ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 73 : ...มานานแต่ก็ไม่รู้ตัว(ทั้งคู่)​ ลีออนxนาธาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    11 ต.ค. 62

*คำเตือน: ตอนนี้เป็นคู่yของลีออนกับนาธานนะครับ ถ้าใครไม่ชอบก็ปิดไปได้เลย แต่ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะพลาดประเด็นสำคัญ​ที่เกี่ยวกับเนื้อหาหลักของเรื่องนะครับ เพราะเนื้อหาของตอนนี้มีแค่ใจความเดียวคือ...ความสัมพันธ์​ระหว่างลีออนกับนาธานครับ*



ช่องว่างระหว่างมิติ
คฤหาสน์ของลีออน

 " อะ อะไรกันเนี่ย?" มือเรียวสีขาวอันสั่นเทาของลีออนยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ

  มันหมายความว่ายังไงกัน? ในท้องของเขามีหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ หรือพูดง่ายๆ...เขากำลังท้อง แถมยังเป็นเด็กที่มีเขาเป็นแม่อีกด้วย

 " อึก" ลีออนกลืนนํ้าลายตัวเองเบาๆเมื่อคิดได้ถึงบางอย่าง

  ไม่ต้องคิดก็รู้เลย...ว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องเขา แต่ว่า...

  จะให้เขาเป็นแม่คนเหรอ?! เขาเป็นผู้ชาย! และเขาก็ชอบผู้หญิง! และคนที่เป็นพ่อของลูกในท้องเขาก็คือคนที่เขาเกลียดขี้หน้า! เรื่องแบบนี้มันบ้าเกินไปแล้ว!...เขาหวังจะให้มันเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ฝัน

 " เห้อ" ลีออนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพลางจ้องมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนของกระจก

  เมื่อเช้าเขาตื่นขึ้นมาเพราะจู่ๆก็รู้สึกเวียนหัวอยากอาเจียน แต่ใครมันจะไปคิด ว่าสุดท้ายเขาจะได้รู้ตัวว่าตัวเองกำลังท้องอยู่

  ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย แต่ในอีกทางหนึ่ง เขาก็เป็นหนึ่งในพระเจ้าทั้งห้า ร่างกายของเขาและเพื่อนอีกสี่คนจึงออกมามีลักษณะ​พิเศษต่างจากมนุษย์ทั่วไปเล็กน้อย และหนึ่งในลักษณะพิเศษนั้น ก็คือการที่พระเจ้าทั้งสามคนที่เป็นผู้ชายเองก็สามารถตั้งท้องได้...เมื่อก่อนเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับการที่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองทรงสร้างร่างกายของเขาและเพื่อนชายอีกสองคนให้เกิดมาเป็นแบบนี้ เพราะเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางไปมีอะไรกับผู้ชายได้อยู่แล้ว และถึงมีจริง เขาก็ไม่มีทางเป็นแม่ของเด็ก แต่อาจจะได้เป็นพ่อแทน

  แต่เขาก็คิดได้ว่าบางครั้งบางอย่างมันอาจจะไม่ได้แน่นอนเสมอไป แต่เขาก็ยังคิดว่ายังไงตัวเองก็ไม่มีทางตั้งท้องได้อยู่แล้ว เพราะถึงร่างกายของพระเจ้าทั้งห้าจะถูกสร้างมาให้มีลูกได้ก็จริง แต่มันก็ยากมากสำหรับการมีลูก...แต่ก็อีกนั่นแหละ ที่บอกว่ามีลูกยากมันก็เฉพาะกับสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่พระเจ้าทั้งห้าเท่านั้น พูดง่ายๆคือ ถ้าพระเจ้าทั้งห้ามีอะไรกันเอง ก็มีสิทธิ์​ที่จะตั้งท้องได้สูงมาก เพราะอะไรบางอย่างที่เรียกว่าเชื้ออาจจะแรง(ไม่)เล็กน้อย

 " โอ๊ย~" ลัออนส่งเสียงร้องออกมาอย่างคนหมดหนทาง

  แล้วเขาจะทำยังไงต่อดีล่ะเนี่ย? พวกเรื่องงานน่ะเขาไม่ห่วงหรอก เพราะถึงจะตั้งท้องอยู่ แต่เขาก็สามารถทำงานหรืออะไรได้ตามปกติเพราะร่างกายที่เป็นแบบพระเจ้าเอื้ออำนวย แต่ปัญหาคือเด็กในท้องเขาเนี่ยสิ

  ถ้าจะให้เอาเด็กออกเขาก็กล้าทำ แถมยังทำได้ง่ายๆด้วย เพราะด้วยพลังที่มีบวกกับจิตใจที่ไม่ได้มองโลกในแง่ดีราวกับเดินอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ แต่เขามองว่านี่ไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่เป็นการหนีปัญหามากกว่า ซึ่งเขาเองก็ไม่ใช่คนชอบหนีปัญหาด้วย

 " ฝ่าบาทนะฝ่าบาท" เขาโอดครวญ​เล็กน้อย

  ทำไมพระองค์​ถึงต้องสร้างให้ข้าตั้งท้องได้ด้วยกัน? พวกท่านรู้มั้ยว่ามันกำลังสร้างปัญหาให้ข้ามากแค่ไหน? เห้อ

  หลังจากนั้นหนึ่งในพระเจ้าทั้งห้าอย่างลีออนก็โอดครวญ​กับตัวเองไปอีกสักพักเพื่อระบายความอัดอั้น ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ และมันก็อาจจะเป็นโชคดีอีกอย่างหนึ่งของเขา ที่ไม่มีใครรับรู้ว่าในร่างกายของเขากำลังอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ด้วย



หลายวันผ่านไป

  วันนี้เป็นเช้าอีกวันที่ลีออนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเคร่งเครียด แต่มันก็อาจจะลดน้อยลงมากกว่าเมื่อหลายวันก่อน เพราะเขาเริ่มคิดตกและวางแผนจัดการกับปัญหาต่างๆได้แล้วบางส่วน

