ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 71 : เก็บหนี้ทวงแค้นแทนคุณ​7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 421 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

*เนื้อหาอาจรุนแรง ซาดิสม์​ และมีความไม่เหมาะสม ผู้อ่านไม่ควรนำไปทำตามหรือคิดว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ควรใช้วิจารณญาน​​ในการอ่าน*



คุกหลวง

พรึ่บ!

  เสียงสะบัดมือ​ดังขึ้นก่อนที่จะมีร่างไร้ลมหายใจปรากฏ​ขึ้นบนทางเดินที่ก่อนหน้านี้ถูกย้อมไปด้วยเลือดของเมลโลแต่ก็มีคนมาทำความสะอาดจนไม่เหลือแม้แต่กลิ่นคาวเลือดแล้ว

 " เห้อ  ตายง่ายซะจริง" โรสบ่นพร้อมขมวดคิ้วน้อยๆด้วยความเบื่อหน่าย แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะยาที่เธอใช้กับเมลโลมันมีฤทธิ์​แรงมาก...ถึงนั่นจะไม่ใช่ยาตัวที่ร้ายแรงที่สุดที่เธอมีก็เถอะ

 " เอาน่า ไว้เราคืนชีพให้เธอก็ได้นี่ จริงมั้ยคะ?" ราฟปลอบร่างเล็กของโรสที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาเหมือนเดิ​ม

 " อืม" เธอตอบรับทั้งที่ใบหน้ายังงองํ้าอยู่ แต่คิ้วเรียวสวยก็คลายออกจากกันแล้ว ส่วนราฟที่เห็นแบบนั้นก็เปลี่ยนมาใช้มือข้างหนึ่งชี้ไปยังเมลโลจนเกิดแสงที่สว่างวาบไปทั่วเหมือนก่อนหน้านี้ที่โรสคืนชีพให้เมลโลครั้งแรก และครั้งนี้ เมื่อแสงหายไป เมลโลก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งตามเดิม

 " กะ-"

ปึก!

 " ไม่ต้องแล้ว ตัดลิ้นมันได้เลย" โรสพูดขึ้นหลังจากที่เมลโลกำลังจะกรีดร้องออกมาแต่ก็โดนทหารที่รู้หน้าที่ใช้เท้าถีบเธอจนล้มหน้าครูดไปกับพื้นก่อนจะใช้ผ้ายัดเข้าไปในปากของเมลโลแทน

 " พ่ะย่ะค่ะ!" ทหารรีบใช้มีดมาตัดลิ้นเมลโลทันที ส่วนคนที่ถูกลงโทษก็ทำได้เพียงแค่ดิ้นรนขัดขืน​อย่างไร้ประโยชน์​ ไม่ต่างอะไรจากก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

 " เอาล่ะ!" โรสพูดพร้อมตบมือทีหนึ่ง

 " ฉันจำได้ว่าเธอชอบนอนกับผู้ชายไปทั่วเพื่อให้ผู้ชายพวกนั้นรัก- ไม่สิ! หลงมากกว่า แล้วเธอก็จะได้ผลประโยชน์สินะ?" มันเป็นคำถาม แต่น่าเสียดายที่คนถูกถามไม่อาจจะตอบได้แล้ว

 " ก็ได้ๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันจะให้เธอนอนกับผู้ชายอีกครั้งเป็นไง? ส่วนคนที่ฉันจะให้เธอนอนด้วย..." โรสเท้าคางกับหนักเก้าอี้แล้วพูดด้วยดวงตาที่พราวระยับ ผิดกับเมลโลที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับไม่มีเลือด แล้วดวงตาของเธอก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า เมื่อเห็นว่ามีศพมากมายโผล่ขึ้นมาจากพื้นส่วนที่ไม่ได้ปูกระเบื้องหรืออิฐ แถมสภาพของพวกมันก็...บางตัวมีนํ้าเลือดนํ้าหนองไหลออกมาจากตัว มีเพียงหนังหุ้มกระดูก บางตัวก็มีพวกหนอนที่จะเกาะอยู่กับศพเกาะอยู่ยั้วเยี้ย​ เสื้อผ้าก็ขาดไม่มีชิ้นดี กลิ่นเหม็นชวนอาเจียนโชยคลุ้งไปทั่ว แต่ที่กล่าวมาก็เป็นเพียงแค่ส่วนเดียวเท่านั้น ยังมีศพอีกมากที่มีสภาพแย่กว่านี้

 " โรส นี่เป็นสัตว์​นะ ถึงจะให้มานอนกับศพก็เถอะ แต่ยังไงศพพวกนี้ก็เคยเป็นคน จะให้สัตว์มานอนกับคน แบบนี้มันก็สัตว์​มันก็สบายน่ะสิ" ราฟก้มหน้าพูดกับคนในอ้อมแขนเพื่อยํ้าถึงสถานะของเมลโลที่ในตอนนี้ เธอไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นเพียงแค่สัตว์​ชั้นตํ่าตัวหนึ่ง

 " จริงด้วย เป็นสัตว์​ก็ควรจะนอนกับสัตว์​นี่นะ" โรสทำหน้าเหมือนเพิ่งจะคิดได้ถึงบางอย่าง ส่วนราฟก็ส่ายหัวน้อยๆ ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมาแล้วขยับเล็กน้อยจนเกิดเป็นประตูมิติ หลังจากนั้นก็มีพวกสัตว์​หน้าตาแปลกประหลาดมากมายเดินออกมา

