[BTS x YOU] |JIMIN| Baby Toy #ฟิคป๋าจีมเลี้ยงต้อย (END)

ตอนที่ 19 : ป๋าจีมเลี้ยงต้อย : CHAPTER 17 (100/100)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    5 ก.ค. 61

คำเตือน:
ฟิคเรื่องนี้พระเอกอายุ 27 นางเอกอายุ 17
เป็นฟิคแนวเลี้ยงต้อย ใครรับไม่ได้กดปิดค่ะ -...-
|EP.17|






*ยังไม่ได้แก้คำผิด

“.…”

“….”

“เอ่อ”แทฮยองมองหน้าเพื่อนรักสลับกับน้องสาวตัวเองไปมา ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากจงอินที่ตกอยู่ในสถานการเดียวกับเขาตอนนี้

ไม่อยากจะบอกว่าโคตรจะอึดอัดเลยครับพี่น้อง

“ไหนๆก็มาแล้ว มึงไปแอ๊วสาวกับกูหน่อยมั้นแทฮยอง”

“โหย! ผมกำลังรอคำนี้จากพี่อยู่พอดีเลยว่ะ!!”

เมื่อเห็นว่าคนชาติเดียวกัน(?)อย่างจงอินหาเรื่องหนีออกจากสงครามเย็นได้แล้ว ลูกคู่เช่นเขามีหรือจะไม่สนับสนุนข้ออ้างในการหลีกเลี่ยงสถานการณ์สุดประสาทนี้กันล่ะ ไม่ปล่อยเวลาอันมีค่าให้สองคนที่เหลือเอ่ยปากโต้งแย้งทั้งแทฮยองและจงอินต่างพากันลุกขึ้นเดินกอดคอลั้ลลาออกไปจากตรงนี้อย่างไม่หันหลังกลับมาอีกเลย

พี่ช่วยน้องได้แค่นี้นะแดฮยองเอ๋ย

ที่เหลือก็จัดการกันเอาเองล่ะกันเนอะ ^O^

ลับหลังคนผิวแทนทั้งสอง บรรยากาศเงียบสงบก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดจากแรงกดดันที่ถูกปล่อยออกมาจากทั้งคู่ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ตอนนี้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันดันแย่ลงกว่าเดิมเมื่อใบหน้าหล่อเอาแต่หันหน้าหนีไม่ยอมสบกับดวงตากลมสวยของร่างบางท่าเดียว

“ป๋า”คุณเรียกคนตรงหน้าเสียงเบาเพราะยังรู้สึกกลัวกับสายตาดุดันเมื่อสักครู่ไม่หาย

รู้ว่าการที่คุณมาที่นี่ในเวลานี้นั้นมันผิด

แต่จะให้รอเจอตอนเช้าล่ะก็...

รอไม่ไหวหรอก

“อย่าเงียบแบบนี้สิ”

“….”

“ตอบหนูมาหน่อยก็ได้”

“….”

คุณพ่นลมหายใจออกมาเมื่อปฏิกิริยาของคนตรงหน้าเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมสบตาคุณอยู่เหมือนเดิม ความน้อยใจคลุกเคล้าไปด้วยความเสียใจเอ่อล้นทะลักออกมาจนตอนนี้แทบจะกักเก็บความน้อยใจนี้เอาไว้ไม่ไหว และสุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำสีใสที่มีจุดกำเนิดมาจากรอบดวงตา

“..!!!..”

จีมินเบิกตากว้างขึ้นตกใจเมื่อใช้สายตาเหล่มองร่างบางก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นปลดปล่อยน้ำตาออกมาเป็นสาย ร่างสูงรีบลุกขึ้นจากโซฟาปรี่เข้ามาเช็คน้ำตาบนใบหน้าสวยของร่างบางอย่างลุกลี้ลุกลน ความเคยชินที่ทำมาตลอดกำลังเล่นงานตัวเขาอีกครั้งยามนึกขึ้นได้ว่ามือตัวเองตอนนี้ไม่เหมาะกับใบหน้าบริสุทธิ์ของเด็กสาวคนนี้เลยสักนิด

หมับ!!

