Merry Spring สาวน้อยฤดูใบไม้ผลิกับหนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว

ตอนที่ 4 : 3. เด็กหนุ่มปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 54

K a e


เจ้าชายอัศวิน:::

 

ขณะที่ยัยนาตยังมีเรื่องอัพเดท เธอจะอัพเดทต่อไป แต่เมื่อไม่มีตุนแล้ว เธอจะหยุด 555 จะบอกว่า...ตอนหน้ามีค้างไว้แค่ครึ่งหน้า ไม่รู้สุดสัปดาห์จะได้แต่งต่อไหม งานเข้าค่ะ ต้องแก้ไขเรื่อง Vampire Wicked อีกหลายปัจจัย อยากแต่งเรื่องนี้ต่อแล้ว เพราะว่าที่เยอรมันกำลังเข้าสู้ฤดูใบไม้ร่วง (แล้วเกี่ยวอะไรกันกับฤดูใบไม้ผลิ 555) ความชอบส่วนตัวค่ะ ขึ้นรถบัสในตอนเช้าจะได้กลิ่นรถบัส หอมแบบแปลกๆ (หอมยังไงหว่า 555 หอมกลิ่นอายมาร์ชาที่ลอยมาเตะจมูก แรงบันดาลใจของนาตค้า >O< ) โอ้ยอย่างคลั่งจัง 555 จะพยายามแต่งให้ได้

ต้องแต่งให้ได้ 5555 ขอบคุณแกมแก้ว กับหนู Who am I? ยังตามกัน คิดว่าจะมีแต่แกมแก้วที่เข้ามาอ่าน พอมาเจออีกคนเลยรีบอัพเดทต่อทันที 5555 ตอนนี้ไม่เหลือตุน 555

 

 

 

3. เด็กหนุ่มปริศนา

 

ภายในห้องนอน มาร์ชานอนมองดูกระดาษเล็กๆ ที่อยู่ในมือ ซึ่งเธอได้ลอกที่อยู่จากจดหมายของไดม่อนเอาไว้ เธอมองดูมันด้วยสายตาเลื่อนลอย ทั้งยังมีคำถามเกิดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

ต้นไม้ใหญ่หมายเลข 7

xxxx หมู่บ้านป้อมปราการเก่า

มีคนอาศัยอยู่ในประเทศเยอรมันตั้งหลายล้านคน คงไม่บังเอิญเป็นคนเดียวกันได้หรอกนะ

พึมพำแล้วก็ขำออกมากับความคิด แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไดม่อนกวนใจเธอมาร่วมสามวันแล้ว ลักษณะการพูดการจาของเขา ความรักสันโดษของเขา ปฏิกิริยาที่เขามีต่อเธอ ยิ่งทำให้เธอนึกถึงจดหมายจากคนแปลกหน้าฉบับแรกอย่างห้ามใจไม่ได้ แม้ว่าเขาจะอ่อนโยนขึ้นบ้างในฉบับต่อๆ มา และดูโดดเดี่ยวเปล่าเปลี่ยวกว่าที่คิด ซึ่งเธอยังหาไม่ได้จากเด็กหนุ่มนามว่า ไดมอน คนนั้น อาจจะเป็นเพราะเธอเพิ่งได้เจอเขาแค่หนเดียว จะเป็นยังไงนะหากเธอได้ทำความรู้จักกับเขาจริงๆ จังๆ เขาจะเป็นคนๆ เดียวกันกับ หนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว ของเธอรึเปล่า

นี่เธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่มาร์ชา เด็กสาวส่ายหน้าไปมา

นั่นสิ เธอคิดจะทำอะไรกันแน่มาร์ชา เสียงทะเล้นเอ่ยล้อเลียน

นาวินด์ มาร์ชาหันไปทางเด็กน้อย เข้ามาในห้องพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็ตั้งแต่พี่นอนฝัน พล่ามถึง หนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว อะไรของพี่นั่นแหละ เขาเบ้ปาก นี่พี่ยังสติดีอยู่รึเปล่า ต้องการให้ผมไปบอกคุณพ่อพาพี่ไปโรงพยาบาลบ้าไหม