  สำหรับเจ้าเด็กในท้องเขานี่...เขาจะไม่เอาออก และจะยอมให้เกิดมาด้วย แต่เมื่อเด็กคนนี้เกิดมา เขาจะสร้างมิติลับขึ้นแล้วส่งเด็กคนนี้ไปอยู่ที่นั่นเพื่อปกปิดการมีอยู่ของเด็กคนนี้ไม่ให้ใครรับรู้ ส่วนรายละเอียดกับปัญหาอื่นๆเขาจะค่อยมาคิดอีกทีหนึ่ง

  แต่ที่เขายอมให้เด็กคนนี้เกิดมาก็เพราะคำพูดที่ว่า ขนาดหมามันยังรักลูกของตัวเอง และเขาที่เป็นถึงพระเจ้าก็ไม่อยากจะอยู่ตํ่ากว่าหมาหรอกนะ เขาถึงได้ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นน่ะ

  ถึงเจ้าตัวจะคิดแบบนั้น แต่ความจริงแล้ว เบื้องลึกภายในจิตใจของลีออนสั่งการให้เขาเก็บเด็กที่เป็นลูกของเขาเอาไว้ต่างหาก

 " ออสตินเหรอ? ข้ายังไม่อาบนํ้าเลย เจ้าอย่าเพิ่งเข้ามานะ" เขาพูดออกไปเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องนํ้าที่เขาอยู่ในตอนนี้ เพราะในคฤหาสน์​ของเขามีเพียงแค่ออสตินเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องของเขา

  แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะคิดผิดไปเล็กน้อย

 " เห็นสามีเป็นผู้อื่นหรือ?"

 " เจ้า!" ลีออนหันขวับมาชี้หน้าคนที่เดินเข้ามาหาเขาทันทีเมื่อเสียงที่เขาได้ยินไม่ใช่เสียงของคนสนิท แต่กลับเป็นเสียงของคนที่เป็นพ่อของลูกในท้องของเขา

  ทำไมเจ้าหมอนี่ต้องมาโผล่เอาตอนนี้ด้วย! โธ่เอ๊ย! เขาไปทำกรรมอะไรเอาไว้นักหนารึไง?!

 " ดูท่าว่าเจ้าจะสบายดีนี่" นาธานพูดพลางยืนพิงขอบประตูห้องนํ้า ใบหน้าหล่อเหลาแฝงความเย็นชา ดวงตาสีแดงฉายแววหงุดหงิดปนโมโหอย่างเห็นได้ชัด

 " ออกไป!" ลีออนตวาดกร้าว ตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับหมอนี่

 " เจ้าไม่มีอะไรจะบอกข้าหน่อยรึไง?" นาธานถามเสียงเย็นพร้อมสาวเท้าเข้ามาใกล้ลีออนเรื่อยๆ จนลีออนหมดทางหนีเพราะตอนนี้หลังของเขาชนอยู่กับผนังห้องนํ้า ส่วนด้านหน้าก็เป็นนาธานอีก

 " อึก" ลีออนกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคอเมื่อคนตัวใหญ่กว่าก้าวเข้ามาประชิด

 " อะ อะไรของเจ้า ถอยออกไปนะ!" นํ้าเสียงที่พยายามทำให้ดูเกรี้ยวกราดสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด อาจจะเป็นเพราะตอนนี้คนพูดกำลังมีเรื่องบางอย่างที่กำลังปกปิดอยู่

 " ลีออน...ข้าให้โอกาสเจ้าพูดอีกครั้ง มีเรื่องอะไรจะบอกข้ามั้ย?" นาธานเอ่ยถามอีกครั้งด้วยนํ้าเสียงอดกลั้น

 " เรื่องอะไร? ข้าไม่เห็นจะมีเรื่องที่ต้องบอกเจ้านี่" ลีออนพยายามฝืนยิ้มและทำท่าทางกวนประสาทเหมือนๆกับที่ผ่านมา ขอเพียงแค่เขาไม่พูดหรือแสดงท่าทางผิดปกติ เจ้านี่อาจจะไม่สงสัยเขา

  แต่ลีออนก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคำพูดเมื่อครู่ของเขา ได้ทำลายความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดของนาธานไปแล้ว และนั่นทำให้นาธานทนไม่ไหวจนพูดออกมาเสียงดัง

 " จนป่านนี้แล้ว! เจ้ายังคิดจะปิดบังเรื่อ​งลูกของเจ้ากับข้าอีกรึไง?!" วินาทีนั้น ขาของลีอนราวกับหมดแรงไปเสียดื้อๆจึงได้ทิ้งตัวนํ้าหนักตัวทั้งหมดลง แต่ยังดีที่นาธานโอบเอวและพยุงตัวเขาเอาไว้ได้ทัน

 " ละ ลูกบ้าอะไรของเจ้า? คะ ใครมีลูกกับเจ้ากัน?" ลีอนยังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้ แต่ร่างกายของเขากลับแสดงออกไปอย่างชัดเจนแล้ว ว่าเขากำลังโกหก

  ไม่ว่าจะเป็นเนื้อตัวของเขาที่สิ้นหมดเรี่ยวแรง ริมฝีปากสีสวยและนํ้าเสียงหวานทุ้มที่สั่นระริกยามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ ใบหน้างามที่ซีดเผือดและมีเหงื่อไหลซึมน้อยๆเพราะความกดดัน ช่างขัดกับจิตใจและท่าทางดื้อรั้นที่เจ้าตัวพยายามแสดงออกมาสิ้นดี และนั่นก็ทำให้นาธานเริ่มได้ความอดทนทั้งหมดกลับคืนมา

 " เห้อ" เขาถอนหายใจเล็กน้อยพลางกอดกระชับคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