“มะ..ฮึก..ไม่เอาแบบนี้..”เสียงหวานที่เคยหลงใหลมันเพราะความไพเราะดั่งนกขับร้องบรรเลงเพลง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความเศร้า เสียใจ และเจ็บปวด ทรมานเหลือเกิน

“หนู..”จีมินมองเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนจะถูกร่างเล็กโถมน้ำหนักเข้าหาตัวจนเสียหลักการทรงตัวหงายหลังกระแทกกับพื้นเสียเต็มรัก

หมับ!!!

“หนู..ปะ..ปล่อยป๋าก่อนได้มั้ย”

“ไม่เอา..ฮือออ..”คุณปฏิเสธไป ร้องไห้ไป พร้อมกับเพิ่มแรงโอบรัดตรงเอวสอบมากขึ้น “ถ้าปะ..ปล่อย..อึก..ป๋าก็จะ..ฮึก..ทิ้งหนู..”

“….”

“หนูไม่อยากถูกป๋าทิ้ง”

“….”

“เวลาไม่มีป๋าอยู่ด้วย หนูไม่มีความสุขเลย ไม่มีป๋าคอยรับคอยส่งรู้มั้ยหนูเสียใจแค่ไหน”

“….”

“หนูเสียใจมากแค่ไหนเมื่อเหตุผลที่ป๋าหายไปนั้นเพราะเรื่องบ้าๆนั่น!!”

“….”

จีมินได้แต่ยืนเงียบๆปล่อยให้คนในอ้อมกอดระบายความในใจออกมาจนกว่าจะพอใจ ความรู้สึกผิดตีล้นขึ้นมาเสียดหัวใจอีกครั้งยามที่เห็นน้ำตาบนใบหน้าที่เขาทะนุถนอมมาตลอด และหวงแหนยิ่งกว่าชีวิตของเขา ทว่ากลับเป็นเขาอีกแล้วที่ทำคนตัวเล็กร้องไห้เพราะความเสียใจที่เขาหนีหายมานี่อีกครั้ง

ทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้อีก

มึงมันโง่ปาร์ค จีมิน

“ป๋าขอโทษ”

สุดท้ายแล้วคนอย่างปาร์ค จีมินก็กลายเป็นผู้ชายใจร้ายทำผู้หญิงที่ตัวเองรักร้องไห้เพราะความคิดโง่ๆของตัวเองอีกครั้งจนได้

มือหนาลูบไล้กรอบหน้าสวยคล้ายปลอบประโลม ก่อนจะลากต่ำลงมาหยุดที่ปลายคางมนพร้อมกับเชยมันขึ้นให้ใบหน้าที่เขาหลงรักรับคำขอโทษจากริมฝีปากหยักที่ทาบลงบนริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา สัมผัสเนิบนาบแม้ไม่ได้ลุกล้ำเข้าไปเหมือนทุกครั้งที่พวกเราสัมผัสกัน แต่ความหอมหวานอ่อนละมุนจากจุมพิตครั้งนี้กลับเรียกให้หัวใจทั้งสองเต้นกระหน่ำเป็นจังหวะเดียวกัน

ไม่รู้ว่าเป็นเวลากี่นาทีแล้วที่พวกเราทั้งสองยังคงแลกเปลี่ยนความหวานละมุนนี่อยู่ ต่อให้ผละออกจากกันเพื่อโกยอากาศเข้าปอดแต่ทว่าทั้งคู่ก็เคลื่อนเข้าหากันอีกครั้งก่อนจะแปรเปลี่ยนความหวานชวนเคลิ้มฝันนี่กลายเป็นความร้อนแรงชวนให้ร่างกายนั้นหลอมละลายคล้ายเทียนไขเมื่อถูกความร้อน

“อืม..”เสียงครางแสดงถึงความพอใจกับจุมพิตครั้งนี้ที่พวกเราสองคนเป็นผู้สร้างมันขึ้นมานั้นวิเศษณ์กว่าทุกครั้งที่ร่วมกันสร้างขึ้นมา

ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนลงชั่วขณะ ภาพทุกอย่างถูกสาปให้อยู่กับที่คล้ายภาพวาด เหลือเพียงแค่คุณกับป๋าเท่านั้นที่ยังคงแลกเปลี่ยนความร้อนแรงสลับหอมหวานเคลื่อนไหวด้วยจังหวะเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มีเพียงพวกเราสองคนเท่านั้นที่รู้ว่ามันคืออะไร

ไม่ใช่ความลุ่มหลงหรือมัวเมา

ไม่ใช่ความต้องการต่างเพศ

แต่มันคือความรักที่พวกเราสองคนมีให้กันและกันต่างหาก

ตุบ!!

“..!!!..”

“เอ่อ...”สองเสียงผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะส่งยิ้มเจื่อนๆมาให้สองคนที่ผละตัวออกจากกันเพราะความตกใจจากเสียงกระป๋องเบียร์ที่จงอินเผลอทำตกเอาไว้เมื่อกี๊

“อะ..แฮ่มๆๆ”แทฮยองแสร้งกระแอมเสียงไอก่อนจะพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่โคตรจะตอแหล(?)ที่สุดเท่าที่จีมินและจงอินได้ยินมันมาเลยล่ะ

“ไหนๆก็คืนดีกันแล้ว พวกเราไปฉลองที่ร้านคาราโอเกะกันเถอะ^O^”

“=___=”

“ไม่ขำกันเหรอ?”

“เฮ้อ=___=”

ทั้งสามคนนอกจากแทฮยองพากันถอนหายใจอย่างเอือมระอากับเรื่องไม่เป็นเรื่องของพ่อซุปตาร์คนดัง จีมินกรอกตามองบนก่อนจะเลื่อนไปกุมมือนิ่มมาไว้พร้อมกับหันไปบอกเพื่อนรักและรุ่นพี่คนสนิทด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็ต้องตอบถูกว่าเจ้าตัวมีความสุขมากกว่าสองวันก่อนจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

“ไปฉลองกัน”

ปาร์ค จีมินคนเดิมได้กลับมาแล้ว



_Baby Toy_



Lamborghini Aventador คันเก่งแล่นไปตามถนนในยามกลางคืนด้วยความเร็วสม่ำเสมอไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป ภาพบรรยากาศของเกาะเซจูนั้นถูกขึ้นชื่อว่าเป็นเกาะสวรรค์ที่นักท่องเที่ยวจากประเทศอื่นๆต้องแวะมาชื่นชมความงดงามแบบธรรมชาติของเกาะนี้ก่อนจะมุ่งสู่เมืองหลวงอย่างโซลแทบทุกคนที่เหยียบแผ่นดินเกาหลีใต้แห่งนี้

คุณมองทิวทัศน์ข้างทางอย่างสนใจ ก่อนจะยกยิ้มกว้างเมื่อรถคันนี้ได้ผ่านสถานที่หนึ่งที่มันสวยมากจนคุณละสายตามันไม่ได้ ยิ่งมีแสงไฟจากหลอดนีออนส่องประกายเสริมให้มันด้วยแล้ว อดจะยอมรับไม่ได้ว่าสถานที่ธรรมดาแบบนั้นยังสวยงามได้เช่นนี้ และมันให้ความรู้สึกที่คุณเองก็อยากจะไปสัมผัสมันใกล้ๆด้วยตัวเองกับใครอีกคนที่เป็นสารถีสุดหล่ออยู่ข้างคุณ

และมันจะดีกว่านี้ถ้าไม่มี....

“โคตรจะโรแมนติกเลย วู้ๆๆๆ”

“=___=”

คุณตวัดสายตามองส่วนเกินด้านหลังตัวเองที่ริอาจติดรถมาด้วยอย่างแค้นเคือง ทั้งที่รถคันนี้นั่งได้แค่สองคนเท่านั้นแต่ไอ้คนเสียมารยาทก็ยังหน้าด้านหน้าทนงอแงว่าจะมาคันเดียวกับน้องสาวสุดที่รักให้ได้ เดือดร้อนเรื่องการจัดที่นั่งสำหรับสามคนยังไงให้อยู่ในสองที่นั่งได้ และสุดท้ายคุณก็ต้องมานั่งตักแข็งๆของพี่ชายตัวเองอยู่นี่ยังไงล่ะ!!!