นาวินด์ มาร์ชาพับกระดาษที่อยู่ในมือยัดใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะลุกตึงตังขึ้นนั่งบนที่นอน จ้องนาวินด์ตาเขม็ง

โอ้ย พอๆ เด็กน้อยยกมือขึ้นปราม ก่อนเอ่ยทะเล้นต่อไปว่า อย่ามองผมแบบนั้น ผมร้อน พ่อกับแม่บอกให้ผมมาตามพี่ลงไปข้างล่าง พวกท่านมีเรื่องจะคุย

มาร์ชาลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปที่ประตู ยืนประชันหน้ากับนาวินด์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงหูเด็กชายอย่างหมั่นไส้

นี่แน่

โอ้ยๆๆๆ พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย เด็กน้อยพยายามแกะมือออก

คราวหน้าคราวหลังจะเข้าห้องคนอื่นก็หัดเคาะประตูเสียบ้าง

เมื่อบิดหูนาวินด์จนพึงพอใจแล้ว เธอจึงเดินลงบันไดวนไปยังชั้นล่าง วินด์เวิร์ดกับนัฐญายืนรอเธออยู่หน้าประตูห้องโถง ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านต่างจากวันอื่นๆ ราวกับว่าจะออกไปข้างนอก

คุณน้ากับคุณอาจะไปข้างนอกกันเหรอคะ เด็กสาวเดินลงไปหยุดอยู่หน้าทั้งสองคน

ใช้จ้ะ พวกเราจะออกไปข้างนอกกัน นัฐญาบอก

จะให้หนูทำความสะอาดหรือจัดอะไรรึเปล่าคะ

วินด์เวิร์ดส่ายหน้า ยิ้มให้หลานสาวผู้พยายามหาหน้าที่มารับผิดชอบอยู่ตลอดเวลา

ทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน ก็พวกเราสี่คนกำลังจะไปบ้านแม่ของมาร์ชานี่นะ วินด์เวิร์ดบอกพร้อมควงกุญแจหมุนไปรอบนิ้ว พวกกุญแจรูปม้าสองสามตัวกระทบกันจนเกิดเสียงก็องแก็ง  เด็กสาวเห็นแล้วถึงกับยิ้มพราย

ถ้างั้นมาร์ชารีบขึ้นไปเอาเสื้อคลุมก่อนนะคะ เธอกล่าวกระตือรือร้น

เอ้อเดี๋ยว วินด์เวิร์ดเอ่ยขึ้น อาฝากดีดหูนายตัวแสบด้วย เขาไม่ยอมเก็บของให้เรียบร้อย

 

รถแล่นผ่านหมู่บ้านหนึ่งมาแล้ว และกำลังวิ่งลงเขาตามถนนที่ตัดผ่านสองข้างทางที่เป็นทุ่งหญ้ากว้าง ก่อนจะพุ่งขึ้นเนินมุ่งหน้าสู่อีกหมู่บ้าน ข้างหน้านี้คือสถานที่ๆ แม่ของมาร์ชาเคยอยู่ วินด์เวิร์ดบอกเธอไว้อย่างนั้น เด็กสาวมองเห็นเพียงภาพเลือนลาง พอจะรู้ได้บ้างว่าครั้งหนึ่งเธอเคยมาที่นี่ หรืออาจจะหลายครั้ง

เมื่อมองไปเบื้องหน้า ก็จะเห็นมีป้ายชื่อประจำหมู่บ้านตั้งอยู่ข้างต้นแอปเปิ้ลขนาดใหญ่ข้างทาง มาร์ชาเอาหัวอิงกระจกเพื่อจะเพ่งไปยังอักษรเพื่ออ่านชื่อ

