Bittersweet เพียงแค่เธอจะรัก

ตอนที่ 6 : บทที่ 4 ระหว่างที่ฉันเริ่มรักคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ก.ย. 57

 





Bittersweet เพียงแค่เธอจะรัก

Winton & Rosemary

ทุกย่างก้าวของเขาสงบและเชื่องช้าดูสง่า

ในขณะที่เธอเดินเร็วพลางกระโดดโลดเต้นเหมือนม้าดีดกระโหลก



 

บทที่ 4 ระหว่างที่ฉันเริ่มรักคุณ

Sunday 10th August 2014

(อีกหนึ่งวัน...ที่หัวใจยังคอยเธอไหวอยู่)

โรสแมรี่นอนมองเพดานสีขาวตัดกับชมพูลายทาง ดวงตาของเธอกวาดมองไปยังพื้นที่ว่างแล้วก็หลอดไฟไร้โคมที่ห้อยลงมาโทนๆ จะบอกว่ามันดูน่าเบื่อก็ได้ จะบอกว่าเรียบง่ายก็ฟังเหมือนการมองโลกในแง่ดี ที่หลายคนสมควรจะทำเป็นอย่างยิ่ง หนังสือมากมายที่โรสแมรี่ไปซื้อมาจากร้านหนังสือมือสองแต่ยังไม่ได้อ่านถูกเก็บยัดไว้ในกล่องที่ตั้งซ้อนทับกันจนสูงติดกับเพดานที่มุมหนึ่งของห้อง เธอคิดว่าน่าจะเลือกออกมาอ่านสักเล่ม แต่เมื่อมองไปยังหัวเตียงเธอก็เห็นหนังสือจำนวนหนึ่งกองอยู่บนนั้น สิ่งที่เธอเริ่มเปิดอ่านไปได้อย่างละครึ่งเล่ม ไม่ใช่เพราะหนังสือน่าเบื่อ แต่โรสแมรี่ไม่มีสมาธิกับการอ่านเท่าไรนักในช่วงหลังๆ ทว่าความรักที่เธอมีต่อหนังสือยังคงเหมือนเดิม

โรสแมรี่ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วรินน้ำออกจากโถชาลงในแก้วที่อยู่ใกล้ๆ เธอนั่งมองพนังแล้วหลับตาลงเฉื่อยๆ เธอยังตื่นไม่เต็มที่สักเท่าไร เธอเอื้อมมือไปดึงผ้าม่านให้เปิดออก เมื่อแสงสว่างส่องเข้ามาด้านในแล้วจึงเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มจนเกลี้ยง

ขี้เกียจจัง” เธอฟุบหัวลงบนสมุดบันทึกที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ ค่อยๆ เอื้อมมือไปหาโหลใส่ปากกาจำนวนมากที่เธอมักจะหยิบมาเพียงแค่แท่งเดียวเท่านั้น ปากกาแท่งเดิมที่ใช้เป็นประจำสม่ำเสมอ

โรสแมรี่พลิกหัวไปมาสองสามที จากนั้นก็ดันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง มองดูสมุดบันทึกที่กองอยู่เบื้องหน้า กระพริบตาปริบๆ ถอนหายใจออกมายาว แล้วเอื้อมมือไปด้านหน้าเพื่อเปิดเล่มหนึ่งขึ้น กวาดตามองดูเนื้อหาด้านในที่เธออ่านค้างไว้


 

Bittersweet

March 2013

- วันที่เกือบจะธรรมดาอีกวันหนึ่ง -

ดูร้านฝั่งทางโน้นสิ ดูครึกครื้นดีนะ คนต่อแถวออกมาจนล้นร้านแทบทุกวันเลย ไม่มีใครคิดจะเปลี่ยนใจแวะเข้าร้านเค้กของพวกเราบ้างหรือยังไงนะ พวกเราก็ขายช็อกโกแลตร้อนด้วยเหมือนกัน เราขายกาแฟด้วย อาจจะไม่หลากหลายเท่าที่นั่น แต่พวกคุณเปลี่ยนใจมาหาพวกเราได้นะคะ” มินอาหมุนหนังสือไว้ในมือแล้วส่ายสะโพกเล็กน้อยทำท่าทำทางเหมือนจะเรียกลูกค้าเข้าร้าน ท่าทางของเธอเรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อนร่วมงานได้เป็นอย่างมาก

