Lucifer หนึ่งรักจุมพิตร้อน

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 รักชุลมุน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

บทที่ 8 รักชุลมุน

วันเสาร์ที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2014

หลังจากที่ตัดสินใจรับเด็กใหม่เข้ามา วันเสาร์นี้ จัสติน่าจึงทุ่มเทความสนใจส่วนใหญ่ไปที่เด็กสาวคนนั้น ด้วยการเริ่มสอนการจัดวางหรือการเก็บต้นไม้ชนิดต่างๆ ภายในร้าน เพื่อลดความเสียหายต่อพืชให้ได้มากที่สุด รวมไปจนถึงเรื่องการดูแลดอกไม้และพืชไม้เบื้องต้น ที่เหลือเธอให้เด็กสาวหัดรับผิดชอบเรื่องการทำความสะอาดร้านไปก่อน

“ทำร้านดอกไม้แบบนี้ มีความจำเป็นต้องรู้ความหมายแอบแฝงของดอกไม้ไหมคะคุณจัสติน่า”

“จำเป็นและไม่จำเป็นจ้ะแคลริตี้”

“แล้วตอนไหนจำเป็น หรือตอนไหนถึงไม่จำเป็นล่ะคะ” เด็กสาวหยุดฉีดสเปรย์น้ำใส่ดอกไม้เบื้องหน้า ก่อนจะหันไปมองจัสติน่าด้วยดวงตากลมโต โรแวนที่เดินผ่านมายิ้มให้จัสติน่าพร้อมส่งสัญญาณให้รู้ว่าเขาขอขันอาสาตอบคำถามนี้เอง

“การจะจัดช่อดอกไม้ หรือแม้แต่การขายพืชไม้บางชนิด ที่จะถูกนำไปใช้ในสถานการณ์เฉพาะกิจ ความรู้เกี่ยวกับความหมายแอบแฝงของพืชและพันธุ์ไม้ มีความสำคัญมากพอกับความรู้เรื่องคุณสมบัติของพวกมัน เพื่อที่เราจะได้เลือกพืชไม้ได้ตรงจุดประสงค์ของลูกค้ามากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“ขอบคุณค่ะ โรแวน” แคลริตี้ยืนยิ้มกริ่มให้กับขวดฉีดน้ำในมือ ไม่กล้ามองหน้าเด็กหนุ่มที่เดินผ่านเธอไปพร้อมกับการส่ายหน้าปัดเป่าความขำขันที่ไม่สามารถเก็บซ่อนเอาไว้ได้

“เดี๋ยวฉีดน้ำดอกไม้พวกนี้เสร็จแล้ว เธอช่วยไปรดน้ำต้นไม้ที่สวนติดกับห้องนั่งเล่นให้ฉันทีได้ไหมจ๊ะ แคลริตี้”

“ได้ค่ะ คุณจัสติน่า” เด็กสาวรีบวิ่งไปยังห้องดังกล่าวทันที

จัสติน่าเดินไปหน้าร้านเพื่อตรวจดูว่าเหลือของที่จะต้องขนเข้าร้านเยอะรึเปล่า สังเกตเห็นว่าโรแวนเองยังไม่สามารถหุบยิ้มที่น่าจะมีสาเหตุมาจากสถานการณ์เมื่อก่อนหน้านี้ได้สำเร็จ

“รู้ใช่ไหม ว่าสาวน้อยคนนั้นแอบชอบน่ะ”

“รู้ครับ”

“อึดอัดรึเปล่า”

“ไม่ครับ เธอยังเด็ก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอไม่ได้ชอบผมในแบบที่เธอเข้าใจผิด”

“รู้ได้ยังไงกัน”

“เพราะผมก็เคยรู้สึกเหมือนกันกับเธอน่ะสิครับ”

“อย่างนั้นหรือ สาวผู้โชคดีคนนั้นเป็นใครกันนะ”

“คุณยังไงล่ะครับ”

“...” จัสติน่าค่อยๆ วางกระถางดอกไม้ที่เธอเพิ่งยกขึ้นลงบนพื้น “ฉันเนี่ยนะ ตั้งแต่เมื่อไร”

“ก่อนผมจะมาสมัครงานกับคุณ” เขาบอกพลางจัดเครือไม้เลื้อยที่เลื่อนมาเกะกะออกจากทาง “ผมคิดว่าผมชอบคุณแบบนั้น แต่ผมแค่ปลื้มคุณ เพราะคุณทำในสิ่งที่ผมสนใจอยู่เพียงเท่านั้น”

“รู้ตัวเมื่อไรจ้ะ ว่าไม่ได้ชอบฉันแบบนั้นอีกต่อไป”