โหพี่มาร์ชา เพื่อนพี่เต็มทุ่งเลยอ่ะ ใครบางคนเบี่ยงเบนความสนใจ

ควับ! เธอพลาดสิ่งสำคัญอีกจนได้

เพื่อนนาวินด์นั่นแหละ เด็กสาวพ่นลมออกจมูก

ถึงแล้ว วินด์เวิร์ดชะลอรถ

ที่นี่แทบจะเรียกว่าสุดหมู่บ้านเลยก็ว่าได้ เพราะเมื่อทอดสายตามองออกไปด้านไหนๆ ก็เจอแต่ป่าสนทึบ มีเพียงทุ่งหญ้าที่มีรั้วไม้เก่า ตีเขตคอกไว้หลายคอกคั่นระหว่างป่าและบ้านคน

บ้านนัทชาอยู่ตรงนั้นน่ะ

มาร์ชามองตามมือวินด์เวิร์ดไปยังบ้านหลังที่ตั้งอยู่บนเนินเล็กๆ มันดูเก่าและทรุดโทรมจนน่าเศร้าในสายตาเธอ เธอหยุดชะงัก กลิ่นอายความเหงาลอยมาจับกลุ่มอยู่ภายใต้ความรู้สึก ใจหนึ่งอยากจะเข้าไปข้างในแทบทันที อีกใจหนึ่งกลับป่าวประกาศว่า ฉันยังไม่พร้อม ตามมาด้วยคำถามว่า ทำไมถึงไม่พร้อม

ไม่พร้อมที่จะย้อนกลับไปมองหาอดีต เธอเผลอพึมพำออกมา

หลานว่าอะไรนะจ้ะ นัฐญาวางมือลงบนไหล่มาร์ชา แสดงสีหน้าเป็นห่วง

เข้าไปข้างในกันไหมคะ มาร์ชาแทบอดใจไม่ไหวแล้วล่ะสิ เธอกล่าวสีหน้ายิ้มแย้ม ตรงกันข้ามกับความรู้สึก

 

เด็กสาวเดินออกจากบ้านมาหลังจากที่เธอเข้าไปอยู่ในนั้นได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ร่างบางสาวเท้าก้าวฉับๆ ตรงไปยังป่าดำ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวบ้านของแม่เธอมาสักสามร้อยเมตร ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนขอนไม้โอ้คที่ทอดยาวอยู่ใกล้ต้นเมเปิ้ลและต้นฮาเซลป่า

สวย น่าอยู่ แต่อบอวลไปด้วยความเศร้า แล้วอย่างนี้ฉันจะไม่เฉาตายกันพอดีเหรอ เด็กสาวยกมือขึ้นคำคางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เฮ้อ...ไม่หรอก ผู้หญิงสดใสอย่างฉัน ไม่มีวันตรอมใจกับอดีตอย่างแน่นอน

พรึบ!

เธอลุกขึ้นตึงตัง กอดอกตัวเองท่าทางหนักแน่น

กรอบ แกรบ!

เสียงฝีเท้าย่ำลงบนใบไม้ หากแต่ไม่ใช่เสียงของเธอ มาร์ชารีบหมุนตัวมองไปยังต้นเสียง เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลบลอนด์ยาวระต้นคอโผล่ขึ้นมาจากเนินดินที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้ เขายืนจ้องมายังเธอ ในมือถือสมุดเล่มเล็กและปากกาเอาไว้

ฉันคิดว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใครเสียอีก เด็กหนุ่มแปลกหน้าไต่ลงมาจากเนินดิน

ฉันกำลังพูดอยู่กับตัวเอง ไม่มีใครอื่น มาร์ชาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา ทั้งที่เธอแทบจะกรีดเสียงร้องได้อยู่แล้ว

น่าสน เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ แล้วยื่นมือให้ อมาเดโอ

มาร์ชา เธอยื่นมือไปจับมือเขาตามมารยาท ยินดีที่ได้รู้จัก

เมื่อทั้งสองสบตากัน มาร์ชาสังเกตุเห็นความโดดเด่นในดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของบุคคลตรงหน้า เด็กหนุ่มมีขนตางอนยาวดำขลับดูอ่อนหวาน ประกายจากแววตาให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขามีน้ำตาคลออยู่ตลอดเวลา

