Lucifer หนึ่งรักจุมพิตร้อน

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 ห้วงใยรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

บทที่ 7 ห้วงใยรัก

ภายในตัวห้องนอน ที่ครั้งหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยถูกตกแต่งให้อยู่ในโทนสีเดียวกัน ตอนนี้ถูกเปลี่ยนแปลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากแค่เจ้าของห้องยังไม่มีโอกาสได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น จนกระทั่งขณะที่เขากำลังนั่งเอาหลังอิงพนักพิงหัวเตียง มีสมุดบันทึกวางไว้บนหน้าตัก พร้อมทั้งปากกาที่ค้างอยู่ในมือมาเป็นระยะเวลาร่วมชั่วโมงกว่าหลังจากที่เขาได้อาบน้ำแต่งตัวและเตรียมพักผ่อน ลูซิเฟอร์อยากจะบันทึกอีกหนึ่งวันอาทิตย์ที่แสนวิเศษในชีวิตเขาเอาไว้ หากแต่มีบางสิ่งบางอย่างทำให้เขาไม่สามารถจรดปลายปากกาลงบนสมุดได้สักที อะไรบางอย่างที่กวนใจเขาอย่างประหลาด

ลูซิเฟอร์วางสมุดและปากกาไว้ข้างโคมไฟหัวเตียง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสิ่งที่แปะอยู่บานประตูตู้เสื้อผ้าของเขา เขาลุกขึ้น เดินไปที่นั่น ค่อยๆ ใช้มือแกะมันออกมาแล้วเปิดอ่าน

 

ถึง ลูซิเฟอร์

ฉันหวังว่าคุณจะมีเดทที่สุดวิเศษร่วมกับเธอนะคะ ขอบคุณที่คุณไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจ และปฏิบัติต่อฉันอย่างอ่อนโยนเสมอมา ทั้งที่คุณจะมองฉันให้เป็นผู้หญิงไร้ค่าอย่างไรก็ได้ แต่คุณไม่เคยทำ คุณให้เกียรติ ยอมให้ฉันเรียกร้องผลประโยชน์จากคุณ ในตอนนี้ ฉันคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้ว ที่ฉันจะต้องปล่อยให้คุณได้ใช้ชีวิตที่ดี และมีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เป็นชายหนุ่มผู้แสนดีต่อเธอเพียงคนเดียว

นับแต่วันที่พวกเราเลือกสรรสั่งซื้อผ้าม่านและชุดผ้าปูที่นอนใหม่ด้วยกันในวันนั้น ก็ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่ได้ทำอะไรกับพวกมันเลย วันนี้หลังจากที่คุณออกไป ฉันจึงถือวิสาสะจัดการเปลี่ยนผ้าม่านและผ้าปูที่นอนให้ เพื่อเป็นการขอบคุณอย่างติดจะถือวิสาสะอยู่สักหน่อย แท้จริงแล้ว...ฉันรู้ดีว่าที่ผ่านมา ฉันถือวิสาสะเข้ามาในชีวิตคุณมากจนเกินไป ฉันจึงอยากจะขอโทษ หากทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำลงไปทำให้คุณลำบากใจบ้าง

นับจากวันนี้เป็นต้นไป จงใช้ชีวิตให้ดีนะลูซิเฟอร์ ฉันสัญญาว่าจะไม่มารบกวนคุณอีกต่อไปแล้ว

เซนน่า

 

ลูซิเฟอร์กวาดตามองรอบตัวห้องนอนของเขาอย่างเชื่องช้า ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นร่างใหญ่ก็ค่อยๆ เดินย้อนกลับไปที่เตียง ก่อนจะหย่อนการ์ดดังกล่าวไว้ในลิ้นชักที่โต๊ะวางโคมไฟ แล้วทิ้งกายลงบนที่นอน มือใหญ่ค่อยๆ กวาดไปตามพื้นที่ว่างบนเตียง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันขณะทอดมองพื้นที่ว่างเปล่านั้นๆ สักพักดวงตาของเขาก็ตวัดกลับมามองดูเพดาน ก่อนที่คำถามหนึ่งจะหลุดออกมาจากปากของเขา