ซิสที่เปลี่ยนอาชีพไปเป็นช่างซ่อมเตาอบขนมในตอนนี้ต้องหยุดหน้าที่ของตนเอาไว้เพื่อพยายามกลั้นหัวเราะ แต่มันล้มเหลวไม่เป็นท่า ส่วนเชลตันที่เห็นสภาพดังกล่าวจนคุ้นเคยอยู่แล้วเพียงแค่ยืนส่ายหน้าไปมาสองสามที ทว่ารอยยิ้มก็ยังประดับอยู่บนใบหน้าที่ติดจะดูดีของเขา รวมไปจนถึงอีกหนึ่งคน บลูเบลล์ สาวน้อยหน้าหวานเพื่อนร่วมงานคนใหม่ของพวกเขาที่เพิ่งจะร่วมงานกับมินอาเป็นครั้งแรกกลั้นหัวเราะได้เก่งพอๆ กับซิสนั่นละ

ร้านมิสเทลเบเกอร์รี่ไม่ได้เป็นที่นิยมมากนักสำหรับคนดื่มกาแฟในยามเช้า” โรสแมรี่กำลังใช้ค้อนเล็กๆ ตอกชั้นหนังสือที่เธอพยายามจะซ้อมแซมแต่ผลกลับออกมาอย่างที่เห็น ตู้นั่นกำลังจะแยกชิ้นส่วนออกจากกัน

นั่นเธอกำลังพังชั้นหนังสือหรือโรสแมรี่”

เปล่าสักหน่อยมินอา ฉันแค่จะตอกตะปูที่ยื่นออกมาให้กลับเข้าที่เข้าทางเท่านั้น ฉันไม่ได้พังมันนะ”

เธอน่าจะขอให้เชลตันช่วยตั้งแต่แรกนะ ฉันรู้ว่าเธอน่ะเหมือนฉันนั่นละ คิดจะซ่อมแซมอะไรสักอย่าง มันมักลงเอยด้วยจุดจบที่ไม่ค่อยจะสวยงามเท่าไรนัก อย่างนั้นเลย”

ก็ฉันคิดว่าฉันซ่อมมันได้นี่ ฉันเคยซ่อมแซมสิ่งของได้จริงๆ นะ”

ก็เพราะว่าเธอ 'เคย' ทำได้น่ะสิ แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นฉันไปแล้ว” มินอาหัวเราะ ในขณะที่โรสแมรี่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเชลตัน

ช่วยฉันทีได้ไหม”

ได้อยู่แล้ว” เชลตันเดินไปนั่งลงข้างโรสแมรี่ “พวกเราต้องเอาหนังสือออกจากชั้นให้หมดก่อนนะ เพราะตู้มันดูเอียงมา”

เรากำลังจะได้ลูกค้าแล้ว เริ่มมีลูกค้าหัวเสียกับการต่อคิวที่ร้านนั่นแล้วละ”

โชคดีจัง ดูเหมือนว่าลูกค่าสามสี่คนกำลังมุ่งหน้ามาที่เรา” เสียงหวานใสของบลูเบลล์ฟังดูเหมือนเธอกระซิบมากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับเสียงของมินอา

กรีด...สุดหล่อกำลังสะบัดผมท่าทางหงุดหงิดเข้าที่เลยบลูเบล ดูนั่นสิ...ผู้ชายที่สวมเสื้อลายสก็อตสีฟ้าขาวนั่น ตัวสูงๆ ผิวสีเข้มกว่าคนอื่นๆ หน่อย น่ารักไปเลยใช่ไหม เรามาเดากันเถอะ ว่าเขาจะมาไหม”

เขาหน้าตาดีจังเลย อย่างกับนายแบบแหนะ”

ใช่ ฉันกำลังเล็งหนุ่มคนนี้ให้โรสแมรี่อยู่”

