(END) [FIC BTS] KOOKMIN Husband Mafia #ฟิคหัวใจกุกมิน

ตอนที่ 11 : หัวใจกุกมิน : CHAPTER 11 (100/100) [เม้นถึง 880 จะหยุดพักเรื่องมาม่าและไปบู๊กันเถอะ!]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60

:คำเตือน:
ฟิคนี้เป็นแนวหวานละมุนบวกเลี้ยงต้อย
มีเนื้อหา 15+ หน่อยๆ
เรื่องนี้ กุกมินนะ ไม่ใช่ จีกุก นะ
ใครรับไม่ได้กดออก แต่อย่าแบนก็พอ!!!
EP.11

เพราะความรู้สึกที่เรียกว่ารัก เลยทำให้ผมทรยศใครอีกคน

*ยังไม่ได้แก้คำผิด*

“….”

“….”

ฮึก!”

“….”

มีเพียงแค่ความเงียบและน้ำเสียงสะอื้นของคนที่อยู่เป็นเตียงเคล้าคลอเป็นบทเพลงแห่งความเศร้าให้คนสองคนในห้องนอนแห่งนี้ได้ยินอย่างรู้สึกหดหู่ มือบางกำมือหนาของคนอายุน้อยกว่าที่พยายามจะขยับมือสั่นเทาให้หลุดออกจากการจับกุมของเขา ใบหน้าหล่อเปื้อนคราบน้ำตาส่ายหน้าไปมาพร้อมกับสายตาเว้าวอนให้คุณชายเล็กปล่อยมือของตนออกจากจุดเสี่ยงอันแสนสำคัญที่ชีวิตของการมีชีวิตของมนุษย์ทุกคน

ดะ..ได้โปรด..ฮึก..

“….”

ปะ..ปล่อยมือ..ผะ...ผมเถอะ..

“….”

นะ

แม้คนตรงหน้าจะขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นเสียเพียงใด แต่ความใจเด็ดที่ถูกผู้เป็นบิดาและพี่ชายอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการมาเฟียมันมีมากกว่าความใจอ่อนเพียงแค่เห็นน้ำตาของอีกฝ่ายที่ไม่ว่าจะเช็ดมันออกกี่ครั้งก็ไม่มีวันจางหาย

กลับกันมันมีมากกว่าเดิมยามที่มือบางสวยนั่นกำลังบังคับให้มือสั่นๆของเขากดใบมีดคมเจาะทะลุผ้าไปกระทบกับผิวหนังด้านในจนรู้สึกได้

มะ...ไม่นะ...อย่าทำแบบนี้ได้โปรด

ถ้าอยากหลุดพ้นจากความสับสนนั่นก็แค่ฆ่าฉันปักมืดลงบนหัวใจแป๊ปเดียวเธอก็จะเป็นอิสระจากผู้ชายคนนั้นแล้ว

ไม่

ฆ่าฉันสิจองกุก

ไม่!!!!”

ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้!!!”

บอกว่าไม่ไง!!!!!!!”

เคร้ง!!!

สิ้นเสียงตะคอกของจอน จองกุกมืดที่ถูกอีกฝ่ายบังคับให้ถือด้วยความไม่เต็มใจกลับถูกมือหนาปัดมันทิ้งลงพื้นด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียงดังกังวานทั่วห้อง หยาดเลือดสีแดงแผ่กระจายเป็นวงกว้างเพราะถูกปลายมีดกรีดบาดผ่านเนื้อผ้าชั้นเดียวเป็นทางยาวเพราะคมมีดถูกจ่อลงบนเนื้อหนังในระยะประชิด มันคงเป็นไปไม่ได้ถ้าจะไม่มีการเฉือนเนื้อของคุณชายเล็กเป็นแผลที่เรียกเลือดออกมาส่งกลิ่นเหม็นคาวได้เหมือนกัน

แต่ดูเหมือนคนที่ถูกคมมีดบาดเป็นทางยาวจะไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดเหมือนกับอีกคนที่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียง

ทำไมคุณจีมินต้องทำหน้าสีแบบนั้นด้วย

ไม่แสดงว่ามันเจ็บสักนิดเลยเหรอ

อย่าทำตัวเหมือนไร้ความรู้สึกแบบนี้สิ

ทะ...ทำไม...ฮึก..เสียงสั่นๆของจองกุกดังขึ้นโดยขณะที่มือสั่นๆของตัวเองก็ลูบไล้ตรงหยาดเลือดสีแดงที่ซึมออกมาจากเนื้อผ้า จนมือขาวสะอาดของตัวเองเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงของอีกฝ่ายเต็มนิ้วทั้งห้า

ทำไม...คุณ...ต้องทำถึง...ฮึก...ขนาดนี้ด้วย..

