Bittersweet เพียงแค่เธอจะรัก

ตอนที่ 20 : ตอนพิเศษ: ผูกรักไว้ด้วยหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ต.ค. 57



ตอนพิเศษ: ผูกรักไว้ด้วยหัวใจ

วินตันนอนมองดูหญิงสาวที่กำลังม้วนตัวอยู่บนเตียงของเขาแล้วยิ้มออกมา เขาอยากจะมีเวลานอนมองดูเธอได้มากกว่านี้หากไม่ใช่ว่าวันนี้เขาติดประชุมครั้งสำคัญที่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำหรับหน้าที่การงานของเขา ชายหนุ่มมองดูนาฬิกาข้อมือที่เขาวางไว้หัวเตียง เขายังพอมีเวลาอีกประมาณสิบนาทีเพื่อจะนอนอยู่ตรงนี้ ใช้มือแทรกไปตามเรือนผมและลำคอของเธอ สัมผัสจมูกของเธอด้วยปลายจมูกของเขา สัมผัสริมฝีปากของเธอด้วยริมฝีปากของตัวเองโดยไม่ต้องจ้องมองจากระยะไกลอีกต่อไปเหมือนที่ผ่านมา เขาชอบที่ตัวเองสามารถไชจมูกไปตามพวงแก้มของเธอได้โดยไม่ต้องพยายามควบคุมความรู้สึกอะไรอีกต่อไป ขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มอยู่นัน นาฬิกาปลุกก็ส่งเสียงรบกวนเขาอีกรอบจนเจ้าตัวเอื้อมมือไปปิดมันแทบไม่ถูก ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไรเสียงนั่นก็ไม่ยอมหยุดลงเลย

นี่ฉันปิดนาฬิกาปลุกไม่เป็นแล้วรึไงนะ” เขาลุกขึ้นพลางเหวี่ยงนาฬิกาเจ้าปัญหาไปไกล มันลอยไปชนกับผนังแล้วแตกเป็นเสียง ชายหนุ่มนั่งมองดูภาพดังกล่าวแล้วพ่นลมออกจมูก แน่นอนว่านั่นมาจากความโล่งใจ เขาไม่ได้หงุดหงิดจนต้องเหวี่ยงมันไปแบบนั้น เขาแค่คิดวิธีหยุดมันไม่ได้และไม่อยากให้เสียงนั่นปลุกหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเขาจากนิทราอันแสนสุขในตอนนี้ “อรุณสวัสดิ์วินตัน นี่เป็นอีกหนึ่งการเริ่มต้นวันใหม่ที่สวยงามมาก”

เขาค่อยๆ ปีนลงจากเตียง มองดูโรสแมรี่ที่ยังนอนคุดคู้อยู่ท่าเดิมขยับตัวเล็กน้อยราวกับจะคว้านหาไออุ่นที่เคยอยู่เคียงข้างเธอเมื่อก่อนหน้านั้น เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบางแล้วห่อตัวเธอเอาไว้จนเหมือนดักแด้ ใบหน้าสวยๆ ของเธอที่โผล่ออกมาเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาในที่สุด

โรสแมรี่ลืมตาขึ้นไม่ใช่เพราะเสียงก๊อกแก๊กที่ดังอยู่ในห้อง แต่เป็นเพราะว่าเธอนอนจนเต็มอิ่มแล้ว และเนื่องจากว่าเธอเป็นคนที่นอนตื่นเช้ามากพอสมควร ในเวลาหกโมงเช้าแบบนี้จึงถือว่าเป็นเรื่องปรกติธรรมสำหรับเธอมาก แต่ที่ไม่ปรกติธรรมดาก็คือหญิงสาวยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่เธอก็ชอบไออุ่นจากผ้าห่มที่ม้วนตัวเธออยู่จนไม่อยากจะลุกพรวดพราดขึ้นมาทันทีและนอนอยู่อย่างนั้นเพื่อฟังเสียงการขยับเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตภายในตัวห้อง เมื่อตั้งสติได้ เธอจึงรับรู้ได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่กับใคร เธอเองก็อยากจะรู้สึกอุ่นใจที่เป็นเขาแต่กลับกลายเป็นว่าเธอเริ่มกระวนกระวายใจเสียมากกว่า เพราะเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอเผลอดื่มไปมากขนาดไหนตอนสารภาพความรู้สึกคิดถึงที่มีต่อเขา เธอชักไม่แน่ใจว่าหลังจากนั้นเธอจะทำอะไรที่ไม่สมควรทำลงไปบ้างรึเปล่า