ผมขอโทษ” เชลตันที่เผลอคว้ามือโรสแมรี่เอาไว้หลังจากที่มินอาเอ่ยประโยคเมื่อก่อนหน้านั้นจบรีบชักมือกลับมาทันที

ไม่เป็นไรหรอก นายไม่รู้นี่ว่าฉันกำลังจะหยิบหนังสือเล่มไหน แค่นี้ก็ขอบคุณจะแย่แล้ว ที่มาช่วย” หญิงสาวยังไม่รู้ตัวว่าถูกใครอื่นพาดพิง เธอยังตั้งใจทำหน้าที่ของตนต่อไป จนกระทั่งมินอาร้องเรียกชื่อเธอเสียงดัง

โรสแมรี่”

มินอากำลังดีใจที่ชายหนุ่มที่เธอหมายปองไว้ให้เธอกำลังจะมาที่ร้านเราน่ะ” ซิสยักไหล่เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของโรสแมรี่

อะไรนะ” โรสแมรี่ขมวดคิ้ว

เขามาแล้ว” มินอากระโดดโลดเต้นและก็ต้องหยุดอาการนั้นไว้ทันที่ที่ประตูเปิดออก

พวกคุณ...ขายกาแฟด้วยรึเปล่า” ลูกค้าคนแรกโผล่หน้าเขามาก่อนเพื่อสำรวจ

แน่นอนค่ะ” บลูเบลล์รีบวิ่งไปประจำที่เคาน์เตอร์

ขอบคุณพระเจ้า พวกเรากำลังจะไปทำงานสาย” ชายวัยกลางคนๆ นั้นเดินเข้ามา

วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ คนเยอะจริงๆ เลย” ลูกค้าอีกสองสามคนเดินเข้ามาในร้าน

อากาศคงเริ่มเย็น หรือไม่ก็อยู่ในช่วงสุดจะเครียด” หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้นท่าทางติดตลก

ฉันขอทิ้งหน้าที่ที่เหลือไว้ให้เธอได้ไหมเชลตัน” โรสแมรี่รีบลุกขึ้น

ได้สิ ตามสบายเลย” เชลตันมองตามหลังโรสแมรี่ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งอ้อมไปด้านหลังลูกค้าคนที่หก โดยไม่ทันเห็นว่ามีใครคนหนึ่งท่าทางหัวเสียแบบนิ่งขรึมกำลังก้มหน้าก้มตาเปิดประตูเข้ามาในร้าน ทำให้เธอเกือบพุ่งชนเขาเข้าอย่างจัง

ขอโทษคะ่” เธอใช้ขาดันร่างตัวเองให้หยุด

เป็นความผิดของผมเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้านิ่ง แววหงุดหงิดนั่นจางหายไปแล้ว เขาหยุดนิ่ง ราวกับจะเปิดโอกาสให้โรสแมรี่เดินผ่านเขาไปก่อน ทว่าหญิงสาวกลับยืนมองหน้าเขาพลางกระพริบตาปริบๆ

เชิญคุณ...ก่อนเลยค่ะ”

อย่างนั้นหรือ” เขาเดินผ่านเธอไป ร่างสูงนั่นกระชากสายลมผ่านเข้ามาในร้านของเธอด้วย โรสแมรี่ยืนนิ่งไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ตัดผ่านจมูกของเธอไปพร้อมกับตัวเขา ระยะที่ไม่ห่างกันมากนัก เธอไม่ได้รับกลิ่นน้ำหอมหรืออะไรจากตัวของเขา

โอเค เขาไม่ได้เหม็น แต่ความรู้สึกประหลาดกำลังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของโรสแมรี่ มันสงบนิ่ง และดึงดูดใจ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร เธอก็แค่...ชอบมันจนเผลอยิ้มออกมาบางๆ ที่มุมปาก

เช้านี้คุณต้องการดื่มอะไรดีคะ” โรสแมรีเดินเข้าไปสานต่อภารกิจรับออร์เดอร์ต่อจากมินอา ที่ตอนนี้เดินไปเตรียมกาแฟให้กับลูกค้าคนก่อนๆ ที่ได้สั่งเครื่องดื่มไปแล้ว

