ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 72 : เก็บหนี้ทวงแค้นแทนคุณ​8+พิเศษตอนท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    11 ต.ค. 62

  ถ้าตามปกติ คนที่โดนราฟขู่ไปก็อาจจะกลัวจนไม่มายุ่งกับโรสตามที่ราฟต้องการ แต่ดูเหมือนว่าลูเซียนจะไม่เคยเห็นด้านมืดจริงๆของราฟบวกกับตอนที่ลงมือกับลูเซียน ราฟเองก็ยั้งมือไว้ไม่น้อย เรียกได้ว่าสิ่งที่เขากระทำไปในวันนั้นแทบจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของนิสัยจริงๆของเขาทั้งหมด และเพราะมันเป็นแค่เศษเสี้ยว แถมลูเซียนเองก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ สุดท้าย...

 " ท่านหญิงโรซาเรีย!"

 " ซวยแล้ว"

 " ตายแน่"

  เสียงแผ่วๆแฝงความตื่นตระหนกฟังคล้ายเลื่อนลอยแต่ก็พอจับใจความของพวกอลันดังขึ้น เมื่อมีเสียงเรียกคนที่เป็นหนึ่งในพวกเขา ซึ่งเสียงนี้ก็ดูคุ้นหูสำหรับพวกเขาในช่วงนี้ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่อยากได้ยินมัน เพราะมันเป็นคล้ายกับสัญญาณเตือนของหายนะอะไรสักอย่าง

  ดวงตาหลายคู่ของพวกอลันเหลือบไปมองเจ้าชายจากแดนปีศาจที่ก่อนหน้านี้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่หลังตอนที่เสียงของบุคคลภายนอกดังขึ้น ดวงตาสีนํ้าทะเลลึกนั้นก็กระตุกไปวูบหนึ่ง ส่วนใบหน้าหล่อเหล่านั่นก็ดูเย็นชามากขึ้นเป็นเท่าตัว และอะไรก็ไม่เท่ากับไอเย็นธาตุนํ้าแข็งที่แผ่ออกมาจากร่างหนาภายใต้ชุดนักเรียน และไอพลังนั้นก็เย็นมากพอจะแช่แข็งคนหลายคนได้อย่างสบายๆ แล้วพวกเขาก็แทบจะหยุดหายใจเมื่อ...

 "!!!" 

เคร้ง!

 " แก! ไอ้..." 

 " กลับหอพักกันเถอะ"

  เสียงเคร้งคล้ายของแข็งกระทบกันเมื่อครู่ เกิดจากการที่โซ่นํ้าแข็งที่โผล่มาจากดินแล้วเข้าไปมัดตัวลูเซียนเอาไว้กระทบกันจนเกิดเสียง ส่วนเสียงต่อมาคือเสียงที่ลูเซียนสบถด่าราฟ เพราะเขารู้ดีว่าโซ่นํ้าแข็งที่มัดตัวเองอยู่เป็นฝีมือของใคร แต่น่าเสียดายที่ราฟไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมไปเก็บของของตัวเองและหยิบจานใบหนึ่งที่ใส่ขนมหวานเอาไว้จำนวนไม่น้อยขึ้น ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับร่างบางของโรส

 " เห้อ"

 "ให้ตายสิ!" 

 " ฉันคิดว่าตัวเองจะตายซะแล้ว"

 " ลูเซียน! ถ้าแกอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ! เรื่องอะไรมาลากพวกเราไปเกี่ยวด้วย!"

  วิลล์​กับสองแฝดหันมาโวยใส่ลูเซียนที่ยังคงถูกโซ่นํ้าแข็งล่ามไว้ทันทีที่เห็นว่าโรสกับราฟเดินไปไกลแล้ว

  เหตุการณ์​แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นวันนี้เป็นวันแรก แต่มันมีมาแล้วราวๆหนึ่งสัปดาห์​หลังจากที่ลูเซียนมาหาโรส ใช่ มันผ่านมาแล้วหนึ่งอาทิตย์​หลังจากวันนั้น และมันก้เป็นหนึ่งอาทิตย์​ที่พวกอลันรู้สึกอึดอัดมากที่สุด เพราะตลอดช่วงเวลาพักที่พวกเขามานั่งกันอยู่ที่พื้นที่สาธารณะ​ในวาซีรอส พวกเขามักจะเจอกับลูเซียนเสมอ และเป้าหมายของลูเซียนก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโรส...หมอนั่นทั้งพยายามมานั่งโต๊ะเดียวกับพวกเขา ทั้งพยายามพูดและทำท่าทางเอาอกเอาใจโรสอย่างเห็นได้ชัด

  และนั่นก็ทำให้ราฟแทบจะล้มโต๊ะแล้วฆ่าลูเซียนทิ้งซะ แต่ยังดีที่เขาเป็นคนฉลาดและมีความอดทน ทุกครั้งที่เป็นอย่างนี้ ราฟจะคอยพูดหรือทำบางอย่างให้ลูเซียนเสียหน้าจนหนีไป ไม่ก็พาโรสหนีหายไปที่ไหนสักที่เหมือนวันนี้ แต่ถึงแม้ว่าคนที่เกี่ยวกับเรื่องนี้จะมีแค่โรส ราฟ และลูเซียน แต่คนที่ได้ชมละครฉากนี้แบบชิดติดขอบเวทีอย่างพวกอลันกลับต้องอึดอัดไปด้วย

  พวกเขายอมรับว่าทุกวันนี้ที่คุยกับราฟได้ก็เป็นเพราะโรส

  สำหรับพวกเขา ในตอนแรก ราฟเป็นคนที่ดูลึกลับและพวกเขาก็ไม่น่าจะสนิทกับราฟได้เลย แต่สุดท้ายพวกเขาก็ได้รู้จักกับราฟผ่านทางโรสจนกลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น...ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสนิทกับราฟและคุยกันได้อย่างไม่มีอาการตะกุกตะกักหรือเกร็งอะไร แต่ถึงอย่างนั้น ส่วนลึกของพวกเขากลับ...กลัวราฟ

  แต่มันก็เป็นเรื่องดีที่ส่วนมากโรสจะอยู่กับพวกเขาด้วย ทำให้ราฟไม่ได้มีอะไรที่น่ากลัวจนถึงขั้นทำให้พวกเขาตัวสั่น แต่ว่าตอนนี้เจ้าลูเซียนกลับ...