สวย น่าอยู่ แต่อบอวลไปด้วยความเศร้า เธอหมายถึงอะไร เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย

ไม่มีอะไร ฉันก็แค่พูดพร่ำไปอย่างนั้นเอง เธอหัวเราะแห้งๆ

เธอชอบพูดคนเดียวบ่อยรึเปล่า

ไม่เท่าไหร่

ถ้าเธอทำแบบนั้นบ่อยๆ คนอื่นอาจจะคิดว่าเธอบ้าได้นะ เด็กหนุ่มยิ้มที่มุมปาก

นายพูดเหมือนนาวินด์ไม่มีผิดเพี้ยน มาร์ชามุ่ยหน้า แล้วนายคิดว่าฉันบ้ารึเปล่าล่ะ

ไม่นะ เธอยังดูปกติดี คำพูดของเขาทำให้คนฟังยิ้มออกมา อดเก็บความดีใจเอาไม่ได้

นายมาเขียนไดอารี่เหรอ มาร์ชาก้มลงมองดูสมุดในมือเขา ทำไมถึงมาเขียนในป่า

มันสงบดีออก หรือว่าเธอไม่คิดแบบนั้น แล้วเธอล่ะ เข้ามาทำอะไรที่นี่

มาสงบสติอารมณ์ละมั้ง เธอหัวเราะเบา

น่าสนใจ เขาพึมพำ เพิ่งย้ายเข้ามาในหมู่บ้านเหรอ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน

เปล่า...บ้านแม่ฉัน เราเพิ่งย้ายมาแต่ไม่ได้อยู่ที่ เราพักอยู่ที่ตัวเมือง

เพิ่งย้ายมาอยู่ในเมืองนี้ เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว มาจากไหน

นี่...ฉันต้องบอกนายทุกอย่างรึไง เราเพิ่งเจอกันนะ เด็กสาวจ้องหน้าเขาจับพิรุธ

แค่ต้องการจะสานสัมพันธมิตร ฉันไม่ทำแบบนี้กับใครบ่อยนักหรอกนะ

อ๋อ จะบอกว่าฉันโชคดีล่ะสิ ที่ทำให้นายอยากพูดด้วยได้น่ะ มาร์ชาหรี่ตายิ้ม นายอยู่แถวนี้เหรอ

ใช่ เขาบอกพลางก้มลงมองนาฬิกา ฉันคงต้องไปแล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก...มาร์ชา

ร่างสูงเดินผ่านเธอไปทันทีที่เขาพูดจบ ผ่านเส้นทางเดินที่เธอเดินผ่านมาเมื่อก่อนหน้านี้ มาร์ชาเอี้ยวตัวมองตาม จากไกลๆ เขากลับดูคลับคล้ายคลับคลาเหมือนใครบางคนที่เธอเคยเจอเมื่อเร็วๆ นี้ไดม่อน...

พวกเขาสองคนมีสีผมเดียวกัน หากแต่อีกหนึ่งคนมีดวงตาสีฟ้าเทาเหมือนทะเลน้ำตื้น ขณะที่อีกคนมีดวงตาสีฟ้าเข้มดุจน้ำทะเลลึก

 

ห้องอาหาร

ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากสักเท่าไหร่ วินด์เวิร์ดเงยหน้าจากจานขึ้นมองหลานสาว เดี๋ยววันอาทิตย์เราไปทำความสะอาดที่นั่นด้วยกัน

อี้ไอยอัยอ้อ (ที่ไหนครับพ่อ)

นาวินด์ ทำไมไม่เคี้ยวอาหารให้เสร็จก่อน นัฐญาดุก่อนบอกไปว่า บ้านแม่พี่มาร์ชา เราต้องไปช่วยทำความสะอาดด้วยล่ะ