เครื่องดื่มพวกคุณมีกี่ขนาด” ลูกค้าคนที่โรสแมรี่เอ่ยทักทายถามขึ้น สายตายังพยายามมองตัวเลือกสำหรับขนาดเครื่องดื่มที่จะสั่ง “ผมหามันไม่เจอ ผมเห็นแต่รายชื่อเค้ก”

มีสามขนาดค่ะ ขนาดเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่ คุณต้องการเครื่องดื่มอะไรและขนาดไหนดีคะ”

ผมขอลาเต้แก้วใหญ่หนึ่งแก้ว เค้กพวกนั้นดูน่ากินดีนะ” เขาสั่งแล้วชี้ไปยังตู้กระจกที่มีขนมหวานเรียงรายอยู่เต็มไปหมด “เค้กอะไรนะ”

นั่นเป็นเค้กพีแคนคาราเมลเค็มค่ะ”

ร้านคุณกำลังจะทำให้ผมอ้วนนะผมว่า ผมขอเค้กพีแคนสักชิ้นเพิ่มด้วยนะครับ”

ด้วยความยินดีค่ะ” โรสแมรี่เดินไปหยิบกล่องใส่เค้ก ขณะเดียวกันนั้นเธอก็เห็นว่าซิสต้องการผ้าเช็ดมือ เธอจึงเหวี่ยงตัวไปหยิบส่งให้ซิสแล้วเดินย้อนกลับมาหาลูกค้าคนดังกล่าว ตอนที่เธอส่งเค้กให้ลูกค้าคนนั้น เธอเผลอเหลือบไปมองบุคคลที่เธอเกือบจะพุ่งชนเมื่อก่อนหน้านี้ เขากำลังมองเธออยู่เช่นกัน จากนั้นเฉมองไปทางอื่น

ขอบคุณมาก คุณชื่ออะไรครับ ผมชื่อแจ็คนะ”

โรสแมรี่ค่ะ”

โรสแมรี่ พรุ่งนี้ผมจะมาอุดหนุนใหม่”

ขอบคุณค่ะ แจ็ค”

ขอให้ขายดีนะ เค้กร้านคุณหน้าตาน่ากินมาก ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองพลาดอะไรไปจริงๆ”

หากคุณได้ลองชิมแล้วคุณจะชอบมันด้วยค่ะ” มินอาเสริมตอนส่งกาแฟให้แจ็ค

ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน คุณคือ”

มินอาค่ะ”

แล้วเจอกันนะมินอา โรสแมรี่ และ...บลูเบลล์ใช่ไหม ฉันได้ยินพวกเธอเรียกชื่อกัน ขอให้สนุกกับการซ่อมแซมเตาอบนะซิส ผมหวังว่าตูหนังสือจะเสร็จทันใช้การนะเชลตัน เผื่อผมจะแวะมาอ่านหนังสือสักหน่อย”

ขอบคุณค่ะ/ครับ”

คุณจะรับอะไรดีคะ” โรสแมรี่เริ่มบริการลูกค้าคนต่อมา พวกเขาพูดคุยกันสั้นๆ และจากไปด้วยรอยยิ้ม คนแล้วคนเล่า จนกระทั่งมาถึง

คุณชื่ออะไรคะ” มินอาถามก่อนที่โรสแมรี่จะทันได้อ้าปากถาม

วินตัน” เขาตอบเสียงเรียบนิ่ง บรรยากาศดูตรึงเครียดขึ้นมาทันที ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้ากำลังรู้สึกเหมือนถูกก้าวก่าย

คุณจะรับอะไรดีคะ”

ผมขอไวท์อเมริกาโนขนาดกลาง” เขาหันมาสบตากับโรสแมรี่ ขณะที่มินอารีบถอยออกห่างราวกับรู้สึกตัวได้เหมือนกัน เธอแกล้งทำเป็นง่วงอยู่กับการจัดเค้กให้เขาที่เข้าทาง โรสแมรี่หันไปเห็นแล้วอดยิ้มที่มุมปากออกมาไม่ได้