 " เห้อ กลับห้องกันเถอะ" อลันที่คล้ายว่าจะไม่อยากอยู่ตรงนี้นานๆเริ่มเก็บของและบอกคนอื่นๆให้กลับไปที่ห้องเรียนของพวกเขาเอง ทิ้งให้ลูเซียนถูกทิ้งไว้ตรงนั้น



ครึ่งเดือนผ่านไป
หอพักห้องS

 " อลัน เป็นอะไรไป?" วิลล์​เรียกเจ้านายของตน เพราะจู่ๆเขาก็นิ่งไปหลังจากอ่านจดหมายที่คนในวังเพิ่งจะเอามาส่งเมื่อกี้

 " แย่แล้ว" อลันพูดอย่างเลื่อนลอย ทำให้คนอื่นๆที่อยู่รอบๆเริ่มหันมาสนใจเขา บรรยากาศรอบๆเองก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 " อะไรแย่ครับ?" มาร์ตินเอ่ยปากถาม

 " ลูเซียน..."

 " อะไร? ลูเซียนทำไม?"

 "..."

 " ไม่เอาสิ นายเงียบแบบนี้มันไม่ดีนะ"

 " นั่นสิ ทำอย่างกับหมอนั่นโดนฆ่าตายอย่างงั้นแหละ" เกรเทลพูดติดตลกเพื่อหวังคลายบรรยากาศอันน่าตึงเครียด แต่คิดไม่ถึงว่าคำตอบของอลันจะยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวทุกคนยิ่งตึงเครียดและเงียบยิ่งกว่าเดิม

 " ใช่...ลูเซียนตายแล้ว"

 "..."

 "​..."

 " ​ยังไง! มันหมายความว่าไง?!"

 " อธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ซิ อลัน!"

 " หมอนั่นตายได้ยังไง?!" 

  คราวนี้อลันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยผ่อนออกมาคล้ายกำลังตั้งสติ ก่อนที่เขาจะเริ่มเปิดปากเล่าทุกอย่าง

 " ในจดหมายนี่ บอกว่ามีคนพบศพลูเซียนอยู่ที่มุมอับในเมือง คิดว่าน่าจะโดนรุมทำร้าย เพราะตามตัวหมอนั่นมีแต่รอยทุบตี ไม่ก็รอยขว้างปาข้าวของใส่"

 " คนทำล่ะ?"

 " ที่คาดเดาเอาไว้มีคนอยู่สองกลุ่ม กลุ่มแรกคือพวกชาวบ้านที่ไม่พอใจลูเซียนแล้วอาจจะทำร้ายหมอนั่นก่อนจะลากไปไว้ที่มุมอับของเมืองแถวนั้น เพราะลูเซียนเองก็เคยใช้อำนาจข่มเหงพวกชาวบ้านในเมืองเอาไว้เยอะเหมือนกัน บวกกับตอนที่เป็นรัชทายาท หมอนั่นไม่เคยช่วยบริหารงานอะไรในอาณาจักรเลยด้วย ส่วนคนกลุ่มที่สอง น่าจะเป็นพวกอันธพาล​ที่ลูเซียนเผลอไปหาเรื่องเข้า เลยโดนรุมทำร้ายแล้วหลังจากนั้นอาจจะมีคนมาพบแล้วขว้างปาข้าวของใส่ แต่ยังไงก็ยังหาตัวคนร้ายจริงๆไม่ได้ เพราะแถวนั้นเป็นมุมอับที่ไม่ค่อยมีชาวบ้านเดินผ่าน พยานก็แทบจะไม่มีเลย ส่วนกล้องวงจรปิดก็ไม่มี"

 " อืม มีความเป็นไปได้ทั้งหมดตามที่นายพูด" พวกเขาไม่แปลกใจเลย ถ้าลูเซียนจะตายเพราะเหตุผลแบบนั้น...ก็นะ ด้วยนิสัยของหมอนั่นน่ะ ถ้ามีโอกาส พวกเขาเองก็อยากจะกระทืบหมอนั่นให้สลบคามือเหมือนกัน

 " แล้วศพของลูเซียนล่ะ? องค์​ราชาจะทำยังไงต่อ?" วิลล์​ถามขึ้น

 " ในจดหมายไม่ได้บอกไว้ แต่ฉันคิดว่าไม่น่าจะได้จัดพิธีอย่างเป็นทางการ และน่าจะได้ฝังศพที่นอกสุสานราชวงศ์ เพราะด้วยนิสัยของเสด็จพ่อที่ฉันรู้จัก บวกกับสิ่งที่ลูเซียนเคยทำ...เห้อ ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แล้ว"

 " นั่นสินะ" เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่อยากพูดต่อ คนอื่นๆจึงไม่อยากจะซักไซร้ต่อ เพราะในความคิดของพวกเขา ลูเซียนเองก็ถือเป็นน้องชายของอลัน เขาคงจะไม่อยากพูดถึงเรื่องน่าเศร้าที่เกี่ยวกับคนในครอบครัวแบบนั้น แต่จะทำยังไงได้ พวกเขากล้ายอมรับเลยว่าทั้งดีใจและสะใจที่ลูเซียนตายแล้ว เพราะหมอนั่นได้ทำอะไรที่เลวร้ายเอาไว้มากเหลือเกิน โดยเฉพาะกับโรส แต่ในเมื่ออลันดูเศร้าขนาดนี้ ไว้พวกเขาค่อยไปฉลองกับลับหลังอลันก็ได้

  แต่น่าเสียดายที่พวกเขาคิดผิด...

  อันที่จริง อลันไม่ได้เศร้าเสียใจกับการตายของลูเซียนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน...เขาทั้งดีใจ! สะใจ! มีความสุขไปไม่น้อยไปกว่าคนอื่นๆเลย เพราะสำหรับอลัน เขาได้ตัดพี่ตัดน้องกับลูเซียนไปตั้งแต่ตอนที่ลูเซียนผลักโรสคนก่อนจนตกบันไดไปแล้ว ดังนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ระหว่างเขากับลูเซียนจึงมีเพียงแค่คนที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งในตัวเหมือนกันและการมีพ่อคนเดียวกันเท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะเชื่อมอลันกับลูเซียนไว้ด้วยกันได้อีกแล้ว แต่ที่เขาดูเงียบๆก็เป็นเพราะเขาไม่อยากจะพูดถึงเจ้าคนร่วมสายเลือดนั่นต่างหาก! เขากลัวว่าถ้าพูดแล้วเสนียดจะติดปาก ดังนั้น...อีกไม่นานเขาจะจัดงานเลี้ยงฉลองที่ลูเซียนตายแล้ว! เอาให้ยิ่งใหญ่เหมือนวันงานแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาทไปเลย!