โรสแมรี่เม้มริมฝีปากแน่นแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงของวินตัน หัวของเธอฟูฟ่องไม่ได้ระเบียบและทำให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนส่องกระจกจากประตูตู้เสื้อผ้าร่วมรับรู้กับเธอด้วย เขาหัวเราะในลำคอขำขันสภาพหญิงสาวที่กำลังนั่งจ้องเขาด้วยสีหน้างุนงงยังไม่ค่อยตื่นตัวเสียเต็มที่ เสื้อเชิ้ตสีชมพูของเขาที่เขาเป็นคนสวมใส่ให้เธอดูตัวใหญ่ไปเลยทันทีบนร่างของเธอ หากแต่มันทำให้เธอดูเซ็กซี่ในสายตาของเขาไม่น้อยกับสภาพหัวที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบนั่น

คุณกำลังจะไปทำงานหรือคะ” หญิงสาวทอดมองมายังแผ่นหลังของชายหนุ่ม เธอยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในชุดอะไร

ครับ วันนี้ผมมีประชุม” เขาพยายามขยับปกเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง โรสแมรี่ค่อยๆ ปีนลงจากเตียงก่อนจะทำตาโตหยิบจับเสื้อเชิ้ตที่อยู่บนตัวเพื่อมองให้แน่ชัด “ผมเป็นคนเปลี่ยนให้คุณเอง กลัวคุณหลับไม่สบายเลยหาชุดมาเปลี่ยนให้”

อ้อ...ค่ะ” หญิงสาวหน้าร้อนฉ่า “เมื่อคืนนี้...ฉันได้ทำอะไรที่เป็นการ...อืม...แบบ...ยั่วยวนคุณรึเปล่าคะ”

คุณยั่วยวนผมทั้งคืนเลย” เขาเอ่ยพลางหัวเราะ โรสแมรี่ไม่ขำด้วย เธออยากจะเอาหน้ามุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม

ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเวลาเมาจัดจะทำอะไรได้บ้าง ฉัน...ได้...นอนกับคุณรึเปล่า แบบ...ลึกซึ้งน่ะ”

คุณนอนกับผมทั้งคืน” เขาเอ่ยเสียงเรียบไม่ยอมหันมาทางเธอ “แต่หลับสนิทเกินไปจนเราไม่มีโอกาสได้ทำอะไรลึกซึ้งเลย คุณเสียใจรึเปล่า”

เปล่าค่ะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

คุณไม่เสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรลึกซึ้งกับผมเหรอ” วินตันกำลังเลือกเน็กไทจากตู้เสื้อผ้า

เปล่าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ว่า...ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำอะไรลึกซึ้งแบบนั้นได้ดีพอรึเปล่า” เธอกัดฟันพูด “เพราะว่าฉัน...ไม่เคยทำอะไรลึกซึ้งกับใคร”

วินตันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา โรสแมรี่ตลกกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก เธอใสซื่อเสียจนไม่น่าให้อภัย แต่นั่นก็คือสิ่งที่เขารับรู้ได้แต่แรกแล้ว เขารับรู้ได้ว่าเธอนั้นไร้เดียงสาขนาดไหนตอนที่ส่งขอขวัญให้เขา เธอไม่มีจริตหรือมารยาที่บ่งบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงกร้านโลก เธอใสสะอาดเกินไปที่เขาจะอยากลงมือทำในสิ่งที่ทำให้เธอแปดเปื้อนแม้ว่ามันติดจะลำบากอยู่สักนิด โดยเฉพาะเวลาที่บรรยากาศติดจะเป็นใจและพวกเขาดันอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง

ให้ฉัน...ช่วยผูกเน็กไทให้คุณได้ไหมคะวินตัน” เธอทอดมองไปยังชายหนุ่ม “หากคุณจะบอกฉันสักหน่อยว่าวางกระเป๋าของฉันไว้ที่ไหน”

ผมวางกระเป๋าของคุณไว้หัวเตียง” เขาพาดเน็กไทไว้กับไม้แขวนแล้วดึงเข็มขัดให้เข้าที่เข้าทาง

ฉันดีใจจริงๆ ที่ไม่ตื่นขึ้นมาเห็นคุณเดินเปือยเปล่าไปอ้อมห้อง” หญิงสาวพึมพำระหว่างรื้อค้นหาข้าวของในกระเป๋า เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามันดังมากจนชายหนุ่มก็ได้ยินมันด้วย

ผมคิดว่าคุณจะเสียใจเสียอีก”

ไม่ใช่วันนี้ค่ะ ไม่ใช่วันที่สภาพฉันไม่พร้อมแบบนี้” โรสแมรี่หันไปถลึงตาใส่ “แค่รู้ว่าคุณเปลี่ยนชุดให้หัวใจฉันก็จะวายอยู่แล้วค่ะ อย่าให้ฉันเห็นสภาพคุณแบบนั้นในตอนนี้เลย”

ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจัง “หากคุณสัญญาว่าจะไม่เมาแบบนั้นอีก โดยเฉพาะเวลาที่ผมไม่ได้อยู่ใกล้ๆ”

ฉันขอโทษนะคะที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้”

ไม่เป็นไร เพราะคนที่ได้ผลกำไรจากความผิดพลาดทั้งปวงนั้นคือผม” เขาเลิกคิ้วสูงตอนที่โรสแมรี่เดินไปหยุดอยู่ด้านหน้า จากนั้นชายหนุ่มก็โน้มหน้าต่ำลงมาเพื่อประทับจูบลงบนริมฝีปากที่กำลังเบ้ใส่เขา

โรสแมรี่โอนอ่อนเอนตัวเข้าหาชายหนุ่มราวกับว่าร่างกายของเขามีสนามแม่เหล็กดึงดูดเธอให้เข้าหาอย่างง่ายดาย มือข้างหนึ่งของเธอยังกำโทรศัพท์มือถือของตัวเองเอาไว้ ในขณะที่มืออีกข้างวางไว้บนต้นแขนเขาเบาๆ เพราะไม่ต้องการให้เสื้อเขายับ วินตันวางมือไว้บนแผ่นหลังพลางดันร่างบางเข้าใกล้ เธอเปรียบสิ่งมีชีวิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมหัศจรรย์ตอนที่ขยับกายอยู่ใกล้กับแผ่นอกของเขา เขารู้สึกได้ว่าหญิงสาวพยายามจะเขย่งเท้าเพื่อให้ตัวสามารถขยับเข้าใกล้ริมฝีปากเขามากขึ้นแม้ว่าเขาจะก้มหน้าลงต่ำเข้าหาเธออยู่

คุณอาจจะต้องช่วยฉันถือมันเอาไว้หน่อยนะคะ” โรสแมรี่ส่งมือถือให้วินตันที่กำลังทอดมองดูเธอยิ้มๆ “จริงๆ แล้วฉันผูกเน็กไทไม่เป็น” เธอสารภาพ มองหน้าเขาตาแป๋ว วินตันยิ้มกว้าง เขารู้ว่าจะง่ายเสียกว่าหากเขาจะผูกมันด้วยตัวเอง แต่ในเมื่อเธออยากจะทำให้เขา เขาย่อมไม่ขัดศรัทธา เพราะสิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้มันทำให้เขารู้สึกดีมากกว่า