 " สัตว์​อสูรเหรอ? ไม่เลว" โรสยกยิ้มด้วยความพอใจ

 " ให้รางวัลฉันหน่อยสิ" พูดจบก็ไม่รออะไร เขาโน้มตัวลงไปฉกฉวยริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูโดยที่เจ้าของยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือข้างหนึ่งช้อนท้ายทอยของคนตัวเล็กแล้วขยับให้เขาจูบเธอได้ถนัดมากยิ่งขึ้น ลิ้นหนากวาดนํ้าหวานในโพรงปากเล็กอย่างจะกละตะกลาม ส่วนโรสที่ตั้งตัวได้ก็จูบตอบอย่างดูดดื่มไม่แพ้กัน ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นใหญ่อย่างอาจหาญ

  ทั้งคู่จูบกันดูดดื่มร้อนแรงไม่สนใจบรรยากาศโดยรอบที่มีแต่กลิ่นเหม็นชวนสะอิดสะเอียร ทั้งคาลเวิร์ด​และทหารต่างก็ก้มหน้าลงตํ่าจนชิดอก ถ้าไม่ติดว่าพื้นมีเลือดไหลเปรอะเปื้อนอยู่ พวกเขาก็คงจะลงไปหมอบอยู่กับพื้นแล้ว ขนาดพวกศพไร้ชีวิตกับสัตว์​อสูรจากต่างมิติก็ยังเบี่ยงหน้าหลบ ไม่อยากเห็นภาพที่หวานเลี่ยนตรงหน้า แต่สองผู้สูงศักดิ์​ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ไส่ใจคนอื่นสักเท่าไหร่ เอาแต่ตักตวงความหวานจากอีกคนอย่างไม่อายใคร

 " แฮ่กๆ" โรสหอบเล็กน้อยเมื่อผิมฝีปากของอีกคนถอนออกไป

  จูบกับเขาทีไร เหมือนเธอโดนสูบวิญญาณทุกที

 " ไว้คืนนี้มาต่อกันอีกนะ" ราฟก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของคนตัวเล็กเบาๆพร้อมเป่าลมหายใจร้อนๆรดกกหูเธอทิ้งท้าย

 " อึก พอแล้ว" โรสหลักอกของเขาเบาๆก่อนจะหันกลับมานั่งให้ดีๆเหมือนเดิม ส่วนคนถูกผลักเบาๆก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์​ด้วยความพึงพอใจพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ

 " ผลักมันเข้าไป" โรสพูดด้วยนํ้าเสียงปกติ แต่ทหารกลับรีบดึงตัวเมลโลให้เข้าไปในประตูมิติที่เกิดขึ้นตอนโรสพูดทันที ส่วนพวกสัตว์​อสูรกับบรรดาศพทั้งหลายก็รีบวิ่งกรูตามเมลโลเข้าไปในประตูมิติทันที แล้วประตูมิตินั้นก็ปิดลง

  แต่โรสก็ดันนึกบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน

  เธอคิดว่าวันนี้จะหยุดเล่นแค่นี้ก่อน แต่ถ้าเกิดว่าเมลโลตายขึ้นมากะทันหันในช่วงที่เธอไม่อยู่ แบบนั้นจะเสียเวลาทรมานเมลโลซะเปล่าๆ แล้วเธอหรือราฟก็อยู่ออกคำสั่งให้ทรมานหรือคืนชีพให้เมลโลตลอดเวลาไม่ได้ด้วยสิ ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ

 " เดี๋ยวฉันจะเขียนตารางการลงโทษเจ้าสัตว์​ตัวนั้นเอาไว้ให้ ส่วนพวกนายก็แค่ลงโทษตามวิธีที่ฉันเคยสั่งให้ทำตามวันนี้ก็พอ หรือจะเอาให้หนักกว่านี้ก็ได้ แต่ถ้าการลงโทษส่วนไหนที่เกิดขึ้นในอีกมิติหนึ่งก็ใช้เจ้านี่ซะ" มือเรียวแบออก ก่อนจะมีบางอย่างปรากฏ​ขึ้นมาบนมือของเธอ

  มันเป็นเหล็กแผ่น​รูปร่างกลม ขนาดครึ่งฝ่ามือของโรส ด้​านหนึ่งแบนเรียบ อีกด้านสลักลวดลายนูนตํ่ารูปประตูอันวิจิตร รอบๆมีลวดลายมากมายแกะสลักอย่างอ่อนช้อย​ และมันก็เป็นสีเงินทั้งชิ้น เพราะสร้างจากเหล็กที่ไม่มีสิ่งปนเปื้อนหรืออย่างอื่นผสม

 " กดตรงนี้" โรสเรียกคาลเวิร์ด​ให้มาดูใกล้ๆก่อนจะชี้ให้เขาดูว่าต้องกดตรงไหน "แล้วประตูจะเปิดออก แล้วพวกนายก็แค่ผลักเธอเข้าไป และเมื่อถึงเวลา ประตูมิติจะเปิดออกแล้วส่งเมลโลออกมาเองตามเวลาที่ฉันกำหนดไว้"

 " พ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​รับสิ่งนั้นมาไว้ในมือ

 " ส่วนเรื่องคืนชีพ พวกนายใช้เจ้านี่สาดใส่ร่างของเธอก็พอ" คราวนี้ราฟเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง เขาส่งขวดเล็กๆสีขาวขุ่นที่ภายในบรรจุผงสีขาวเหมือนแป้งเอาไว้ให้กับคาลเวิร์ด​