ถ้าหลานต้องการ จะไปพักอยู่ที่นักสักอาทิตย์ก่อนโรงเรียนจะเปิดก็ได้นะ วินด์เวิร์ดว่า

ต้องการเหรอคะ เด็กสาวทำตาโต

หนึ่งอาทิตย์เชียวนะ เธอคิด

บางทีมาร์ชาอาจจะหาเพื่อนใหม่ในหมู่บ้านนั้นก็ได้นะ อาแวะไปที่โรงฝึกขี่ม้าเมื่อวาน เห็นเด็กอายุไล่เรี่ยกับเราไปเรียนขี่ม้าเยอะเหมือนกัน

เพื่อนเหรอ เธออาจได้เจอเขาอีก และบางทีการไปพักอยู่บ้านแม่เธอสักหนึ่งอาทิตย์มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไร

แล้วบ้านคุณพ่อล่ะคะ เราจะไปดูกันเมื่อไหร่

คงหลังจากที่เราจัดการทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้เสร็จละมั้ง รวมถึงบ้านของแม่หนูด้วย

แต่วินด์คะ จันทร์นี้คุณก็ต้องไปทำงานนะคะ คุณจะพามาร์ชาไปอยู่ที่บ้านนั้นได้เหรอ นัฐญาหันไปทางวินด์เวิร์ด

ใครว่าผมจะอยู่ล่ะ หลานผมโตแล้วนะ เธออยู่บ้านหลังนั้นคนเดียวได้ หรือจะให้นาวินด์ไปอยู่เป็นเพื่อนก็ได้

บ้านหลังนั้นเหรอครับพ่อ ฆ่าผมให้ตายไปเลยดีกว่า พ่อก็รู้ว่าผมไม่โปรดปรานที่เปรี่ยว นาวินด์คัดค้าน

หมายความว่าถ้าพี่ไปที่นั่นนายก็จะไม่ตามไปล่ะสิ เด็กสาวโพลงออกมา

ไม่มีทาง ผมไม่ตามพี่อย่างแน่นอน นาวินด์ยืนยัน

ความคิดนี้ไม่เลว เธออาจจะมีอาทิตย์สงบๆ โดยปราศจากนาวินด์ถึงหนึ่งอาทิตย์

หนูขอไปพักอยู่ที่นั่นจนกว่าโรงเรียนจะเปิดค่ะ

นาวินด์หันกลับมามองหน้ามาร์ชาราวกับไม่คิดว่าเธอจะเอาจริง วินด์เวิร์ดไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจใดๆ เพียงเลื่อนจานสเต็กออกไปไว้อีกฝั่งแล้วหยิบของหวานมาจัดการ นัฐญาส่งยิ้มหวานให้หลานสาวแล้วก้มหน้าจัดการกับอาหารในจานของตนต่อไป

 

:::เจ้าชายอัศวิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

511 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 23:21

    อมาดโอ >//<
    ใจเต้นตึกตัก คิดถึงเธอจังงเลยอะ
    มาร์ชา เป้นนางเอกที่โชคดีที่สุดเลย
    อิจฉาแต่ก็รักเธอมากมายเช่นกัน
    กอด><
    #467
    0
  2. วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 20:05
    อมาเดโอ อมาเดโอ อยากเรียกชื่อนี้สักร้อยครั้งให้คนอย่างเธอปรากฏขึ้นมาต่อหน้าฉันจริงๆ (สวมวิญญาณนักอ่านได้เก่งไหมคะน้องนัน พี่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เวลาไม่ได้อัพเองพี่จะเป็นนักอ่านไปตามสัญชาตญาณ) 5555 เท่ไหมล่ะ
    #461
    0
  3. #196 +BRATZ+ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 15:19
    นัทชาคือใครเหรอคะ ชื่อเหมือนเราเลย เขียนแบบนี้เป๊ะๆ
    อมาเดโอสุขุมจังเลยค่ะ
    #196
    0
  4. วันที่ 1 มกราคม 2553 / 13:35
    นี่ถ้ามาร์ชา ยอมบอกว่ามาจากเมืองไหนสงสัยคงรู้ว่าใครเป็นใครไปแล้วมั้ง แต่ถ้ารู้ตอนนี้ก็ไม่สนุกอะสิ มันต้องลุ้นกันเรื่อยไปใช่ไหมพี่นาต
    #173
    0
  5. #84 กาแฟ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2552 / 12:45
    กริ๊ดๆ ๆ ><~ อมาเดโอ  กริ๊ดๆ ๆ  >//////////////<  เจอคนหล่ออีกคนแล้ว  กริ๊ดๆ ๆ >//////////////////<