  คล้ายว่าพวกเขาจะได้สูญเสียจิตสำนึกบางส่วนไปแล้ว ถึงได้นึกยินดีกับการตายของมนุษย์คนหนึ่ง แต่มันก็อาจจะไม่แปลกเท่าไหร่นัก เพราะมนุษย์ที่ตายคนนั้นคือคนอย่างลูเซียนผู้ไม่สมควรได้รับการอภัยหรือสงสาร

 " แล้วโรสกับราฟไปไหนเนี่ย?" 

 " สองคนนั้นน่าจะชอบใจกับข่าวนี้อยู่นะ" ซีน่อนและซีเวลพูดต่อ

 " จริงด้วย วันนี้ฉันยังไม่เห็นท่านพี่เลย" ลิลลี่พูดขึ้น

 " สองคนนั้นได้บอกอะไรใครไว้รึเปล่า?" อลันถามต่อ

 " อืม ตอนเช้าสองคนนั้นบอกฉันว่าจะไปข้างนอก แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน" ฮานส์เงยหน้าขึ้นจากตำรายาในมือแล้วพูดขึ้น

 " ไปข้างนอก! อีกแล้ว!" วิลล์​และสองแฝดอุทานเสียงดัง

 " ก็ยังดีกว่าไปแบบไม่บอกไม่กล่าวนะครับ" มาร์ตินพูดพร้อมหัวเราะแห้งๆ

 " ให้ตายสิ! หายไปตั้งเช้าอีกแล้ว!"

 " เอาน่า สองคนนั้นคงมีธุระจริงๆนั่นแหละ"

 " แต่ว่า..." แล้วพวกเขาก็ยังคงพูดคุยปนถกเถียงกันไปเรื่อยๆอีกนาน



อาณาจักร​เวทมนต์​
คุกหลวง

 " องค์​จักรพรรดิ​"

 " โรส อยู่คนเดียวไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำธุระหน่อย" ราฟก้มลงพูดกับคนในอ้อมกอดเมื่อมีพ่อบ้านคนหนึ่งมาเรียกเขา...สงสัยงานที่เขาสั่งไว้คงเสร็จแล้ว หึ!

 " อื้ม แล้วจะนานมั้ย?" โรสเงยหน้าขึ้นจากภาพที่ตรงหน้าที่เป็นการทรมานเมลโลแล้วพูดกับคนที่กอดเธอเอาไว้

 " น่าจะพอสมควร แต่ถ้าฉันกลับมาทานข้าวเที่ยวไม่ทัน เธอก็ทานไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา"

 " รู้แล้วน่า ฉันไม่ใช่เด็กนะ" โรสตอบด้วยนํ้าเสียงขี้เล่น

 " ครับๆ ดูแลเรื่องอาหารขององค์​จักรพรรดิ​นีด้วย" ถึงอีกฝ่ายจะตอบรับแล้ว แต่เขาก็ไม่วายหันไปยํ้ากับคาลเวิร์ดที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 " งั้นฉันไปนะ"

 " อื้ม!"

  เมื่อรํ่าลาเสร็จ ราฟก็เดินตามพ่อบ้านคนที่มาตามเขาไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องขังห้องหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องขังนั้นพร้อมกับพ่อบ้านที่นำทาง และเมื่อเข้าไปในห้องขังนั้น พ่อบ้านผู้นำทางก็กดลงไปบนหินก้อนหนึ่งที่ก่อกันจนเป็นกำแพงห้องขัง แล้วจู่ๆกำแพงหินนั้นก็ถูกเลื่อนออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นทางเดินบันไดลับที่ทอดยาวและมีแสงของหินเรืองแสงช่วยเพิ่มแสงสว่างอยู่ตามทางเดินภายใน

 " เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ" พ่อบ้านผู้นำทางค้อมตัวก่อนจะเดินนำเข้าไปก่อน

  เมื่อเดินตามทางไปไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงปลายทางที่เป็นคุกลับของอาณาจักรเวทมนต์​

  ถึงอาณาจักร​เวทมนต์​จะมีคุกหลวงอันแสนจะแน่นหนาและคุมขังนักโทษอยู่แล้ว แต่ก็ได้มีการสร้างคุกลับแห่งนี้ขึ้นที่ใต้คุกหลวงอีกทีหนึ่งตามความประสงค์​ขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองในอดีต อีกทั้งการมีอยู่ของคุกลับแห่งนี้ก็มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เรียกได้ว่า ต่อให้รวมคนที่ทำงานในคุกลับแห่งนี้แล้ว ก็มีเพียงแค่คนเกือบๆร้อยคนเท่านั้นที่รู้ว่ามีคุกลับแห่งนี้อยู่ ส่วนเหตุผล​ที่คุกแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นนั้น...ถ้าจะเรียกว่าสร้างขึ้นเพื่อความสำราญขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองก็คงจะไม่ผิดนัก เพราะคุกลับแห่งนี้เอาไว้ใช้ทรมานคนหรือนักโทษที่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองทรงยกตำแหน่งของเล่นให้ ดังนั้น ถ้าจะพูดว่า...

  คุกหลวงเป็นสถานที่สำหรับกักขังจองจำ ส่วนคุกลับมีไว้ทารุณทรมาน

  ก็คงจะไม่ผิดเท่าไหร่

 " ฝ่าบาทประทับตรงนี้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ" พ่อบ้านผู้นำทางให้ราฟนั่งลงที่ชุดโต๊ะเหล็กดัดชุดหนึ่งที่ถูกตั้งไว้กลางคุกลับแห่งนี้ โดยที่รอบๆถูกล้อมรอบโดยห้องขังหลายสิบห้องที่ภายในมีนักโทษอยู่หลายคน ส่วนสภาพของแต่ละคนนั้น...คงจะต้องเรีกกว่าตายทั้งเป็น

 " นี่คือนักโทษที่ฝ่าบาทนำมาก่อนหน้านี้พ่ะย่ะค่ะ"

ตุบ!

  ทหารกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาโค้งตัวคำนับราฟก่อนที่ทหารสองคนจะนำตัวชายคนหนึ่งที่มีสภาพไม่ค่อยจะดีนักให้เข้ามานั่งคุกเข่าต่อหน้าราฟ

  ...ชายคนนั้นคือหัวหน้านักฆ่าที่สนมเอกเคยส่งไปสังหารอลันที่ห้าง

 " โฮ่! ไม่เลว" ราฟแสยะยิ้มอย่างปีศาจร้ายด้วยความพึงพอใจ

  เมื่อหลายวันก่อน อลันเอาตัวหมอนี่มาให้เขาตามที่สัญญาไว้ เขาเลยพามันมาทรมานที่คุกลับ ทั้งยังสั่งให้ทหารเน้นไปที่ปากเน่าๆและดวงตาอันน่ารังเกียจของมันหนักๆ...ปากเน่าๆที่กล้าพ่นคำพูดอันแสนโสโครกกับโรส ดวงตาอันน่ารังเกียจที่บังอาจมองโรสด้วยสายตาอันน่าขยะแขยง

  อา...แค่คิดก็อยากจะกระซวกลูกตากับลิ้นของมันออกมาแล้ว

  ไวเท่าความคิด ริมฝีปากบางเฉียบเอ่ยปากสั่งทหาร "ควักลูกตากับตัดลิ้นมันออกมา ทำให้แหลกแล้วยัดใส่ปากมันเอง"

 " พ่ะย่ะค่ะ" ทหารรีบทำตามคำสั่งนั้นอย่างไม่มีอิดออด ทั้งยังทำเสร็จภายในเวลาอันสั้น แสดงให้เห็นถึงความชำนาญเพราะทำแบบนี้มาแล้วหลายครั้ง

 " อืม เอามันไปทรมานต่อ ถ้าตายก็ค่อยใช้ยาเหมือนเดิม" ยาที่เขาว่าคือยาที่จะช่วยให้คนที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมา เหมือนกับยาที่เขากับโรสให้พวกทหารใช้กับเมลโล ซึ่งยานั้น ที่คุกลับแห่งนี้มีอยู่เต็มไปหมด เพราะนักโทษส่วนมากของคุกลับแห่งนี้ล้วนถูกทรมานให้ตายแล้วทำให้ฟื้นขึ้นมาเพื่อทรมานต่อ

 " มาแล้วเหรอ?" ราฟเอ่ยปากถามผู้มาใหม่ที่ถูกทหารคุมตัวเข้ามาให้คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเขา

 " กะ แก! ราฟาเอล!" 

 " หึ! น่าสมเพชจังเลยนะ ลูเซียน" ใช่ คนตรงหน้าราฟตอนนี้คือลูเซียนจริงๆ

  อันที่จริง ลูเซียนยังไม่ตาย...ศพของเขาที่มีคนไปเจอนั้นก็เป็นเพียงศพปลอมๆที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตบตาคนอื่นๆเท่านั้น ลูเซียนตัวจริงอยู่ที่คุกลับแห่งนี้ต่างหาก ส่วนตัวการของเรื่องทั้งหมดก็ไม่มีทางเป็นใครไปได้ นอกจากองค์จักรพรรดิ​แห่งอาณาจักร​เวทมนต์​ผู้ยิ่งใหญ่

  แรกเริ่มเขาก็สั่งให้คนไปพาตัวลูเซียนมา แล้วก็สร้างศพปลอมๆของลูเซียนขึ้นและให้คนเอาศพนั้นไปไว้ที่มุมอับของเมืองเพื่อรอให้คนมาพบ ทุกอย่างล้วนดำเนินการอย่างรวดเร็วและเป็นไปอย่างราบรื่นราวกับพลิกฝ่ามือ...คิดเหรอว่าเขาจะปล่อยคนที่กล้ามายุ่งกับคนของเขาไปง่ายๆน่ะ หึ! ไม่มีทางหรอก!

 " แกพาฉันมาที่ไหน?! ตอบมานะ!" ลูเซียนตะโกนถามเสียงดัง

 " ที่นี่เหรอ? อาณาจักร​เวทมนต์​ไง"

 " อาณาจักร​เวทมนต์? เป็นไปไม่ได้!" ลูเซียนหน้าซีดเผือดไปทันทีที่ได้รับคำตอบ และราฟก็พอใจกับสีหน้าแบบนั้น...สีหน้าที่แสดงออกถึงความหวาดกลัว

 " ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ก็ในเมื่อฉันเป็นผู้ปกครองของที่นี่" ราฟเอนตัวลงพิงกับพนักเก้าอี้พร้อมพูดด้วยท่าทางสบายๆ

 " แกเพ้อบ้าอะไร?! อาณาจักร​เวทมนต์​เป็นขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสอง! แต่แกเป็นแค่เจ้าชายสวะที่ไม่มีใครสนใจ!"

 " หึ! ก็ฉันเนี่ยแหละ ที่เป็นหนึ่งในองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองน่ะ!" ราฟตอบกลับไป แต่ดูเหมือนลูเซียนจะโง่เกินกว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

 " แกอย่ามาพูดบ้าๆนะ! พาฉันกลับไปที่เฟอร์เดียเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างงั้นฉันจะฟ้องท่านพ่อ!"

 " กลับเฟอร์เดีย? ฟ้ององค์​ราชาริโด้? พูดบ้าๆ? หึ! แกมันคงจะเกินเยียวยาแล้วล่ะ"

 " ราฟาเอล! แกอย่ามาเล่นลิ้นนะ!"

 " ก่อนที่แกจะพูดอะไรก็ลองแหกตาดูทหารของที่นี่ดูดีๆซะก่อนแล้วค่อยไม่เชื่อก็ยังไม่สายหรอกนะ" คำพูดของเขาทำให้ลูเซียนเริ่มตั้งสติแล้วลองพินิจดูเหล่าทหารที่คุมตัวเขาเอาไว้ดีๆ ก่อนจะพบว่าคนเหล่านั้นเป็นคนของอาณาจักร​เวทมนต์​จริงๆ และมันก็ไม่มีทางเลยที่คนของอาณาจักร​เวทมนต์​จะออกมานอกดินแดนของตนเองในเวลานี้ และนั่นก็เป็นความจริงที่ตีแสกหน้าเขาอย่างแรง!

 " มะ ไม่จริง! กะ แกต้องทำอะไรแปลกๆแน่ๆ! บอกมานะ! ว่าแกทำอะไร!" ลูเซียนเริ่มที่เริ่มสติแตกพูดตะโกนเสียงดัง

 " เอาเถอะ ฉันเองก็ขี้เกียจจะพูดแล้วด้วย" พูดจบก็สะบัดมือน้อยๆแทนคำสั่ง ก่อนจะมีทหารยกโต๊ะและอุปกรณ์​ทรมานต่างๆมาตั้งไว้ ส่วนลูเซียนที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มครอบงำจิตใจเขาเรื่อยๆโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

 " เริ่มเลย" คำพูดง่ายๆของราฟทำให้ลูเซียนกรีดร้องออกมาเสียงดังราวกับสัตว์​ป่าที่ไร้สติ เพราะทหารหลายคนต่างหยิบอุปกรณ์​ทรมานต่างๆบนโต๊ะมาใช้งานกันอย่างพร้อมเพียงและรู้หน้าที่ ทำให้ลูเซียนที่ต้องพบเจอกับความเจ็บปวดครั้งใหญ่ต้องร้องออกมาเสียงดังอย่างช่วยไม่ได้