 " มันจะไม่มีวันหมดง่ายๆ"

 " พ่ะย่ะค่ะ"

 " วันนี้พอแค่นี้ ฉันกับจักรพรรดิ​นีจะไปเดินเล่นต่อแล้ว" ราฟยกร่างของโรสขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะออกตัวเดินไปข้างนอกพร้อมกับคาลเวิร์ด​ ส่วนพวกทหารก็รีบทำความสะอาดคุกหลวงต่อทันที



อุทยานหลวง

 " ให้ฉันเดินบ้างสิ"

 " ไม่เอาหรอก เดี๋ยวจะมีคนบ่นว่าปวดขาแล้วให้ฉันนวดให้"

 " แต่ฉันก็ปวดยู่ดี ถ้านายไม่ให้ฉันเดินออกกำลังกายเลย"

 " ถ้างั้นก็ค่อยเดินตอนขากลับ"

 " ไม่เถียงกับนายแล้ว! เจ้าคนเผด็จการ​เอ๊ย! ชิ!"

  เสียงถกเถียงดังขึ้นเป็นระยะในอุทยาน​หลวง เมื่อจักรพรรดิ​ผู้สูงศักดิ์​ไม่ยอมให้จักรพรรดิ​ผู้เป็นที่รักได้เดินเองบ้างเลย และถึงบทสนทนาจะจบลงด้วยการที่องค์​จักรพรรดิ​นีเบนหน้าไปมองธรรมชาติรอบๆด้วยใบหน้างองํ้า แต่สุดท้ายองค์​จักรพรรดิ​ผู้สูงศักดิ์​อย่างราฟก็ยิ้มออกมาบางๆและยอมปล่อยยอดดวงใจของเขาลงจากอ้อมกอดด้วยความระมัดระวัง​และอ่อนโยนอยู่ดี

 " ตรงนี้มัน..." เสียงหวานเอ่ยอย่างเลื่อนลอยเมื่อเดินลึกเข้ามาในส่วนที่ยังไม่เคยเข้ามาในสวน

 " ส่วนนี้เป็นเขตหวงห้ามที่สมัยก่อนพระองค์​ไม่ยอมให้ใครเข้ามานอกจากกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ" คำพูดของคาลเวิร์ด​ทำให้ราฟและโรสต้องหันมามอง แล้วสองผู้สูงศักดิ์​ก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าทหารและเมดคนอื่นไม่ได้ตามพวกเขาเข้ามาในส่วนนี้

 " เข้าไปอีกหน่อยสิพ่ะย่ะค่ะ"

  ทั้งสองก้าวเดินต่อไปตามคำของคาลเวิร์ด​ จนกระทั่งทั้งสามเดินมาถึงที่แห่งหนึ่ง

 " เห้อ" โรสและราฟถอนหายใจออกมา ก่อนที่ร่างบางจะเดินไปนั่งตรงชิงช้าตัวหนึ่งที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่โดดเด่นท่ามกลางที่โล่งแจ้งแถวนั้น

  ตรงนี้เป็นอีกจุดที่พวกเขาเคยเห็นผ่านความทรงจำที่เคยได้รับมาสมัยที่ตัวเองยังเป็นองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับอะไรพวกนี้ จบเกือบจะลืมไปแล้วว่าที่อาณาจักร​เวทมนต์​แห่งนี้ มีสถานที่ลับระหว่างพวกเขาสองคนและลูกน้องคนสนิทอยู่ มันเป็นลานหญ้าโล่งๆ ผิดกับระหว่างทางมาที่นี่ที่มีแต่ดอกไม้มากมาย แต่ตรงกลางของลานหญ้าแห่งนี้กลับมีต้นไม้ใหญ่ตั้งอยู่ และชิงช้าที่โรสนั่งอยู่ในตอนนี้ก็ห้อยลงมาจากต้นไม้ต้นนี้

 " แทบไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด" โรสพูดพึมพำำ ใช่ มันไม่เปลี่ยนไปจากความทรงจำสักนิด

 " อ๊ะ!" เธอหลุดอุทานออกมาเมื่อชิงช้าที่นั่งอยู่ถูกแกว่งกะทันหันด้วยฝีมือของราฟ

 " ฮ่าๆๆๆ" เสียงหวานหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ส่วนราฟที่เห็นเธอยิ้มก็พลอยยิ้มตามไปด้วย คาลเวิร์ด​ที่เห็นภาพตรงหน้าก็ยิ้มออกมาด้วยเช่นกัน



  พวกเขาอยู่ที่นั่นจนท้องฟ้าเริ่มอาบไปด้วยแสงสีส้มแดงของดวงอาทิตย์​ที่เริ่มจะลับขอบฟ้า ราฟจึงอุ้มขึ้นมาแนบอกแลเวเดินกลับไปยังพระราชวังพร้อมกับคาลเวิร์ด​ เพราะตอนนี้จักรพรรดิ​นีผู้งดงามได้หลับไหล​ไปซะแล้ว

 " คืนนี้พระองค์จะค้างคืนที่นี่มั้ยพ่ะย่ะค่ะ?"