“ตอนที่ถูกคุณสัมภาษณ์งาน ผมค้นพบว่าผมเคารพในสิ่งที่คุณทำ และรักคุณแบบพี่สาวมากกว่า”

“ทำไมฉันไม่รู้ตัวเลยนะ”

“ถ้าคุณรู้ตัว ว่าเขาชอบคุณ แล้วคุณจะทำยังไง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับวงแขนที่โอบรอบเอวหญิงสาว จัสติน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปสบตากับเจ้าของมือ “ถ้าคุณชอบเขาตอบ ผมคงหมดสิทธิ์”

“ผมไม่คิดว่าจะมีวันนั้นหรอกครับ อย่างที่บอก ผมเคารพเธอแบบพี่สาว” โรแวนหันมายักคิ้ว ยิ้มให้ลูซิเฟอร์ ยกกระถางดอกไม้ขึ้นแล้วเดินเข้าไปในร้านทันที

“ว่าไงครับ คุณจะทำยังไง หากรู้ตัวว่าเขาชอบคุณ ในกรณีที่เขาชอบคุณมากกว่านั้น ไม่ใช่แค่ปลื้ม”

“ฉันให้คำตอบกับสถานการณ์ที่มันไม่ได้เกิดขึ้นจริงไม่ได้หรอกค่ะลูซิเฟอร์”

“...”

“หึงหรือคะ”

“แค่สงสัย ว่าเขาไม่เห็นจะดูเนิร์ดเหมือนที่ใครบางคนเคยกล่าวเอาไว้ตรงไหน ติดจะพูดเก่งมากเสียด้วยซ้ำ” ลูซิเฟอร์ขมวดคิ้ว ประหลาดใจในตัวเองเหมือนกัน ที่ไม่ได้รู้สึกหึงหวงจัสติน่าเหมือนอย่างที่เคยเป็นตอนไปเที่ยวด้วยกัน อาจจะเป็นเพราะความวางใจ ความเชื่อใจ ที่มีต่อโรแวน หรือแม้แต่หญิงสาวในอ้อมกอดของเขา เขาเองก็ไม่เข้าใจ

“ใครบอกคุณเกี่ยวกับโรแวนเอาไว้คะ”

“เด็กคนหนึ่ง” ภาพเด็กสาวที่ตามตื๊อเขาในวันที่เขาไปประกอบพิธีในงานแต่งผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง เด็กสาวที่พาเขามารู้จักกับหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาตอนนี้ เด็กสาวที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา ให้หันเหไปในทิศทางที่ดีขึ้น “ให้ผมช่วยอะไรได้บ้างครับ”

“เด็กคนนั้น ใครคะ”

“ใครคนหนึ่ง ที่ทำให้ผมได้มาพบคุณ” มือใหญ่เปลี่ยนมาเชยคางหญิงสาวขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ “ผมคิดถึงคุณจังเลย”

“...” หญิงสาวเอียงศีรษะมองชายหนุ่มพลางเลิกคิ้วสูง

“...”

“แคลริตี้ถามว่า อยากให้เธอทำอะไรอีกครับ” โรแวนกลับออกมาข้างนอกอีกครั้ง

“แคลริตี้” ลูซิเฟอร์พึมพำ

“ฉันรับเด็กเพิ่มน่ะค่ะ” จัสติน่าตอบแล้วหันไปทางเด็กหนุ่ม “ให้เธอเตรียมตั้งโต๊ะน้ำชารอได้เลยจ้ะ”

หลังจากตกลงเรื่องงานที่เหลือกับโรแวนแล้ว จัสติน่าหันกลับมาเจอลูซิเฟอร์ยืนมองป้ายร้านของเธอด้วยท่าทางแน่นิ่ง ตกอยู่ในความคิดของตัวเองจนไม่สามารถรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ภายนอก เหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อนที่พวกเขาเจอกัน เธอเอื้อมมือไปจับมือชายหนุ่ม จนกระทั่งเขารู้ตัวแล้วหันมาสบตากับเธออีกครั้ง เขาเสนอตัวว่าจะช่วยยกของเข้าร้านจนเสร็จ จัสติน่าเลยเดินเข้าไปในครัว

“โรแวนบอกว่าลูซิเฟอร์ แฟนคุณมาที่นี่หรือคะ” เด็กสาวแสดงท่าทีตื่นเต้นขณะยกถาดขนมออกจากเตา

“ระวังจ้ะ” จัสติน่าอดขำท่าทางตื่นเต้นของเด็กสาวไม่ได้ เธอรีบสวมถุงมือแล้วรับถาดมาจากแคลริตี้ก่อนนำไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ทำอาหาร ในจุดที่มั่นใจว่าเด็กสาวจะไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บได้ “รู้จักเขาด้วยหรือจ๊ะ”