  เขาผิดเองที่เผลอเอาความหงุดหงิดไปลงที่ลีออน แต่จะทำยังไงได้...เจ้าผมขาวนี่ไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย ว่าตัวเองกำลังท้องอยู่ เขาอุตส่าห์​อดทนรอมาหลายวันตั้งแต่เด็กคนนี้ถือกำเนิดขึ้นในร่างของลีออน เขารอให้ลีออนมาบอกเขาด้วยตัวเอง เพราะถ้าเป็นแบบนั้น มันจะหมายความว่าลีออนไว้วางใจและยอมให้เขาทำหน้าที่พ่อของลูกและสามีที่ดี แต่สุดท้าย เจ้าผมขาวนี่กลับเอาแต่ปิดตัวเงียบ ไม่ยอมมาหาหรือส่งคนมาบอกหรืออะไรกับเขาเลย จนในที่สุด ความอดทนของเขาก็หมดลง แล้วเขาก็ต้องบุกมาที่คฤหาสน์​ของลีออนตั้งแต่เช้าแบบนี้

 " ฮึก"

 " นี่เจ้า...ร้องไห้?" เพราะเสียงสะอื้นและร่างกายที่สั่นสะท้าน ทำให้เขาต้องก้มลงมองคนในอ้อมแขน ก่อนจะพบว่ากำลังมีหยาดนํ้าสีใสคลอหน่วยอยู่ที่ดวงตาสีเหลืองทอง และนํ้าตาสีใสนั้นก็ป็นดั่งนํ้ากรดที่ถูกรดลงบนหัวใจของเขาให้รู้สึกร้อนรนและใจอ่อนยวบ

 " ชู่ว์! ไม่ร้องสิ" มือหนาลูบกลุ่มผมสีขาวเบาๆทั้งยังกดหัวทุยให้ก้มลงแนบชิดกับแผงอกของเขาเบาๆ

  เขาคงจะโกรธและกดดันลีออนมากเกินไป แถมอารมณ์​ที่เขาเก็บกดมาหลายวันมันก็มีมากเกินไปจนเขาเผลอเอามาลงกับลีออนวันนี้ เห้อ ให้ตายสิ เขาเองก็ถือได้ว่าเป็นคนที่มีความอดทนคนหนึ่ง แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเจ้านี่ทีไร เขาก็แทบจะกลายเป็นคนใจร้อนที่ขัดกับนิสัยตัวเองทุกครั้งไป แถมยังเป็นแบบนี้ทุกครั้ง...และเป็นมานานแล้วด้วย

 " อึก คะ ใครร้องกัน?" ลีออนถามทั้งๆที่ตนเองยังคงสะอึกสะอื้น

  เหมือนว่าเขาจะตกใจและเครียดมากเกินไป สมองเลยรับไม่ไหวจนต้องระบายออกมาโดยการร้องไห้แบบนี้ อา...น่าขายหน้าชะมัด แต่ต่อไปเขาจะทำยังไงดีล่ะ? เจ้าหมอนี่มันรู้แล้วว่าเขากำลังท้องอยู่ ถ้าอย่างนั้นแผนที่เขาจะคลอดเจ้าเด็กในท้องเงียบๆและปิดเป็นความลับจากคนอื่นก็คงจะใช้ไม่ได้แล้วสิ แล้วเขาจะทำยังไงดีล่ะ? ตอนนี้สมองของเขามันตื้อและปวดจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว โอ๊ย! ทำไมชีวิตเขาถึงได้มีแต่เรื่องแย่ๆกันนะ

 " ฮึก" เมื่อสิ่งที่คิดไว้ไม่เป็นดังหวัง แถมยังคิดอะไรไม่ออกอีก สุดท้ายลีออนเลยปล่อยโฮออกมาอีกรอบจนนาธานสะดุ้งตกใจ

 " ปะ เป็นอะไร? เจ้ารู้สึกแย่ตรงไหนเหรอ? บอกข้าสิ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าเอง"

 " ฮึก พะ เพราะเจ้า​ ฮือ เพราะเจ้าแท้ๆ!" ลีออนพูดไปร้องไห้ไป อารมณ์​ของเขาเริ่มแปรปรวน เพราะตอนนี้เขาเริ่มโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของนาธาน ใช่ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านี่! เขาจะมีเด็กอยู่ในท้องแถมยังต้องมานั่งเครียดหาทางออกของเรื่องทั้งหมดอยู่แบบนี้รึไง! ฮึก ทั้งหมดมันเป็นเพราะเจ้าบ้านี่!

ปึก!

  ลีออนพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของนาธาน ทั้งยังทุบกำปั้นลงบนอกของอีกฝ่ายด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนนาธานอดซี๊ดปากเบาๆไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น อ้อมแขนแกร่งก็ยังคงทำหน้าที่เป็นกรงขังได้เป็นอย่างดี เพราะไม่ว่าลีออนจะออกแรงเท่าไหร่ เขาก็ไม่สามารถออกไปจากอ้อมกอดของผู้ที่เป็นพ่อของลูกในท้องได้เลย

 " อึก" นาธานปล่อยให้ลีออนทุบตนเองไปเรื่อยๆราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด จนในที่สุดลีออนก็หมดแรงจากการร้องไห้ เสียงสะอื้นแลพแรงที่ใช้ประทุษร้าย​นาธานจึงค่อยๆหายไปในที่สุด

ฟุ่บ!

 " เ​หวอ!" ลีออนส่งเสียงเบาๆเมื่อตนเองถูกอุ้มอย่างกะทันหัน มือขาวจึงเอื้อมไปคล้องคอหนาโดยอัตโนมัติ​ และนั่นทำให้นาธานเผลอยิ้มออกมาบางๆ

 " ค่อยๆนะ" นาธานวางร่างสูงโปร่งของลีออนลงบนเตียงของเจ้าตัวเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายคลานขึ้นไปนั่งขัดสมาธิ​อยู่ด้านข้างอีกฝ่ายด้วย

 " จะไปไหน?" เสียงทุ้มถามพร้อมจับแขนขาวและกระตุกเบาๆจนลีออนลอยหวือมานั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่งและเป็นอีกครั้งที่นาธานต้องใช้ร่างของตัวเองเป็นกรงขังใครอีกคนเอาไว้ไม่ให้คลานหนีเขาไป

  ทีคืนนั้นล่ะคลานเข้ามาหาเขาเอง แถมยังเอาแต่เบียดตัวใส่เขาไม่หยุด เห้อ

 " อึก ปล่อยข้านะ!" ลีออนพูดเสียงดังแต่ไม่กล้าขยับตัวหรือใบหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้สึกถึงกล้ามเนื้อเป็นมัดภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบางเบาที่แนบชิดอยู่กับตัวเขาซะจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน แถมยังมีลมหายใจอุ่นๆเปารดซอกคอเขาอีกด้วย

 " ขอโทษ..."