นอกเหนือจากนั้นแล้ว คุณอยากจะรับอะไรเพิ่มด้วยรึเปล่าคะ” โรสแมรียิ้มกว้างตามธรรมชาติ รอยยิ้มที่เป็นมิตรมันอยู่ในสายเลือดของเธออยู่แล้ว ทว่าคราวนี้เธอต้องคอยบังคับมันไม่ให้ผิดเพี้ยนไปจากเดิม หลังจากที่เริ่มมองเห็นว่ามุมปากของชายหนุ่มมีรอยยิ้มเจือจางประดับอยู่

คุณมีโยเกิร์ตธัญพืชขายไหม”

อะไรนะคะ” โรสแมรี่เขย็งเท้าเพื่อเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เขา เพราะเสียงพูดของเขาแผ่วเบามาก

คุณมีโยเกิร์ตธัญพืชขายรึเปล่าครับ”

มีค่ะ สักครู่นะคะ” โรสแมรี่เอี้ยวตัวไปทางมินอา “รบกวนด้วยนะ คุณวินตันต้องการโยเกิร์ตธัญพืชน่ะ”

ได้เลยจ้ะ” มินอายิ้มกว้าง เดินไปหยิบมันมาจากตู้ ขณะที่เดิน มินอาสังเกตเห็นว่าบลูเบลล์กำลังมองหน้าวินตันด้วยท่าทางเคลิ้มๆ ตกอยู่ในห้วงฝัน ดูเหมือนจะมีแต่โรสแมรี่ที่ยังควบคุมสติอยู่ได้ราวกับเธอไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย แม้ว่าวินตันจะจ้องมองดูเธออยู่ก็ตาม

เดี๋ยวบลูเบลล์จะคิดเงินคุณนะคะ เธอจะเอาช้อนตักโยเกิร์ตให้คุณด้วย คุณได้หมดทุกอย่างที่ต้องการแล้วใช่ไหมคะ”

ผมคิดว่าอย่างนั้น” เขาเปิดกระเป๋าสตางค์ท่าทางใจเย็นแล้วหยิบการ์ดออกมา หันไปทางบลูเบลล์ “ผมจ่ายการ์ดได้ใช่ไหม”

โรสแมรี่เหลือบมองดูเขาจากด้านข้างแล้วรีบหันไปเผชิญหน้ากับลูกค้าคนถัดมา ระหว่างที่ให้บริการลูกค้าคนอื่นๆ เธอมองดูเขาเดินออกจากประตูไปอย่างสงบ ทุกย่างก้าวของเขาสงบเชื่องช้าเหมือนการพูดจาของเขา โรสแมรี่ปรายตามองเขาไปตามแนวกระจก จนกระทั่งสบตาเข้ากับเชลตันที่กำลังยืนจ้องมาที่เธอ วินตันหายไปเบื้องหลังตำแหน่งที่เชลตันยืนอยู่ โรสแมรี่ยิ้มให้เชลตันก่อนพยักหน้าแล้วขยับปากบอกว่า 'ขอบคุณนะ'


 

หลังจากที่สมุดบันทึกเล่มเก่าจากปี 2013 ได้พาโรสแมรี่ย้อนกลับไปในอดีตแล้ว หญิงสาวก็ถูกกระชากกลับมายังปัจจุบันของวันอาทิตย์ที่ 10 สิงหาคม ค.. 2014 เธอยังคงอ่านบันทึกสั้นๆ นั้นสำแล้วซ้ำเล่า อย่างอดประหลาดใจไม่ได้ว่าข้อความเพียงน้อยนิดกับรายละเอียดเพียงไม่กี่หน้ากระดาษที่เธอได้บันทึกไว้ในสมุดจะเรียกความทรงจำกลับมาได้มากมายขนาดนี้ แล้วเธอก็เริ่มอ่านมันอีกรอบ