 " ไม่ล่ะ เดี๋ยวพวกที่อยู่ข้างนอกจะลุกขึ้นเต้นกันเป็นไฟเอา ตอนออกมาฉันกับโรสไม่ได้บอกเจ้าพวกนั้นด้วย" 'เจ้าพวกนั้น'​ ที่เขาพูด ถึงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องเป็นพวกอลันและคนที่หอพักแน่

  ซึ่งสิ่งที่เขาพูดไปก็ตรงตามความคิดของเขาทั้งหมดนั่นแหละ บางทีตอนนี้พวกอลันและคนในหอพักอาจจะกำลังวิ่งวุ่นตามหาตัวเขากับโรสอยู่แน่ๆ และถ้าขืนพวกเขาค้างคืนที่นี่จริง ตอนกลับไปมีหวังได้โดนยิงคำถามใส่รัวๆจนตอบไม่ทันแน่ๆ ส่วนคนที่รับกรรมหนักหน่อยก็คงจะเป็นเขา ที่อาจโดนข้อหาว่า...

 " นายจะพาโรสไปไหนมาไหนโดยไม่บอกกันก่อนแบบนี้ไม่ได้นะ!"

  หรือไม่ก็...

 " นายพาโรสไปไหนมา?! ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะเป็นยังไง?!"

  และ...

 " โรสเป็นผู้หญิง! ไปไหนมาไหนกับนายสองต่อสองแบบนี้มันอาจทำให้เธอเสียหายได้นะ!"

  พนันได้เลยว่าเขาอาจจะโดนแบบนี้จริงๆ

 " ถ้าอย่างนั้นฝ่าบาทก็อยู่เสวยอาหารเย็นที่นี่ก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ดพูดขึ้น

 " ได้"

  หลังจากนั้น องค์จักรพรรดิ​ทั้งสองก็ทานอาหารเย็นที่อาณาจักร​แห่งเวทมนต์​ ก่อนจะเดินทางกลับมายังโลกภายนอก โลกที่ไม่มีใครรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของพวกเขา



หอพัก​S
ห้องโถง
18:45น.

 " แน่จริงจับให้ได้สิ!"

 " หน็อย! แน่จริงเจ้าก็อย่าหนีสิ!"

 " ใครจะหยุดหนีให้โง่!"

  เสียงเล็กๆดังขึ้นเป็นระยะพร้อมกับร่างเล็กๆสองร่างของคาร์ลอสกับเนฟที่วิ่งเล่นไล่จับกันไปมา ทำเอาเจ้านายอย่างราฟกับโรสลอบเวียนหัวเมื่อมองตาม

  พอพวกเขากลับมาก็มานั่งเล่นอยู่ที่ห้องโถง ส่วนคนอื่นๆพวกเขาไม่เจอ แต่คิดว่าน่าจะทานข้าวรวมกันอยู่ที่ห้องอาหาร เพราะไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะเห็นคนอื่นๆนั่งรวมกันอยู่ที่ห้องโถงนี่ไปแล้ว

 " โรส! ราฟ!"

 " พวกนายกลับมาแล้ว!"

 " ไปไหนมา?!"

 " พวกเราเป็นห่วงพวกนายแทบแย่!"

  บางทีพวกเขาควรจะขึ้นไปนอนเล่นที่ห้องแทนที่จะมานั่งอยู่ที่ห้องโถงนี่



5นาทีผ่านไป

 " โอเค ถามจบแล้วใช่มั้ย?" โรสพูดขึ้นเมื่อโดนคนอื่นๆยิงคำถามใส่อย่างไม่เว้นช่วงให้เธอตอบเลยแม้แต่น้อย

 "..."

 "​ ข้อแรก ฉันปลอดภัยดี ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียว กินดีอิ่มหนำสำราญ"

 "..."

 " ข้อสอง วันนี้ฉันไปจัดการเรื่องเมลโลมา และคนชั้นตํ่านั่นก็ได้รับบทลงโทษที่สาสมแล้ว"

 "..."

 " ข้อสาม วันนี้ฉันสบายใจมาก! สนุกมากด้วย!"

 "..."

 " และข้อสุดท้าย นายไม่คิดจะช่วยฉันอธิบายหน่อยรึไง?!" คราวนี้เธอหันไปพูดกับคนที่เอาแต่นั่งนิ่งอย่างสบายใจและดูท่าว่าไม่คิดจะช่วยเธออธิบายอะไรเลยแม้แต่น้อย! มันน่าหมั่นไส้จริงๆ!

 " ถึงฉันจะอธิบายยังไง แต่สุดท้ายเจ้าพวกนี้ก็จะถามเธอออยู่ดี ว่าฉันพูดจริงรึเปล่า? ใช่มั้ย?" ราฟหันไปถามพวกอลันในตอนท้าย ส่วนคนถูกถามก็พยักหน้ารับด้วยความซื่อสัตย์จนโรสต้องลอบกลอกตา​มองบน

 " เอาเถอะ แล้วพวกรุ่นพี่ล่ะ?" โรสถามหาบรรดารุ่นพี่คนอื่นๆ เพราะเธอเห็นแต่พวกพี่อลัน แต่ไม่เห็นรุ่นพี่คนอื่นเลยแม้แต่น้อย

 " ผอ.เรียกไปพบตั้งแต่ตอนเย็นแล้วน่ะ"

 " อ่อ"



ครึ่งเดือนผ่านไป
วาซีรอส
11:30น.

 " ข้อนี้มันทำยังไงเนี่ย?!"

 " ข้อ20ใช่มั้ย?"

 " ใช่! โจทย์​อะไรก็ไม่รู้! ซับซ้อนเป็นบ้า!"