 " ห๊ะ!"

 " ข้าขอโทษ" นาธานพูดยํ้าอีกครั้งเมื่อลีออนทำหน้าราวกับเห็นผี ก็แน่ล่ะ อยู่กันมาตั้งนาน เขาไม่เคยได้ยินคำว่าขอโทษจากปากนาธานเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ หรือว่ากับใคร...ยกเว้นฝ่าบาททั้งสองน่ะนะ

 " ก็เจ้าบอกนี่ ว่าทั้งหมดมันเป็นความผิดของข้า ใช่ ข้าผิดเอง ข้าผิดที่ไม่ยอมดูให้ดี ว่ายาที่ป้อนให้เจ้าเป็นยาอะไร ผิดที่ไม่ยอมอดทนและเผลอทำรุนแรงกับเจ้า ผิดที่ข้าหักห้ามใจไม่ได้ ผิดที่ข้าปล่อยเจ้าไปในเช้าวันนั้น แถมยังปล่อยให้เจ้าต้องรอข้าตั้งนานหลายวัน...ข้าขอโทษนะ"

  นํ้าเสียงจริงจังและคำพูดที่กลั่นออกมาจากจิตใจส่งผลให้ลีออนที่สัมผัสได้เริ่มหยุดดิ้นลง

  ในบรรดาพระเจ้าทั้ง5 คนที่มีนิสัยเย่อหยิ่งที่สุดคือเขากับนาธาน และคนอย่างนาธานก็ไม่มีทางพูดขอโทษหรือยอมรับผิดง่ายๆ แต่นี่เขากลับ...มันทำให้เขานึกสะท้อนไปถึงตัวเอง เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้เป​็นความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง เขาและนาธานต่างก็มีส่วนผิดในเร​ื่องนี้ แถมนาธานเองก็ยอมรับมาแล้ว คราวนี้คงถึงคราวที่เขาจะต้องยอมรับผิดบ้าง

 " ขะ ข้าก็ขอโทษ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น ข้าก็เอาแต่หาทางเอาตัวรอดให้ตัวเอง บางครั้งก็เอาแต่โทษเจ้า แต่ความจริง ข้าเองก็มีส่วนผิดเช่นกัน เพราะข้าเองก็ไม่ยอมดูแลตัวเองให้ดี สุดท้ายเลยไปเดือดร้อนเจ้าด้วย แถมข้ายังเอาแต่โทษข้าอีก แล้วไหนจะตอนเช้าวันนั้นที่ข้าตวาดใส่เจ้า ไม่ยอมฟังที่เจ้าพูด ข้าขอโทษ" ถึงจะพูดกับนาธาน แต่ใบหน้างามที่ขึ้นสีระเรื่อกลับหันไปคนละทางกับคนที่เขากำลังพูดด้วย

  ก็ใครใช้ให้เขากำลังพูดขอโทษเล่า! ชีวิตนี้เขาเคยขอโทษก็แค่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองเท่านั้น! แต่ตอนนี้กลับต้องมาขอโทษคนที่ไม่ใช่เจ้านายของตัวเอง! แถมคนคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าคู่กัดที่กัดกันมาตั้งแต่ถูกสร้างขึ้นอีกด้วย!

  ปฏิกิริยา​ของลีออนช่างแตกต่างกับนาธานสิ้นดี เพราะในขณะที่คนหนึ่งกำลังหน้าแดงเพราะเขินอาย อีกคนกลับกระตุกยิ้มบางเบาด้วยความสุขใจ

 " อะ" ลีออนส่งเสียงเบาๆ เพราะจู่ๆอ้อมกอดที่กักขังเขาเอาไว้ก็กอดเข้ามาแน่นกว่าเดิม

 " ถ้างั้น สำหรับเรื่องนี้...เจ้ายกโทษให้ข้า ส่วนข้าก็จะไม่ว่าอะไรเจ้า แบบนี้ดีมั้ย?"

 " อืม เอาแบบนั้นก็ได้" ลีออนพยักกน้าอย่างเห็นด้วย เพราะในความคิดของเขา ทางเลือกนี้ก็ถือเป็นทางเลือกที่ดีทางหนึ่ง

  นาธานเผยยิ้มออกมาทันทีที่ลีออนไม่ปฏิเสธ​ในสิ่งที่เขาเสนอ เสียงทุ้มจึงเอ่ยต่อว่า "ไหนๆเจ้ากับข้าก็ยอมญาติดีกันแล้ว งั้นวันนี้เรามาจัดการเรื่องที่ยังค้างคากันอยู่ทั้งหมดดีมั้ย?"

  นํ้าเสียงของเขาอ่อนละมุน ท่าทางก็ดูอ่อนโยนต่างจากปกติ แล้วไหนจะคำพูดคำจาที่ดูราวกับสุภาพบุรุษ มันทำให้นาธานเป็นคล้ายกับผู้ใหญ่ที่กำลังพูดคุยกับเด็กน้อยอย่างลีออน ซึ่งคนที่ถูกสมมติว่าเป็นเด็กน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ลีออนพยักหน้าหงึกหงักคล้ายเด็กเพื่อตอบรับคำพูดของนาธาน

 " งั้น...เรื่องเด็กในท้องเจ้า" มือหนายื่นไปลูบหน้าท้องแบนราบของอีกคนผ่านเนื้อผ้าเบาๆ ส่วนคนที่โดนสัมผัสโดยไม่ทันได้ตั้งตัวก็สะดุ้งและรู้สึกขนลุกน้อยๆ แต่ลีออนก็ไม่ได้ขยับกายถอยหนีไปไหน

 " เจ้าคิดจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ใช่มั้ย?"