ครับ”

ฉันกำลังดูวิธีผูกเน็กไทจากมือถือน่ะค่ะ” เธออธิบายพลางจ้องไปยังโทรศัพท์มือถือ

อยากให้ผมสอนไหม”

ฮือ” หญิงสาวเบิกตากว้าง

ผมสอนให้คุณได้”

ผูกเองคงง่ายกว่าสินะ”

ผมมีวิธีสอนที่คุณจะจดจำเอาไว้ไม่ลืมเลย” เขาโน้มหน้าต่ำลงมา “ครั้งหน้าคุณจะได้มาทำแบบนี้ให้ผมอีกไง”

คราวหน้าหรือคะ” โรสแมรี่เลิกคิ้วสูง วินตันวางโทรศัพท์ไว้บนชั้นใกล้ตัว แล้วเริ่มต้นด้วยการนำเน็กไทมาพาดคอ

จับชายทั้งสองข้างเอาไว้ในระดับนี้” ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวเอาไว้ จากนั้นเขาก็เคลื่อนมือเธอไปตามทิศทางและขั้นตอนการผูกเน็กไทที่ง่ายที่สุด โรสแมรี่ควรจะได้อะไรจากตรงนั้นบ้างแต่เปล่าเลย เธอมัวแต่จ้องหน้าเขาจนไม่มีสมาธิ เธอหลบตาชายหนุ่มเมื่อถูกจับได้ “จ้องหน้าผมแบบนั้น คุณจะจำได้รึเปล่านะ”

ฉันจะให้คุณสอนอีก” เธอบอก วินตันยิ้มกว้าง

ผมควรคิดค่าสอนผูกไทเป็นอะไรดี”

อาหารมื้อค่ำดีไหมคะ ฉันทำอาหารเก่ง”

ฟังดูดี” เขายิ้มที่มุมปาก “คุณฉลาดเรื่องการเจรจาต่อรอง”

ฉันหวังว่าจะได้ผลกำไรจากการต่อรองในครั้งนี้”

คุณต้องการอะไรล่ะ”

ฉันต้องการคุณ” โรสแมรี่เขย่งเท้าเพื่อประทับริมฝีปากลงบนคางของชายหนุ่ม “และก็คุณ...ตลอดเวลา”

ผมก็ต้องการคุณเหมือนกัน” เขาสวมกอดเธอแน่น “ขอบคุณที่เชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเองอยู่ตลอดเวลา”

ขอบคุณที่กลับมา” โรสแมรี่ก้มหน้าลงเมื่อรู้ว่าน้ำตากำลังจะเอ่อล้นออกมาอีกรอบ เธอหลับตาลงเพื่อจะสานต่อประโยคที่ยังคงตกค้างอยู่ในใจ “และทำให้ฉันรู้ว่าความศรัทธาในความรักและการรอคอยของฉันไม่ได้ไร้ความหมาย ฉันอาจจะสูญเสียมันไปตลอดกาลหากฉันไม่ได้เจอคุณอีกครั้ง”

ขอบคุณที่คุณมีจิตใจที่มั่นคง แม้ผมจะไม่รู้เลยว่าผมคู่ควรแก่มันรึเปล่า” วินตันประคองหน้าหญิงสาวเอาไว้ “แม้ผมจะไม่รู้ว่าอะไรทำให้คุณตกหลุมรักผมได้ขนาดนี้ หรือแม้แต่ว่าอะไรทำให้ผมรู้สึกในแบบเดียวกัน”

ฉันชอบความรู้สึก เวลาที่มองเข้าไปในดวงตาของคุณ” โรสแมรี่อธิบาย “มันมอบความสงบ ที่ฉันไม่อาจหามันได้จากที่ไหน”