คิม แทฮยองบ้าที่สุด!!!

“ไหนมึงบอกจะไปร้องเกะ”

“ไอ้พี่จงอินมันแชทมายกเลิกแล้วน่ะสิ กูเลยต้องมานั่งเบียดกับรถแคบๆของมึงแบบนี้ไง”

“กูให้มึงมองใหม่ว่าใครลำบากในการนั่งมากที่สุด”

“หืม? ก็คิม แทฮยองคนนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“ไอ้พี่บ้า!! หนูไงที่ลำบากที่สุด!!”

“อ้าวเหรอ? จริงดิ?”

กรอดดดดด

คุณกัดฟันข่มความโกรธไม่ให้ตัวเองยกมือฟาดหน้าหล่อๆของพี่ชายตัวดีสักทีสองที ข้อหากวนตีนไม่รู้จักเวล่ำเวลา แต่ก็ต้องยั้งมือเอาไว้เพราะสำเหนียกได้ว่าใบหน้าของพี่ชายนั้นคือส่วนหากินที่สำคัญที่สุดต่อให้ต้องถูกมดกัด ยุงต่อย หรือแผลถลอกก็ไม่มีทางที่เจ้าตัวจะให้เกิดบนใบหน้าของตัวเองอยู่แล้ว

เจ้าสำอางที่แท้จริงเลยล่ะ

“ไอ้จีม”

“รู้แล้ว”

“อะไรอ่ะ?”คุณมองป๋าสลับกับพี่ชายอย่างสงสัยถึงบทสนทนาของทั้งคู่ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมาเพราะทั้งคู่เอาแต่เหล่มองกระจกข้างลูกเดียว

“ยัยหนูจับไอ้แทไว้แน่นๆล่ะ”

“หา?..กรี๊ดด!!!”คุณกรีดร้องลั่น เมื่อจู่ๆความเร็วของรถก็เพิ่มขึ้นจนอดที่จะใช้เล็บจิกลงบนหน้าขาของแทฮยองเพราะความกลัวไม่ได้

“จ๊ากกกกก ขากูววววว!!!!”แทฮยองน้ำตาเล็ดก่อนที่ใบหน้าหล่อจะแปรเปลี่ยนเป็นสีอื่นตามความเจ็บปวดของตัวเอง

“แทฮยอง! เปิดกล่องข้างตัวมึงหยิบไอ้นั่นออกมาซะ!!”

“มันมีอาวุธเหรอวะ? ที่นี่มันเกาะเซจูดินแดนแห่งสะ___”

ปัง!!!

“กรี๊ดดดด!!!”

“เวรเอ๊ย!!!”จีมินสบถลั่นรถ ก่อนจะเพิ่มความเร็วของรถมากขึ้นเมื่อเสียงปืนดังขึ้นเจาะทะลุกระจกจนเกิดรอยร้าว

ดีที่รถคันนี้ติดกระจกกันกระสุนแบบพิเศษ

ไม่อย่างนั้นคงได้ทะลวงเข้ามาเจาะกับหัวของใครคนหนึ่งในพวกเราสามคนก็ได้!

“พวกมันเป็นใครวะ!!”

“ไม่รู้โว้ย!!”

“นี่มันเดจาวู!! เดจาวูเหมือนกูเป็นไอ้ดิสนีย์ชัดๆ!!!”แทฮยองบ่นพึมพำ ในขณะที่มือข้างซ้ายโอบตัวน้องสาวเอาไว้แน่น ส่วนมือข้างขวาควานหาอาวุธที่ใช้ตอบโต้ไอ้พวกข้างหลังไปพลาง

ไม่เคยคิดเคยฝันว่าซุปเปอร์สตาร์ระดับโลกอย่างคิม แทฮยองคนนี้จะมาอยู่ในเหตุการณ์เดียวกับเพื่อนสนิทสาวที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน แต่ที่แตกต่างออกมาคงเป็นจำนวนคนที่มีมากกว่าหนึ่งและสถานที่ไม่ใช่ในเมืองโซลแต่เป็นเกาะเซจูนี่แหล่ะ!!!