 " อะ อืม" คำตอบที่ได้รับทำให้นาธานเผยยิ้มกว้างกว่าเดิ​ม

  อย่างน้อยลีออนก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายลูกของเขากับตัวเอง

 " ดี และถึงเจ้าจะไม่อยากเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ ข้าก็จะบังคับให้เจ้าเก็บเขาเอาไว้อยู่ดี"

  เผด็จการ...

  นั่นเป็นคำที่ผุดขึ้นมาในสมองของลีออนทันทีที่ได้ฟังความคิดของคู่กัด

 " แล้วไงต่อ?" เพราะความเจ้าบงการของอีกคน นํ้าเสียงของลีออนจึงสะบัดน้อยๆด้วยความหมั่นไส้ แต่คนฟังกลับเผยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพอใจ

 " ให้ข้าได้ทำหน้าที่พ่อของเด็กคนนี้"

 " เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว! เจ้าสร้างเด็กคนนี้ขึ้นมา เข้าก็ต้องเลี้ยงและดูแลเขาสิ!"

 " เจ้าแน่ใจนะ? แล้วใครกัน? ที่ก่อนหน้านี้ปิดบังการมีอยู่ของเด็กคนนี้กับข้า" นาธานพูดพร้อมยกยิ้มอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ส่วนลีออนที่ไม่รู้จะเถียงอะไรก็สะบัดหน้าหนีด้วยความไม่ชอบใจทันที

  ก็ตอนนั้นเขาคิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆนี่!

 " ก็ได้ๆ ข้าไม่ล้อเจ้าแล้ว สรุปว่า เจ้าจะยอมรับข้าเป็นสามีใช่มั้ย?" คำพูดของนาธานทำให้ลีออนหันมามองตาโตทันที ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเอ่ยโต้แย้ง

 " เดี๋ยวๆๆ เมื่อครู่ข้าบอกว่า จะให้เจ้าทำหน้าที่พ่อของลูก ไม่ใช่ยอมรับเจ้าเป็นสามีสักหน่อย"

 " ลีออน...ก่อนจะพูดเรื่องนี้ต่อ ข้ามีบางอย่างอยากจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ก่อน"

 "..."

  เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดยอมอยู่นิ่งๆและเงียบไปคล้ายกับกำลังรอฟัง เขาจึงเอ่ยต่อ "ข้ายังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ทำผิดต่อเจ้า และยังไม่ได้สารภาพมันออกมา ให้ข้าได้สารภาพมันได้มั้ย?"

 " ยังมีอีกเหรอ? ข้าไม่เห็นจำได้เลยว่าเจ้ามีเรื่องที่ทำผิดต่อข้าอีกน่ะ" ถึงพวกเขาจะชอบกัดกันเป็นว่าเล่น แต่เรื่องที่เคยผิดใจอย่างใหญ่หลวง เขาไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยมีเรื่องแบบนั้นอยู่ด้วย แล้วเจ้านาธานเอาอะไรมาพูด?

 " มันเป็นความผิดที่ใหญ่หลวงนัก เพราะถ้าข้ารับรู้ถึงมันได้เร็วกว่านี้ เรื่องแบบคืนนั้นก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น เจ้าจะไม่มีทางต้องมานั่งเครียดเพื่อคิดหาหนทางพางูกของเราหนีไปซ่อนจากข้า เจ้าจะไม่ต้องตั้งครรภ์​อย่างไม่เต็มใจ และมันก็น่าละอายนัก เพราะข้าเพิ่งจะรับรู้ถึงความผิดนั้นของตัวเองเมื่อไม่นานมานี้"

  บรรยากาศภายในห้องเริ่มกลับมาตึงเครียดและจริงจังอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ส่วนลีออนที่ได้ยินคำพูดสารภาพของนาธานก็เริ่มสนใจและอยากจะฟังต่อ แต่ทว่า ส่วนหนึ่งในใจเขากลับเกิดการต่อต้านอย่างรุนแรง ว่าไม่อยากจะฟังคำสารภาพผิด​ของคนอีกคน ทั้งยังรู้สึกอีกว่า เขาควรจะหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด หนีไปให้ไกลจากพระเจ้าที่ชื่อว่านาธาน เพราะไม่อย่างนั้น ชีวิตต่อจากนี้ของเขาอาจจะถูกพรากสิ่งที่เรียกว่าอิสระไป...ความคิดและใจของเขาตีกันวุ่นไปหมด

 " เจ้าพูดต่อสิ" สุดท้ายลีออนก็ไม่ได้ลุกหนีไปไหน และถึงเขาอยากจะหนีจริง นาธานก็คงจะไม่ยอม

 " เจ้าฟังให้ดี...สิ่งที่ข้าคิดกับเจ้า ในตอนแรกมีเพียงแค่การเป็นคนที่มีหน้าที่เหมือนกันเท่านั้น และต่อมาที่ข้าชอบพูดจาชวนทะเลาะกับเจ้า ก็เพราะข้าอยากจะพูด อยากอยู่ใกล้ๆเจ้า แต่ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงดี สุดท้ายเลยแสดงออกไปเช่นนั้น และข้าก็คิดว่า การที่ข้าอยากอยู่ใกล้ๆเจ้า มันอาจจะเป็นความรู้สึกของเพื่อนสนิท...ตอนแรกข้าก็คิดเช่นนั้น และพอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ข้าก็เริ่มคิดแล้วว่ามันอาจจะไม่ใช่ แต่ข้าก็โง่เขลาเองที่ไม่ยอมตระหนักและทบทวนความรู้สึกของตัวเองให้ดีๆ