ณ วันหนึ่งในเดือนมีนาคม ค.. 2013

วันแรกที่เขาเข้ามาในร้าน เขาดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เท่าไรนักตอนถูกมินอาถามชื่อเอา โชคดีที่ฉันเข้าไปรับหน้าเอาไว้ได้แทน เขาเลยสงบลงบ้าง เขาดูเคร่งขรึมก็จริง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงมองเห็นมันเป็นความน่าเอ็นดู ดวงตาของเขาบริสุทธิ์มาก แต่เวลาที่เจ้าตัวไม่พอใจอะไรก็คงเหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ ที่โดนขัดใจและอยากจะต่อต้านกลับไปด้วยความเงียบเพื่อให้คู่กรณีหวั่นเกรงบ้าง เขาดูสง่ามากตอนที่เดินออกจากร้านไปในตอนนั้น

ขณะที่เธอกำลังนั่งจ้องไดอารี่อยู่นั้น แรงสั่นสะเทือนของโต๊ะเขียนหนังสือก็ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ โรสแมรี่มองหาที่มาของแรงสั่นนั่น โทรศัพท์มือถือของเธอมีข้อความส่งเข้ามาประมาณสองข้อความในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน

'วันนี้เป็นยังไงบ้าง ออกไปข้างนอกกันไหม' – เชลตัน เวลา 08:59 .

'สวัสดีจ้ะโรสแมรี่ วันนี้ว่างไหม ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ออกมาเจอกันหน่อยนะ' – บลูเบลล์ เวลา 09:00 .

แปลกจัง” โรสแมรี่ขยี้ตาสองสามที สิ่งที่เธอว่าแปลกก็คือ อยู่ดีๆ บุคคลที่ห่างหายจากการติดต่อกับเธอไปนานก็กลับเข้ามาพร้อมๆ กัน การที่เชลตันติดต่อมาในวันนี้เธอคงไม่แปลกใจมากนักเพราะเธอเพิ่งจะได้เจอกับเขาเมื่อวาน แต่การที่บลูเบลล์ติดต่อกลับมาใช่ช่วงระยะเวลาไล่เลี่ยกันทำให้เธออดนึกประหลาดใจไม่ได้ โรสแมรี่กดโทรศัพท์โทรออกหาบลูเบลล์

สวัสดีจ้ะโรสแมรี่ หวังว่าข้อความฉันจะไม่ได้ทำให้เธอตื่นนะ”

ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ เธอไม่ใช่คนเดียวที่ปลุกฉัน”

จริงหรือ ขอโทษนะ ฮาๆ ว่าแต่นอกจากฉันแล้วยังมีใครอีกนะที่ส่งข้อความมากวนใจเธอแต่เช้า”

เชลตันน่ะสิ เธอสองคนนัดกันชวนฉันออกนอกบ้านกันรึยังไงนะ”

เขาชวนเธอหรือ ไปที่ไหนล่ะ”

เขาแค่ชวนออกไปข้างนอกน่ะ ยังไม่ได้บอกว่าที่ไหน ฉันกำลังคิดว่าจะชวนเขาไปกินข้าวกับพวกเราดีไหม จะว่าไปแล้วเธอก็ไม่ได้เจอเขามาตั้งนานแล้วเหมือนกันนี่ จะมีปัญหาอะไรไหมหากฉันจะชวนเขาไปด้วยกัน”

ฉันไม่มีปัญหาอะไรเลย ฉันเองก็อยากเจอเขาเหมือนกัน ถ้าเขาเองก็อยากเจอฉันน่ะนะ”

ฉันขอกำหนดเวลาก่อนแล้วกัน สักเที่ยงจะโอเคสำหรับเธอไหม ส่วนเรื่องสถานที่ เดี๋ยวฉันโทรหาเขาแล้ว จะส่งข้อความยืนยันอีกทีนะ”

ตอนเที่ยงกำลังดีเลย ฉันคงรู้สึกหิวเต็มที่ เราจะได้กินอาหารเยอะๆ” บลูเบลล์เป็นหญิงสาวที่ชอบกินมาก พอๆ กับโรสแมรี่ แต่โรสแมรี่ยังคงชอบกินน้อยกว่าเธออยู่