หากผมไม่ได้สงบเหมือนอย่างที่ดวงตาของคุณมองเห็นล่ะ” น้ำเสียงทุ่มต่ำกระซิบข้างใบหูของหญิงสาว

ฉันจะทำให้คุณสงบเอง” เธอโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะหันไปจูบแก้มเขาเบาๆ “หากฉันไม่สงบ คุณก็ต้องหยุดฉันนะคะ”

ผมจะพยายาม” เขาบอกพลางโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แนบแน่นอีกครั้ง ก่อนที่จะค่อยดึงเสื้อเธอขึ้นแล้วแทรกมือไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มของเธอ โรสแมรี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่สงบเธอลงได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง ฝ่ามือใหญ่แบ่งปันความร้อนไปบนเรือนผิวของเธอ รวมไปจนถึงริมฝีนั้นก็ด้วย มันเริ่มซุกซนเลื่อนต่ำมาตามลำคอ แต่โรสแมรี่ไม่สามารถขัดขืนเขาได้ เพราะตามจริงแล้วเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนอยากจะขัดขืนเขาเลยด้วยซ้ำ

คุณจะไปทำงานสายนะคะ” เธอจูบศีรษะของวินตันที่ตนกำลังโอบกอดเอาไว้ หายใจถี่รัวรดเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มของเขาอย่างขาดการควบคุม วินตันเงยหน้าขึ้นสบตาโรสแมรี่แล้วยิ้มออกมา

ผมเผลอเข้าใจผิดว่าคุณเป็นเด็กสิบเจ็ดมาตลอดเลย”

ฉันผ่านจุดนั้นมาสิบปีแล้วค่ะ” เธอขมวดคิ้วมองชายหนุ่มยิ้มๆ

ใช่ คุณเป็นหญิงสาวเต็มตัวเลย”

ใช่ค่ะ แต่ถึงฉันจะเป็นหญิงสาวเต็มตัว คุณก็ยิ่งต้องระวังให้มากๆ เพราะถ้าหากคุณไม่ไปทำงานตอนนี้ อาจจะไปเข้าประชุมไม่ทันนะคะ” เธอมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน “ส่วนฉัน ก็ต้องกลับบ้าน”

แล้วผมจะติดต่อกลับไป”

ได้ค่ะ”

ผมจะแวะไปที่ร้านคุณ”

อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

เสาร์อาทิตย์นี้...มาค้างกับผมได้ไหม”

อันนี้ฉันต้องขอเวลาคิดก่อนนะคะ”

อย่าคิดนานนะ”

ฉันจะพยายามค่ะวินตัน” เธอจูบริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็วแล้วผละออก มันกลายเป็นเรื่องยากไปแล้วสำหรับเช้าวันนี้ที่พวกเขาจะแยกตัวออกจากกัน การทอดมองกันและกันและเก็บซ่อนความรู้สึกต้องการอีกฝ่ายเอาไว้ภายในเป็นระยะเวลานานเปรียบเสมือนกล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แต่พวกเขาสองคนก็ต้องพยายามที่จะไม่ปล่อยให้ความปรารถนาของตนอยู่เหนือเหตุผลทั้งหมดในเวลานี้ เวลาที่วินตันต้องเข้างาน และโรสแมรี่ต้องกลับบ้าน