“….”

ทั้งที่ผม...ปะ...ฮึก...เป็นศัตรูของคุณแท้ๆ..ฮือออ...สิ้นประโยคชวนเจ็บปวดเสียงกรีดร้องของจอน จองกุกก็ดังลั่นห้องแห่งนี้และคาดว่าคงจะดังไปถึงคนอื่นๆที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในตัวคฤหาสน์แน่ๆ

แต่ทุกคนรู้ดีว่าการที่คนอายุน้อยสุดกรีดร้องแสดงออกถึงความเจ็บปวดนั้นไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แต่กลับมีเจ้าของบ้านอีกคนยืนมองอีกฝ่ายกมือที่เต็มไปด้วยเลือดของเขาปิดบังใบหน้าของตัวเอง ราวกับอีกฝ่ายกำลังสับสนเกี่ยวกับความรู้สึกนิดคิดเกี่ยวกับความทรงจำของตัวเองที่กำลังตีรวนกันจนมันปวดหนึบไปหมด

มันสับสนเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะเลือกทางไหนระหว่างคำสั่งแสนร้ายกาจของผู้มีศักดิ์เป็นลุงหรือ........

ความรู้สึกที่เกิดมาจากหัวใจของตัวเองกันแน่

หมับ!!

ไม่รู้สิ

เสียงหวานดังขึ้นก่อนที่สัมผัสอบอุ่นที่จองกุกก็เงยหน้าซุกเข้ากับอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ ร่างกายที่ดูหนาและตัวใหญ่กว่าคุณชายเล็กสั่นเทาเหมือนลูกนกเปียกฝน ไหนจะเสียงสะอื้นสลับกับเสียงสูดน้ำมูกเหมือนเด็กน้อยยามป่วยไข้แลชวนน่าหัวเราะ แต่ทว่าสถานการณ์มันไม่สมควรที่จะกระทำมัน คุณชายเล็กเลยทำได้เพียงแค่ลูบแผ่นหลังกว้างปลอบประโลมเจ้ากระต่ายขี้แยในอ้อมกอดไปมาแผ่วเบา

พร้อมกับเฉลยคำตอบถัดมาที่ค้างคาเอาไว้เมื่อสักครู่ให้อีกฝ่ายได้ยินเต็มสองหูว่าคุณชายเล็กอย่างปาร์ค จีมินคนนี้นั้น…..

อาจเป็นเพราะฉัน...

“….”

รับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันแล้วก็ได้

ได้เปิดรับตำแหน่งที่ปิดตายมาตลอดให้กับลูกชายศัตรูของตัวเองหมดสี่ห้องของหัวใจดวงนี้ไปเสียแล้ว

แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ภายในจิตใจของคุณชายเล็กกำลังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวเกี่ยวกับความคิดของจองกุกตอนนี้มากที่สุด ถึงปากกระจับนั่นจะเคยพูดว่าต่อให้จำได้ก็ไม่มีวันทิ้งเขาไป แต่พอเอาเข้าจริงแล้วดวงตาและสีหน้าของอีกฝ่ายมันแสดงเป็นคำตอบให้กับเขาได้ดีที่สุด

แววตาสับสนและว่างเปล่าที่ไม่หลงเหลือความรู้สึกที่เคยมีให้กันนั่น

อ่า...เจ็บหัวใจตัวเองชะมัด

ไม่คิดเลยว่าเด็กอายุ 16 จะทำให้เขาเป็นเอามากขนาดนี้

รอยยิ้มขมขื่นฉายประดับบนใบหน้าหวานก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อยๆดันเจ้าเด็กกระต่ายออกจากอ้อมกอดของตัวเองช้าๆ ดวงตาเศร้าสร้อยประสานกับดวงตาไหววูบของจองกุกที่จ้องมองท่าทีของเขาอย่างไม่เข้าใจ ปากกระจับเตรียมจะเปล่งเสียงถามแต่ทว่าเป็นอันต้องหุบสนิทเมื่อเสียงของเขาเป็นฝ่ายพูดขัดอีกคนเสียก่อน

ในเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีสับสน ผู้ปกครองอย่างคุณชายเล็กจึงได้เวลาตัดสินใจ

ไหนๆความทรงจำของเธอก็กลับมาแล้ว

ตัดสินใจอย่างฝืนความรู้สึกของตัวเอง

ฉัน....

มันคงถึงเวลาแล้ว...

จะพาเธอไปหาพี่ชายของเธอ

ที่ปาร์ค จีมินคนนี้....

เธอไม่ใช่คนของตระกูลปาร์คอีกต่อไป

“..!!!..”

ต้องส่งจอน จองกุกกลับหาผู้ปกครองที่แท้จริงเสียที

 



Husband Mafia

 



โรงแรม xxx

บรรยากาศห้องขนาดใหญ่บนโรงแรมย่านใจกลางเมืองกลับเป็นที่สิงสถิตของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่ต่างนั่งแสดงสีหน้าเคร่งเครียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ที่มันส่งผลเลวร้ายให้กับพวกเขาและใครอีกคนที่สำคัญกับพวกเขามากที่สุดและตอนนี้ไม่รู้อีกคนจะเป็นเช่นไร รู้สึกทรมานกับความทรงจำบิดเบือนหรือไม่? แล้วมันต้องเจ็บปวดแค่ไหนถึงจะหายสิ้นไปจากวงจรชีวิตของผู้เป็นเหมือนเจ้าของชีวิตที่ต่อลมหายใจของข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างพวกเขากัน

พวกมันหาจองกุกเจอได้ยังไง?เสียงทุ้มของรองผู้นำมาเฟียตระกูลจอนเอ่ยเสียงเครียด ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะตวัดหันไปมองเด็กหนุ่มมอปลายที่นั่งบีบมือของตัวเองแน่นคล้ายกำลังทำโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องเจ้านายของตนได้

ภาพที่ผู้เป็นนายกรีดร้องราวกับจะขาดใจตายอยู่ในอ้อมแขนของมือซ้ายของคุณชายใหญ่ตระกูลปาร์ค มันเหมือนกับมีแท่งเหล็กแหลมคมที่มองไม่เห็นพุ่งทะยานมาเสียบร่างกายของเขาด้วยความเร็วที่แม้แต่อมนุษย์ก็ไม่สามารถที่จะคว้าจับมันไว้ได้ ความรู้สึกตอนนั้นมันช่างน้อยนิดกว่านายน้อยผู้เคารพที่ถูกหามขึ้นรถของตระกูลปาร์คและขับหายไปจากสายตาของพวกเขา แม้จะเจ็บใจที่ไม่สามารถนำตัวนายน้อยกลับมาในที่ที่นายน้อยควรอยู่ตั้งแต่แรกได้

แต่ยูคยอมก็คิดว่าการที่นายน้อยอยู่กับคุณชายเล็กนั้นมันเป็นสิ่งที่เหมาะสม

เพราะยูคยอมเห็นแววตาของทั้งคู่ที่ทอดมองซึ่งกันและกันด้วยความหมายที่รู้กันเพียงแค่นายน้อยและคุณชายเล็กเท่านั้น

แม้จะไม่อยากยอมรับที่นายน้อยของตระกูลจอนจะมารักกับตระกูลอริอย่างคุณชายเล็กที่มันไม่มีทางจะเกิดขึ้นได้ แต่เพียงแค่เห็นแววตาส่องประกายของนายน้อยที่โรงเรียน ยูคยอมก็รู้แล้วว่านายน้อยของเขานั้น....

