[FIC BTS] |KOOKMIN| Queen Omega #ฟิคควีนจีมิน

ตอนที่ 9 : ควีนจีมิน : CHAPTER 09 (130/100)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 242 ครั้ง
    20 ก.พ. 64


คำเตือน : ฟิคเรื่องนี้ไม่ได้มีเนื้อหาสวยหรูอย่างที่คิด
คุณจีมินใจร้ายกับพระเอกมาก เพราะงั้นอย่าหาความหวานจากเรื่องนี้จ้า
ใครรับไม่ได้กดออก อย่ากดแบน
LYS in SEOUL - Making Film #jimin #bts #bangtanLYS in SEOUL - Making Film #jimin #bts #bangtan


CHAPTER 09



*ยังไม่ได้แก้คำผิด



มืด...มืดไปหมด

ดวงตาสีอำพันจ้องมองความมืดที่โอบล้อมรอบตัวเอาไว้ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่าไร้ซึ่งทางออกพาตัวเองกลับไป นอกจากนั้นตัวเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับไปดีหรือเปล่า

กลับไปแล้วจะเป็นยังไง?

พอได้สติก็ต้องออกจากคฤหาสน์หลังนี้ กลายเป็นอัลฟ่าเร่ร่อนและสุดท้ายก็ตายเหมือนหมาข้างถนน

หรือไม่ก็ถูกหนึ่งในอัลฟ่าผู้พิทักษ์ฆ่าตายก่อนจะได้กลับไป

รอยยิ้มขมขื่นถูกมอบให้กับตนเอง เมื่อคิดได้ว่าทางเลือกของเขาไม่ว่าจะทางไหนก็น่าสมเพชพอกันทั้งนั้น สองแขนยกขึ้นโอบกอดตัวเองให้แน่นที่สุดในขณะที่สายตาก็เอาแต่ทอดมองไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง

ถามว่าลึก ๆ แล้วอยากจะกลับไปไหม? จอน จองกุกขอตอบแบบไม่มีแม้แต่คำโกหกเลยว่า...

...อยากกลับไป...

อยากกลับไปหาคุณจีมิน

ครืดดดด

ใบหน้าเศร้าหมองเงยขึ้นมองรอยแยกที่ขยายกว้างมากขึ้นเรื่อย ๆ แสงสีขาวสะท้อนเข้ามาในดวงตาสีอำพันคู่นี้จนอดที่จะหรี่ลงไม่ได้ ทว่าสิ่งที่น่าดึงดูดให้คนสิ้นหวังอย่างจองกุกจ้องมองเงาของใครอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจที่หมดแรงจะดำรงชีวิตอยู่ กลับถูกกระตุ้นอีกครั้งด้วยดวงตาสีอความารีนแสนเย็นชา ที่กำลังทอประกายอย่างงดงามในสายตาของจอน จองกุกผู้นี้

ความรู้สึกหนาวเหน็บราวกับถูกดึงให้จมลงสู่ก้นมหาสมุทรด้วยฝีมือของอัลฟ่าด้านมืดที่เยาะเย้ยใส่ก่อนจะจางหายไป ทว่าบัดนี้แสงสีขาวอันแสนอ่อนโยนกับมือเรียวสวยที่ถูกยื่นมาหยุดอยู่ตรงหน้า มันช่างเหมือนฝันที่ไม่กล้าจะคิดเข้าข้างตัวเองเลยสักนิด

ไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือจับอีกฝ่ายกลับไป

กลับมาได้แล้ว

ประโยคคำสั่งที่ไม่ว่าได้ยินกี่ครั้งก็ยังคงให้ความรู้สึกเกรงขามอยู่เช่นเดิม เพียงแต่ครั้งนี้มันกลับแปลกไปตรงที่อีกฝ่ายไม่ได้ใช้สายตาเย็นชาใจร้ายใส่เขาจนปวดหนึบทุกครั้งที่ได้รับมัน แต่เป็นสายตาอ่อนโยนดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในหัวใจที่ว่างเปล่าดวงนี้ ก่อนที่มืออันแสนต่ำต้อยจะยื่นเข้าไปหาอีกฝ่ายเหมือนลูกนกที่กลับเข้าสู้อ้อมกอดของแม่อีกครั้ง

เฮือก!!!

ดวงตาสีอำพันเบิกโพลงพร้อมกับร่างที่โชกไปด้วยเลือดกับบาดแผลมากมายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้ามอมแมมจะเหยเกยเพราะความเจ็บที่เริ่มจะรุมเร้าร่างกายของเขาทันทีที่สติทุกอย่างกลับมาอย่างสมบูรณ์

หากจอน จองกุกไม่ได้เกิดมาเป็นชนชั้นอัลฟ่า ป่านี้เขาคงตายไปตั้งแต่ด้านมืดหายไปแล้ว

ฟื้นแล้วรึ

“..!!!..”