พวกเขาออกบ้านไปพร้อมกันเพราะโรสแมรี่ใช้ระยะเวลาในการเตรียมตัวไม่นานนัก ถึงจะไม่ได้มีความรู้เรื่องผู้หญิงมากมายแต่วินตันก็พอจะรู้ว่าตามปรกติธรรมดาทั่วไปแล้วผู้หญิงส่วนใหญ่มักใช้เวลาในการเตรียมตัวออกจากบ้านนานกว่าโรสแมรี่อีกประมาณห้าเท่าตัว แต่หญิงสาวคนนี้กลับว่องไวกว่าเขาที่เป็นผู้ชายเสียอีก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ออกบ้านมาพร้อมกับเนื้อตัวที่สกปรก เธอสะอาดด้วยสบู่ที่เขาใช้ กลิ่นมันหอมหวานกว่าบนตัวเขาเสียอีกตอนที่มันคลอเคล้าอยู่บนตัวเธอ โรสแมรี่นั่งรถไฟมาพร้อมกับวินตันโดยที่ต่างฝ่ายต่างกุมมือกันไว้ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนหญิงสาวอ่านหนังสือที่เธอยืมมาจากเขา พวกเขารู้สึกได้ถึงความห่วงใยผ่านสัมผัสจากฝ่ามือของแต่ละฝ่ายโดยไม่ต้องพูดคุยอะไรแข่งกับเสียงขบวนรถไฟที่กำลังเสียดสีกับรางวิ่งทั้งนั้น ในบางครั้งหญิงสาวก็เอนกายพิงไหล่ชายหนุ่มอย่างสบายจนกระทั่งพวกเขาออกจากรถไฟมา

โรสแมรี่ขอเดินไปพร้อมกับวินตันเพราะเธอสามารถต่อรถบัสกลับบ้านได้จากบริเวณใกล้เคียงที่ทำงานของชายหนุ่ม ระหว่างเดิน...พวกเขามีโอกาสได้ดื่มด่ำบรรยากาศยามเช้าร่วมกัน และรับรู้ว่าโลกนี้มันช่างน่าอยู่และสวยงามขนาดไหนในยามที่สองหัวใจได้มีรัก วินตันเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีพอๆ กับบุคลิกภายนอกของเขา แต่เขาเก็บตัวออกห่างจากความรักมากเกินไป ทำให้เขากลายเป็นคนเข้าถึงยากสำหรับคนรอบข้าง จนเขาแทบจะไม่มีโอกาสได้รู้จักความรักอย่างแท้จริง ทว่าโรสแมรี่...หญิงสาวผู้แสนขี้อาย กลับกล้าหาญและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อแสดงให้โลกเห็นว่าความรักของเธอนั้นเป็นความจริงที่สดใสและบริสุทธิ์ เธอไม่หวาดกลัวความผิดหวัง แม้ว่ามันจะทำให้เธอเจ็บปวดขนาดไหนก็ตาม เธอพร้อมที่จะให้อภัยแก่คนที่รัก หากเพียงแต่เธอรู้ว่าเขาคู่ควรแก่มันขนาดไหน เธอเปรียบเสมือนหยาดน้ำฝน ที่ทำให้ดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉาสามารถกลับมาเบ่งบานได้อีกครั้ง เธอทำให้วินตัน...ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากเธอไม่พยายามเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาในวันนั้น เขาจะต้องใช้ระยะเวลาอีกนานเท่าไรจนกว่าจะมีใครสักคนที่มีความกล้ามากพอที่จะเข้ามาทำลายเกราะที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากความรัก ที่แท้จริงแล้วมันไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรเลย แต่เขาก็กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน มากกว่าการกลัวการเปลี่ยนแปลงทางด้านอาชีพการงานในทิศทางที่ย่ำแย่เสียอีก และในที่สุด วันนี้เขาก็ได้รับรู้แล้วว่ามันไม่ได้น่ากลัวเลย มนุษย์แค่ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น เขาก็เป็นหนึ่งในมนุษย์ประเภทนั้นที่กลัวการเปลี่ยนแปลงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชาย


 


 


 