  วิธีที่ถูกใช้ทรมานลูเซียนอยู่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับวิธีที่ใช้กับเมลโลมากนัก เพียงแต่จะมีบางอย่างเพิ่มเข้ามาและทำทุกวิธีไปพร้อมๆกัน ไม่ได้ค่อยๆทำเหมือนเมลโล...ทหารสามคนคอยใช้แส้ที่มีหนามแหลมคมเฆี่ยนลงไปบนแผ่นหลังของลูเซียนที่ถูกจับให้นอนควํ่าโดยเว้นจังหวะให้เพื่อนทหารอีกสองคนที่คอยใช้มีดแล่เนื้อบนตัวของลูเซียนไปด้วยทีละน้อยได้ทำหน้าที่ไปด้วย อีกทั้งยังมีทหารอีกบางส่วนคอยถอดเล็บของลูเซียนออกมา และเมื่อเล็บทั้งหมดถูกถอดออก ทหารที่หมดหน้าที่ก็หลีกทางให้เพื่อนอีกกลุ่มใช้ขวานทื่อๆสับลงไปบนนิ้ว แขนและขาของลูเซียน และเพราะขวานนั้นทื่อมาก ทำให้ต้องสับลงไปหลายครั้ง นิ้วหรือแขนขาของลูเซียนจึงจะขาดออกจากส่วนลำตัวและนั่นก็ยิ่งตอกยํ้าความเจ็บปวดให้กับลูเซียนได้เป็นอย่างดี

  อีกทั้งบางครั้งทหารทุกคนก็จะหยุดและถอยออกมาจากร่างที่เต็มไปด้วยเลือดและน่าสยดสยองของลูเซียนเพื่อให้เพื่อนอีกคนคอยใช้นํ้ากรดฤทธิ์​ร้ายแรงสาดลงไปบนร่างของลูเซียนก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ แต่ถึงจะเจ็บปวดแค่ไหน ลูเซียนก็ร้องออกมาไม่ได้ เพราะลิ้นของเขาถูกตัดออกไปโดยมีดทื่อๆได้สักพักแล้ว อีกทั้งยังมีทหารที่นำถ่านร้อนๆและนํ้ากรดมากรอกใส่ปากของเขา และเพราะนํ้ากรดนั้นมีฤทธิ์​แรงมาก สุดท้ายแม้แต่ฟันของเขาเองก็ถูกหลอมละลายให้หายไปด้วย และความกลัวของเขาก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออกไปจนเขามองเห็นเพียงแค่ความมืดมิดอันน่ากลัว และสัมผัสได้เพียงแค่ความเจ็บปวดอันมหาศาลที่เขาไม่รู้เลยว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่ ตอนนี้ความคิดของเขามีเพียงแค่...อยากตาย

  เพราะถ้าจะให้เขาอยู่เพื่อทนรับความทรมานก็ฆ่าเขาให้ตายแบบสบายๆไปเลยยังจะดีกว่า

  แต่แน่นอนว่าราฟเองก็ไม่มีทางยอมให้ลูเซียนได้ตายแบบสบายๆและง่ายๆแน่นอน

 "หึ!" มันจะต้องได้รับผลจากการที่มายุ่งกับคนของเขา

  ที่เขาไม่ทรมานลูเซียนอย่างช้าๆเหมือนตอนที่ทรมานเมลโลก็เพราะว่าเขาอยากให้ลูเซียนได้พบกับความเจ็บปวดรวดร้าว​แบบมหาศาลในทีเดียวจนทนไม่ไหวขาดใจตายไปซะ แล้วหลังจากนั้นเขาก็จะคืนชีพมันขึ้นมาใหม่แล้วทรมานมันให้เจ็บปวดมากกว่าเดิ​ม ซึ่งแบบนี้จะทำให้เขารู้สึกสะใจกว่าการทำให้มันทรมานและค่อยๆตายลงแบบช้าๆ และถ้าลูเซียนตายแบบช้าๆจริง เขาเองก็คงจะไปพบโรสในเร็วๆนี้ไม่ได้แน่

 " อ๊ากก อื้อ! อัก!"

  แล้วสิ่งที่ราฟต้องการก็เป็นจริง เพราะจู่ๆร่างที่มีสภาพแขนขาด้วน เนื้อตามตัวเหวอะหวะเพราะเกิดจากการแล่และเฆี่ยนทั้งยังเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉานที่อาบย้อมพื้นทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นคาวน่าสะอิดสะเอียน​ของลูเซียนก็ได้หมดลมหายใจลงไปกะทันหัน

 " หึ! ความอดทนตํ่าไม่ต่างจากคู่ของมันเลยจริงๆ" ราฟอดจะพูดด้วยนํ้าเสียงเย้ยหยันไม่ได้

  ทหารที่เห็นว่านักโทษคนสำคัญ​ได้หมดลมหายใจไปแล้วรีบนำผงยาที่ใช้ในการคืนชีพมาสาดใส่ลูเซียนอย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องรอให้ผู้เป็นนายสั่ง และนั่นก็ทำให้ราฟรู้สึกพอใจกับทหารที่คุกลับแห่งนี้มากกว่าเดิม

  ทหารที่คุกลับมักจะมีหน้าที่ทรมานนักโทษกันเป็นส่วนมากของหน้าที่ทั้งหมด ดังนั้นพวกเขามักจะโหดเหี้ยม เย็นชาและไร้ปราณี​มากกว่าทหารทั่วไปหลายเท่า

 " อึก! กะ แก! ปะ เป็นไปได้ยังไง?! อ๊ากกก!" ลูเซียนที่ฟื้นขึ้นมาจากความตายกรีดร้องเหมือนคนไร้สติจนทหารที่รู้หน้าที่คนหนึ่งก้าวออกมาแล้วตัดลิ้นของเขาอย่างไร้ปราณีจนเลือดไหลอาบพื้นทับกับรอยเลือดเดิม

 " แกยังจำเมลโลได้มั้ย?" 