เป็นอีกครั้งที่จองกุกต้องสะดุ้งเพราะตกใจกับน้ำเสียงราบเรียบของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงโซฟาติดหน้าต่าง และเพราะตกใจกับคนที่เขาไม่กล้าเจอหน้าในเวลานี้ ร่างกายที่ยังไม่ได้รับการรักษาก็เริ่มประท้วงไปทุกส่วน โดยเฉพาะแขน ขา และข้อมือที่อาการหนักสุด หากตัวจองกุกไม่ใช่อัลฟ่าแล้วละก็มีหวังชีวิตต่อจากนี้ของเขาคงได้กลายเป็นคนพิการอย่างน่าสมเพชแน่ ๆ

แม้จะแปลกใจนิดหน่อยที่ร่างกายสะบัดสะบอมจนดูไม่ได้ แต่ทำไมถึงยังสามารถขยับและพาตัวเองไปนั่งหลบอยู่ตรงมุมห้อง ยามที่ความทรงจำในตอนที่ถูกอัลฟ่าด้านมืดครอบงำกำลังไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ โดยเฉพาะตอนที่เผชิญหน้ากับควีนโอเมก้า พร้อมกับคำพูดอวดดีชวนน่าตายนั่น

มันไม่ควรปล่อยโอกาสให้เขาฟื้นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

ทำไมถึงไม่ฆ่าเขาให้ตายตั้งแต่พูดจาแบบนั้นใส่ควีนกัน ทั้งที่บอกว่าจะตามติดไปจนกว่าอีกฝ่ายจะไม่ต้องการหรือจนกว่าชีวิตของตัวเองจะดับสูญ แต่พอเจอสถานการณ์เข้าจริง ๆ แล้ว...

จอน จองกุกไม่ควรมาอยู่ตรงหน้าปาร์ค จีมินเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านควีนโอเมก้าที่นั่งมองคนเด็กกว่าตั้งแต่ถูกโฮซอกกับนัมจุนพาเข้ามาในห้องตามคำบัญชาของเขา เฝ้าดูคนไม่ได้สติติดอยู่ในภวังค์สีดำก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับท่าทางสับสนระคนหวาดกลัว จนไม่สามารถคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ไหนกันแน่

แต่ปาร์ค จีมินรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำกับเขาเอาไว้ เพราะงั้นถึงได้ไปนั่งหลบมุมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ที่ลุกขึ้นจากโซฟาและกำลังก้าวขาไปหาอีกฝ่าย

ยะ...อย่าเข้ามา น้ำเสียงเว้าวอนของคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง มันไม่ได้ทำให้เจ้าของดวงตาสีอความารีนคู่นี้หยุดก้าวขาตามเลยแม้แต่น้อย

กลิ่นอายอันแสนดุดันปนสับสนที่ปล่อยออกมาจากตัวของอัลฟ่าเด็ก มันช่างแสบจมูกซะจนอยากจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้ แต่ขืนทำแบบนั้นไปก็มีแต่สร้างความผิดหวังให้แก่คนที่นั่งตัวสั่นอยู่มุมห้องมากขึ้นไปอีก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาอันแสนเย็นชาคู่นี้ถึงได้จดจำภาพของอัลฟ่าผู้มีดวงตาสีอำพันเอาไว้อยู่ตลอดเวลา ทุกการกระทำ ทุกสีหน้า ทุกคนพูดล้วนสลักอยู่ในจิตใจอันแสนว่างเปล่าของควีนโอเมก้าคนนี้ และสิ่งที่เรียกความสั่นคลอนให้กับเขามากที่สุดก็คงหนีไม่พ้น...

รอยยิ้มกว้างที่มันทั้งสดใสและจริงใจจนไม่อาจละสายตาไปได้

ได้โปรด...ผมไม่อยากทำร้ายคุณ

ใบหน้าเศร้าหมองกับคราบเลือดบริเวณมุมปากที่เปรอะไปเกือบครึ่งหน้า แผลบริเวณแขนข้างซ้ายที่มันเหวอะหวะด้วยฝีมือเจ้าของร่างที่ถึงขั้นลงมือกัดแขนตัวเอง เพื่อไม่ให้อัลฟ่าด้านมืดพุ่งเข้าไปทำร้ายควีนโอเมก้าผู้เปรียบดั่งเจ้าชีวิตนับตั้งแต่เมื่อตอนนั้น

ต่อให้คุณจีมินเฝ้าบอกว่าอย่ายึดติดกับตัวเขา ทว่าหัวใจของจอน จองกุกมันกลับไม่รักดีเลยสักนิด อยากอยู่เคียงข้าง ไม่อยากจากไปไหน แม้จะสั่งให้ทำตามคำบัญชานั่นทว่าสุดท้ายแล้วร่างกายมันก็ไม่สามารถฝืนจิตใจของตัวเองได้

ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนสักนิดเดียว

ในขณะที่คนเด็กกว่ากำลังร่ำไห้อยู่ในใจ เจ้าของใบหน้างดงามกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์กลับยื่นมือขาวเนียนขึ้นมาปาดคราบน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มที่มักเย็นชาใส่กันตลอดบัดนี้มันกลับอ่อนหวาน อบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมาเบื้องล่าง พาเอาจิตใจที่ดำดิ่งสู่ความอ้างว้างและหวาดกลัวว่าตัวเองจะไม่มีชีวิตรอดอยู่เฝ้ามองบุคคลตรงหน้าอีกต่อไป

บอกแล้วไงว่าอย่าร้องไห้

“….”

น้ำตามันไม่เหมาะกับอัลฟ่าอย่างเธอหรอกนะ

“….”

เพราะเธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า

ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยคราบน้ำตาออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับใบหน้างดงามที่กำลังก้มต่ำลงมาจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มของควีนโอเมก้าจะจรดลงบนเปลือกตาของอัลฟ่าเด็กที่หลับตาพริ้มยอมรับสัมผัสของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

จอน จองกุกพ่ายแพ้ให้กับปาร์ค จีมินมาตั้งแต่แรก ไม่ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรเขาก็จะยอมทำมันทุกอย่าง แม้กระทั่งหัวใจที่ไม่รักดีก็สามารถยกให้อย่างไม่ขัดขืน

ว้า~ ดูท่าจะหมดสิทธิ์ขอตัวเด็กคนนั้นมาเป็นคนของผมแล้วสินะ

ห่างออกไปอีกฝากที่มีอัลฟ่าผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีอเมทิตส์นั่งเท้าคางมองหมากบนกระดานเอ่ยขึ้นอย่างลอย ๆ ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามคือร่างสูงสง่าของอัลฟ่าคนสนิทที่กำลังนั่งกอดอกส่งสายตาดุร้ายมาให้ทันทีที่ได้ยินประโยคบ่นเสียดายเต็มสองหู

เธออยากได้เด็กคนนั้นมากเลยรึไง น้ำเสียงแข็งกระด้างกับใบหน้าบึ้งตึงของคนตัวโต มันช่างน่าเอ็นดูในสายตาของรอยัลอัลฟ่าอย่างนา แจมินเป็นที่สุด

น่าเอ็นดูจนถึงกับฉีกยิ้มกว้างอวดฟันทุกซี่ให้อัลฟ่าขี้งอนขมวดคิ้วยุ่งมากกว่าเดิมเสียอีก

อื้อ อยากได้มาก ๆ เลยละ เพราะเด็กคนนั้นว่านอนสอนง่ายมากกว่าคนแก่แถวนี้

นาแจม

ล้อเล่นน่า ยุนโอเป็นที่หนึ่งสำหรับผมอยู่แล้ว พอเห็นอีกคนเริ่มจะไม่เล่นด้วยกับคำพูดหยอกล้อ ก็เลยต้องรีบจบเรื่องและตบท้ายด้วยการปากหวานใส่อัลฟ่าตรงหน้าให้หายหงุดหงิดก่อนที่จะเป็นแจมินที่แย่เสียเอง

จอง แจฮยอนเวลาหงุดหงิดน่ะ น่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนที่พี่จีมินหยิกเขาจนเนื้อเขียวไปทั้งตัว

เพราะงั้นไม่ขอเสี่ยงให้คนแก่ขี้น้อยใจตรงหน้าหาเรื่องลงโทษเขาเด็ดขาด

แต่ผมก็รู้อยู่แล้วละ ว่ายังไงพี่จีมินก็ไม่มีทางยกจองกุกให้ผม รอยัลอัลฟ่าหยิบเบี้ยที่ถูกระบุว่าไร้ประโยชน์ที่สุดในบรรดาหมากทั้งหมด ขึ้นมาจ้องมองมันอย่างละเอียด

ลางสังหรณ์ยังดีไม่เปลี่ยนเลยนะ

แจฮยอนที่อยู่กับแจมินมาตั้งแต่อีกฝ่ายังเป็นเด็กน้อยยิ้มหวาน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนตอนนี้ก็เอ่ยชมขึ้นมาไม่ได้ และนั่นทำเอารอยัลอัลฟ่าที่ชื่นชอบคำชมหรือคำสาปแช่งจากคนอื่นที่ต้องการเอาชีวิตของอัลฟ่าที่อยู่จุดสูงสุดของชนชั้นเดียวกันอดจะฉีกยิ้มหวานที่อีกฝ่ายชอบมองอยู่ตลอดกลับไปไม่ได้

ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่รวมพี่จีมินที่เขายกให้เป็นที่หนึ่งในหลาย ๆ ด้าน คนที่เป็นอันดับหนึ่งที่แจมินติดหนึบที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคุณอัลฟ่าผู้มีลักยิ้มเหมือนเด็กน้อยชวนน่าเอ็นดูตรงหน้า

นา แจมินน่ะชอบจอง แจฮยอนที่สุดในบรรดาอัลฟ่าทั้งหมดอยู่แล้ว

ต่อให้ไม่ใช่ลางสังหรณ์ก็ยังดูออกเลยว่าคุณแม่จอมปากแข็งคนนั้นน่ะ กำลังจะตกลงไปในหลุมที่ตัวเองขุดเอาไว้เสียแล้ว

ตัวเบี้ยที่อยู่ในมือถูกวางลงตรงแทนที่ควีนของแจฮยอน เป็นอันจบเกมกระดานนี้และคนที่ชนะของรอยัลอัลฟ่าเด็กผู้ถูกขัดเกลาให้เป็นคนมากเล่ห์ เพอุบาย รวมถึงความร้ายกาจที่ได้รับสืบทอดมาจากควีนโอเมก้าทั้งหมด ดวงตาสีอเมทิตส์ทอประกายอย่างสนุกสนาน ยามที่หัวทั้งสองข้างได้ยินประโยคปลอบประโลมของควีนโอเมก้าที่อยู่อีกฟากของห้องที่เขาอยู่

ไม่อยากจะบอกเลยว่าประโยคที่ได้ยินเมื่อกี้น่ะ มันไม่ได้ร้ายกาจเท่ากับประโยคที่อีกคนบอกกันเขาตอนอยู่สองต่อสองเลยสักนิด

อยากรู้ไหมว่าควีนโอเมก้าพูดอะไรกับเขาก่อนจะอัลฟ่าผู้พิทักษ์ที่แบกร่างสะบัดสะบอมของจอน จองกุกไป

ขอโทษนะแจมินที่ครั้งนี้คงจะทำตามความต้องการของนายไม่ได้

ทำไมละ?

เพราะเด็กคนนั้นไม่ใช่คนของควีนโอเมก้า

‘….’