รักคุณชายเล็กมากขนาดไหน

แล้วความทรง___”

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ประโยคของซอกจินถูกหยุดชะงักลงด้วยเสียงเคาะประตูดังถี่ๆ ความหวาดระแวงของเหล่าลูกน้องที่หลบหนีออกมาจากความบ้าอำนาจของคิม มุนมยองโดยผู้นำคือลูกชายแท้ๆอย่างคิม ซอกจินคนนี้ต่างหยิบอาวุธคู่กายเตรียมโจมตีใส่บุคคลที่อยู่ด้านหลังบานประตู

แม้เสียงเคาะจะเงียบไปแล้วแต่เพราะความระวังตัวที่ถูกฝึกมาดีของคนทั้งหมดในห้องแห่งนี้กำลังมองหน้ากันและส่งสายตาสื่อความหมายว่าต้องมีใครคนใดคนหนึ่งไปเปิดประตูด้านหน้า และคนที่ใจกล้ามากที่สุดอย่างคิม ยูคยอมก็จัดการย้ายร่างตัวเองไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูพร้อมกับดวงตาคู่คมหรี่ลงมองบุคคลภายนอกที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยตาแมวที่ติดอยู่ตรงประตูห้อง

“..!!!..”

ใครอ่ะยูค?

“….”

ยูคยอมไม่ตอบเพียงแต่ลดปืนลงและรีบปลดล็อคประตูห้องอย่างร้อนรน เหงื่อที่ไหลตามไรผมและขมับกับมือสั่นๆนี่มันอยากจะเอาค้อนมาทุบทิ้งชะมัด ยิ่งภาพหลังประตูนั่นมันยิ่งทำให้เขาลนลานมากจนถึงขนาดไม่ฟังเสียงโวยวายของแบมแบมที่ดังแว่วๆมาจากด้านหลัง

ถ้าตอนนี้เขากำลังฝันอยู่ ยูคยอมก็ขอยอมรับว่าฝันนี้มันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน

เหมือนจริงจนน้ำตาเจ้ากรรมกำลังไหลด้วยความซาบซึ้งและเคารพอีกฝ่ายอย่างปลาบปลื้มใจ

แกร็ก!!!

ไง

..ฮึก..

ขอโทษที่ต้องทำให้รอนานนะ

นะ...

ผมกลับมาหาทุกคนแล้ว

นายน้อย!!!!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อผู้เป็นนายของบุคคลในห้องกู่ร้องด้วยความดีใจก่อนที่น้ำตาเจ้ากรรมที่แสดงถึงความอ่อนแอและน่าสมเพชในวงการมาเฟียจะทยอยไหลอาบแก้มของแต่ล่ะคนจนดูเหมือนเด็กน้อยที่พบเจอเพื่อนสมัยเด็กก็ไม่ปราน โดยเฉพาะลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่างคิม ยูคยอมที่ถึงกลับทรุดตัวนั่งคุกเข่ายกมือปิดบังใบหน้าแสนน่าละอายของตัวเอง น้ำตาที่ไหลอาบมือหยาบกร้านทั้งสองข้างจนดูไม่ได้ ลูกน้องทุกคนต่างพากันนั่งกอดคอร้องไห้ล้อมวงนายน้อยของพวกเขาที่ยกยิ้มบางเบาให้กับลูกน้องที่พ่วงสถานะเพื่อนของเขาอย่างขบขัน

แม้ภายนอกจะยกยิ้มเหมือนดูมีความสุขที่ได้เจอพวกพ้องของตัวเองมากเท่าไหร่ แต่แววตาที่ฉายความเศร้าหมองผสมกับความเจ็บปวด ทุกข์ระทมผ่านดวงตาเปล่งประกายคู่นี้มันก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า....

นายน้อยของพวกเขากำลังฝืนทำตัวมีความสุขต่อหน้าพวกเขาอยู่

ท่ามกลางบรรยากาศสุดซึ้งกลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาให้ใครอ่านทางออกแต่ทว่าภายในจิตใจตอนนี้ของเขามันร้อนรุ่มจนอยากจะหาน้ำเย็นมาสาดใส่ร่างกายสมส่วนของตัวเองให้ดับความร้อนที่เกิดจากโทสะของตัวเอง

ใช่...คิม ซอกจินกำลังโกรธแม้จะดีใจที่ได้น้องชายที่รักของตัวเองกลับมา แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้สิ!!!

ไม่ใช่ตอนที่พ่อของเขากำลังส่งคนตามล่าน้องชายของเขาอยู่!!!!