“ชื่อคุ้นๆ น่ะค่ะ เหมือนคนที่เคยรู้จัก” แคลริตี้มุ่ยหน้าพลางครุ่นคิด “ชื่อเหมือนคุณบาทหลวงที่เคยเจอ”

“บาทหลวง” จัสติน่าที่กำลังจะจัดขนมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

“อ๋อ นึกออกแล้ว ชื่อเหมือนคุณบาทหลวงที่ฉันเจอเมื่อต้นเดือนนี่เอง” เธอหมุนตัวกลับมาทางจัสติน่าท่าทางตื่นเต้น ก่อนจะมองผ่านประตูออกไปยังห้องนั่งเล่นแล้วโพล่งออกมา “คุณลูซิเฟอร์”

“แคลริตี้”

“คุณจริงๆ ด้วย” เด็กสาววิ่งออกจากครัวทั้งที่ยังไม่ได้ถอดถุงมือออก ก่อนโผเข้าโอบกอดแขนชายหนุ่ม เงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยท่าทางตื่นเต้น “คุณ...เป็นแฟนกับคุณจัสติน่าอยู่ก่อนแล้ว เลยรู้ว่าโรแวนไม่ได้ชอบเธอใช่ไหมคะ”

“ผมไม่ได้ชอบอะไรใครนะ” โรแวนเดินเข้ามาสมทบในห้องนั่งเล่น มองจัสติน่าที่เดินออกมาจากครัวด้วยสีหน้ามึนงงพอๆ กับเขา สลับกับลูซิเฟอร์และแคลริตี้ “และใครเป็นแฟนใครอยู่ก่อนแล้ว หมายถึงอะไรครับ”

“เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ” เด็กสาวรีบตอบ ก่อนจะผละตัวออกเพื่อจะได้เผชิญหน้ากับชายหนุ่ม “คุณจริงๆ ด้วย คุณเป็นแฟนคุณจัสติน่าใช่ไหมคะ”

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบ มองเข้าไปในดวงตาคู่สีน้ำตาลที่ยังตกตะลึงไม่หาย “ว่าเธออยากเรียกผมว่าแฟนรึเปล่า”

“โรแวนบอกว่าพวกคุณเป็นแฟนกันนี่”

“ผมว่าคุณจัสติน่าต้องการความช่วยเหลือนะ คุณจะไม่ไปช่วยเธอยกขนมหรือแคลริตี้” โรแวนเอ่ยขึ้น “มาเถอะ เข้าไปจัดการอะไรในครัวด้วยกันก่อนดีกว่า”

จัสติน่าเดินออกมาหาลูซิเฟอร์ เมื่อเด็กหนุ่มสาวทั้งสองหายไปในครัวแล้ว

“พวกคุณรู้จักกันหรือคะ”

“ครับ”

“เมื่อไรคะ”

ยังไม่ทันที่ลูซิเฟอร์จะมีโอกาสได้ตอบ แคลริตี้เดินออกมาพร้อมกับถาดขนมในมือพร้อมๆ กับโรแวน เธอกำลังบอกเล่าเรื่องราวในงานแต่งงานที่ลูซิเฟอร์ไปเป็นบาทหลวงให้โรแวนฟัง ซึ่งเป็นที่มาที่ไปของการทำความรู้จักระหว่างเขาทั้งคู่ แคลริตี้อึกอักเล็กน้อยตอนพยายามสร้างเรื่องว่า เพราะเธอไม่อยากกลับบ้านคนเดียว เลยตามกวนลูซิเฟอร์ ไม่ใช่การตามจีบเหมือนในเรื่องจริง แล้วลูซิเฟอร์เป็นห่วงเลยพาเธอไปส่งที่บ้าน จัสติน่าได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมด ขณะรินน้ำชา เธอสังเกตเห็นว่าลูซิเฟอร์พยายามเก็บซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ เพื่อที่จะไม่แสดงอาการขำทั้งที่ดูจากท่าทางแล้วเขาอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเต็มทน

“คุณขำอะไรคะ” เธอนั่งลงบนขอบโซฟาที่ลูซิเฟอร์เลือกที่จะนั่ง ชายหนุ่มเหลือบตามองโรแวนที่กำลังตั้งใจฟังเด็กสาวบอกเล่าเรื่องราวของเธอต่อไปไม่หยุดหย่อน ส่งสัญญาณให้จัสติน่าโน้มตัวเข้าหาเขา