“คุณเข้ามาในชีวิตผมตั้งแต่เมื่อไรกันนะ เซนน่า” เขาจำไม่ได้ว่าเธอผ่านเข้ามาในชีวิตเขาแบบไหน เขาเกือบจะจำชื่อของเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ จนกระทั่งล่าสุดที่พวกเขามีโอกาสได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง เกี่ยวกับเรื่องสัพเพเหระ และแผนการปรับแต่งห้องนอนของเขา เขาจึงเริ่มมองเห็นเธอ เขาจำไม่ได้ว่าเคยรู้สึกอะไรขณะมีความสัมพันธ์กับหญิงสาว หากแต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่า ความสุขทั้งหมดทั้งมวลที่เขาได้สะสมมาตลอดวัน ขณะใช้เวลาร่วมกับจัสติน่า ได้อันตรธานหายไป หลงเหลือไว้แค่เพียงความรู้สึกบางอย่าง ที่เกือบจะตอกย้ำถึงความโศกเศร้าเสียใจ หรือแม้แต่ความเจ็บปวด

 

วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2014

ภายในตัวร้านจัสติน่าบูเก้ (Justina Bouquet) หญิงสาวเจ้าของร้านกำลังสั่งงานเด็กหนุ่มอย่างขะมักเขม้น ขณะที่มือของเธอยังคงจัดช่อดอกไม้ไม่ยอมหยุด อีกทั้งสายตายังคอยสอดส่องมองออกไปข้างนอกสลับกันไปมาจนเด็กหนุ่มเองยังมองแล้วยังรู้สึกเวียนหัวแทนเธอ ทว่าเขากลับตอบสนองกลับมาแค่เพียงรอยยิ้มบางๆ และตอบรับคำสั่งทุกครั้งที่หญิงสาววอนขอให้เขาเคลื่อนย้ายกระถางและแจกันต่างๆ ไปตามความต้องการของเธอ

“ยิ้มอะไรจ๊ะโรแวน”

“วันนี้คุณลูซิเฟอร์จะมาที่ร้านหรือครับ” เด็กหนุ่มเลื่อนกระถางลาเวนเดอร์ไปไว้อีกฝั่ง เมื่อเห็นว่ามันกีดขวางบดบังกระถางพุ่มไม้ขนาดเล็กที่ตัวเขาเองยังไม่สามารถจดจำชื่อได้เสียทีเดียว

“ใช่จ้ะ” หญิงสาวเลิกคิ้วสูงอย่างรู้คำตอบของรอยยิ้มด้วยคำถามย้อนกลับจากเด็กหนุ่ม

“เสร็จแล้วครับ มีอะไรให้ผมช่วยจัดการอีกไหม”

“ช่วยยกว่านลิ้นมังกรไปไว้ในห้องนั่งเล่นให้ฉันทีได้ไหมจ๊ะ”

“ได้เลยครับ ว่าแต่ว่า คุณจะเอาไปเก็บที่นั่น หรือว่าจะใช้ประดับครับ”

“ใช้ประดับจ้ะ รบกวนจัดไว้ทางฝั่งซ้ายของโต๊ะเขียนหนังสือทีนะ”  จัสติน่ามองตามเด็กหนุ่ม ก่อนจะตวัดสายตาไปที่ซองจดหมายที่วางอยู่ริมโต๊ะ “เมื่อวันก่อน มีสาวน้อยคนหนึ่งมาสมัครงานพาร์ทไทม์ด้วยนะ”

“คุณหาคนงานเพิ่มหรือครับ ผมไม่ยักจะรู้เลย”

“อันที่จริงฉันก็ไม่ได้มีแผนการจะทำแบบนั้นหรอก แต่พอมาคิดดูแล้ว ก็อาจจะดีเหมือนกันหากมีใครสักคนมาช่วยบ้างในช่วงเย็นวันศุกร์และวันเสาร์ หากเธอจะช่วยฉันสอนงานเด็กคนนั้นสักหน่อย ก็เลยอยากจะถามว่า เธอรู้สึกมั่นใจเรื่องระบบภายในร้านมากขึ้นรึยัง”