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกหยิบขึ้นมาโดยเจ้าของก่อนจะกดหมายเลขสิบหลักพร้อมกับยกมันขึ้นมาแนบหู ลิ้นร้อนดันกระพุ้งแก้มตัวเองไปมาเพื่อคลายความหงุดหงิดที่กำลังก่อตัวเป็นก้อนขนาดใหญ่ที่เตรียมจะระเบิดมันออกมาได้ทุกเมื่อ และตอนนี้มันก็พร้อมจะระเบิดใส่คนปลายสายที่รับสายเขาด้วยความเงียบงันเป็นคำตอบแทนการทักทายเหมือนทุกที

นายทำแบบนี้หมายความว่าไง!!”

[….]

ตอบฉันมาสิปาร์ค จีมิน!!!!!”

[….]

ความเงียบเท่านั้นที่อีกฝ่ายมอบให้กับเขาราวกับไม่อยากจะตอบคำถามหรือไม่อยากจะเปล่งเสียงของตัวเองมาให้ซอกจินจับความรู้สึกได้กันแน่ แต่ทว่าดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกขึ้นยามที่เสียงหวานราบเรียบเอ่ยประโยคหนึ่งที่ชวนให้ร่างกายและหัวใจของเขาหนาวเหน็บราวกับกำลังหลงทางอยู่ทะเลน้ำแข็งที่ไม่มีทางออก

[ฝากดูแลเด็กคนนั้นด้วย ฉันอาจจะไม่ได้กลับมาดูแลเด็กคนนั้นอีก]

นี่นาย…”อย่าบอกนะว่า....ประโยคสุดท้ายซอกจินได้แต่ต่อเติมมันในใจเพราะรู้ดีว่าหากพูดออกไปให้น้องชายที่ยืนหน้าเสียอยู่ตรงหน้าเพราะแค่ได้ยินเขาตะคอกใส่คนปลายสายด้วยชื่อที่ได้ยินก็เป็นรู้ดีว่าคนคนนั้นคือคนเดียวกับที่น้องชายของเขายกให้เป็นคนสำคัญ

[ฉันรู้ว่าเด็กคนนั้นกำลังสับสนและเสียใจกับการกระทำของฉันตอนนี้ แต่ถ้าเด็กคนนั้นคิดได้เมื่อไหร่ก็คงจะรู้ว่าฉันน่ะ….]

“….”

[รักและเป็นห่วงเขามากแค่ไหน]

“….”

[แม้ว่าจะเป็นโอกาสรอดน้อยก็ตาม]

หมายความยังไง? นายกำลังจะไปหาเขาที่นั่นงั้นเหรอ!!!!”

เสียงตวาดของซอกจินเรียกความสนใจของทุกคนให้หยุดชะงักและพร้อมใจกันเงียบขึ้นมากลางคัน แม้จะฟังสารไม่ค่อยรู้เรื่องว่าพวกเขากำลังคุยกันเรื่องอะไร แต่ท่าทางตึงเครียดของรองผู้นำนั้นมันชวนให้ใจของจอน จองกุกนั้นหวิวๆชอบกล

ราวกับว่ากำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาแต่ลางสังหรณ์มันกระซิบบอกว่า...

นายมันบ้าไปแล้ว!! ถ้านายไปหาเขาตอนนี้ นาย....

มันกำลังเกิดขึ้นกับใครอีกคนที่สำคัญกับเขามากที่สุด

สำคัญถึงขนาดมือไม้ร่างกายอ่อนปวกเปียกเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของผู้เป็นพี่ชาย

เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นกับผมอย่างหน้าตาเฉย

เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงบังคับพาผมมาที่นี่ทั้งที่ผมไม่เต็มใจมาเลยสักนิด

เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่คุณกำลังทำมันทั้งหมดด้วยตัวคุณนั้น....

มันไม่ใช่เพราะคุณน้อยใจที่ผมกำลังสับสนตัวเอง มันไม่ใช่เพราะคุณไม่เชื่อใจในความรู้สึกของผมก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่เพราะคุณต้องการจะทอดทิ้งผมหลังจากที่ความทรงจำของผมกลับมา แต่มันเพราะ.....