    ผู้ฟัง : -  -** (ยัยคนนี้เนี่ย - -* เจอคนหล่อเป็นไม่ได้)

    กาแฟ :  ><~  นินทาอะไรเนี่ย ^^~ รู้นะค่ะ  (ที่จริงไม่รู้หรอก)
    #84
    0
  6. #64 อรันน์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 15:01
    อ่านแล้ว อุ่นๆ เห็นภาพเลย

    ที่เปรี่ยว - ที่เปลี่ยว
    #64
    0
  7. #43 Who am I ? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2552 / 18:36

    อัพอีกนะคะ ><  รออ่านอยู่

    ชอบมากมาย

    #43
    0
  8. #34 แกมแก้ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2552 / 16:31

                ในที่สุดก็สอบเสร็จจนได้  โล่งใจไปนิดหนึ่งแล้วแต่งานยังมีให้เคลียร์อีกเยอะเลยค่ะ   ค้างไว้เยอะเหลือเกิน    แบบว่านิสัยเสียเวลามีไม่รู้จักทำ  ใกล้ปิดเทอมกับหลังสอบเสร็จนี่ปั้นงานตัวเป็นเกลียว  ตาดำเป็นหมีแพนด้ากันเป็นแถวเลยเชียว (นิสัยเหมือนหนูมีเยอะนะเนี่ย)  ส่วนหลังจากนี้มีเวลาว่างมากมายคงได้อ่านนิยายจนตาแฉะกันไปข้างหนึ่ง  

                    พี่นาตค่ะถ้าไม่เป็นการรบกวนช่วยแนะนำเรื่องสนุก ๆให้หน่อยนะค่ะ  เรื่องอะไรก็ได้ค่ะตอนนี้กำลังอยากอ่าน ๆ  แบบว่าถ้าต่อจากนี้ไปอีกหน่อยคือช่วงเทอมสองต้องอ่านหนังสือหนักแน่ ๆ แล้วก็ไหนจะเข้ามหาลัยแล้วด้วย  เวลาคงมีน้อยลงกว่าเดิมเยอะตอนนี้เลยอยากตักตวงเอาไว้มาก ๆ   ถ้าได้แนะนำหลาย ๆเรื่องเลยนะค่ะ ส่วนนิยายของพี่ก็ไม่ทิ้งหรอกค่ะ  วันไหนอารมณ์และอากาศเป็นใจคงได้อ่านเรื่องของหลุยส์กับลิลลี่สักที

     

     

    บ่นเยอะแล้วนะเนี่ยกลับมาที่สาวน้อยฤดูใบ้ไม้ผลิดีกว่า   เมื่อไหร่มาร์ชาจะรู้ว่าใครเป็นคนเขียนจดหมายโต้ตอบกับเธอนะ

    อมาเดโอ (หนูคืดว่าหนูรู้ว่าเขาเป็นใครนะ)

     

    ป.ล.หนูอยากอ่านต่อมาก ๆเลยค่ะพี่นาต  ช่วยลงเถอะค่ะแกมแก้วใจจะขาดรอน  รอน

    ป.ล.2 รักสาวน้อยฤดูใบไม้ผลิมากขึ้นเรื่อย ๆทุกครั้งที่เปิดอ่าน

    #34
    0
  9. #33 อสูร (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2552 / 15:36
    ดีจังเลยค่ะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะค่ะ
    #33
    0