 " ใช่มั้ย! ยากสุดๆเลย น่าปวดหัวด้วย! ขนมหวานดีกว่าเยอะ!"

  เสียงโวยวายตามปกติของวิล​ล์และสองแฝดอย่างซีน่อนกับซีเวลดังขึ้นเมื่อวิลล์​เป็นฝ่ายเริ่มพูดว่าเขาทำแบบฝึกหัดข้อหนึ่งไม่ได้พร้อมบ่นอีกเลกน้อย ก่อนที่สองแฝดจะตอบรับอย่างเห็นด้วย

 " อลัน! ข้อนี้มันทำยังไงเหรอ?" วิลล์​หันมาถามเจ้านายของตนแทน แต่คนถูกถามกลับยิ้มแห้ง

 " ฉันคิดเกือบเสร็จแล้ว แต่ตอนทำขั้นตอนสุดท้ายมันดันงงน่ะสิ" แบบฝึกหัดพวกนี้อาจารย์​อเล็กซ์​เอามาให้พวกเขาทำเป็นการบ้านพร้อมบอกว่ามันเป็นหนึ่งในข้อสอบสุดหินในอดีตของวาซีรอสที่มีน้อยคนที่จะทำได้ อันที่จริง ตอนแรกเขาก็คิดว่าคงจะพอๆกับข้อสอบตอนสอบเข้า แต่พอมาดูดีๆกลับยากกว่าหลายเท่าเลยทีเดียว

 " พวกนายลองทำข้ออื่นรอไปก่อนสิ"

 " นั่นสิ พอทำข้ออื่นเสร็จแล้วค่อยมาช่วยกันคิดอีกทีดีกว่า" เกรเทลกับลิลลี่พูดขึ้น

 " แหม เข้า​กันได้ดีจริงนะ สองคนนี้เนี่ย" วิลล์​พูดแซวพร้อมรอยยิ้ม

 " แน่นอน! ก็เขาเป็นเพื่อน เอ๊ย! แฟน เอ๊ย! คนรักกันนี่นา~" ซีน่อนกับซีเวลตอบรับอย่างรู้หน้าที่

 " พอเลยนะยะ!" ลิลลี่ที่เขินจนหน้าแดงพูดเสียงดัง ส่วนเกรเทลทำเพียงแค่ส่ายหัวน้อยๆ

 " ชิชะ! ดูสิเนี่ย ยังจะซึนอีกเหรอ?"

 " รักกันก็บอกมาเถอะน่า"

 " นั่นสิ ใช่มั้ยล่ะ?" สองแฝดกับวิลล์​หันมาถามมาร์ตินกับฮานส์​อย่างคนต้องการแนวร่วม

 " ครับ?"

 "..."

  คนกำลังตั้งใจทำแบบฝึกหัดจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวอย่างมาร์ติน​สะดุ้งพร้อมมองไปยังคนถามอย่างไม่เข้าใจ ส่วนฮานส์​ก็ยังคงก้มหน้าทำแบบฝึกหัดต่อไป

 " หึ! เขาไม่สนใจพวกนายแน่ะ!" ลิลลี่พูดเยาะเย้ย

 " ชิ!"

 " เอาน่า ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลาพักเอาซะก่อนนะ"

 " ครับๆ คุณ​พ่อ~" ทั้งวิลล์​และสองแฝดรวมถึงลิลลี่ต่างขานรับพร้อมพูดหยอกล้อในทำนองเดียวกัน ส่วนอลันก็ส่ายหัวน้อยๆเท่านั้น

 " แล้วพวกนายสองคนเนี่ย คิดจะเงียบไปถึงเมื่อไหร่กัน?" วิลล์​ยังไม่วายหันไปถามโรสกับราฟที่เอาแต่ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดกับใครเพราะเอาแต่ขีดๆเขียนๆตัวอักษรและตัวเลขมากมายลงไปบนกระดาษหลายแผ่น

  เพราะในคาบเรียนวันนี้ ราฟกับโรสดันไปพูดอะไรบางอย่างที่ดูท่าจะเข้าใจยากสำหรับพวกเขาแต่น่าสนใจสำหรับอาจารย์​อเล็กซ์​เข้า เจ้าชายแดนปีศาจและท่านหญิงผู้สูงศักดิ์​จึงต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับ​สิ่งที่ทั้งสองพูดออกไปในชั้นเรียนในวันนี้แล้วก็ข้อมูลเพิ่มเติมของเรื่องนี้ไปส่งอาจารย์​แทน ส่วนแบบฝึกหัดที่คนอื่นๆได้ทำ สองคนนี้ก็ไม่ต้องทำ ส่วนเหตุผล​มันก็มาจากประโยคหนึ่งของอาจารย์​อเล็กซ์

 " แบบฝึกหัดพวกนี้มันคงจะง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากสำหรับพวกเธอสองคน เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องทำ เอาเวลามาเขียนรายงานให้ฉันดีกว่าเยอะ"

  ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก...

  แต่อาจารย์​ครับ ปอกกล้วยเนี่ย ก็แค่ปอกเปลือกแล้วก็อาเข้าปาก ทั้งได้กินทั้งได้อิ่ม แต่ไอ้การทำแบบฝึกหัดเนี่ย...ทั้งต้องใช้สมอง ต้องปวดหัว ต้องเปิดประเป๋า ต้องเอาปากกาดินสอออกมาเขียน...ไม่ใช่ละ

  แต่ก็เอาเถอะ ก็จ้าสองคนนี้มันฉลาดนี่ แบบฝึกหัดพวกนี้ก็คงจะง่ายสำหรับทั้งสองคนนี้อยู่ดีนั่นแหละ

 " แล้วอยากให้พูดอะไรล่ะ?" โรสถามขึ้น

 " ก็..."