  และเมื่อเวลาเริ่มไหลผ่านไปเรื่อยๆ ความรู้สึกนึกคิดของข้ามันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ข้าเริ่มคิดถึงเจ้าแทบจะตลอดเวลา อยากคุยกับเจ้า อยากอยู่กับเจ้า ไม่อยากให้เจ้าไปพูดหรือสนิทกับใครมากกว่าข้า แต่ข้าก็ยังไม่คิดที่จะทบทวนความรู้สึกของตัวเอง

  จนกระทั่งเกิดเรื่อง​เมื่อคืนนั้นขึ้น ถึงแม้ว่าเรื่องนั้น ส่วนหนึ่งมันอาจจะเกิดจากฤทธิ์​ยาที่ข้าและเจ้ากินเข้าไป แต่พอข้ามาคิดดูดีๆ ส่วนหนึ่งมันก็อาจจะเกิดจากความปรารถนา​ของข้า ที่ต้องการค่อบครองเจ้า อยากให้เจ้ามาเป็นของข้า อยากให้เจ้ามองแต่ข้าเพียงผู้เดียว เพราะฉะนั้น...ฟังให้ดี ลีออน"

  มือหนาหมุนตัวคนบนตักให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคมสบกับดวงตาหวานอย่างสื่อความหมาย

 "..."

 "​ ข้า รัก เจ้า"

 "!!!"

  ลีออนอยากจะคิดจริงๆ ว่าเขาฝันอยู่

  แต่มันก็ติดอยู่ตรงที่ว่า มือใหญ่ที่กดตัวเขาเอาไว้ออกแรงเสียจนเขาเริ่มรู้สึกเจ็บ แล้วไหนจะหัวใจไม่รักดีของเขาอีก มันเอาแต่เต้นแรงมาตั้งแต่เมื่อกี้จนเขาปวดหน้าอกไปหมดแล้ว ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็ช่วยยํ้าให้เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้ฝันอยู่

  และเพราะมันไม่ใช่ฝันไงล่ะ! เขาถึงได้ลำบากใจน่ะ!

 " อะ อึก เอ่อ" เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่างเะื่อทำลายบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัดนี้ แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับติดๆขัดๆซะอย่างนั้น แต่แล้วลีออนก็สะดุ้งตัวน้อยๆ เมื่อนิ้วชี้ของนาธานยื่นมาชิดติดริมฝีปากเขา

 " ไม่ต้องรีบ สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้มีเพียงแค่ค่อยๆคิด คิดว่าความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้าเป็นแบบไหน? และเจ้าก็ค่อยคิด ว่าเจ้าอยากจะให้ข้าอยู่ในชีวิตเจ้าด้วยสถานะแบบไหน แล้วก็พูดมันออกมาให้ข้าได้รับรู้ ขอเพียงแค่เจ้าพูดในสิ่งที่ต้องการออกมา ข้าจะยอมรับทุกอย่าง แต่ข้าขอเพียงอย่างเดียว...อย่าผลักไสข้า หรือทำราวกับว่าข้าไม่มีตัวตนในสายตาเจ้า เพียงเท่านั้น ข้าขอร้อง" นํ้าเสียงเว้าวอนนั้นทำเอาลีออนใจอ่อนยวบปนตื่นตระหนก

  เมื่อกี้ก็สารภาพผิดแถมยังพูดว่าขอโทษ มาตอนนี้ คนอย่าวนาธานกลับเอ่ยคำว่า ขอร้อง ออกมาด้วย โอ้! นี่ข้าฝันอยู่จริงๆใช่มั้ย? แต่นาธานเองก็ไม่ใช่หิน เขามีความรู้สึก การที่จะพูดหรือทำอะไรแบบนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่...

  คิดว่าความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้าเป็นแบบไหน?

  เจ้าอยากจะให้ข้าอยู่ในชีวิตเจ้าด้วยสถานะแบบไหน?

  นาธานเพิ่งจะสารภาพสินะ ว่าหมอนั่นเองก็ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของตัวเองเมื่อก่อนหน้านี้...ถึงจะน่าอาย แต่เขาเองก็ไม่ต่างจากเจ้านี่หรอก เห้อ ใช่ เขาเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองอยากอยู่สถานะไหนกับเจ้าหมอนี่ ที่ผ่านมาก็แค่ทะเลาะหยอกเย้ากันไปเรื่อยๆจนกลายเป็นคู่กัดกัน

  เขาไม่รู้หรอกนะ ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อนาธานมันเรียกว่าอะไรกันแน่ เขายอมรับ ว่ามีบางช่วงเวลา ที่เขาเผลอมองนาธานและคิดแปลกๆกับหมอนั่นบ่อยๆ และเขาก็เคยมานั่งคิดแบบจริงๆจังๆ ว่าเขาคิดกับนาธานแบบไหน คนร่วมสถานะ? เพื่อน? คู่กัด? หรือแม้แต่สถานะที่ว่า...เขากำลังแอบชอบเจ้าบ้านั่นอยู่รึเปล่า? แต่สุดท้ายเขาก็คิดว่าตัวเองต้องกำลังบ้าแน่ๆ ถึงได้มานั่งคิดเรื่องไร้สาระอะไรแบบนั้น แล้วเขาก็เลิกคิดเรื่องแบบนี้ไปเลย แถมยังพยายามลืมเรื่องนี้ด้วยความคิดที่ว่า...