ตายแน่ๆ กูตายแน่นอนงานนี้

“มึงรีบๆหาได้มั้ยวะ!!!”

“กูก็หาอยู่นี่ไง!!”แทฮยองสวนกลับไปทันที “และอีกอย่างกูไม่ถนัดปืนเหมือนมึง!!!”

“กูไม่ได้ถนัดมีดที่เอาไว้ปาดคอเหมือนมึงเช่นกัน!!!”

“พวกพี่พูดเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยยยยย”เพราะอีกฝ่ายเอาแต่พูดเรื่องปืนๆ มีดๆ คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างคุณถึงได้ตะโกนออกมา

ถึงจะพอรู้มาบ้างว่าป๋ากับพี่แทฮยองมักถูกพี่ยุนกิสอนเรื่องไม่ดีให้อยู่บ่อยๆ แต่ไอ้การที่คุณเหมือนกับตัวเองไปยิง ไปปาดคอคนอื่นบ่อยๆนี่ เด็กอายุ 17 ย่าง 18 อย่างคุณก็รู้สึกไม่โอเคกับการที่สองคนพูดทำนองว่าจะฆ่าแกงไอ้พวกข้างหลังให้ตายกันไปข้างอย่างนั้นแหล่ะ

หืม?..ฆ่าแกงพวกข้างหลัง?

คงไม่หรอกใช่มั้ย

ปัง!!!

ไม่ใช่กับผีน่ะสิ!!!

“บ้าเอ๊ย! รถมึงมันเตี้ยเกินกูยิงไม่ถนัด!!”แทฮยองหันมาด่าจีมินทันที เมื่อกระสุนที่ตัวเองยิงไปนั้นพลาดเป้าหมายไปตั้งหลายหลา(?)

“มึงกากเองไอ้ดำ!”จีมินเองก็ไม่น้อยหน้า จัดการตอกหน้าเพื่อนรักด้วยประโยคแทงใจดำที่สุดเท่าที่คนอย่างแทฮยองได้ยินมา

มือหนาเลื่อนไปกดปุ่มตรงหน้ารถเพื่อให้หลังคาด้านบนเปิดออก แน่นอนว่าการเปิดหลังคารถนั้นย่อมถูกเสี่ยงเป็นเป้าหมายของพวกมันได้ง่าย แต่แล้วยังไงล่ะในเมื่อพวกเขาก็สันทัดเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง ไม่เห็นจะเป็นไรที่จะถูกพวกมันเล็งหัวได้ จีมินใช้มืออีกข้างหยิบลูกรักออกมาพร้อมกับสั่งให้เด็กสาวที่นั่งหน้าซีดมาสักพักเสียงดังว่า

“ยัยหนูมาขับรถแทนป๋าหน่อย!!”

“หา?..ไม่เอา! หนูขับไม่แข็งนะ!!”คุณปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อคำสั่งที่ป๋าพูดออกมานั้น มันเหมือนกับเป็นการเปิดประตูไปทัวร์นรกสักหลายๆรอบได้เลยถ้าให้คนอย่างคุณขับรถ!!

งานนี้ไม่ได้ตายด้วยปืนก็ตายเพราะแหกโค้งนี่แหล่ะ!!

“ขับไปเถอะแดฮยอง ถ้ารอดไปได้เดี๋ยวพี่สอนให้น้องขับลูกรักพี่เลยอ่ะ”แทฮยองช่วยหว่านล้อมด้วยอีกคน โดยที่มือก็หันไปยิงสวนกับไอ้พวกข้างหลังเป็นระยะ

คิดถูกแล้วที่หน้าด้านขอติดรถไอ้จีมมา และทิ้งรถตัวเองให้ไอ้พี่กำจงไปขับเกี้ยวสาวนอนคืนนี้

ไม่อย่างนั้นล่ะมึงเอ๊ย

น้องสาวเขาอดได้ผัว แค่กๆ สามีแก่ในอนาคตข้างหน้าแน่นอน!!