 "..."

 " ช่างเถอะ!" สุดท้ายวิลล์​ก็ยอมกลับไปนั่งทำแบบฝึกหัดตามเดิม ทำเอาฝาแฝดกับลิลลี่ก็หัวเราะออกมา ส่วนโราก็กระตุกมุมปากน้อยๆ

 " โรส"

 " หืม?" เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นจากงานที่ทำอยู่อีกครั้ง เพราะมีถึงสองเสียงด้วยกันที่เรียกชื่อเธอพร้อมกัน

  เสียงหนึ่งเป็นของพี่อลัน ส่วนอีกเสียง...

 " ลูเซียน?"

 " หมอนั่นมาทำไมน่ะ?" คำถามนี้ถูกถามขึ้นพร้อมกัน​เมื่อทุกคนหันไปมองตามโรสแล้วพบว่าลูเซียนกำลังตรงมาทางพวกเขา

 " ระ-"

 " ไร้มารยาท! หม่อมฉันเคยบอกเจ้าชายกี่ครั้งแล้ว? ว่าให้เรียกหม่อมฉันว่ายังไง? หรือว่าที่ผ่านมาพระองค์​จะมัวแต่คิดว่าจะเอาใจคู่หมั้นของพระองค์​อย่างไรดีจนสมองฝ่อไปหมดแล้วเพคะ?" คำพูดที่โรสพูดขัดทำเอาลูเซียนหน้าชา ส่วนคนอื่นๆก็ลอบหันหน้าไปคนละทางแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

  ถ้าจะพูดถึงขนาดนี้ ไม่ต้องใช่คำราชาศัพท์​ก็ได้นะ

 " ขะ ขอโทษที" ลูเซียนเอ่ยคำที่ไม่น่าเชื่อออกมา ทำเอาคนที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับสำลักอากาศก่อนจะหันหน้ากลับมามองลูเซียนอีกครั้งด้วยสายตาแปลกๆพร้อมคิดพน้อมกันอย่างช่วยไม่ได้ว่า...

  เจ้าชาย(ไร้อำนาจ)​นี่จะมาไม้ไหน?

 "..."

 " คะ คือว่าฉัน ฉัน"

 "..."

 " ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ" คราวนี้โรสเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ

 " ว่ามาสิเพคะ"

 " ไปคุยที่อื่นได้มั้ย?"

  ดวงตาสีแดงทับทิมลอบสบกับดวงตาสีนํ้าทะเลราวกับกำลังปรึกษากัน ก่อนที่ริมฝีปากอมชมพูจะขยับแล้วเอ่ยเสียงหวานออกมา "ก็ได้"

  เมื่อ​ได้รับคำตอบ ลูเซียนก็เดินนำโรสไปยังพื้นที่ลับตาคนทันที เพราะเรื่องที่เขาต้องการจะพูด​เป็น​เรื่องส่วนตัว จะให้คนอื่นฟังก็ไม่ได้

 " สรุปว่ามีเรื่อง​อะไร?" โรสถามขึ้นทันทีที่ลูเซียนหยุดเดินนำแล้วหันกลับมามองเธอ

 " ฉันขอโทษ" ลูเซียนเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงรู้สึกผิด ส่วนโรสก็ทำเพียงแค่ยืนนิ่งและรอฟังด้วยสีหน้าที่รอคอยว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อไป...ทั้งๆที่เธอเองก็พอจะเดาในสิ่งที่ลูเซียนจะพูดต่อจากนี้ได้อยู่แล้ว

 " ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ตัวกับใจตัวเอง เลยชอบผลักไสแล้วก็ทำให้เธอเสียใจอยู่บ่อยๆ แถมยังเอาแต่ปกป้องเมลโลแล้วก็โทษเธอทุกอย่าง ทั้งๆที่เธอไม่ผิดเลย...ไม่ผิดเลยสักนิด" ลูเซียนพูดด้วยนํ้าเสียงรู้สึกผิด ซึ่งโรสเองก็สัมผัสได้ว่ามันมาจากใจของเขาจริงๆ

 " เรื่องทั้งหมดฉันผิดเองที่ไม่ยอมคิดให้ดีแล้วเอาแต่เข้าข้างเมลโล ฉันมันโง่เองที่ไม่ยอมเชื่อเธอ ฉันขอโทษนะ" มุมปากของโรสกระตุกทันทีที่ได้ฟัง แต่ลูเซียนกลับคิดว่าเธอกำลังดีใจที่เขาพูดขอโทษเธอ

 "..."

 " ฉันรู้ตัวว่าตัวเองทำผิดมามาก แต่เธอ...ยกโทษให้ฉันได้มั้ย?"

 "..."

 "​ อีกอย่าง เมื่อก่อนฉันอาจจะไม่รู้ใจตัวเอง แต่ตอนนี้..."

 "..."

 " ฉันระ-"

ตุบ! ตุบ!