คุณทำเพื่อผมทุกอย่างแม้สิ่งที่คุณต้องแลกกับมันในครั้งนี้

นายจะตายเอานะจีมิน





Husband Mafia

 



[นายจะตายเอานะจีมิน]

ติ๊ด!!!

ปลายสายถูกยุติการสื่อสารโดยเจ้าคุณชายเล็กแห่งตระกูลปาร์ค ดวงตาคู่สวยมองภาพผู้คนสัญชาติต่างๆสวนกันไปมาอยู่บนชั้นที่นั่ง VIP ในสนามบินแห่งหนึ่งที่ตระกูลปาร์คเป็นหุ่นส่วนมากกว่า 80% แม้น้ำเสียงโวยวายของชายที่ขอร้องให้ตระกูลปาร์คช่วยจัดการพ่อแท้ๆของตัวเองจะกรออยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำราวกับแผ่นซีดีกระตุกและซ้ำอยู่ตรงท่อนนั้นไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง แต่มันก็เพียงแค่กรอซ้ำไปอย่างไม่มีความหมายถ้าอยากจะหยุดมันก็แค่กดหยุดเครื่องเล่นและเอาแผ่นเสียนั่นไปทิ้งลงถังขยะซะ

ตายแล้วยังไงล่ะ? มันไม่เห็นจะต้องกังวลอะไรกับมันเลย

เพราะเขาน่ะถูกฝึกให้เตรียมใจมาตั้งแต่เด็กแล้ว

แค่ความตายไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวอะไรได้หรอก

ไม่หวั่นไหวเลยสักนิด

ได้เวลาแล้วจีมิน

อืมเสียงหวานครางรับเสียงทุ้มต่ำของมือซ้ายของตนก่อนที่ร่างเพรียวจะลุกขึ้นยืนและหันหลังกับไปมองเหล่าชายหนุ่มที่เข้าร่วมแผนการเสี่ยงตายในครั้งนี้กับเขา

แน่นอนว่าพวกเขาล้วนเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากับคุณชายเล็กทั้งสิ้น เพียงแต่พวกเขานั้นไม่ใช่คนของตระกูลปาร์คทั้งหมด

นอกจากแบคฮยอนกับแทฮยองแล้วที่เหลือก็เป็นเพียงชายหนุ่มที่มีอาชีพจิปาถะไม่ใช่มาเฟียอย่างที่คุณชายเล็กเป็น แต่พวกเขาเหล่านี้นั้นเป็น....

ไม่คิดว่าวันนี้พวกเราจะได้มารวมตัวกันอีกครั้ง

นั่นสิ ตั้งแต่แยกทางกันไปทุกคนก็ไปเอาดีด้านที่ตัวเองถนัดหมดเลยนี่

แล้วพ่อคนงานรัดตัวแบบนายมากับเขาด้วยเหรอ?

ก็น้องเล็กของกลุ่มมีปาร์ตี้สนุกๆทั้งที ไอ้คนรักสนุกอย่างฉันก็รีบทิ้งงานตัวเองมาอยู่ตรงนี้อย่างที่พวกมึงเห็นนี่แหล่ะ

ฮ่าๆๆ

เสียงหัวเราะของเหล่าชายหนุ่มทั้งสี่ดังขึ้นทันทีหลังจากประโยคของชายหนุ่มผิวแทนเซ็กซี่พูดจบ โดยมีรอยยิ้มบางของคุณชายเล็กร่วมวงเฮฮาของคนกลุ่มนี้ด้วย แม้จะห่างกันไปนานแต่มิตรภาพสมัยมหาลัยยังคงมีอยู่และไม่มีวันจางหาย ถึงพวกเขาจะมีอาชีพการงานแตกต่างจากงานสกปรกอย่างเขา แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งเขาเดือดร้อนขึ้นมาเพียงแค่เอ่ยปากบอกพวกเขา

พวกเขาก็รีบทิ้งงานแสนสำคัญของตัวเองมารวมตัวกันที่นี่อย่างไม่ลังเล

ในฐานะที่ฉันเคยเป็นหัวหน้าของกลุ่ม ฉันขอพูดอะไรหน่อยเสียงทุ้มของชายหนุ่มผมดำเอ่ยขึ้นขัดบรรยากาศเฮฮา ก่อนที่ใบหน้าจริงจังจะหันไปมองใบหน้าหวานของน้องเล็กที่กำลังจ้องมองด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นเดียวกับคนอื่นๆ

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำแบบนี้ก็ขอให้ตั้งสติและอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานเด็ดขาด หยุดความคิดที่ทำให้ใจของเราอ่อนแอไปซะ เหยียบมันให้ถึงที่สุดอย่างได้แม้แต่จะพามันกลับมาทำลายสมาธิของเรา

“….”