 "!!!" คำตอบของราฟคือดวงตาที่เบิกโพลงและเต็มไปด้วยความตื่นตัวของลูเซียน

 " ไว้ว่างๆฉันจะให้คนพาแกไปเจอยัยสัตว์​ชั้นตํ่านั่นละกัน" 

  เขาจะให้คนพาลูเซียนไปเจอยัยตัวสัตว์​นั้น แต่คงจะต้องเป้นตอนที่โรสไม่อยู่ เพราะถ้าขืนพาไปในตอนที่โรสอยู่...ถ้าเธอเหม็นกลิ่นคาวเลือดจนทานข้าวไม่ลงแบบนั้นก็แย่น่ะสิ

  แล้วการทรมานก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง เหล่าทหารของคุกลับยังคงทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งยังมีทหารอีกกลุ่มนำอุปกรณ์​ทรมานชุดใหม่เข้ามาใช้กับลูเซียนเรื่อยๆ ส่วนราฟก็นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดนิ่งๆเพราะในหัวของเขากำลังประมวลผลและคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่

 " เอายามา" ราฟออกคำสั่งทันทีที่คิดได้ และมันก็เป็นช่วงเดียวกันกับที่ลูเซียนเพิ่งจะถูกทำให้ฟื้นคืนชีพ​ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

 " แบบไหนพ่ะย่ะค่ะ?"

 " กระตุ้นอารมณ์ เอาแบบที่แรงที่สุด" เมื่อได้คำตอบ ทหารคนหนึ่งก็รีบไปนำยาที่ราฟต้องการมาทันที

  ตอนแรกเขาก็ว่าจะใช้ยาที่ทำให้เป็นบ้าเหมือนเมลโลอยู่หรอก แต่เขาคิดว่าการใช้ยากระตุ้น​อารมณ์​มันน่าจะเหมาะกับลูเซียนมากกว่า ถึงจะเสียดาย แต่ยาที่ทำให้เป็นบ้าน่ะเอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้เขาอยากเห็นลูเซียนโดนรุมโทรมมากกว่า หึ!

 " จับยัดปากมันเลย" ราฟพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อทหารคนที่ไปนำยาวิ่งกลับมาพร้อมกับขวดยาในมือ

 " พ่ะย่ะค่ะ"

 " ยะ อย่า อะ อา อื้อ!" ลูเซียนที่ถูกจับยากรอกปากพยายามขัดขืน แต่มันก็เปล่าประโยชน์​อยู่ดี ยาเม็ดสีขาวหลายเม็ดถูกจับยัดใส่ปากเขาอย่างไร้ความปราณี จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้น ราฟก็สั่งให้ทหารหยุดการทรมานไว้ครู่หนึ่งเพื่อทิ้งช่วงให้ยาที่เขาสั่งหทารให้จับยัดปากลูเซียนออกฤทธิ์​ ซึ่งมันก็ไม่นานนัก

 " อึก แฮ่กๆ ระ ราฟาเอล! แกเอาอะไรให้ฉันกิน?!" ลูเซียนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ใบหน้าและลำตัวที่เปลือยเปล่าของเขาเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ อีกทั้งมันยังสั่นเทา ลูเซียนเริ่มบิดตัวไปมาอย่างครั่นเนื้อครั่นตัวเพราะเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ

 " ยากระตุ้นอารมณ์...ชนิดที่จัดอยู่ในประเภทเดียวกันกับยาปลุกเซ็กส์" คนถูกถามตอบด้วยนํ้าเสียงเอื่อยๆ แต่ดวงตาสีนํ้าทะเลกลับฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์

 "!!!"

 " คงออกฤทธิ์​ได้ที่แล้วล่ะมั้ง? ตัดมันออกเลย!" ราฟพึมพำกับตัวเองในตอนแรกก่อนจะออกคำสั่งเสียงดังฟังชัดในประโยคต่อมา

  ทหารที่ได้รับคำสั่งก็รีบจับตัวลูเซียนให้นอนหงายเพื่อจะทำตามคำสั่ง ผิดกับลูเซียนที่ไม่รู้ว่า 'มัน'​ ที่ราฟบอกให้ตัดคืออะไร แต่แล้วเขาก็เข้าใจอย่างแจ่มชัดในวินาทีต่อมาที่ทหารคนหนึ่งถือมีดแล้วเดินเข้ามาคุกเข่าลงที่หว่างขาของเขาโดยที่มีทหารอีก4คนคอยตรึงแขนและขาของเขาเอาไว้

 " มะ ไม่! พวกแกจะทำอะไร?!" เขาตะโกนออกมาสุดเสียง ทั้งยังดิ้นรนขัดขืนแรงกว่าครั้งก่อนๆ แต่มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากตอนแรกนัก

หมับ! ฉับ!

 " อ๊ากกกก"

 " หึ! ดีมาก!" ราฟเอ่ยชมขึ้นมาเปราะหนึ่ง ส่วนบรรดาทหารทั้งหลายก็ผละออกมาจากร่างของลูเซียนที่มีเลือดเปรอะเปื้อน​ไปทั่วทั้งร่าง ส่วนร่างของลูเซียนก็นอนกุมแผลตัวเองด้วยความเจ็บปวดที่สุดจะทานทน แต่เมื่อผ่านไปไม่นาน เขาก็ลืมความเจ็บปวดทั้งหมดแล้วเริ่มพุ่งความสนใจไปยังความรู้สึกและอารมณ์​บางอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาแทน

 " อึก ยะ อยาก"

 " ยาดีซะจริง" ราฟพูดออกมาก่อนจะขยับมือเล็กน้อยจนเกิดเป็นประตูมิติที่มีบรรดาศพต่างๆเดินออกมามากมาย และสภาพของศพเหล่านี้ก็แย่กว่าศพที่เมลโลต้องเจอมากมายหลายเท่า ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน​ออกมา

 " เอ้า! รออะไรอยู่ล่ะ?" เพียงคำพูดเดียวของราฟ บรรดาทหารทุกคนก็ถอยออกมายืนกระจายตัวอยู่ห่างๆร่างของลูเซียนทันที ส่วนบรรดาศพทั้งหลายที่รู้หน้าที่ว่าตนเองถูกดรียกมาทำไมก็รีบพุ่งเข้าหาลูเซียนทันที

 " อ๊ากกกก อะ ออกไป! อัก"

  คงจะไม่ต้องบรรยายมาก ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูเซียน

 " แบบนี้ก็เหมาะดี" ราฟหลุดหัวเราะเบาๆ

  เขาคิดไม่ผิดจริงๆที่ใช้ยากระตุ้นอารมณ์​กะบลูเซียนแทนที่จะเป็นยากระตุ้นประสาทที่ทำให้เป็นบ้า เพราะดูแล้ว ตอนนี้ลูเซียนคงจะกำลังรู้สึกดีและทรมานไปพร้อมๆกัน เพราะถึงมันจะได้พวกศพเดินมาช่วยบรรเทาความอยาก แต่มันก็ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ แต่เขาว่าอีกไม่นานหมอนี่ก็คงจะมีเหลืออยู่แค่ความทรมานเท่านั้นแหละ เพราะถึงยังไง เจ้านี่ก็เป็นผู้ชาย และผู้ชายก็จะทรมานได้ง่ายถ้าไม่ได้ปลดปล่อยในเรื่องอย่างว่า อา...แล้วไหนจะตอนที่หมอนี่ได้สติหลังยาหมดฤทธิ์​อีก

  ถ้าเกิดว่าลูเซียนได้สติขึ้นมา ก็คงจะต้องรู้สึกขยะแขยง​ตัวเองน่าดูเลย เพราะหมอนั่นเพิ่งจะ...กับศพเน่ามา หึ! แต่อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้มันจบแค่นี้!