แต่เป็นคนของปาร์ค จีมินต่างหาก เพราะงั้นเด็กอย่างนายมีแค่แจฮยอนก็พอแล้ว

 



-Queen Omega-

 


ตั้งแต่นั้นมาจอน จองกุกก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับตามองโดยอัลฟ่าชนชั้นสูงในคฤหาสน์จนรู้สึกอึดอัดไปหมด ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนหรือออกมาทำกิจวัตรประจำวันอย่างเช่นปกติ ก็มักจะเจอสายตาดุร้ายสื่อถึงความไม่ไว้ใจในตัวเขา โดยเฉพาะกับอัลฟ่าผู้พิทักษ์บางคนที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าไม่อยากเห็นหน้า ซึ่งไอ้สายตาแบบนั้นมันทำเอาจองกุกรู้สึกอึดอัดจนไม่อยากจะออกไปไหนนอกจากห้องของตนเอง

อันที่จริงก็มีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่ยังคุยกับเขาเหมือนปกติ ยิ่งกับรอยัลอัลฟ่าที่พักนี้ชอบมาวอแวกับเขา แค่ไหนยังไงม่พอข้างกายของคุณแจมินก็มีร่างหนาใหญ่ของอัลฟ่าผมสีควันบุหรี่ที่ถูกแนะนำว่าเป็นคนสนิทของรอยัลอัลฟ่าผู้คาดเดาอะไรไม่ได้

แต่ถ้าเป็นผู้ชายที่ชื่อจอง แจฮยอนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้ากับท่าทางมันออกเลยว่าเจ้าตัวหวงนา แจมินสุด ๆ

จองกุก~~~”

เจ้าของชื่อถอนหายใจอย่างปลงตกยามได้ยินเสียงเรียกจากบุคคลที่พักนี้เห็นหน้าบ่อยยิ่งกว่าอัลฟ่าผู้พิทักษ์ทั้งห้าเสียอีก พอหันกลับไปก็เจอรอยยิ้มหวานกับกลุ่มผมสีฟ้ากำลังเดินมาทางนี้ แน่นอนว่าด้านหลังของรอยัลอัลฟ่าจอมวอแวก็มีอัลฟ่าหน้าบูดที่แม้จะลดลงมาหน่อย แต่หากให้แยกเขี้ยวกัดคอจองกุกได้ ก็คงพุ่งเข้ามาแบบไม่มีความลังเลใด ๆ ทั้งสิ้น

มีอะไรเหรอครับคุณแจมิน

อย่าทำหน้าหงิกแบบนั้นซี่ ผมไม่อยากได้แจฮยอนหมายเลขสองหรอกนะแจมินที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็โวยวายออกมาทันที ใบหน้าหล่อกลายเป็นบูดบึ้งคล้ายเด็กเอาแต่ใจที่พ่อแม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้ หากเพิ่มอินเนอร์ด้วยการกระทืบเท้ารัว ๆ ใส่เข้าไปอีกหน่อยละก็...

นา แจมินก็ไม่ต่างอะไรกับเด็ก 5 ขวบ ทั้งที่อายุจริง ๆ ก็ปาไปตั้ง 27 ใกล้แตะเลขสามตามผู้ปกครองอย่างควีนโอเมก้าแล้วแท้ ๆ

โอเค...ไม่เล่นแล้วก็ได้

พอเห็นว่าคนเด็กกว่าทำหน้าเหนื่อยใจใส่ ก็ต้องยกเลิกบทบาทหนุ่มขี้เล่นกลับมาเป็นรอยัลอัลฟ่าผู้คาดเดาไม่ได้ดั่งเดิม ใบหน้าจริงจังฉายแววกดดันจนบรรยากาศรอบข้างดูตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่ประโยคที่พักนี้จองกุกได้ยินมาทุกวันจนไม่จำเป็นต้องคาดเดาอีกต่อไป ได้ถูกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

มาเป็นคนของผมเถอะ

“….”

คุณก็เห็นแล้วนี่ว่าที่นี่ไม่มีใครต้อนรับคุณ ตั้งแต่รู้เรื่องอัลฟ่าด้านมืดของคุณ

“….”

อีกอย่างความสามารถของคุณที่แสดงออกมาเมื่อตอนนั้น หากขัดเกลาเรื่อย ๆ คุณจะกลายเป็นอัลฟ่าแถวหน้าที่ไม่มีใครกล้าดูถูกชนชั้นของคุณอีกต่อไป

จอน จองกุกยอมรับเลยว่าคำพูดชักชวนของนา แจมินนั้น มันช่างไหลลื่นและสามารถโน้มน้าวใจคนอื่นให้โอนอ่อนไปกับเจ้าตัวอย่างง่ายดาย เพียงแต่ตัวของจองกุก ทั้งร่างกาย ความคิด รวมถึงความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ข้างในมันถูกสลักชื่อผู้เป็นเจ้าของเอาไว้ตั้งแต่แรก เปรียบดั่งโซ่ตรวนที่เขานั้นจงใจยอมให้มันเกี่ยวพันรัดร่างกายจนไม่สามารถหนีออกไปจากกรงขังแห่งนี้ได้

ต่อให้มีราชามากอำนาจยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ หรือจะเป็นควีนเสียเองที่ยอมปลดปล่อยให้ออกไปจากกรงล่องหน ทว่าสุดท้ายอัลฟ่าคนนี้ก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

ชีวิตของจอน จองกุกถูกลิขิตให้เป็นของปาร์ค จีมิน

และมันจะไม่มีวันเปลี่ยนไปเด็ดขาด

ดวงตาสีอำพันมองขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องของผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในคฤหาสน์แห่งนี้ แน่นอนว่าตรงระเบียงมีร่างเพรียวของควีนโอเมก้ายืนเท้าคางมองลงมาที่เขากับรอยัลอัลฟ่าด้วยสายตาว่างเปล่า แต่หากสังเกตดวงตาสีอความารีนดี ๆ ก็จะพบความผิดปกติบางอย่างกำลังลุกโชนอยู่ข้างในอย่างเงียบ ๆ

ความรู้สึกหงุดหงิดเหมือนกำลังถูกแย่งของรักของหวงนั่น มันช่างไม่ตรงกับควีนโอเมก้าผู้แสนเย็นชาเลยสักนิด

หืม?