พี่นาตขยันอัพเพราะรู้ว่ามีเวลาแค่ 2 วันค่ะ ก่อนจะไม่อยู่บ้านไปอีก 2 อาทิตย์ เลยอยากจบเรื่องนี้ให้ก่อนไม่อยากให้รอนาน หากว่าวันที่ไม่อยู่ไม่มีเน็ตใช้กลัวว่านักอ่านจะรอนานโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เพราะว่าเน็ตมือถือเข้าล็อกอินเปลี่ยนแปลงอะไรในเด็กดีไม่ค่อยได้ เลยอยากให้ทุกคนได้ดื่มด่ำความสุขที่เคยขาดหายไปในช่วงแรกๆ ของนิยายให้เต็มที่ ถึงแม้ว่านิยายเรื่องนี้จะไม่ได้น่าตื่นเต้น สวยหรู แต่พี่นาตหวังว่าทุกคนจะสามารถเรียนรู้อะไรจากมันได้นะคะ พยายามไม่บอกมันออกมามากนักแต่อยากให้ทุกคนได้รู้จริงๆ ว่าบางสิ่งบางอย่าง ในการดำรงณ์ชีวิตไปในแต่ละวัน ต้องอาศัยปัจจัยใน "ความเชื่อมั่น" และ "ศรัทธา" รวมไปจนถึง "ความอดทน" เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าแล้วมันมักจะมอบผลตอบแทนที่คุ้มค่าแก่การรอคอยเสมอ มันถูกนำเสนอออกมาในรูปแบบของความรักของสองหนุ่มสาว แต่แท้จริงแล้วหลักๆ คือเรื่องราวการดำเนินชีวิตของโรสแมรี่หลังจากคิดว่าตัวเองอกหัก ที่เหมือนจะบอกให้ทุกคนรู้ว่า "เราควรจะก้าวต่อไปให้ได้" แม้ว่าจะไม่มีใครรู้จุดหมายปลายทางเลยก็ตามว่ามันจะออกมาในรูปแบบใด


 

ขอบคุณที่ติดตามผลงาน นิยายเรื่องนี้จบลงในวันจันทร์ที่ 13 ตุลาคม ค.. 2014 ตามเวลาไทย ของอังกฤษยังเป็นวันที่ 12 อยู่ค่ะ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการอ่าน (โดยเฉพาะในช่วงท้าย) ขอบคุณที่ติดตามผลงาน ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ขอบคุณที่แสดงให้เห็นว่ายังมีใครอยู่เคียงข้างกันเสมอ


 

อีก 2 อาทิตย์เจอกันอีกทีแบบเต็มตัวค่ะ ถ้ามีโอกาสก็จะแวะมาก่อนพร้อมกับเรื่อง Bluebell ฝากผลงานชิ้นต่อไปด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

87 ความคิดเห็น

  1. #82 dark-diamond (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 12:04
    มุ้งมิ้ง น่ารักกันจัง อิจฉาฝุดๆ >//<
    #82
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #78 Bittersweet's writer (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 16:21
    I will think about it ok =D





    #78
    0
  4. วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 16:18


    ข้อความที่เขาเม้นท์มันขึ้นไม่ครบนะนั่น เม้นท์อะไรไปบ้างจำไม่ได้ละ มันดันขึ้นแค่บรรทัดเดียว มือปัดไปลบ หรือ เด็กดีมันเอ๋อละ 555


    #77
    0
  5. #76 ปลาดาว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 08:43
    ไรท์คะอยากอ่านตอนแมรี่แต่งงานกับมีลูกจังเลย ต่ออีกหน่อยได้หรือเปล่าคะ ยังทำใจไม่ได้ถ้าแมรี่จะจบ

    ..........อ้อนเต็มที่ (ทำหน้าจะร้องไห้ เพื่อไรท์จะสงสาร)5555555555555

    #76
    0
  6. #74 ปลาดาว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 23:56
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อิจฉาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หวานจนมดขึ้นแล้ว

    (วินตันกับแมรี่จะสวีทกันอะไรกันก็ระวังหน่อยคนอ่านตาร้อนอะ)



    .......ปท วันนี้ไรท์ขยันอัพจังเลย ขยันแบบนี้คนอ่านรักตายเลย อิอิ
    #74
    0