวกเธอเจ็บบ้างละ และที่หนักกว่านั้นก็คงจะเป็นคำสาปแช่งที่ขอให้เขาตายอย่างโดดเดี่ยวไร้คนเคียงข้าง


ตอนที่ได้ยินก็อยากจะแย้งกลับไปอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ทำเพียงมองหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับสายตาเย็นชาที่แสดงถึงความไม่แยแสต่อคำต่อว่าของพวกเธอ


เฮ้! จองกุก


เจ้าของชื่อละสายตาออกจากโอเมก้าสาวที่ยืนตัวสั่นอย่างน่าสงสาร และเปลี่ยนทิศทางไปยังเสียงตะโกนของหนึ่งในเพื่อนสนิทที่คงถูกใช้ให้ออกมาตามเขากลับเข้าไปข้างใน


อีกแล้วเหรอวะ จอง แจฮยอนที่เป็นผู้โชคร้ายในการเป่ายิ้งฉุบครั้งนี้ ถึงกับเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องต้องให้คนตรงหน้าขยายความก็เป็นอันเข้าใจได้ในทันทีว่าเพื่อนสนิทของเขาไม่ชอบใจกับการเข้าหาของโอเมก้าสาวคนนี้


หากเป็นการเข้าหาปกติโดยไม่มีกลิ่นประจำกายเข้ามายุ่งเกี่ยว บางทีคืนนี้หล่อนอาจจะเป็นผู้โชคดีที่เพื่อนของเขาพากลับไปสานต่อแล้วก็ได้ แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ


เพราะชนชั้นที่อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารคืออัลฟ่า มันก็ไม่แปลกที่ชนชั้นล่างสุดอย่างโอเมก้าต้องการยกระดับตัวเองให้เหนือไปกว่าชนชั้นเดียวกัน ด้วยการเข้าหาอัลฟ่าที่ยังไม่ได้ผูกพันธะ และบังเอิญว่ากลุ่มพวกเขาก็เป็นอัลฟ่าที่โสดสนิทไร้คนเคียงข้าง ขนาดอายุเลขสามกันแล้วก็ไร้วี่แววสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าภรรยาหรือภาษาบ้าน ๆ ก็เมียจนเหล่าพ่อ ๆ แม่ ๆ เลิกหวังจะอุ้มหลานกันไปแล้ว


ไม่ใช่อาภัพรักอะไรหรอก แค่พวกเขายังไม่เจอคนที่หัวใจมันเรียกร้องเสียที โดยเฉพาะกับจองกุกที่อาการหนักกว่าใครเพื่อน


วันนี้นายแพ้จอห์นนี่สินะ


จะซ้ำเติมรึไง?


ก็ไม่จองกุกยักไหล่ ยามเห็นท่าทางหัวเสียของเพื่อนสนิทที่ชนะเกมเสี่ยงดวงมาตลอด แต่มาวันนี้กลับเป็นฝ่ายแพ้เสียงั้น แถมยังแพ้มือห่วยแห่งเกมเป่ายิ้งฉุบอย่างเจ้าพ่อชิคาโก้อีกต่างหาก


พอนึกภาพแล้วก็อดจะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ แต่ก็ต้องหักห้ามมันเอาไว้เมื่อเพื่อนสนิทผู้มีลักยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ทำท่าจะชกลงมาที่ไหล่ หากจองกุกยังไม่เลิกส่งสายตาล้อเลียนเสียที


กลับเข้าไปข้างในได้แล้ว ลูกมึงร้องหาจนแทบจะลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้นแจฮยอนยกแขนขึ้นพาดบ่าของเพื่อนสนิท ก่อนจะใช้แรงลากคอของอีกฝ่ายให้เดินตามเข้าไปในร้าน โดยที่จองกุกก็ปล่อยตัวให้เพื่อนสนิทที่สูงกว่า 1 เซนลากไปอย่างง่ายดาย


พ่อจ๋ามาแว้ววววว


ทันทีที่ขาเหยียบเข้าอาณาเขตของโต๊ะที่ถูกจับจองด้วยกลุ่มเพื่อนสนิททั้งหลาย เสียงอ้อแอ้รุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าสามปีก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างโงนเงนทำท่าจะโถมเข้าใส่คนที่ถูกเรียกว่าพ่อจ๋า หากไม่โดนเพื่อนสนิทเจ้าตัวคว้าคอเสื้อเอาไว้ได้ก่อน