หากเธอมีจุดนัดพบในใจอยู่แล้ว ก็ส่งข้อความมาได้นะ”

เดี๋ยวฉันขอคิดดูก่อนนะ”

แล้วเจอกันนะ” โรสแมรี่วางสายจากบลูเบลล์แล้วโทรหาเชลตันทันที “ว่าไง”

คุณเป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนหลับสบายไหม”

สบายดี ก็เมาเสียขนาดนั้น จะไม่สบายได้้ยังไง”

แค่ไวน์แดงแก้วเดียวเองนะ”

นั่นล่ะ ยานอนหลับอย่างดีสำหรับฉันเลยเชลตัน”

ผมเห็นแล้วละ ผมถึงต้องไปส่งคุณที่บ้านไง ดีนะที่คุณยังจำทางกลับบ้านได้”

นั่นเป็นโชคดี ที่ฉันดื่มไปแค่แก้วเดียว ถ้าหากฉันดื่มสามแก้ว นายคงต้องพาฉันกลับบ้านนายแทน”

ผมก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน พาคุณกลับบ้านผม”

ฉันรู้สึกขอบคุณที่เมื่อคืนนายพาฉันกลับบ้าน” โรสแมรี่เอ่ยไม่ถือสา “บลูเบลล์ส่งข้อความมาชวนฉันออกไปกินข้าวข้างนอกด้วยกัน นายจะไปด้วยกันไหม”

บลูเบลล์ สาวน้อยที่เคยทำงานอยู่กับพวกเราใช่ไหม”

ใช่ จะมาไหม”

ก็เอาสิ ผมก็ไม่ได้เจอเธอตั้งนานแล้ว”

เรานัดกันตอนเที่ยง แต่ยังไม่มีใครคิดสถานที่ออก ระหว่างเตรียมตัวนี้ก็ค่อยๆ คิดไปแล้วกันนะ หากมีอะไรอยากจะเสนอก็ส่งข้อความกลับมาได้เลย ฉันรอข้อความของบลูเบลล์อยู่เหมือนกัน นายเห็นด้วยกับเรื่องนี้ไหม”

ผมเห็นด้วยครับ เอาแบบนั้นก็ได้ ผมก็ยังไม่ได้คิดสถานที่ไว้เหมือนกัน”

แล้วเจอกันจ้ะเชลตัน”

แล้วเจอกันครับโรสแมรี่”

โรสแมรี่วางสายแล้วรีบวิ่งเก็บข้าวของต่างๆ ภายในห้องให้เข้าที่เข้าทางเป็นระเบียบเมื่อเห็นว่าเธอมีเวลาเหลืออยู่ไม่มากนัก ไม่น่าเชื่อเลยว่าเชลตันจะมาส่งเธอในห้องที่มีสภาพแบบนี้ นับเป็นเรื่องน่าอายอย่างหนึ่งที่ทำให้โรสแมรี่แทบจะไม่กล้าโผล่หน้าไปเจอเขาเลย แต่ในเมื่อเธอแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเธอจึงมองข้ามมันไป มันช่วยไม่ได้ที่เธอยังคงรู้สึกตรอมใจอยู่จนไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร เอาละ...เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีเลย แต่ให้เธออกหักเธอก็ทำความสะอาดบ้านได้ เพียงแต่ว่าเธอไม่ได้ทำเพราะมัวแต่นั่งคิดอยู่ว่าที่ผ่านมาเธอทำอะไรพลาดไปบ้าง วินตันถึงต้องเดินออกไปจากชีวิตเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งที่เขาเองก็เหมือนจะไม่ใช่คนที่เดินหนีจากอะไรไปเฉยๆ แบบนี้โดยไม่บอกไม่กล่าว และขณะที่โรสแมรี่กำลังแต่งตัวอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นรัวอยู่บนโต๊ะอีกประมาณสองครั้ง

'เราไปหาของหวานกินกันก่อนดีไหม ฉันรู้สึกเหมือนอยากกินอะไรหวานๆ จังเลย ไปที่ร้าน La Gelatiera – ARTISAN GELATO กันนะ มันอยู่ในโคเวนท์การ์เดนนั่นละ' – บลูเบลล์ เวลา 10:59 .