“ดีขึ้นแล้วครับ แต่เรื่องจำชื่อพันธุ์ไม้ ผมเองก็ยังต้องฝึกฝนอยู่เหมือนกัน”

“ถ้ามีอีกหนึ่งคนมาร่วมงาน อาจจะถือได้ว่าเป็นการทบทวนสิ่งต่างๆ ไปด้วยกันในตัวก็ได้นะ”

“ก็ดีครับ ถ้ามีแรงผลักดัน อาจจะทำให้ผมจดจำได้เร็วขึ้นก็ได้” โรแวนเอ่ยพลางหมุนตัวไปรอบ สายตากวาดไปทั่วร้านอย่างสำรวจความเรียบร้อยให้แน่ชัดอีกครั้ง

จัสติน่ายิ้มกริ่มขณะสายตาทอดมองตามเด็กหนุ่ม ก่อนจะรีบปรับเป็นเรียบนิ่งเมื่อเขาหันกลับมา ประจวบเหมาะกับความรู้สึกถูกจับจ้องที่ก่อนหน้านี้เธอไม่รู้ตัวเลยได้ยิงมาพอดี ซึ่งดึงความสนใจจากดอกไม้ในมือเธอไปทั้งหมดเลยทีเดียว โรแวนที่ตรวจตาร้านจนพึงพอใจแล้ว ค่อยๆ หมุนกายตามสายตาของเจ้านายไปยังชายหนุ่มที่เดินมาหยุดอยู่กลางร้าน ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากตัวเขามากนัก สองหนุ่มสบตากันในจังหวะที่จัสติน่าผูกริบบิ้นให้กับช่อดอกไม้ในมือเธอพอดี

“ลูซิเฟอร์คะ นี่โรแวน” เธอค่อยๆ จัดดอกไม้ลงขวดแก้ว “โรแวนจ้ะ นี่ลูซิเฟอร์”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณลูซิเฟอร์” เด็กหนุ่มยื่นมือให้ชายหนุ่มก่อน ลูซิเฟอร์เอื้อมมือไปจับอย่างมั่นคง

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ โรแวน”

“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มหันไปพยักหน้าให้เจ้านาย ก่อนจะรีบสาวเท้าออกไปจากร้าน

“ลูซิเฟอร์คะ คุณไปรอในห้องนั่งเล่นก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันตามไป” จัสติน่าวิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ สาวเท้าตามเด็กหนุ่มไปอย่างว่องไว ลูซิเฟอร์มองตามพวกเขาไป ยืนมองหญิงสาวพูดคุยกับเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังห้องนั่งเล่นตามคำแนะนำของหญิงสาว เมื่อเขาเดินมาถึง สายตาของเขาก็ตวัดไปยังกระถางลิ้นมังกรที่ก่อนหน้านั้นเด็กหนุ่มเป็นคนแบกเข้ามาในนี้ มันถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามตามความต้องการของจัสติน่า เขาเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ มีหนังสือสองเล่มวางอยู่บนนั้นอยู่ก่อนแล้ว เป็นหนังสือที่เขาเคยอ่านแล้ว หากแต่เนื้อหานั้นถูกลืมไปตามกาลเวลา อาจเป็นเพราะความสนใจทั้งหมดทั้งมวลของเขาพุ่งตรงไปที่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหนังสือที่เขาเป็นคนซื้อให้นี้

ลูซิเฟอร์เลื่อนหนังสือที่เคยวางซ้อนทับกันอยู่มาเรียง เว้นช่องว่างระหว่างหนังสือทั้งสองเล่มเอาไว้ ก่อนจะวางอีกเล่มแทรกไว้ตรงกลาง แล้วเริ่มกวาดตาอ่านชื่อเรื่องอีกระลอก

One Dance with a Duke (จังหวะรักลวงใจ)

Twice Tempted by a Rogue (จังหวะรักหวนคืน)

Three Nights with a Scoundrel (ไม่อาจฝืนจังหวะรัก)