แจมินที่เห็นว่าคนเด็กกว่าเอาแต่เงยหน้ามองเลยเขากับแจฮยอนไปก็อดจะแสดงสีหน้าฉงนออกมาไม่ได้ ก่อนที่ใบหน้าของรอยัลอัลฟ่าจะถูกฝ่ามือใหญ่ของคนข้างกายจับให้หันกลับไปมองตรงระเบียง ที่มีเจ้าของดวงตาเย็นชากำลังส่งแรงกดดันมาที่นา แจมินโดยเฉพาะ

ชิ!...แอบดูอยู่ตลอดเลยสินะ

ขอบคุณสำหรับคำเชิญชวนนะครับ แต่ผมคงต้องปฏิเสธ

นานนับนาทีที่ประโยคปฏิเสธจะหลุดออกจากปากของอัลฟ่าเด็ก ใบหน้าที่เริ่มเห็นเค้าโครงความหล่อและสมบูรณ์แบบก้มลงเล็กน้อยเพื่อแสดงถึงความขอโทษที่ตนเองไม่สามารถตอบรับคำเชิญชวนจากรอยัลอัลฟ่าได้ ก่อนที่ร่างหนาจะขอตัวออกจากตรงนี้ พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายได้กล่าวให้อัลฟ่าทั้งสองได้ยินว่า

ชีวิตของผมมีแค่คุณจีมินเท่านั้นที่เป็นเจ้าของทุกอย่าง แม้กระทั่งลมหายใจของผมในตอนนี้ก็ยังเป็นของควีนโอเมก้า

ใช่แล้ว...เจ้าชีวิตของจอน จองกุกผู้นี้ มีแค่ปาร์ค จีมินเท่านั้น

 



-Queen Omega-

 



แกร็ก

ประตูห้องถูกเปิดและปิดลงด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ที่ถูกจับตามองตั้งแต่อยู่ข้างล่าง ใบหน้างดงามกับดวงตาเย็นชาเหลือบมองคนด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มเยาะเย้ยให้กับน้องชายตัวแสบที่กลอกตามองบนใส่ มิหนำซ้ำยังหันไปควงแขนจอง แจฮยอนเพื่อยั่วโมโหเขาที่ไม่สามารถทำเหมือนกับเจ้าตัวได้ แถมก่อนจากไปก็ยังหันมาแลบลิ้นเป็นของจากลาก่อนที่รอยัลอัลฟ่าจะกลับไปยังคฤหาสน์ของเจ้าตัวที่อยู่อีกเมืองหนึ่ง

ให้ตายเถอะ มันน่าจับมาอบรมก่อนปล่อยให้กลับบ้านตัวเองชะมัด

จีมินถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่ควีนโอเมก้าจะหันกลับไปสนใจอัลฟ่าเด็กที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง สายตากังวลที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง ไหนจะร่างกายแกร่งที่กำลังสั่นเกร็งคล้ายกับคนมีความผิดติดตัว ทั้งที่ความจริงแล้วอีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรให้เขาโกรธเลยด้วยซ้ำ

ไม่สิ...เมื่อกี้เด็กนี่ก็พึ่งทำให้เขาหงุดหงิดไปนี่หน่า

เดินเข้ามาหาฉันคำสั่งที่ไม่จำเป็นต้องเน้นย้ำอีกรอบ ก็ทำให้จองกุกเข้าใจถึงสิ่งที่อีกคนต้องการจะสื่อ

ร่างหนาย่างกายเข้าไปหาควีนโอเมก้าที่นั่งรออยู่บนโซฟาหนังเนื้อหา ทุกครั้งที่ขยับเข้าใกล้ จมูกก็สูดดมกลิ่นหอมเย็นที่ออกมาจากตัวของอีกคนครั้งแล้วครั้งเล่า ลูกกระเดือกอันโดดเด่นขยับขึ้นลงยามที่ผู้เป็นเจ้าของกำลังกลืนน้ำลายลงคอเพื่อลดความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าช่วงนี้ตัวของจองกุกมักจะไวต่อความรู้สึกทุกครั้งที่อยู่ใกล้ควีนโอเมก้า โดยเฉพาะกับกลิ่นประจำตัวที่หอมฟุ้งมอมเมาสติของจองกุกให้เหมือนกับหุ่นเชิดที่ถูกชักใยโดยคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

ดวงตาสีอความารีนจ้องมองการเคลื่อนไหวของอัลฟ่าเด็กที่ขยับเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจที่นิ่งสงบมาตลอดเริ่มติดขัดเช่นเดียวกับความรู้สึกบางอย่างกำลังกรีดร้องให้สัญชาตญาณของโอเมก้าเข้าไปคลอเคลียหรือแสดงความเป็นเจ้าของกับอัลฟ่าตรงหน้าซะ

หากกำลังสงสัยถึงความคิดอันแปลกประหลาดของปาร์ค จีมินก็ขอตอบตามความเป็นจริงเลยว่า ความต้องการที่ไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้มันเกิดขึ้นเฉพาะกับจอน จองกุกเท่านั้น

ใช่...แค่กับจอน จองกุกที่สัญชาตญาณของจีมินอยากจะครอบครองอีกฝ่ายเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว

หมับ!!