“แดฮยองมาขับเร็ว!!”สิ้นเสียงตะโกนของป๋า คุณก็รีบย้ายตัวเองจากบนตักของพี่แทฮยองไปนั่งแทนที่ของป๋าที่ลุกไปอยู่ท้ายรถ โดยมีพี่แทฮยองดึงชายเสื้อเอาไว้ไม่ให้ตกลงไป

“แกต้องทำได้แดฮยอง!!!”คุณให้กำลังใจตัวเองก่อนจะหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดและใช้เท้าเหยียบคันเร่งจนมิด พร้อมกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนสติของคุณเกือบจะหลุดออกไปเพราะความตกใจชั่วขณะ

ด้านจีมินที่นั่งอยู่บนท้ายรถโดยมีเพื่อนรักตัวดำจับชายเสื้อเอาไว้ไม่ให้เขากลิ้งตกลงไปก่อน เสียงปืนกับลูกกระสุนที่พวกมันสาดมาเหมือนสายฝนนั้นมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย แม้กระสุนมันจะเฉียดทุกลูกเพราะความเร็วของรถที่แล่นอยู่บนถนนเส้นตรงนี้จนกลายเป็นเป้ายากเพราะไม่ได้ถูกหยุดนิ่งเอาไว้

ดวงตาคมกริบจ้องมองเป้าหมายผ่านลำกล้องที่ติดอยู่บนอาวุธของเขา มือที่จับทั้งสองข้างพยายามทำให้นิ่งที่สุด เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ถนัดยิงบนรถที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหมือนกัน วงกลมสีเขียวหยุดนิ่งล็อคเป้าหมายคือหัวของคนขับรถโดยมีระยะทาง 500 เมตร ประกอบกับรถคันนี้ได้มุ่งหน้าออกจากเมืองที่มีตึกและบ้านตลอดแถวกลายเป็นผืนดิน ต้นไม้ใหญ่และไร้วี่แววบ้านคน

สถานที่ช่างเป็นใจให้กับปาร์ค จีมินเหลือเกิน

รอยยิ้มแสยะกระตุกขึ้นเผยให้เห็นความร้ายกาจของคนที่สร้างรอยยิ้มนั้นขึ้นมาเมื่อทุกอย่างที่เขาต้องการให้มันเป็นนั้นเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย นิ้วเรียวเกี่ยวตวัดไกของไรเฟิลภายในครั้งเดียวพร้อมกับกระสุนสีเงินบินผ่านตัดอากาศพุ่งเข้าหาเป้าหมายที่ถูกล็อคไว้ด้วยมัจจุราชคนนี้

ปัง!!

โครม!!!!

เมื่อคนขับถูกปลิดชีพ รถที่แล่นด้วยความเร็วสูงเพื่อหวังจะตามรถของเขาทันก็ไร้การทรงตัวและสุดท้ายก็เสียหลักพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางเสียงดังสะเทือนไปทั่ว แน่นอนว่าคนที่ไล่ยิงมาตลอดทางก็คงจะบาดเจ็บหนักไม่น้องเช่นกัน

เอี๊ยดดดด!!!!

คุณเหยียบเบรกทันทีจนรถคันหรูของป๋าเสียหลักเล็กน้อย และคนที่ไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะดีๆอย่างป๋ามีหรือจะไม่ไถลตัวตกจากรถหน้าคะมำนอนหมดหล่ออยู่บนพื้นให้เสียสายตาคนมองกันล่ะ

พลั่ก!!!