“เอาไว้ผมจะเล่าส่วนที่เหลือให้ฟัง ตอนที่เราอยู่กันตามลำพัง” เขาบอกแล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมา “ขอบคุณนะครับ คุณทำขนมเพิ่มอีกแล้วนะ”

“พอดีวันนี้ร้านไม่ยุ่งมากค่ะ ฉันไม่ได้รับออเดอร์อะไรไว้มากนัก จังหวะที่โรแวนมีเรื่องต้องจัดการ ฉันเลยชวนแคลริตี้มาทำขนมง่ายๆ ในครัว ใช้เวลาไม่นานเลยค่ะ”

“เด็กคนนั้น” ลูซิเฟอร์เอ่ยขึ้น ยังไม่ละสายตาไปจากจัสติน่า “ที่เราเอ่ยถึงก่อนเข้ามาในร้านคุณเมื่อก่อนหน้านี้ คือคนเดียวกันกับเด็กคนนี้”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็คือนางฟ้าสินะ ที่นำพาเรามาพบกัน” จัสติน่ามองไปยังแคลริตี้ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดต่อปากต่อคำกับโรแวน “ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาได้แล้วล่ะค่ะว่าเรื่องที่เหลือที่คุณอยากจะบอกเล่านั้นเกี่ยวข้องกับอะไร”

“ถ้าอย่างนั้น ก็ดีเลย เราจะได้ใช้เวลาที่เหลือด้วยกันเพื่อสิ่งอื่น” ลูซิเฟอร์เอ่ยลอยๆ ยังคงทอดมองโรแวนกับแคลริตี้อยู่ ไม่ได้รับรู้เลยว่าหญิงสาวข้างกายเขานั้นกำลังคิดไปไกล ถึงสิ่งอื่น ที่ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ใจของเธอเต้นรัว คำพูดของชายหนุ่มในห้องนอนของเธอดังก้องอยู่ในโสตประสาทเธออีกครั้ง จนกระทั่งคำถามหนึ่งปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์

“คุณปลูกต้นลิ้นมังกรไว้ในห้องนี้ด้วย มันมีความหมายอะไรเป็นพิเศษไหมคะ คุณจัสติน่า”

“ต้นลิ้นมังกร มีคุณสมบัติช่วยปรับอากาศภายในตัวห้องให้สะอาดบริสุทธิ์ได้ดีจ้ะ” จัสติน่ากุมมือข้างหนึ่งของลูซิเฟอร์เอาไว้ขณะพูด “อย่างที่เห็น ต้นไม้บางชนิดที่เราปลูกภายในบ้านก็แย่งอากาศหายใจจากเรา แต่ต้นลิ้นมังกรจะปล่อยออกซิเจน ช่วยทำให้อากาศถ่ายเทได้ในห้องแคบจ้ะ”

“ตามความเชื่อของบางคน” โรแวนเสริม “มันจะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายออกจากบ้านและชีวิตของผู้ปลูกได้ด้วย”

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือของลูซิเฟอร์ร่วงลงบนพื้นแตกละเอียด ชาร้อนที่เคยอยู่ในถ้วยที่เขาถือหกใส่ขาของเขาจนเปียกแฉะ จัสติน่ารู้สึกได้ถึงแรงบีบที่มือของเธอ ขณะที่ลูซิเฟอร์ยังมองดูเศษแก้วที่แตกเป็นเสี่ยงบนพื้น

“ทุกคนอย่าเพิ่งขยับนะครับ ผมอยู่ไกลเศษแก้วที่สุด เดี๋ยวผมจะไปหาอะไรมากวาด” โรแวนเสนอตัวแล้วหายไปในห้องเก็บของ

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะลูซิเฟอร์”

“ผมไม่เป็นอะไรครับ”

“ขาคุณเปียกชาไปหมดเลย ร้อนไหมคะ” แคลริตี้ถาม

“ชานั่นผสมนมอยู่ก่อนแล้ว แค่อุ่นๆ ไม่เป็นอะไรหรอก”

“คุณเหนื่อยจากการทำงานรึเปล่าคะ เดี๋ยวพอทำความสะอาดแล้ว คุณอยากขึ้นไปพักที่ห้องฉันก่อนไหม ฉันมีเรื่องจะต้องคุยกับเด็กๆ ต่ออีกสักพัก”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดกางเกงสักหน่อยก็พอ”

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #25 Summergirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:57

    เเพราะคิดว่าตัวเองคือความชั่วร้ายใช่ไหมอะ ถึงกับช็อค หรือไงอะ 55555


    โอ้ย เดียวต้องเปืดไปอ่านบทแรกๆหน่อย ลืมไปหมดเลย 5555


    นึกว่าแคลริตี้มาใหม่ใสกิ๊งซะอีก

    #25
    0