แขนเรียวคว้าร่างแกร่งของคนเด็กกว่าเอาไว้แน่น พร้อมกับกระชากให้อีกคนลงไปนั่งบนโซฟาแทน โดยที่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายนั่งคร่อมอยู่ด้านบน แขนทั้งสองทาบลงกับเบาะหนังด้านหลัง กักกังอัลฟ่าเด็กที่แม้จะผ่านเหตุการณ์ทดสอบจิตใจกับอัลฟ่าด้านมืดไปแล้ว แต่หากสังเกตเข้าไปในดวงตาสีอำพันจริง ๆ ก็จะพบกับบางอย่างที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่จอน จองกุกอันแสนอ่อนแอและขี้ขลาดอีกต่อไป

เธอทำฉันหงุดหงิด น้ำเสียงเย็นชากระซิบอยู่ข้างหู ในขณะที่ปลายนิ้วเรียวกำลังเกลี่ยลงบนกรอบหน้าคมอย่างแผ่วเบา

พักนี้คุณหงุดหงิดบ่อยจังเลยนะครับจองกุกสวนอีกคนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวว่าคำพูดของเขามันเสียมารยาทต่อควีนโอเมก้าผู้สูงส่งมากแค่ไหน

แม้พักนี้เขาจะรู้สึกว่าตัวเองปากเก่งและกล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงกับควีนโอเมก้ามากขึ้น แต่เอาเข้าใจไอ้ความรู้สึกยำเกรงก็ยังคงมีติดตัวอยู่เพียงแค่มันไม่แสดงออกมาให้คนด้านบนได้เห็น นอกจากจะเจอเหตุการณ์ที่มันจวนตัวจริง ๆ

คงต้องขอบคุณนา แจมินใช่ไหมที่มาวอแวให้เขากล้าพูดจาจิกกัดใส่อีกฝ่าย โดยที่ไม่โดยคนสนิทอย่างจอง แจฮยอนหักคอเข้าเสียก่อน

ฉันไม่ว่าหรอกนะ ถ้าเธอจะไปกับแจมิน

ดูท่าจะจับตาดูเขาตั้งแต่ที่รอยัลอัลฟ่าเดินเข้ามาทักทายแล้วสินะ

จองกุกเงยหน้ามองคนด้านบนที่นั่งคร่อมตักของเขาเอาไว้ มือเรียวก็ยังคงสัมผัสอยู่บนใบหน้ากับกลุ่มผมสีเข้มที่มันเริ่มยาวคล้ายกับลอนคลื่นของมหาสมุทร ก่อนที่สองมือเนียนนุ่มที่สำรวจจนพอใจจะเปลี่ยนเป็นกอบกุมลงบนสันกรามทั้งสองข้างพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เคลื่อนเข้าใกล้มากเรื่อย ๆ

แม้ใบหน้างดงามจะอยู่ใกล้จนปลายจมูกแตะกัน กลีบปากอวบอิ่มเหมือนเชอรี่ลูกโตนั่นก็ยังห่างจากริมฝีปากของจองกุกแค่ไม่กี่เซน และส่วนที่สะกดสายตาของอัลฟ่าเด็กที่ย่างเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัวก็คงจะเป็นดวงตาสีอความารีนที่กำลังทอประกายความแข็งกร้าว ซึ่งมันต่างจากคำพูดชวนใจกว้างเมื่อกี้ลิบลับ

ปากบอกว่าไม่ห้ามถ้าเขาจะไปกับรอยัลอัลฟ่า แต่สายตากับท่าทางที่แสดงออกมันไม่ใช่อย่างที่บอกเลยสักนิด

ย้อนแย้งเป็นเหมือนกันนี่หน่า

ที่คุณไม่ห้ามก็เพราะรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ รอยยิ้มอ่อนโยนถูกมอบให้กับควีนโอเมก้าบนตัก พร้อมกับประโยคถัดมาที่มันเรียกสีหน้าพอใจให้แก่อีกฝ่ายอย่างชัดเจน

ว่ายังไงผมก็จะไม่ไปไหน นอกจากเป็นสุนัขที่หมอบอยู่ใต้แทบเท้าของคุณไปจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิต

หึ!” จีมินเหยียดยิ้ม เมื่อได้ยินประโยคอวดดีของคนเด็กกว่า นิ้วโป้งทั้งสองไล้วนอยู่ระหว่างสันกรามกับใบหูของอัลฟ่าด้านล่าง ก่อนที่เสียงเรียบนิ่งจะเอ่ยคำบัญชาที่ไม่มีใครคนไหนสามารถขัดขืนได้

ใช่...เธอน่ะเป็นของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น

“….”

แม้กระทั่งร่างไร้วิญญาณก็ยังเป็นของปาร์ค จีมิน

“….”