  ประโยคสุดท้ายของลูเซียนหยุดลง เพราะจู่ๆก็มีหินก้อนหนึ่งปามาโดนมือของเขาที่กำลังจะเอื้อมไปจับกับมือของโรส แถมยังมีอีกก้อนที่ขนาดไม่เล็กเท่าก้อนแรกถูกปาไปโดนศีรษะของเขาเองจนเกิดแผลและมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา แถมเพราะเขาไม่ทันได้ตั้งตัว สุดท้ายเจ้าชายผู้หมดอำนาจก็ต้องไปนั่งคลุกฝุ่นอยู่กับพื้นอย่างช่วยไม่ได้

 " ใครมันบังอาจทำฉันที่เป็นถึงเจ้าชาย?!" ประโยคที่แฝงความเกรี้ยวกราดผิดกับนํ้าเสียงอ่อนโยนและรู้สึกผิดก่อนหน้านี้ที่ถูกใช้กับโรสอย่างเห็นได้ชัด

 " ก็แค่เจ้าชายสวะผู้หมดอำนาจ" นํ้าเสียงเย็นชาแฝงแววอำมหิตดังขึ้นก่อนที่ร่างหนาของราฟจะก้าวออกมาจากมุมตึกที่อยู่ห่างจากจุดที่โรสและลูเซียนมาคุยกันราวๆ2เมตร

 " กะ แก!" ลูเซียนชี้หน้าราฟราวกับเห็นผี เพราะก่อนหน้านี้เขาก็มองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามเขากับโรสมา แล้วจู่ๆเจ้าหมอนี่มันโผล่มาได้ยังไง?!

 " ไม่โดนมันจับตัวใช่มั้ย?" ราฟจับมือบางขาวเนียนของโรสที่เกือบโดนลูเซียนจับขึ้นมา ดวงตาสีนํ้าเงินมองสบดวงตาสีแดงทับทิมด้วยความเป็นห่วงแฝงความอ่อนโยน

 " ฉันแทบไม่ได้พูดกับหมอนั่นด้วยซํ้า" โรสยิ้มพลางบิดมือข้างหนึ่งให้พ้นจากการกอบกุม ก่อนจะยกมันขึ้นมาลูบที่แก้มของคนตัวสูงเป็นเชิงหยอกล้อและบอกเป็นนัยว่า...

  นายห่วงฉันมากเกินไปแล้ว

 " โรส!"

พลั้วะ!

  ราฟใช้เท้าเตะเสยคางลูเซียนไปทีหนึ่งด้วยความรำคาญ ส่วนโรสก็หัวเราะออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง ผิดกับลูเซียนที่นอนกุมคางตัวเองพร้อมร้องโอดโอย เพราะแรงที่ราฟใช้มันไม่น้อยเลยทีเดียวสำหรับลูเซียน

 " เธอกลับไปหาเจ้าพวกนั้นก่อนเถอะ"

 " อื้ม"

  ราฟรอจนร่างเล็กๆของโรสหายลับเข้าไปทางมุมอับของตึกที่เขาซ่อนตัวอยู่ตอนโรสกับลูเซียนคุยกัน และเมื่อแผ่นหลังเล็กๆภายใต้เสื้อคลุมชุดนักเรียนของวาซีรอสหายไปจากมุมมองของสายตา รอยยิ้มอ่อนโยนก็หายไป ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาหันกลับมามองคนที่นอนกุมแผลของตัวเองอยู่กับพื้นด้วยสายตาสมเพชปนดูถูกเหยียดหยาม

 " หึ! ถ้าไม่มีสนมเอก นายก็เป็นได้แค่หมาข้างถนน ไม่สิ เศษฝุ่นไร้ค่าเท่านั้นแหละ" คำพูดจี้ใจดำทำให้ลูเซียนกัดฟันกรอดและอดเถียงกลับไปด้วยความโกรธไม่ได้

 " แล้วทีแกล่ะ?! ถึงจะเป็นเจ้าชายลำดับที่1 แต่พ่อของแกก็รักน้องของแกมากกว่าอยู่ดี! สุดท้ายแกก็ไม่มีทางที่จะได้นั่งบัลลังก์​ราชาของแดนปีศาจหรอก! แกเองมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากฉันหรอกนะ!"

 " ไม่ต่าง? นายแน่ใจเหรอ? หึ! งั้นฉันจะบอกอะไรให้นะ"

 " บัลลังก์​แดนปีศาจหรือการเป็นราชาอะไรนั่นน่ะ ฉันไม่ต้องการหรอก เพราะในสายตาของฉัน ของพวกนั้นมันดูไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับเศษหินดินทรายเลย ส่วนไอ้เรื่องพ่อไม่รัก ฉันเองก็ไม่คิดจะสนใจด้วย เพราะคนที่ฉันสนและให้ความสำคัญ...มีแค่โรสคนเดียวเท่านั้น" ราฟแค่นยิ้ม ผิดกับลูเซียนที่เริ่มโกรธแค้นหนักกว่าเดิมเมื่อคำพูดของเขาไม่อาจทำอะไรหรือส่งผลกับราฟได้เลยแม้แต่น้อย

 " แล้วแกมั่นใจได้ยังไง?! ว่าคนที่แกให้ความสำคัญ​จะเลือกแก! เพราะถึงยังไง เธอก็เคยรักฉันมาก่อน! โร-"

พลั้วะ!

 " อัก!"