ใครมอมมันวะจองกุกเอ่ยถามเหล่าบรรดาอาวุโสที่นั่งหน้าสลอนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่หากให้เขาเดาก็คงหนีไม่พ้นเจ้าของกลุ่มผมสีชมพูพ่วงตำแหน่งบุคคลอายุมากที่สุดในกลุ่ม


มองหน้าคนหล่อแบบนี้ คือมึงกำลังสงสัยกูสินะไอ้น้องรัก


ก็มันจริงไม่ใช่รึไง


บ๊าาา ใครมันจะสิ้นคิดมอมไอ้เด็กแฮชานลูกชายของน้องจองกุกกันละครับ


เฮียไม่มอม แต่จับกรอกปากเพื่อนผมแบบเพรียว ๆ เลยน่ะสิ


เอ๊ะ! ไอ้เด็กเจ๊ก มึงจะขยายความเพื่ออออซอกจินที่พยายามไม่แสดงพิรุธอะไรออกไปให้รุ่นน้องตรงหน้าได้รู้ว่าเขานั้นคือผู้ร้าย ก็แทบจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เจ้าแก๊งเด็กอัลฟ่าอายุเลขสองที่นั่งอยู่อีกฝั่งไม่ทัน


มันร้ายนะครับหัวหน้า เห็นแบบนี้แต่ห้าวด่อง ๆ แถมยังกวนตีนเก่งสุด ๆ ไปเลยนะจะบอกให้


ป้อออออ


พี่ยุนกิไปไหน? จองกุกที่ลงบนเก้าอี้แล้วก็เอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งจิบเตกีล่าอยู่ข้าง ๆ ในขณะที่มือก็เอาแต่ดันหน้าของแฮชานเอาไว้ไม่ให้เจ้าอัลฟ่าเด็กขี้เมาพุ่งเข้ามาหอมแก้ม


ลี แฮชานเวลาเมาน่ะ วอแวเก่งกว่าตอนปกติไม่รู้ตั้งกี่เท่า


ดวงตาคมเฉี่ยวของอัลฟ่าหญิงคนเดียวในกลุ่มเปรยมองเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหวานไปด้วยเสน่ห์จะเอ่ยคำตอบกลับมาอย่างช้า ๆ ว่า...


ไปเข้าห้องน้ำ


อ่า


พอได้รับคำตอบแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอันเป็นที่ต้องตาของโอเมก้ารอบข้างก็หันไปรับเครื่องดื่มสีอำพันจากแจฮยอน ก่อนจะกระดกลงคอทีเดียวหมดแก้วท่ามกลางเสียงเชียร์ของคนรอบข้าง


ดวงตาคู่คมกวาดมองแขก VIP ที่กระจัดกระจายตามโต๊ะรอบข้างอย่างเบื่อหน่าย แม้จังหวะของดนตรีมันจะตื่นเต้น เร้าใจ ชวนให้ลุกขึ้นเต้นมากแค่ไหน แต่สำหรับจองกุกทุกอย่างมันดูไร้ความน่าสนใจทั้งสิ้น


ไร้ความน่าสนใจจนอยากจะกลับไปนอนที่คอนโดเสียเดี๋ยวนี้


ในระหว่างที่กำลังมองนู่นมองนี่ไปทั่วทั้งชั้น VIP จู่ ๆ สายตาคู่นี้ก็หยุดอยู่ตรงโต๊ะ VIP ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งจำนวนคนทางนั้นก็ไม่ได้น้อยไปกว่าโต๊ะของเขาเลยสักนิด แต่ที่มากหน่อยก็คงจะเป็นผู้หญิงที่บางคนก็นั่งดื่นเงียบ ๆ เหมือนกับเพื่อนสาวข้างกาย บางคนก็เริ่มจะลงไปนอนอยู่กับพื้นเหมือนกับแฮชานที่สลบเหมือดโดยใช้ตักของเขาเป็นหมอนไปเรียบร้อย และบางคนก็ลุกขึ้นเต้นตามจังหวะของดนตรีที่ยิ่งดึกเมื่อไหร่ จังหวะก็ยิ่งเมามันมากขึ้น


กึก!