จำเอาไว้ว่าหลังจากนี้เธอไม่สามารถไปไหนได้อีก นอกจากฉันสั่งให้เธอหายไปกล่าวจบ ใบหน้างดงามก็ขยับแนบชิดกับใบหน้าของอีกคนที่แสดงอาการตกใจ เพราะไม่คิดว่าควีนโอเมก้าบนตักจะกล้าทำแบบนี้

กลีบปากอวบอิ่มบดเบียดเข้ากับริมฝีปากหยักที่ถูกปิดแน่นด้วยความตกใจของผู้เป็นเจ้าของ ร่างหนาสั่นเทาเหมือนนกน้อยที่เปียกฝนจนไม่สามารถบินขึ้นไปหาท้องฟ้าได้ ครั้นจะลืมตาขึ้นมาก็พบกับดวงตาสีอความารีนของควีนโอเมก้าที่บัดนี้มันกลับทอประกายเหมือนนักล่ากำลังหยอกล้อกับเหยื่ออย่างสำราญ ก่อนจะถูกกลืนกินเป็นอาหารอันแสนโอชะโดยไม่รู้ตัว

อ้าปาก น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยสั่งคนเด็กกว่าที่ยังคงปิดปากตัวเองแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอยู่ลูกเดียว

และเพราะเอาแต่ปฏิเสธที่จะทำตามความต้องการ มือขาวที่จับบริเวณสันกรามคมก่อนจะใช้แรงบีบให้อีกฝ่ายยอมอ้าปากให้แต่โดยดี

อื้ม~”

เสียงทุ้มครางอย่างตื่นตระหนกยามที่สัมผัสประหลาดกำลังลุกลามเข้ามาในโพรงปากของเขา แก้วตาสีอำพันเบิกโพลงสบกับแววตาเจ้าเล่ห์ของควีนโอเมก้า ที่กำลังเพลิดเพลินกับการลิ้มรสความอร่อยด้วยการใช้ปลายลิ้นเกี่ยวตวัดรัดพันกับอีกฝ่ายอย่างร้อนแรงและช่ำชองเสียจนคนที่ถูกทำแบบนี้ครั้งแรก เกือบกลั้นหายใจอยู่หลายครั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเราสองคนตกอยู่ในสถานการณ์นี้ได้อย่างไร และทำไมเราสองคนถึงไม่ยอมหยุดก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ แม้จิตใต้สำนึกจะสั่งให้เขาหยุดการกระทำของอีกคน แต่สองแขนมันกลับไม่ยอมฟังคำสั่งและยังขยับไปโอบเอวของอีกฝ่ายให้ร่างกายทั้งสองแนบแน่นมากขึ้นไปอีก

จอน จองกุกไม่สนใจแล้วหรือเฝ้าถามเหตุผลแล้วว่าทำไมควีนโอเมก้าถึงทำเช่นนี้กับเขา และเขาก็ไม่คิดจะหยุดการกระทำนี้ด้วย

จะหยุดมันไปทำไมละ ในเมื่อตัวเขานั้นหลงใหลทุกอย่างของปาร์ค จีมินจนโงหัวไม่ขึ้นมาตั้งนานแล้วนี่

ในขณะที่อีกคนกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติดีเลิศอย่างหยุดไม่อยู่ ดวงตาสีอำพันที่นิ่งสงบมาตลอดกลับทอประกายความพึงพอใจ ที่ตัวเองสามารถทำให้ควีนโอเมก้าแสดงความรู้สึกส่วนลึกออกมาได้ และมันคงดีกว่านี้ถ้าหากทำให้อีกฝ่ายเสพติดสัมผัสกับเขาแค่คนเดียว

ตอนแรกก็ไม่พอใจอยู่หรอกที่ถูกคำบัญชานั่นสั่งให้หายไป แต่ก่อนที่จะแสงสว่างสีขาวนั่นจะส่องเข้ามา ความบิดเบี้ยวสีดำที่เหลือเพียงน้อยนิดก็กระเสือกกระสนทำทุกวิธีไม่ให้ตัวเองหายไป และหนทางสุดท้ายก็เหลืออยู่ก็คงจะหนีไม่พ้นด้านอ่อนแอที่แสนขี้ขลาดอย่างเจ้าของร่างที่ยึดครองอยู่

ความลับนี้มีเพียงแค่จอน จองกุกเท่านั้นที่รู้ และมันจะเป็นความลับไปตลอดชีวิต เพราะงั้นจะไม่มีใครล่วงรู้เด็ดขาดแม้กระทั่งควีนโอเมก้าที่เขายอมจำนนให้อีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์รู้ความลับนี้ ต่อให้สีขาวจะเข้ามากลืนกินสีดำจนหมดพื้นที่ โดยใช้ปริมาณที่มากกว่า แต่ความจริงก็คือความจริง

พื้นที่ที่เคยเป็นสีดำมาแล้วมันจะไม่กลับไปเป็นสีขาวอีก นอกเสียจากทำให้พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่าเพื่อเติมเต็มสีขาวลงไปใหม่เท่านั้น และอีกทางเลือกหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องทำให้พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า แต่ถูกแทนที่ด้วยสีที่อยู่ตรงกลางระหว่างสีดำกับสีขาวไม่คิดจะเอนเอียงไปฝั่งใดฝั่งหนึ่ง ซึ่งจิตใจของจอน จองกุกในตอนนี้ก็ดันมีคุณสมบัติตรงทุกประการ

ระหว่างสีขาวกับสีดำก็คือสีเทา และจิตใจของอัลฟ่านามว่าจองกุกนั้น...