“ป๋า!!!”คุณรีบเปิดประตูรถเข้าไปพยุงป๋าขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแสดงออกถึงความรู้สึกผิดว่า “หนูขอโทษนะป๋า”

“เชื่อแล้วว่าหนูขับรถไม่แข็งจริงๆ”จีมินหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้แทฮยองเข้าไปจับอีกคนที่กำลังคลานออกจากรถสภาพยับเยิน

แทฮยองสาวเท้าเข้าไปหาคนบาดเจ็บสาหัสอย่างใจเย็น ก่อนจะหยุดลงเมื่อถึงเป้าหมายที่นอนหายใจรวนรินจะตายแหล่มิตายแหล่ มือหนากระชากหมวกแก็ปสีดำออก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของคนร้ายคนนี้

“ซะ..ซอนซา..”คุณขานชื่อของคนตรงหน้าเสียงแผ่ว ความสับสนกับภาพที่เคยเกิดเพราะฝีมือของเด็กสาวคนนี้ฉายเข้ามาอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงเหมือนเมื่อตอนแรกๆที่คุณลืมตาตื่นขึ้นมา กลับกันมันเป็นความสงสัยว่าเพราะอะไรเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่

และที่ไล่ยิงมาเมื่อกี๊นั้นเป้าหมายของเธอคือคุณหรือป๋ากันแน่

“ฉะ..ฉันจะฆ่าแก..”

“ทำไม?”

“ฉันเกลียด..อึก..แก..ดะ..แดฮยอง.”

“….”

“เพราะแกทุกอย่าง..ของ..ฉันถึงได้..หะ..”

“….”

“หายไป”เปลือกตาเขียวช้ำค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติของเด็กสาวที่บาดเจ็บสาหัสจนใกล้เข้าสู่ความตายในไม่ช้าถ้าหากไม่นำเธอส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

คำพูดสุดท้ายที่อดีตเพื่อนร่วมห้องได้พูดเอาไว้สร้างความเจ็บปวดให้ร่างกายของคุณชาหนึบไปทั่งร่าง จนถึงตอนนี้คุณก็ยังไม่รู้เหตุผลที่ดีพอทีเลยว่าเพราะอะไรคิม ซอนซาถึงได้จงเกลียดจงชังคุณมากมายขนาดนี้กัน แม้อยากจะถามแต่อีกฝ่ายก็คงไม่คิดจะตอบคุณอีกครั้ง และตัวของเธอก็คงจะต้องถูกรักษาให้หายเพื่อไปชดใช้ความผิดที่เธอก่อเอาไว้

“นั่นอะไรน่ะ”

แทฮยองยกมือบังแสงไฟที่สาดใส่พวกเราสามคนมาตั้งแต่ไกล แสงที่สาดจนแสบตานั้นก็พอเดาได้ว่าต้องเป็นรถของใครที่ขับผ่านเส้นทางนี้แน่ๆ แต่ยิ่งเข้ามาใกล้ยิ่งรู้ว่าไม่ได้มีรถแค่คันเดียวที่คิดจะวิ่งผ่านเส้นทางนี้ที่มีรถชนต้นไม้อยู่ แต่กลับมีมากกว่านั้นจนแทฮยองเองก็นับไม่ไหวว่ามีกี่คันที่ขับมาเป็นขบวนอวดโฉมรถดังๆราคาหลายสิบล้าน

คาราวานรถสุดหรูหรือไงวะ

เอี๊ยดดดด

“เหี้ย!!!”

เสียงอุทานของสองหนุ่มดังขึ้นทันทีที่รถคันแรกหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าพวกเขา ประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับรองเท้าหนังเงามันแวววับแสนคุ้นเคยสำหรับพวกเขาสองคนเป็นอย่างดี เส้นผมสีดำสนิทตัดกับเสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูที่ใส่มาในวันนี้มันช่างดูหล่อ เท่ห์ บาดตา บาดใจใครที่พบเห็นเหลือเกิน

และมันจะดีกว่านี้ถ้าใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเต่านั่นจะไม่แยกเขี้ยวเตรียมกระโจมกัดพวกเขาให้ตายอย่างตอนนี้!!!

“เฮียยุนกิ!!!!”

“แทฮยอง แดฮยอง”

เฮือก!!!