เขาไม่ใช่ดยุก ยังไม่ถึงขั้นอันธพาล แต่สิ่งที่เขาทำลงไป คงจัดเอาไว้ในหมวดหมู่ของคนเสเพลไม่ซื่อสัตย์ได้อยู่ใช่ไหม

จัสติน่ากลับมาได้สักระยะ มองเห็นทุกอิริยาบถของชายหนุ่มที่ปฏิบัติต่อหนังสือของเธอ รวมไปจนถึงเล่มสุดท้ายที่เขาวางมันลง ซึ่งจัดอยู่ในอันดับที่สองของหนังสือชุดทั้งสามเล่มนี้ ก่อนหน้านี้เธอถามเขาว่าอยากดื่มอะไร หากแต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆ กลับมา เธอถามเขาเกี่ยวกับหนังสือ ทว่าชายหนุ่มกลับจมอยู่ในความคิดตัวเองลึกซึ้งเกินกว่าเสียงของเธอจะแทรกผ่านไปได้ ขณะที่นิ้วยาวของเขาแตะลงบนหนังสือเล่มที่สามซึ่งวางอยู่ขวามือสุด เธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว หัวใจของเธอไหววูบอย่างประหลาด มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับลูซิเฟอร์ที่ดูแปลกไป ในรูปแบบที่เธอหาคำอธิบายไม่ได้ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของเธอค่อยๆ เลือนหายไป ขณะที่ฝีเท้าพาเธอเดินผ่านเขาไปยังห้องครัว เธอตั้งกาน้ำร้อนและเตรียมชารอยบอสและชาอังกฤษวางไว้บนถาด รินนมจากกล่องใส่เหยือกขนาดเล็กที่ถูกจัดเตรียมไว้ ก่อนจะเดินไปหยิบทาร์ตรอยบอสเครมบรูเล่มา ขณะจัดเรียงขนมลงบนจาน สมองของเธอก็เริ่มประมวลรายละเอียดต่างๆ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเกี่ยวกับลูซิเฟอร์ เมื่อนึกถึงวันที่พวกเขาไปในสวนด้วยกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเบ่งบานราวกับดอกทานตะวันยามได้รับแสงแดด และเริ่มเจือนจางลงเรื่อยๆ เมื่อนึกถึงการส่งข้อความของเขา เธอขมวดคิ้วแล้วส่ายหัวไปมากับความคิดบางอย่างที่ไม่ปรากฏขึ้นมาสักที นึกถึงความยุ่งยากที่เกิดขึ้นกับเธอและเขาตลอดระยะเวลาการทำงานและความรู้สึกตื่นเต้นรอคอยที่จะได้พบเจอกับชายหนุ่มในวันนี้

จัสติน่าสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วหยิบถาดขึ้นมาหลังจากเติมน้ำร้อนลงไปในหม้อชาทั้งสองแล้ว เธอยิ้มให้กับขนมที่เธอตั้งใจเตรียมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นวาน แล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้ลูซิเฟอร์ได้ย้ายมานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา พร้อมกับหนังสือที่อยู่ในมือ

“คุณชอบเรื่อง ‘Three Nights with a Scoundrel ไม่อาจฝืนจังหวะรัก หรือคะ ลูซิเฟอร์” จัสติน่าวางถาดชาไว้บนโต๊ะ เริ่มรินชา ขณะที่หนังสือค่อยๆ เลื่อนลง เปิดเผยใบหน้าชายหนุ่ม สบเข้ากับดวงตาที่กวาดมองมายังร่างของเธอ ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้เธอมือไม้เธอเริ่มสั่นจนต้องรีบหยุดสิ่งที่ทำแล้วยืนขึ้น

“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เขาวางหนังสือไว้บนพื้นที่ว่างบนโต๊ะ โน้มตัวมาข้างหน้าเพื่อสานต่อในสิ่งที่จัสติน่าทำค้างไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหาเธอ

“ฉันเห็นคุณอ่านมันรอบที่สอง เลยสงสัยน่ะค่ะ” มือเรียวเล็กกว่าค่อยๆ วางลงบนมือของชายหนุ่ม ปรับตัวไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็วที่เกิดขึ้นกับการกระทำของเขา หากแต่ความรู้สึกขนลุกยังก่อกวนใจเธอไม่หาย ทว่าไม่ใช่ความกลัวเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ แต่เป็นอะไรบางอย่างที่เธอหาคำอธิบายไม่ได้

“ผมเองก็ยังไม่รู้เลย” เขาดึงร่างหญิงสาวให้นั่งลงบนตัก แล้วสวมกอดรอบเอวเธอไว้ “ไม่อาจฝืนจังหวะรัก หากผมเสเพลขนาดนี้ คุณจะยังรักผมไหม”

“ไม่รู้สิคะ มันยังไม่เคยเกิดขึ้นนี่นา” เธอหันหน้าเข้าหาชายหนุ่ม “มีอะไรรึเปล่าคะ ฉันเห็นคุณจ้องหนังสือเล่มนั้นอยู่นานมาก แล้วก็อ่านตั้งรอบที่สอง”

“ผมจำเนื้อหาไม่ค่อยได้น่ะ”

“คุณอ่านเล่มที่สองจบแล้วใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ คุณอ่านเล่มสุดท้ายนี่จบรึยัง”

“จบแล้วค่ะ”

“คุณชอบเล่มไหนมากที่สุด”

“ไม่รู้สิคะ” เธอเลื่อนหน้าเข้าหาลูซิเฟอร์ “ฉันคิดว่า...ฉันชอบเรื่องระหว่างเรามากกว่า”

“อืม” เขาครางอย่างพึงพอใจสัมผัสจากริมฝีปากของหญิงสาวบนปากของเขา ก่อนมือใหญ่จะกอดรัดเธอแน่นขึ้น พร้อมกับจังหวะที่เขาเป็นฝ่ายเพิ่มความร้อนรุ่มให้กับการจูบของพวกเขาทั้งคู่

“ลู...ซิเฟอร์” จัสติน่าผละออกด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ “ฉันไม่อยากฝืนใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว”

“ฝืน” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว แต่เขาไม่มีโอกาสได้สอบถามอะไรอีกต่อไป เมื่ออยู่ดีๆ หญิงสาวก็ลุกขึ้นแล้วลากเขาเข้าไปอีกห้องถัดไป พาเขาขึ้นบันไดไปยังชั้นบน มาหยุดอยู่ห้องกระจกที่ดูเหมือนเรือนเพาะชำ แต่ถูกตกแต่งด้วยเครื่องเรือนสีขาว จัสติน่าทิ้งเขาไว้ตรงทางเข้า ก่อนจะเดินข้ามไปอีกฝั่ง เพื่อใช้รีโมทสั่งปิดมูลี่ จนแสดงสว่างภายในตัวห้องค่อยๆ เลือนหายไป จนพวกเขาเกือบจะตกอยู่ในความมืด หากไม่ได้แสงสว่างที่ลอดผ่านมาทางประตู

“ฉันจะไม่ฝืนใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว” จัสติน่ายิ้ม ปิดประตูห้องของตนเอง ค่อยๆ ดึงริบบิ้นผูกผมออกขณะหันหน้าเข้าหาชายหนุ่ม “คุณเองก็เหมือนกัน ใช่ไหมคะ”

“จัสติน่า” มือของเขาขาดการควบคุมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ มันคว้าเธอเข้ามากอดจนแน่น

“พาฉันไปที่เตียงสิคะ”

“พาคุณไปที่เตียง” ลูซิเฟอร์อุ้มหญิงสาวขึ้นมา ฟังจังหวะหัวใจของหญิงสาวที่เต้นแรงแนบกับแผ่นอกของเขา “คุณไม่มีเตียง”

“ที่นอนของฉันไง” หญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้

“ที่นอนของคุณ” เขาค่อยๆ วางเธอลงบนนั้นก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบางที่กำลังหัวเราะคิกคักกับความเปิ่นและขาดการควบคุมของเขา เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขณะก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม

ความร้อนเริ่มเผาผลาญตัวหญิงสาว เธอหลับตาดื่มด่ำความหอมหวานจากรสจูบของชายหนุ่ม ไม่รู้ตัวว่าจะเอามือไปวางไว้ที่ไหน รอคอยความใกล้ชิดที่มากกว่าจูบจากชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งลูซิเฟอร์ยังหยุดจูบเธอไปเสียดื้อๆ เธอลืมตาขึ้น มองเข้าไปในดวงตาคู่สีเขียวของชายหนุ่มเชิงถาม

“ผมไม่ได้พกมันมา”

“โอ้”

“ใช่แล้ว โอ้” เขาโน้มตัวลงต่ำ จูบหน้าผากหญิงสาวแผ่วเบา เลื่อนมาตามแก้มและลำคอของหญิงสาวก่อนจะกระซิบแผ่วเบาเหนือริมฝีปากของเธอ “และผมก็รู้ด้วยว่าคุณไม่ได้กินยาป้องกันอะไร”

“โอ้”

“ใช่แล้ว” ลูซิเฟอร์ยิ้ม “ต่อให้ผมต้องการคุณขนาดไหน ผมจะไม่ทำอะไรให้คุณเสียหายไปกว่าเติมเต็มในสิ่งที่คุณปรารถนา วันนี้ผมขอแค่นอนกอดคุณเอาไว้เพียงอย่างเดียวได้ไหม”

“คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าฉันไม่ได้ป้องกัน” จัสติน่าโอบกอดวงแขนที่โอบกอดรอบเอวเธอเอาไว้ เมื่อร่างใหญ่ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ

“คุณไม่ได้คบใครมาสักระยะ และคุณก็เคยเป็นคาทอลิกที่เคร่งครัด ผมไม่คิดว่าผู้หญิงที่เคยเคร่งครัดจะคิดเตรียมการเพื่อเรื่องนี้ได้ไวนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณมีอาทิตย์การทำงานที่แสนวุ่นวายทั้งอาทิตย์จนต้องเรียกตัวโรแวนให้มาช่วยทั้งอาทิตย์ขนาดนี้”

“คุณรู้จักผู้หญิงดีจนฉันเกือบจะคิดว่าคุณเสเพลไปแล้วจริงๆ นะคะ” จัสติน่านอนยิ้มให้กับเพดาน เธอรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด แม้ความปรารถนาจะยังเดือดพล่านอยู่ในตัวของเธอ แต่เธอก็มีความสุขดีที่จะได้นอนกอดชายหนุ่มเอาไว้นิ่งๆ แบบนี้ หลังจากเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ ลูซิเฟอร์ซุกหัวกับไหล่ของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ ดึงเสื้อเธอออก แล้วประทับริมฝีปากเพื่อพรมจูบลงบนนั้นพร้อมกับดวงตาที่หลับพริ้ม

เธอลอบมองพฤติกรรมของชายหนุ่มในความเงียบ รู้สึกดีใจที่เขาอยู่ข้างๆ เธอตรงนี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงรู้สึกเศร้าใจอย่างประหลาด เธอไม่แน่ใจว่ารู้สึกผิดหวังรึเปล่า ที่ลูซิเฟอร์ไม่ได้ทำในสิ่งที่พวกเขาทั้งสองต่างรู้สึกปรารถนาในตัวของกันและกัน แต่แท้จริงแล้ว เธอเองก็ไม่อาจแน่ใจได้เหมือนกันว่าเธอพร้อมและต้องการมันจริงๆ จัสติน่าพลิกตัวเข้าหาลูซิเฟอร์ขยับตัวให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันกับชายหนุ่ม เธอยิ้มให้เขา ได้รับรอยยิ้มตอบกลับมา

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #24 สาวน้อยฤดูร้อน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 20:41
    โอ้ย ลูซี่ใจร้ายกับสาวจัง ชื่อยังเกือบจำไม่ได้เลยนะ อะไรอะ T^T

    รู้สึกว่าอ่านแล้วเขินน้อยลงนะ ด้านไปแล้วหรือเปล่าเรานิ 5555

    #24
    0