แก้วเหล้าในมือหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างกายที่นั่งพิงโซฟากลับเหยียดตรงจนคนรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นถึงอาการประหลาดของจองกุก ดวงตาสีเหล็กกล้าเรืองรองท่ามกลางแสงสลัวของไฟในร้าน ลมหายใจเริ่มติดขัดเช่นเดียวกับร่างกายที่มันเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดนูนตามแขน ข้อมือ และลำคอยามสันกรามคมขบกันไปมา


จองกุก!!” ซอกจินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและเป็นผู้สังเกตเห็นอาการผิดปกติของรุ่นน้องตรงหน้ามาตั้งแต่แรก ก็แทบจะพุ่งเข้าไปคว้าร่างเอาไว้เพราะคิดว่าอาการของรุ่นน้องคนนี้ คืออาการน็อตหลุดเพราะได้กลิ่นฮีทของโอเมก้าบางคนเข้า


ทว่ามันไม่ใช่เลยสักนิด


ไม่มีโอเมก้าคนไหนในชั้น VIP ฮีทเลยแม้แต่คนเดียว


แล้วเพราะอะไรจอน จองกุกถึงได้ตกอยู่ในสภาพนี้กัน?


ณ ตอนนี้ทุกคนในโต๊ะต่างคิดเป็นคำถามเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่จอนห์นี่จะเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นทิศทางของดวงตาสีเหล็กกล้ากำลังมองไป พอเขาเลื่อนสายตามองตามก็เจอกับโต๊ะอีกฝั่งที่มีจำนวนคนไม่น้อยไปกว่าโต๊ะของพวกเขา และพอมองดี ๆ ก็พบว่ามีคนหนึ่งที่เพื่อนสนิทของเขาจับจ้องอย่างไม่ลดละ แถมดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นก็คงจะรู้ตัวถึงได้หันมาทางนี้


ทันทีที่ดวงตาสองคู่สบกัน ทุกอย่างรอบข้างก็เหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้อยู่กับที่ ไม่ว่าจะเป็นแสงไฟมากมายที่ประดับตกแต่งอยู่ด้านบน เสียงเพลงอันแสนหนักหน่วงด้วยจังหวะมัน ๆ กลิ่นประจำตัวมากมายของเหล่าอัลฟ่าและโอเมก้าที่พากันปลดปล่อยออกมาจนแสบจมูก หรือแม้แต่เสียงเรียกของเพื่อนสนิทรอบข้างก็ไม่ได้ทำให้จองกุกละสายตาจากหญิงสาวอีกฝั่งเลยสักนิด


ราวกับมีเวทมนต์ร่ายคาถาใส่เข้าอย่างจัง ร่างกายที่เครียดเกร็งกลับผ่อนคลายลงอย่างง่ายดายเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัด ๆ ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยยามที่เจ้าของดวงตาเรียวสวยกำลังทอประกายสีม่วงงดงามยิ่งกว่าสีตาใดที่จองกุกเคยเห็น ซึ่งความเปล่งประกายของดวงตาคู่นั้นมันช่างเหมือนกับทะเลดาวที่เขาเงยหน้ามองก่อนเข้ามาในร้านไม่มีผิด


งดงามจนไม่อาจละสายตาไปไหนได้


ตึกตัก ตึกตัก


มือแกร่งยกขึ้นทาบลงบนกลางอกของตัวเอง เมื่อหูทั้งสองข้างได้ยินเสียงสะท้อนดังก้องเป็นจังหวะหนักหน่วง เช่นเดียวกับหัวใจของเขาที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน


...บ้าหน่า...


จองกุกพยายามกักเก็บสีหน้าตื่นตระหนกเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวที่มีอาการไม่ต่างกัน แววตาสับสนเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนพร้อมกับใบสวยคมส่ายไปมาราวกับไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้


แน่ละ...แม้แต่ตัวจองกุกเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน


แม้จะพยายามหลอกตัวเองยังไง แต่เสียงหัวใจที่มันเต้นอย่างบ้าคลั่งก็เป็นคำตอบให้กับอัลฟ่าหนุ่มวัย 31 ที่ไม่เคยเสียอาการเท่านี้มาก่อน


ริมฝีปากหยักเริ่มขยับเป็นรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเหลาและมอบมันให้แก่หญิงสาวเจ้าของดวงตาสีม่วงแต่เพียงผู้เดียว ฉับพลันจมูกโด่งสันก็รับรู้ถึงกลิ่นหอมละมุนชวนให้ใจของอัลฟ่าหนุ่มจากที่บ้าคลั่งอยู่แล้ว กลับยิ่งรุนแรงมากขึ้นเมื่อรู้ชื่อของกลิ่นที่มีแค่เขาได้รับรู้


กลิ่นหอมของหนึ่งในชาชื่อดังที่มักวางคู่กับชาที่เป็นกลิ่นประจำตัวของเขา


กลิ่นของชาเลดี้ เกรย์


จองกุกรู้แล้วว่าอาการของตัวเองในตอนนี้มันคืออะไรและพอยอมรับความจริงได้แล้ว รอยยิ้มมุมปากก็ขยายกว้างจนสุด ดวงตาคู่คมที่หยีลงเหมือนพระจันทร์เสี้ยว บ่งบอกถึงความสุขที่เอ่อล้นออกมายามที่เจ้าของดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ส่งยิ้มกลับมาเช่นเดียวกัน


ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 31 ปี จอน จองกุกก็เข้าใจถึงอาการที่ชอบมองว่ามันไร้สาระมาตลอด แถมตอนนี้ตัวเองก็ดันตกอยู่ในสถานการณ์นี้เสียเอง


ไม่จำเป็นต้องหันไปถามอัลฟ่ามากประสบการณ์อย่างคิม ซอกจิน


ไม่จำเป็นต้องรอคำอธิบายจากเจ้าพ่อนักรักอย่างจอนห์นี่ ซอ


ไม่จำเป็นต้องฟังหลักการต่าง ๆ นานาจากจอง แจฮยอน หรือพวกอัลฟ่าเด็กที่กำลังทำหน้าอยากรู้อยู่ข้าง ๆ รวมถึงอัลฟ่าสาวผมม่วงที่นั่งจิบไวน์เคียงข้างกับอัลฟ่าที่หายหน้าไปห้องน้ำและกลับมาตั้งแต่ตอนไหนจองกุกก็ไม่อาจทราบได้ เพราะความสนใจทั้งหมดของเขาถูกมอบให้แก่หญิงสาวเจ้าของดวงตาสีม่วงแสนงดงามเท่านั้น


อาการของอัลฟ่าหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจความรักมาตลอด 31 ปี บัดนี้กลับรู้ซึ้งแล้วว่าตัวเองนั้น...


ตกหลุกรักอัลฟ่าสาวที่พึ่งเจอกันครั้งแรกเข้าอย่างจัง


[100/100]





#ฟิคLetmeJK
แวบมาประเดิมตอนแรกค่ะ อาจจะมีบรรยายเยอะกว่าบทสนทนา 
พราะอยากนำเสอในมุมมองของจองกุกว่าเป็นอย่างไร
อยากลองแต่ง omegaverse ดูบ้าง (แต่แต่งตามจินตนาการของเนเน่นะ)
อีกอย่างรู้สึกช่วงนี้ไม่อยากแต่งแนวพระเอกดาร์กเท่าไหร่ เลยเปลี่ยนมาแต่งแนวหวาน ๆ
จิกหมอน โรแมนติกบ้าง ฮ่า ๆๆๆๆ
ปล.เรื่องนี้พระเอกคลั่งรักที่หมายถึง คนแก่ผู้จีบสาวไม่เป็น (มันต้องน่ารักแน่นอน)


***ตอนนี้ยังไม่มีชื่อของนางเอกทีนะคะ หากใครมีชื่อเพราะ ๆ ลองเสนอไว้ในเม้นต์ได้เลยค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #23 supermehi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2564 / 18:10
    บรรยายดีงามมาก
    #23
    0
  2. #18 •Quinn• (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 00:49
    กลิ่นความคลั่งรักลอยมาเลยค่ะคุณผู้ชมม

    ชอบฟิคแนวนี้มากๆแงง กว่าจะหาแนวพระเอกไม่แบดบอยเจอ ขาแทบลาก เป็นกำลังใจให้คูมไรท์นะคะ
    #18
    0
  3. #13 thanyalaktosem (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 19:24
    แค่อ่านตอนเดียวก้อรับรู้ได้ถึงความคลั่งรักแล้ว น่ารักๆๆๆ
    #13
    0
  4. #10 suchananpaint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 00:58
    รอออออออ
    #10
    0
  5. #9 Mad2346 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 19:26

    รอๆๆๆๆๆ
    #9
    0
  6. #8 Mad2346 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 19:25
    ติดตามยุจ้าา
    #8
    0
  7. #7 สการ์เล็ต (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 13:16
    นี่สินะที่เรียกว่าคลั่งรัก🥺
    #7
    0
  8. #6 Luna J. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 11:00

    ง้ยย จองกุกคือคลั่งแม่สาวตาม่วง
    #6
    0
  9. #5 Nnmoonaja (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 23:27
    พอ.คือคลั่งรักแล้ว1 นอ.ว่าไงบ้างคะ
    #5
    0
  10. #4 babybabe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 22:30

    แงงงงงงงงงง ชอบมากเลยค่ะ ภาษาดีม๊ากกก อยากรู้จังว่าฝั่งนางเอกจะเป็นยังไงบ้าง
    #4
    0