2ชั่วโมงผ่านไป

  ไม่ผิดไปจากที่ราฟคิดไว้เท่าไหร่นัก เมื่อฤทธิ์​ยาหมดลง สติและความรู้ตัวของลูเซียนก็เริ่มกลับมา และนั่นก็ทำให้ลูเซียนกรีดร้องและทำตัวบ้าคลั่งไร้สติเหมือนคนบ้า จนราฟทนไม่ไหวสั่งให้คนนำลูเซียนไปทรมานอีกครั้งจนตาย ก่อนจะออกคำสั่งใหม่อีกครั้งเมื่อลูเซียนถูกทำให้ฟื้นขึ้นมา

 " เอามันไปโยนใส่บ่อพวกสัตว์อสูรเล่นก่อน ฉันขอพักสักหน่อย"

 " พ่ะย่ะค่ะ"

  และแล้วลูเซียนก็ถูกทหารลากไปโยนใส่บ่อสัตว์อสูรตามที่ราฟสั่ง

  บ่อสัตว์อสสูรนี้ก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นบ่อหลุมลึกที่ถูกขุดเอาไว้ใต้คุกลับอีกชั้นหนึ่งสำหรับเก็บสัตว์​อสูรที่จะถูกใช้ในการทรมานนักโทษ แต่ดูท่าว่าลูเซียนจะได้รับสิทธิพิเศษมากกว่าคนอื่น เขาถึงได้ลงไปนอนเล่นกับสัตว์​อสูรหลายๆตัวพร้อมกัน...ใช่ ลูเซียนควรซาบซึ้งที่ตนเองได้รับสิทธิ​พิเศษแบบนี้ และดูท่าว่าเขาคงจะซาบจนต้องร้องไห้ออกมาแน่นอน



สูงขึ้นไปเหนือคุกลับ

 " ทูลองค์​จักรพรรดิ​นี ที่อาณาจักรเฟอร์เดีย ทางพระราชวังมีการประกาศออกมาว่าเจ้าชายลูเซียนได้ถูกลอบทำร้ายจนเสียชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ดพูดขึ้นเมื่อมีพ่อบ้านคนหนึ่งเข้ามารายงานเรื่องนี้กับเขา

 " อืม...ที่นี่มีคุกลับอยู่ด้วยใช่มั้ย?" โรสถามทั้งๆที่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังการทรมานที่เกิดขึ้นตรงหน้า

  ถึงความทรงจำบางส่วนของเธอจะเลือนราง​ แต่เธอก็พอจำได้ว่าที่นี่มีคุกลับอยู่ แต่น่าเสียดายที่เธอเพิ่งจะนึกได้ เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงจะพาเมลโลไปที่นั่นตั้งแต่ตอนแรก แต่ก็เอาเถอะ ไว้อีกสักพักเธอจะให้คนย้ายเมลโลไปไว้ที่คุกลับนั่นละกัน

 " พ่ะย่ะค่ะ แถมเมื่อวันก่อนองค์​จักรพรรดิ​เองก็ทรงพานักโทษชายคนหนึ่งกลับมาที่อาณาจักร แล้วให้ทหารนำตัวนักโทษคนนั้นไปขังไว้ที่คุกลับด้วยพ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ดยังคง​ตอบอย่างลื่นไหล

 " หืม? นักโทษชาย? บังเอิญจริง...หรือว่าจะเป็นลูเซียน?" คราวนี้เธอหันหน้ามาพูดกับคาลเวิร์ด​โดยตรง

 " กระหม่อมไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​ตอบตามความจริง เขาไม่รู้ว่าคนที่องค์​จักรพรรดิ​พามาเป็นใคร จะไปถามคนอื่นก็คงจะไม่ได้ เพราะคนที่เคยเห็นหน้านักโทษชายคนนั้นก็มีเพียงทหารของคุกลับเพียงไม่กี่คน

 " ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ" โรสพูดพร้อมโบกมือไปมาเพราะเธอไม่สนใจเรื่องนั้นจริงๆ

  ถึงยังไง เธอก็มั่นใจว่าคนที่ราฟพามาก็ต้องเป็นลูเซียนแน่ๆ ส่วนที่ว่าพามาทำไม...แค่การที่ลูเซียนถูกพาไปที่คุกลับเธอก็รู้และเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่ที่ราฟไม่บอกเธอก็คงหนีไม่พ้นเหตุผลที่ว่า เขากลัวเธอจะเหม็นกลิ่นเลือดและต้องไปอยู่ในคุกลับอันแสนอับชื้นและเหม็นเน่า แต่ทั้งๆที่เขาเองก็คงจะไม่ชอบที่แบบนั้นเหมือนกัน แต่กลับยอมไปในที่แบบนั้นเพื่อทรมานลูเซียน...เพียงเพราะหวงเธอ

 " อุ๊บส์ คิกคิก" โรสหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 " เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?"

 " เปล่าหรอก" เธอตอบคาลเวิร์ดไปด้วยรอยยิ้มบางๆ

  ว่าที่สามีใครน้า~...น่ารักที่สุดเลย



 " ทูลฝ่าบาท เมื่อครู่กระหม่อมขึ้นไปที่ชั้นบนแล้วบังเอิญได้ยินท่านคาลเวิร์ดทูลแก่องค์​จักรพรรดิ​นี ว่าเมื่อวันก่อนพระองค์​ทรงพาชายผู้หนึ่งมาที่คุกลับ" ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับราฟ

 " แล้วคาลเวิร์ดบอกรึเปล่า? ว่าผู้ชายที่ฉันพามาเป็นใคร?"