สองพี่น้องตระกูลคิมสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงหวานอันคุ้ยเคยสำหรับสองพี่น้องดังขึ้นด้านหลังมิน ยุนกิ ความรู้สึกเย็นยะเยือกกำลังเล่นงานพวกเราสองคนจนขนตามร่างกายลุกชันขึ้นมาอย่างไม่บอกกล่าว อาการคอแห้งเหมือนขาดน้ำไหนจะร่างกายที่สั่นเทาเพราะเกรงกลัวเจ้าของเสียงหวานเพราะพริ้งที่เดินมาปรากฏตัวต่อหน้าสองพี่น้องให้ตาค้างแข็งเป็นหินไปเรียบร้อย

“มะ.หม่าม๊า!!!”

“พวกเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันนะจ้ะลูกรัก^^”

ฉิบหาย…

คำๆนี้ผุดเข้ามาในหัวของสองพี่น้องตระกูลคิมทันทีหลังจากจบประโยคไพเราะพร้อมกับรอยยิ้มหวานเยิ้มเหมือนยาพิษนั่น ใบหน้าของทั้งคู่หันมาสบตากันชั่วขณะหนึ่งก่อนจะหันไปก้มหน้ายอมรับชะตากรรมกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างยอมจำนน

ต่อให้คิม แทฮยองเก่งกาจมากความสามารถมากแค่ไหน

หรือคิม แดฮยองที่ฉลาดเจ้าแผนการจะร่วมสู้ด้วยก็ตาม

พวกเราสองพี่น้องก็ไม่มีทางชนะลาสบอสตระกูลคิมได้หรอก

ไม่มีทางตั้งแต่ยังไม่เริ่มซะด้วยซ้ำ!!!






#ฟิคป๋าจีมเลี้ยงต้อย

[load...100%]



ปิดพรีเรียบร้อยแล้วจ้า
ของจะได้กลางเดือน ก.ค. พร้อมกับยากูซ่ากุกมินนะคะ

หลังจากหนังสือส่งถึงมือลูกค้า จะทำการปิดตอนตั้งแต่ตอนที่ 17 เป็นต้นไปค่ะ

แล้วไปติดตามใหม่ในเรื่อง #ฟิคเกลียดแต่รัก นะคะ
ป๋าจีมเรื่องนี้กับพี่จีมเรื่องนู้นคนล่ะคนกันเลยนะจะบอกให้!!!





ปล.3 ฟิคป๋าจีมจะอัพสลับกับฟิคจองกุกคนเถื่อนนะคะ รอติดตามได้เลยจ้า

ชอบก็เม้น ถูกใจก็ติดตามจ้า

เขาเจ็บมันต้องไม่ตายดี!!!(c)              Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,670 ความคิดเห็น

  1. #1670 RUNruns (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 10:15

    ไรท์อ่ามันคาใจนะไม่สบายใจเลยด้วย กลับมทต่อเร็วๆสิ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


    #1,670
    0
  2. #1668 Keobuasa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 10:08
    ไรท์!! หายไปไหนอ่าา อยากอ่านเเล้ว
    #1,668
    0
  3. #1664 saraporn8033 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:25

    งื้ออออออ มาช้าอ่ะแอดอยากอ่านนนจริงๆนะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #1,664
    0
  4. #1663 0632459742 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 01:01
    รอค้าาา
    #1,663
    0
  5. #1650 SineeratEye (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 14:50
    เปิดพรีรอบ2ไม
    #1,650
    0
  6. #1645 Bunny JK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 13:40
    หม่าม๊ามาเองเอย...
    #1,645
    0
  7. #1643 Kim'p_wa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:47
    บอสใหญ่มาเองเลย สงสารแทๆกับแดนี่
    #1,643
    0
  8. #1642 daw_summer.simmie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:21
    วงวารสองพี่น้องตระกูลคิมไว้ล่วงหน้า555
    #1,642
    0
  9. #1641 Kim-bambam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 19:58
    โดนสวดยาวชัวร์5555
    #1,641
    0
  10. #1640 58877156 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 19:56
    ยอมมมคุณแม่มาเองขนาดนี้สองพี่น้องตายแน่ๆ
    #1,640
    0
  11. #1639 eeye01 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 19:42
    ตายยยๆๆ
    #1,639
    0