งานครั้งนี้มันมีโอกาสสำเร็จน้อยกว่าทุกครั้งที่พวกเราร่วมมือกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้พวกนายทุกคนจำประโยคที่พวกเราเคยใช้กันในมหาลัยเอาไว้ อ้อ! รวมพวกนายสองคนด้วยประโยคแรกหันไปบอกกับสมาชิกในกลุ่มส่วนประโยคหลังหันมาบอกกับสองผู้ติดตามของคุณชายเล็กที่มัวแต่กระพริบตาปริบๆและพยักหน้าอย่างมึนงง

อุตส่าห์อยู่เงียบๆแล้วพี่แกยังลากพวกเขาไปยุ่งเกี่ยวจนได้

ควรซาบซึ้งใจหรือเสียใจดีนะ?

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นดวงตาคมกริบกวาดตามองสมาชิกทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ก่อนจะลากสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานเรียบตึงที่ดูเหมือนจะพยายามซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ไม่ให้เขาหรือคนอื่นๆจับมันได้

แต่ดูเหมือนคุณชายเล็กจะลืมอะไรไปหรือเปล่า?

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ทำอาชีพมาเฟียเหมือนเจ้าตัวแต่มิตรภาพในสมัยมหาลัยมันมีมาก จนสามารถอ่านทางของอีกฝ่ายได้เพียงแค่จ้องนิ่งๆก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าน้องเล็กแก้มกลมนี่มีเรื่องไม่สบายใจอยู่

เพราะแบบนี้คนที่เคยเป็นหัวหน้ากลุ่มอย่างเขาถึงได้พูดเตือนสติให้อีกฝ่ายได้คิดยังไงล่ะ

ห้ามบาดเจ็บหรือตายเด็ดขาด ไม่อย่างงั้นจงจ่ายค่าเสียหายมาหมื่นล้านวอนเข้าใจไหมพวก!!!!!”

โอ้!!!!”

[Load 100%]
#ฟิคหัวใจกุกมิน

เม้นถึง 880 อัพฉากบู๊ตอนหน้างับ

ขอพักมาม่าก่อนเพราะท้องอืดจนรับไม่ไหว ตอนหน้าจะเข้าฉากบู๊ของคุณชายเล็กแล้วนะคะ
ปล.เพราะเนเน่รักแก๊งกากขอเอาพวกพี่แกมาสร้างสีสันกลบดราม่าชั่วคราวนะคะ
รับรองตอนหน้าเฮฮาตลอดการล่าแน่นอน 55555555555555555555555555555

แอบกระซิบอีกนิดนึงตอนเจ็บในเว็ปและในเล่มไม่เหมือนกันนะจ้ะ (มึงเอาอีกแล้วเหรอเนเน่)
ในเว็ปจะจบแบบ Happy End หวานละมุนชวนจิกหมอน แต่ในเล่มนั้น.....
'ซี๊ด อ๊า แรงๆ' กันเลยล่ะ รู้หรอกว่าอยากด่าเค้าอ่ะ อยากอ่านแบบนั้นก็ซื้อเล่มสิจ้ะ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ปล.เปิดพรีแล้วนะจ้ะ อ่านรายละเอียดได้ในหน้าที่ 12 ค่ะ อิอิ
ปล.มีคนบอกว่าไม่สะดวกจะซื้อเล่มเพราะอยู่ต่างประเทศ เนเน่เลยลงความเห็นว่าจะทำแบบไฟล์ PDF ให้ซื้อด้วยค่ะ สามารถอ่านรายละเอียดได้ในหน้าที่ 12 และหน้าทวิตเตอร์จ้า 