 " ไม่พ่ะย่ะค่ะ เพราะท่านคาลเวิร์ดเองก็ไม่รู้ว่าชายที่พระองค์​พามาเป็นใคร ส่วนองค์​จักรพรรดิ​นีก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจหรืออะไรเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ"

 " อืม"

  ถึงจะบอกว่าโรสดูไม่สนใจ แต่เขาก็มั่นใจว่าโรสรู้แน่ ว่าคนที่เขาพามาคือลูเซียน เพราะข่าวของลูเซียนก็คงจะรู้ไปถึงโรสแล้วแน่ๆ แล้วไหนจะนิสัยของเขาที่โรสรู้ดีอีก...แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเมินเฉย ทำเป็นไม่รับรู้ แบบนี้ไม่ใช่ว่าโรสกำลังบอกเขาเป็นนัยๆรึไง? ว่าเขาจะทำอะไรก็ได้...กับผู้ชายที่กล้ามาเกาะแกะเธอ

 "หึ!"

  ผู้หญิงของใครกัน?...น่าจับกดเป็นบ้า




__________(ตัด)

*เพิ่มเติมพิเศษ*

จิ้งจอก: เมื่อคราวที่แล้วมีคนบอกว่านายร้ายเงียบด้วยนะ

อลัน: อะไร? ใครร้ายเงียบ? ฉันเปล่าซะหน่อย

จิ้งจอก: ก็นายอยากจัดงานเลี้ยงที่ลูเซียนตายเองไม่ใช่รึไง? 

อลัน: ...

จิ้งจอก: ยังไงก็เถอะ ไปเรียกฐานความนิยมคืนเอาเองก็แล้วกันนะ

อลัน: เอ๋~ อะไรกันล่ะนั่น?

จิ้งจอก: หรือว่าจะไม่ทำ?

อลัน: ทำก็ได้ ชิ!



*ไม่กล้าตัดเส้นครับ กลัวพัง =_=
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1124 Jenwaree_1037 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 11:44
    มันทั้งดาร์กและฟุ้งฟิ้งไปในเวลาเดียวกัน
    #1,124
    0
  2. #1123 sritong03214 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 10:41
    โห้ยยยยย~อิจอะๆๆๆๆ
    #1,123
    0
  3. #1120 Meemiza (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 17:54
    ออร่าฟรุ้งฟริ้งนี่มันอะไรกานนนน~
    #1,120
    0
  4. #1118 RazeLosT (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:47
    ออร่าสีชมพูที่อยู่ระหว่างสีดำนี่มันอะไรกัน โอ๊ย~~//เขิน
    #1,118
    0
  5. #1117 pi208 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 15:00
    น่าร้ากกกกก
    #1,117
    0
  6. #1116 260749 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 14:43

    ออร่าฟรุ้งฟริ้งนี่มันคืออะไรกัน!!? // ฟินอ่า~~~ เอาอีกๆ // สู้ๆนะคร้าาา

    #1,116
    0
  7. #1115 Sebastian8845 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 13:59
    อ่อร่าชมพูตัดกับดำนี่มันคืออะไรทำไมมันเข้ากันอย่างนี้นะรู้สึกเหมือนฟื้นคืนชีพเลยฮิๆๆๆๆ
    #1,115
    0
  8. #1110 CS_Rabbit (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 10:50
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมาก 555 ทำไมอลันเป็นงี้ละลูก หนูลูกกกกก
    #1,110
    0
  9. #1108 nuticha1011 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 23:09

    .......
    #1,108
    0
  10. #1105 GhostFariy (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:15
    อลันร้ายเงียบว่ะ!555
    #1,105
    1
    • #1105-1 GhostFariy(จากตอนที่ 72)
      23 กันยายน 2562 / 21:16
      ปล.ทำไมเราถึงคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของลูเซียนคือโรสกับราฟ...
      #1105-1
  11. #1104 pi208 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 16:45
    สู้สู้ แอบคิดว่าลูเซียนจะได้ไปเจอกับเมลโล
    #1,104
    0
  12. #1103 nonwiwad (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 22:58
    มาอัพเร็ว​ๆ​นะ​คะ​

    สู้​ๆค่ะ
    #1,103
    0
  13. #1102 NarinGGG (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 20:11

    พี่อลันนนนนน!!!! 55555 พี่ร้ายเงียบมากกก
    #1,102
    0
  14. #1100 Meemiza (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 16:23
    รอได้เสมอค่ะท่าน
    #1,100
    0
  15. #1099 260749 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 11:01

    รออ่านคร้าาาา // สู้ๆนร้าาาา

    #1,099
    0
  16. #1098 chanagarn2002 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 10:05
    รอได้ๆ สู้ๆนะคะ
    #1,098
    0
  17. #1097 Rurikawa (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 04:15
    รอได้ครับไรท์ สู้ๆนะครับ
    #1,097
    0
  18. #1096 65h56 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:30
    แอบร้ายนะเนี่ยยยย แต่ว่าลูเซียนไม่น่าตายจริงราฟน่าจะเอาตัวจริงไปไว้ที่อื่นเพื่อเอาไปทรมานเพราะราฟคงไม่ให้ตายง่ายๆแค่นี้หรอกต้องให้สมกับที่มายุ่งกับโรส
    #1,096
    0
  19. #1095 poopeaoiu (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:30
    ไม่เป็นไรคะ สู้ๆๆนะค่ะ
    #1,095
    0
  20. #1094 zezeuiaz (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:01
    อลันแอบร้าย แต่น่ารัก :)
    #1,094
    0
  21. #1093 pi208 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:18
    สู้สู้ เป็นกลจ.ให้นะค้าาาา ชอบนิยายนี้มากค่าติด1ในห้าเรื่องโปรดของหนูเลยยย
    #1,093
    0
  22. #1092 Sebastian8845 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:53
    ผมว่าศพปลอมเพราะขนาดในสมัยนี้ถ้าทำศพปลอมเนี่ยนๆละไม่ตรวจ DNA จริงๆจังๆก็เเยกยากมากขนาดในสมัยนี้ยังยากเเล้วสมัยนั้นล่ะเเถมคนทำก็จักรพรรติของทุกสิ่งมันเหมือนกับเอาร่างโคลนเเต่ไรวิญญาณมาใส่เลยอะนะเเต่เพราะรายนี้ไม่ได้โดนโทษประหารก็เลยต้องกุเรื่องตายเพื่อให้คนอื่นไม่คิดมาก.....เเล้วพวกเขาก็ไม่คิดมากจริงๆน่าให้พี่อลันเขามาเห็นเนอะว่าราฟคุงทำอะไรมั่งอัดวิดีโอไว้ก็ได้ละเพิ่มให้ดูเขาคงสนุกเเล้วก็กลัวเเปลกๆ55555///สู้ๆกับการสอบนะไรท์ผมเองก็ใกล้ละเหมือนกัน
    #1,092
    0
  23. #1091 nine0535 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:51

    รีบมาต่อเร็วๆนะค้าาา
    #1,091
    0