 "​ อย่าได้บังอาจใช้ปากเน่าๆของแกเอ่ยชื่อของโรสเด็ดขาด" ราฟเอ่ยเสียงเย็นหลังจากที่เพิ่งจะเตะเข้าไปที่หน้าท้องของลูเซียนอย่างจัง

 " อึก!" ลูเซียนที่อยากจะเถียงหรือพูดบางอย่างก็ทำไม่ได้ เพราะตอนนี้เขากำลังเจ็บจากบาดแผลที่ศีรษะ ทั้งยังจุกที่โดนเตะเมื่อกี้ จึงทำได้เพียงส่งสายตาอาฆาตมาดร้าย​และตั้งตัวเป็นศัตรูไปให้ราฟได้เพียงเท่านั้น

 " แล้วก็จำอีกอย่างเอาไว้ในสมองน้อยๆของแกด้วยนะ ว่าโรสคือคนของฉัน และคนที่มายุ่งกับคนของฉันมันก็ไม่เคยมีจุดจบที่สวยหรือดีเลยสักราย" 

 " และถ้าแกยังมายุ่งกับโรสอีก อาหารมื้อสุดท้ายที่แกจะได้กินก็อาจจะเป็นลูกตะกั่วดีๆนี่เอง"




__________(ตัด)

  และนี่ก็คือเหยื่อรายสุดท้ายในบัญชีหนี้แค้นของโรส(หรือของคนเขียน? เอ๊ะ! หรือของนักอ่าน?)

  #ราฟคนขี้หวง

  ขอบคุณ​นักอ่านทุกท่าน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 421 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1240 zezeuiaz (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:37
    สรุปชะนีแรดสะตอล้านไร่ มีดีที่เป็นอาจม จึงดึงดูดแมลงวันมาตอมได้ใช่ไหม
    #1,240
    0
  2. #1089 BlackDragon1495 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 17:59
    อร๊ายยย~ราฟเท่มากอ่ะ!นี่แหละ!ผู้ชายในฝัน!!อยากจับราฟมาทำผั-แค่กๆๆ
    #1,089
    0
  3. #1086 chanagarn2002 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 19:54
    ตั้ลล๊ากกกกกกกก งุ้ยอยากได้บ้างแต่ไม่มีแฟนง่า
    #1,086
    0
  4. #1083 enthalia (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 07:33

    มาต่อเร็วๆน้าาาาา เค้ารออยู่น้า
    #1,083
    0
  5. #1081 260749 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 18:00

    งุ้ยยย น่าร้ากกกกกก

    #1,081
    0
  6. #1080 Noaki (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:09

    คิคิคิสะใจแทนโรสเลยยยค่ะ
    #1,080
    0
  7. #1079 sugusvimvipa (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:19
    ไรต์น่าจะเอาน้ำเกลือหรือน้ำกรดราดตัว.... ไว้ตลอดเวลานร้าคร้า น่าจะสนุกกว่าเยอะ หึหึหึ~~~~^
    #1,079
    0
  8. #1078 Meemiza (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 07:21
    ได้เวลาสนุกแล้วสิ~
    #1,078
    0
  9. #1077 Sebastian8845 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 04:36
    อืมมมมมถ้าจะให้การทรมาณเริ่มต้นเลยพาไปดูสภาพเมโลก่อน5555ละทุบหัวพอมันตื่นทาอีกทีกะอยู่ตรงหน้าเมลโลที่ถูกทรมาณเเต่มีกำเเพงใสๆกันไว้ให้เขาได้เห็นสภาพรอบๆตัวละก็ให้เขาได้เห็นตอนโรสกับราฟ"จูบ"กันอย่างดูดดื่มในเเบบนี้ถ้าจะจูบกันขนาดนี้สี้ไปเลยดีกว่าละเริ่มทำการทรมาณจากง่ายๆก็ประเดิมยาเร่งความรู้สึกละค่อยๆเอาเเส้ฟาดไปเรื่อยๆอ่อยาละลายเกล็ตเลือดด้วยเวลาเบือดออกเเผลมันจะเเสบๆหน่อยละค่อยๆพัฒนาจากเเส้เป็นมีดมีดเป็นดาบละเล่นพิษเบาๆที่ทำให้ปวดเเสบละปล่อยให้มันคันโดยกายปล่อยที่ล็อคสะให้มันเกาทั้งๆที่มีเเผลนั้นเเหละระหว่างทรมาณก็ให้มันดูเมลโล่ด้วยถ้าจะเอาอวาสารอาหารก็ต่อท่อจากสะโพกมันไปที่ปากละยัดยาถ่ายสะ.....อ่อให้มันเห็นเมลโล่ตายละฟื้นขึ้นมาด้วยกะดีนะ...เวลามันตายจะได้รู้ว่า"ไม่มีทางหนีเเม้เเต่ความตาย"ไรงี้ถ้าทรมาณอวัยวะใต้เข็มขัดไรท์คงทำได้อยู่เเล้วเเหละผมไม่ค่อยอยากอธิบายมันสักเท่าไรเดะพอมีคนมาอ่านจะรู้สึกจิตตกกันเปล่าๆ
    #1,077
    0
  10. #1076 65h56 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:44
    เกือบนอนล่ะ ดีมาเห็นก่อนดีใจที่อัพค่าา
    #1,076
    0
  11. #1075 Rurikawa (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:44
    อย่านอนดึกนะครับไรท์ รอตอนต่อไปสู้ๆนะครับบ
    #1,075
    0
  12. #1074 จิ้งจอกเจ้าปัญหา​ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:12
    แฮร่! ขอบคุณ​ครับ!
    #1,074
    0
  13. #1073 nnnapich (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:06
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #1,073
    0