บัดนี้ได้กลายเป็นสีเทาอย่างสมบูรณ์แล้ว



[130/100]
#ฟิคควีนจีมิน
Jimin .Love. Cre: the owner/as logo




เม้นถึง 585 อัพสปอยตอนต่อไป
น้องกลายเป็นสีเทาแล้วนะคะ หลังจากนี้จะพบกับจองกุกคนร้าย ๆ แล้วเด้อ
เหมือนยังไงดีละ แบบสวมหน้ากากเป็นกระต่ายตัวน้อย ๆ แต่จริง ๆ แล้วคือหมาป่าอะ
หลังจากนี้สกิลน้องจะแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาอยู่กับควีนบอกเลยว่าเตรียมยาดมเลยค่ะ

ปล.ขอสอบถามเหล่าแม่ ๆ ว่า ระหว่าง แด๊ดดี้เถื่อน กับ อันธพาลจีมิน 
จะให้อัพเรื่องไหนสลับกับควีนดีคะ ถ้าอันธพาลต้องขอแก้ชื่อตัวละครใหม่ก่อนเนอะ
ส่วนแด๊ดดี้ต้องแต่งฉากแซ่บห้อง VVIP  ก่อนค่ะ 555555555555555555555555555555
♥♥

ไม่ใช่ภาคต่อนะคะ ขอเป็นโลกคู่ขนานก็พอเนอะ
ไม่รู้ว่าจะแต่งรอดไหม เพราะเนเน่ชอบให้พี่จีมใจร้ายกับน้องกุกค่ะ
เรื่องนี้แรงกว่ายากูซ่าแน่นอน ใจร้ายจนแม่ๆของพี่จีมต้องเตรียมโอ๋น้องกุกเลยค่ะ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 242 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

650 ความคิดเห็น

  1. #586 Phiengfar_0112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:23
    กลับมาอ่านอีกรอบบก็เขินนนนนตัวบีดดด
    #586
    0
  2. #585 MJJK957 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:33
    โหยยยยยยย หมาป่าในร่างกระต่ายยยยยยซะด้วยยยยย จะซ่อนเขี้ยวซ่อนเล็บได้มั้ยนะะต่อจากนี้ จอนจองกุกเริ่มปีกกล้าขาแข็งกับคุณควีนแล้วหรอคะะ ร้ายยนะเราาาา คึคึคึคึ
    #585
    0
  3. #584 _txnnxm_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:06
    อ้ากกกกกกไม่ไหวแล้ว ขอยาดมด่วนค่ะ
    #584
    0
  4. #583 thanyalaktosem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:53
    กี๊ดดดด เขินมากแม่ขอยาดมด่วน ฮืออออ
    #583
    0
  5. #582 mmamin_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:43
    กรี๊ดดดด จับหน่อยค่ะจะวูบ ฮือออ น้องจะเป็นคนรว้ายๆแล้ว แต่ร้ายทางไหนนั้นนน //ดมยาดม
    #582
    0
  6. #581 cinnamonrollza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:43
    เขินมากอ๊ากกกก*}$~$~*{*
    #581
    0
  7. #579 bamboom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:33
    รออ่านแด๊ดดี้เถื่อนอยู่น้า
    #579
    0
  8. #578 galaxyMN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:43
    แด๊ดดี้เถื่อนค่ะไรท์รออ่านอยุ่น่ะค่ะ สู้ๆ😍😍
    #578
    0
  9. #577 aomessi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:44
    น้องจะแสบขึ้นแค่ไหนนน
    #577
    0
  10. #575 Phiengfar_0112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:26

    จู้ๆๆๆๆๆ
    #575
    0
  11. #574 Phiengfar_0112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:25
    คุณไรต์จู้ๆค้าปปป
    #574
    0
  12. #573 Phiengfar_0112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:24
    เขินมากกกแม่สองกบบกบหบห
    #573
    0
  13. #572 _txnnxm_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:07
    กรี้ดดดดดดดด
    #572
    0
  14. #571 mmamin_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:21
    โอเค นัมเบอร์วัน คนของปาร์คจีมินเข้าใจมั้ยแจมินนน ฮืออ น้องไปไหนไม่ได้หรอกคุณควีนขา ติดกับหนึบแล้วนั่น
    #571
    0
  15. #570 cinnamonrollza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:12
    บ้าบออออ แง้ง
    #570
    0
  16. #569 Nay1995 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:48
    อ้ายยยยยยย
    #569
    0
  17. #568 BSmtb42 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:57
    บ้าบอที่สุดดดดดดด
    #568
    0
  18. #567 galaxyMN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:11
    ไม่ใช่แค่หมอนนะคะผ้าห่มผ้าปูก้จะขาด ตามๆกัน555
    #567
    0
  19. #566 MJJK957 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:39
    พบเจอคนขุดหลุมฝังตัวเองแล้วหนึ่ง ควีนของเราาาจะเอ็นดูน้องจองกุกขนาดไหนกันน้าาาาา เกียมหมอนก่อนนะคะเผื่อเอาไว้จิกในครึ่งหลัง 555555
    #566
    0
  20. #565 MJJK957 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:05
    รีบกดเข้ามาด้วยความไวแสงเลยค่ะคุณไรท์ คิดถึงงมากกก!
    #565
    0
  21. #563 thanyalaktosem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:54
    โอเอ็มจี จะเป็นลม เฮือก!!
    #563
    0
  22. #562 kookxmin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:54
    เดี๋ยวก่อนนน ควีนแรงมากค่ะ!!!
    #562
    0
  23. #561 Madaddy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:04
    โหควีนอย่างแส่บบบ
    #561
    0
  24. #560 gigkiddk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:52
    😙😙😙เขินนแทนนนนค่าาา
    #560
    0
  25. #559 tintin0- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:48
    กี้สสลุกหนุโดนควีนคุมคาม
    #559
    0