'ร้าน La Gelatiera – artisan gelato ผ่านรึเปล่า ผมว่าพวกเราทุกคนน่าจะรู้จัก' – เชลตัน เวลา 11:00 .

สองคนนี้ โทรจิตหากันก่อนส่งข้อความหาฉันรึเปล่านะ” โรสแมรี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ขณะพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วในมือถือ

'ตกลงตามนั้นเลย ร้าน La Gelatiera' – โรสแมรี่

ข้อความของโรสแมรี่ถูกส่งให้ทั้งสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นก็เดินไปแต่งตัวต่อโดยที่เธอไม่อาจหุบยิ้มได้เลย แม้กระทั่งตลอดระยะเวลาที่เธอค่อยๆ เอาแปรงปัดแก้มเบาๆ ทั้งสองข้างเพิ่มสีสันให้กับผิวที่ดูซีดเซียวของเธอ รอยยิ้มนั่นก็ยังไม่จางหายไป เพราะนึกขำอดีตเพื่อนร่วมงานของเธอทั้งสองคน ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อนทั่วไปของเธอแล้ว


 


 

Talks: ตอนจบบทนี้ ไม่รู้ว่าจะมีใครรู้สึกอะไรกับป้าไหม แต่ป้าแบบ...มีความสุขมากไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหมือนป้ากำลังจะได้ภาระอันยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้นมาอีกเลย ป้าทำอะไรลงไป งานช้างที่กองอยู่ในคลังป้ายังจัดการไม่เสร็จเลยนะ ตอนนี้ป้าจะมา...เปิดอีกเรื่อง ไม่ไหวแล้วนะ แต่ป้าคงอดใจไม่ได้

ขอบคุณสำหรับสาวน้อยฤดูร้อน ที่หาอิมเมจเชลตันมาจนทำให้ป้าต้องสร้างหนุ่มน้อยคนนั้นขึ้นมาเป็นสีสันของเรื่อง และเมื่อป้าสร้างบลูเบลล์ขึ้นมาเธอก็ตอบคำถามของป้าเรื่องที่ว่า "จะเอาใครเป็นบลูเบลล์ดีนะ" ทั้งที่ป้ายังไม่ได้เอ่ยปากถามเลยด้วยซ้ำ ด้วยการโยนอิมเมจสาวน้อยบลูเบลล์มาให้ป้า และป้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนป้าอดรนทนไม่ไหวที่จะสร้างเรื่องขึ้นมาอีก


 

สปอล์ยเยอะไปแล้ว ขอให้สนุกกับการอ่านและก็...ขอบคุณทุกคนที่สนใจนิยายของป้านาตยาอยู่นะคะ

 


 


 

Talks: บ่นๆ วันนี้ป้าลงทุนมานั่งเขียน ณ สถานที่จริง ยังไม่จบ เพราะป้ามัวแต่นั่งเหม่อ ทำให้ป้า...ลืมไปว่า...ฉันไม่มีที่ชาร์ตแบต และมันก็กำลังลดลงจนเกือบครึ่ง มีเรื่องให้ต้องจัดการที่บ้านอีก ขอต่อแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาใหม่ >,,<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

87 ความคิดเห็น

  1. #16 หนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 21:07
    สองคนนี้น่ารักจังเลย ><

    ตกหลุมรักกกกกกกกกกก
    #16
    0
  2. #15 หนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 18:42
    คุณวินตันไปซะแล้วอะ แลวอย่าลืมกลับมารักโรสแมรี่นะคะ><



    ขี้อายจริงๆ ด้วยสินะแอบเหล่นางเอก อิอิ. ♡♥♥♡
    #15
    0
  3. วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 20:44

    เอ็นดูเชลตันนะ แต่พอวินตันโผล่ หัวใจหวั่นไหว >///<

    คุณวินตันค่ะ 





    ทำใจแล้วรักแมรี่เถอะค่ะ
    อิอิ 
     
    #14
    0