  ข้าเป็นผู้ชาย ข้าชอบผู้หญิง ข้าชอบผู้หญิง

  แต่ดูท่าว่าตอนนี้เขาจะต้องคิดดูใหม่อีกทีแล้วล่ะ ว่าเรื่องที่เขาชอบผู้หญิง...มันคือเรื่องจริงหรือว่าเขาแค่สร้างมันขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองและหนีจากความรู้สึกจริงๆของตัวเองกันแน่

  อา...เขาสารภาพเลยว่า ตอนนี้เขาเองก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้นาธานแล้วเหมือนกัน ก็หมอนั่นเล่นสารภาพแถมยังเผยความในใจมาซะขนาดนั้นนี่ และเขาก็ยอมรับอีกอย่างเลยว่า เขาอยากจะพูดคำว่า รัก ตอบหมอนั่นไปบ้างเหมือนกัน แต่อีกใจของเขามันก็ยังคงต่อต้านอยู่ อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาหนีตัวเองและตั่งแง่กับเรื่องนี้มากเกินไป

  อื้อ! น่าปวดหัวซะจริง! ทำไมเขาต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องแบบนี้ด้วยเนี่ย!

 " อุ๊บส์ คิก"

 " หะ หัวเราะอะไรของเจ้ากัน?!" เสียงหัวเราะเบาๆทำให้ลีออนหันไปตวัดเสียงใส่นาธาน แต่จู่ๆคำสารภาพรักที่อีกฝ่ายเพอ่วจะเอ่ยออกมาก็ทำให้เขาหน้าแดงและเอ่ยตะกุกตะกักแทน

 " ดูเจ้าสิ คิ้วขมวดจนแทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วนะ" เขายกนิ้วขึ้นมาคลึงหัวคิ้วของลีออนเบาๆจนมันคลายออก

 " ไม่ต้องรีบ ข้าไม่อยากกดดันเจ้าหรอกนะ แค่เรื่องที่ผ่านมาข้าก็ทำผิดต่อเจ้ามากพอแล้ว เพราะฉะนั้น ไม่ต้องรีบหรอก" เขาว่าพลางยกยิ้มบางๆอย่างที่ไม่เคยทำ...ให้กับใคร และนั่นยิ่งทำให้ลีออนรู้สึกหวั่นไหวจนต้องเบือนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อหนีไปทางอื่น

 " ข้า...ขอโทษนะ"

 " เรื่องอะไรล่ะ? ถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืนนั้นก็แบ่งกันรับผิดคนละครึ่งไม่ใช่รึไง?" กิริยาน่ารักที่ได้เห็นทำให้นาธานอดเอื้อมมือไปลูบหัวทุยๆนั่นไม่ได้

 " ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย ข้าขอโทษเรื่องที่ข้าเองก็ไม่เคยคิดถึงความสัมพันธ์​ระหว่างเจ้ากับข้าเลยต่างหาก ทั้งๆที่ข้าเองก็พอจะรู้ว่าตัวเองเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับเจ้าบ้างแล้ว...แต่ข้าก็ละเลยที่จะคิดถึงเรื่องนั้นแบบจริงจัง" นํ้่เสียงรู้สึกผิดทำให้คราวนี้นาธานเป็นฝ่ายใจอ่อนยวบบ้าง

 " เจ้าเองก็ไม่ได้ผิดคนเดียวสักหน่อยนี่ ข้าเองก็ผิดเหมือนกัน" ใบหน้าที่ก้มตํ่าทำให้เขาอดจะพูดปลอบไม่ได้

 " อืม แต่ว่าเรื่องที่เจ้าถามข้าเมื่อกี้...เรื่องสถานะของเจ้าในใจข้า เอ่อ"

 " คิก ค่อยๆพูดก็ได้ ข้าไม่รีบ แถมเรายังมีเวลาอีกเยอะ"

  คำพูดแสนอ่อนโยนทำให้ลีออนเงยหน้าขึ้น เพราะเขาอยากจะมองหน้าของคนพูด และมันก็ทำให้เขาก้มหน้าลงตามเดิมแทบจะไม่ทัน เพราะในตอนนี้ นาธานกำลังทำใบหน้าอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำ รอยยิ้มบางๆและดวงตาคมที่มองมาอย่างสื่อความหมาย ทำให้ลีออนอดใจเต้นแรงมากกว่าเดิมไม่ได้ และเขาก็กลัวว่าหัวใจของตัวเองมันจะเต้นแรงจนอีกคนได้สัมผัสได้

  แต่ทางด้านนาธานก็ไม่ต่างกันมากนัก ใจของเขากำลังเต้นแรงพอๆกับใจของลีออน เพราะเขานึกยินดีที่ตัวเองมีความกล้ามากพอและได้สารภาพความในใจของตัวเองออกไป ทั้งยังตื่นเต้นเพราะมีร่างสูงโปร่งที่เขาปรารถนามานานนั่งอยู่บนตักและยอมให้เขากอดแต่โดยดี

 " ข้าขอ-"

 " จุ๊บ"

 "!!!"

 " ถ้าเจ้ายังพูดคำว่าขอโทษอยู่อีก ข้าจูบเจ้าหนึ่งครั้ง เข้าใจมั้ย? ลีออน"

  คนถามมีสีหน้ายิ้นดี นํ้าเสียงก็เปี่ยมไปด้วยความสุข ผิดกับคนถูกถามที่ยังคงตกตะลึงเพราะจู่ๆตนเองก็โดนขโมยจุมพิตไปเสียดื้อๆ

 " ถ้าเจ้ายังไม่ตอบ ข้าจะจูบอีกครั้งแล้วนะ"

 " มะ ไม่ต้อง! ไม่ต้อง ข้าเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วจริงๆ" ไม่รอให้อีกคนพูดซํ้า ลีออนรีบละลํ่าละลักพูดดักทางทันที

 " หึๆ แล้วสรุปว่าเมื่อกี้เจ้าจะขอโทษข้าเรื่องอะไรอีก?" เขาหัวเราะน้อยๆก่อนจะพากลับสู่ประเด็นหลัก เพราะกลัวว่าลีออนจะเขินจนคิดอะไรไม่ออก

  ดูสิ แค่ตอนนี้ก็เขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว น่ารักซะจริงๆ

 " ก็เรื่องที่เจ้าถามข้านั่นแหละ คำตอบเรื่องสถานะนั่นน่ะ..."