อย่าลืมสกรีม #ฟิคหัวใจกุกมิน ด้วยนะคะ

ชอบก็เม้น ถูกใจก็ติดตามจ้า

(c)                Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,691 ความคิดเห็น

  1. #1332 HANAHm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:57
    นกุกมาช่วยพี่เขาด้วยนะลูกกกกกกกกกก
    #1,332
    0
  2. #973 jeon__jimin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:21
    55555กลุ่มน่ารักจังน้า
    #973
    0
  3. #968 KYU_KYU (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 11:11
    ชอบกลุ่มนี้จังเลยน้า 5555
    #968
    0
  4. #919 MochiJM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 18:36
    จองกุกต้องตามจีมินไปเพื่อเคลียร์ปัญหาแน่ๆ ฮือออ ขอให้เป็นอย่างนั้น ไปช่วยจีมินด้วยนะจู๊กรู๊ก
    #919
    0
  5. #893 Milk1995Millk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:57
    อ้ากกก!!! มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #893
    0
  6. #892 Aras02 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 19:46
    เม้นน มาเถอะค้างแรงงงอยากอ่านบู๊แล้ว><
    #892
    0
  7. #891 Path15442 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 18:19
    เอาไปแค่หมื่นวอนกว่าๆก่อนเนอะ ค่าหนังสืออ่ะ อย่าเอาไปมากกว่านี้เลยสงสารเราเถอะ
    #891
    0
  8. #890 Wnats (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 17:50
    จีมินห้ามตาย นี่คือคำสั่ง!
    #890
    0
  9. #889 M_SG (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 12:55
    880เม้นจงมาาาาาาาาาาาาา
    #889
    0
  10. #888 CypherKPark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 12:52
    นึ้งจีมของออมม่าาา อย่าบาดเจ็บนะลูกกก
    #888
    0
  11. #886 TINGTINGCraz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 09:23
    แงงงงง ตื่นเต้นนนนนนน รอน้าๆๆๆๆๆ อยากอ่านแล้วววๆๆๆๆ
    #886
    0
  12. #885 raiwawa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 08:38
    โอ้ยยยย ใครมาเพิ่มม ฮื่อออ ต้องมันส์แน่ๆ
    #885
    0
  13. #883 kipkip1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 06:39
    บู๊ๆ จีมินต้องรอดดดด
    #883
    0
  14. #882 momaymm0027 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 06:31
    แก็งนี้น่ารักอ่ะ 5555 จ่ายแพงไปมั้ยลูกบ้างทีเนี่ย 555 เป็นการเป็นห่วงที่น่ารักมากเลยค่ะ
    #882
    0
  15. #881 momaymm0027 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 06:22
    แก็งนี้น่ารักอ่ะ 5555 จ่ายแพงไปมั้ยลูกบ้างทีเนี่ย
    #881
    0
  16. #880 ToooodTu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 02:53
    รอชมแก๊งกาก ><
    #880
    0
  17. #879 Pianosalinporn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 01:28
    ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะจีมิน! สู้ๆ
    ชอบเเนวนี้ๆ ถ้าจบแล้ว ถ้าสามารถแต่งแนวนี้อีกได้ อยากให้แต่งอีกนะคะ >< ชอบบบบบบบบ เดี๋ยวกลับมาอ่านแบบละเอียดเมื่อจบนะ ^^
    #879
    0
  18. #878 Myname_Way21012 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 01:05
    ><เอาแล้ว
    #878
    0
  19. #877 เจี๊ยบ🐣 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 00:41
    โอ้ยยๆๆๆ ห้ามเป็นอะไรนะจีมิน
    #877
    0
  20. #875 1996stx_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 00:11
    หน่วงงงงง ㅠ ㅠ
    #875
    0
  21. #874 TAEYZ. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:27
    อยากจะดิ้นๆๆๆ
    #874
    0
  22. #873 sxzonny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:22
    พี่หัวหน้าแก้งคือใครรร
    #873
    0
  23. #872 Obi^ping (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:15
    รอฉากบู๊เลยค่าาา
    #872
    0
  24. #871 Uraiwan96 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:07
    ใครเป็นหัวหน้าแก๊งกันนะ
    #871
    0
  25. #869 golf-chanok (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:53
    ว้ากกกกก มาต่อนะคะ รออยู่ฮือออ
    #869
    0