 " อืม" ตอบรีบเพียงสั้นๆ ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระรัว

 " ข้า...ยังให้คำตอบเจ้าไม่ได้หรอกนะ"

 "..." ดวงตาคมหม่นลงเล็กน้อยจนลีออนต้องรับพูดต่อ

 " คะ คือข้าเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันหรอกนะ! ก็เจ้าเล่นถามแบบกะทันหันนี่" เสียงของเขาเบาลงตอนท้ายประโยค

 " อืม ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ" นํ้าเสียงไร้ความสนุกสนานเช่นปกติทำให้ลีออนเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเล็กๆในใจ

 " แต่ว่านะ...นาธาน"

 "..."

 " มันก็ใช่ว่าข้าจะไม่มีความรู้สึกดีๆต่อเจ้าเลยหรอกนะ" ถึงเสียงของเขาจะเบาแค่ไหน แต่เพราะอยู่ใกล้กันแบบอิงแอบแนบชิด นาธานจึงได้ยินคำพูดของลีออนอย่างชัดเจน

  ตอนนั้นที่หัวใจดวงใหญ่พลันกลับมาเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีในสนามรบ ดวงตาคมพลันมีความหวังวาบผ่านเข้ามา วงหน้าหล่อเหลาเปล่งประกายงดงามน่ามองขึ้นเป็นกอง

 " เจ้าพูดจริงนะ?! ไม่ล้อข้าเล่นใช่มั้ย?!"

 " อะ อืม เรื่องแบบนี้ใครเขาล้อเล่นกันเล่า"

 " ถ้างั้น เจ้าช่วยบอกข้าที ว่าข้ายังมีโอกาสใช่มั้ย?!"

  ท่าทางที่ดูตื่นเต้นและดีใจไปพร้อมๆกันทำให้ลีออนอดสะดุ้งตัวไม่ได้

 " อะ อืม คะ คงงั้นแหละ"

  ลีออนเผลอยิ้มออกมาน้อยๆ เพราะท่าทางอีกคนตอนนี้ดูราวกับเด็กน้อยที่กำลังได้ของเล่นใหม่และดีใจจนแทบจะกระโดดโลนเต้นไปทั่ว แต่จะว่าไป ถ้าเจ้านาธานมีหางกับหู เขาพนันได้เลยว่ามันจะต้องกระดิกส่ายไปมาไม่หยุดแน่ คิกคิก

 " ลีออน"

 " อะไร?"

 " ถึงเรื่องความสัมพันธ์​ของเจ้ากับข้าจะยังไม่แน่นอน แต่ตอนนี้ ข้าก็สามารถทำหน้าที่พ่อของลูกในท้องเจ้าได้ใช่มั้ย?"

 " ใช่ เจ้ามีอะไรรึเปล่า?" เขาอดถามต่อด้วยความระแวงไม่ได้ เพราะแววตาของคนตัวสูงมันดูวิบวับเสียจนเขาขนลุกและสังหรณ์​ใจแปลกๆ

 " อืม ข้ากลัวว่าลูกของเราจะเหงา เพราะฉะนั้น..."

 "..." อย่าบอกนะว่า...

 " มามีลูกกันอีกสักสามคนเถอะ!"

 "!!!"

 " หรือว่าเจ้าอยากได้เพิ่มอีกสิบคน? ถ้าเป็นแบบนั้นข้าก็ยินดีนะ"

 "!!!"

  ในขณะที่​คนหนึ่งกำลังยิ้มเบิกบานอย่างมีความสุข อีดคนก็กำลังมีสีหน้าซีดเผือดเพราะเผลอไปนึกถึงเช้าวันหนึ่งที่เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดระบมไปทั่วทั้งร่างกายเพราะศึกรักอันร้อนแรงที่ได้รับจากอีกคน

  ฝ่าบาท! เหตุใดท่านจึงสร้างให้ไอ้เจ้าพ่อของลูกข้ามักมากเช่นนี้! แล้วดูสายตาเจ้านี่สิ! แบบนี้ข้าไม่โดนจับกดลงกับเตียงสามเวลาหลังอาหารเลยรึ?!

  ฝ่าบาท! พวกท่านได้ยินสิ่งที่ข้าพูดหรือไม่?! หรือว่ามัวแต่สวีทหวานคิดว่าจะเข้าหอวันไหนดีอยู่?!





__________(ตัด)​

  คราวนี้ก็หายไปนานอีกเหมือนเดิมนะครับ ต้องขออภัยด้วย//จุดธูปเทียนขอขมา สาธุ (มันใช่มั้ยเนี่ย?!)​

  ตอนนี้ก็จะงงๆหน่อยนะครับ เพราะขนาดผมแต่งเองผมยังงงกับตัวเองเลย และถ้าคิดว่าอารมณ์​ตัวละครมันกลับไปกลับมา ก็ขอบอกให้รู้เลยฮะ ว่าผมเนี่ยแหละที่เป็นไบโพล่า! ไม่ใช่ตัวละครหรอก!

  ขอบคุณ​นักอ่านทุกท่าน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1136 pansanant (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 17:51
    ฝ่าบาททำดีมากเจ้าค้าาาาสร้างมาแบบนี้สิดีคิกคิกคิก
    #1,136
    0
  2. #1130 260749 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 18:06

    รออ่านนะคร้าาา

    #1,130
    0
  3. วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 21:36

    5555+ เเหม่ๆเชียร์จ้าาาาาาาาาาาาาา

    #1,129
    0
  4. #1128 Rurikawa (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 13:07
    จะรอไรท์นะคร้าบบ
    #1,128
    0
  5. #1127 Amujan (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 12:36
    จักรพรรดิไม่รู้ว่าพระเจ้าทั้งได้มีลูกก่อนตัวเองสะแล้ว
    #1,127
    0
  6. #1126 Kuro Ketsuki (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 12:11

    เขินมากๆ อ๊าย
    #1,126
    0
  7. #1125 RioHaruto​ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 12:10

    จับเปลี่ยนลีออนเป็นหญิงเหอะถ้าจะโดนจัดหนักขนาดนี้อะ
    #1,125
    0