ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 66 : เก็บหนี้ทวงแค้นแทนคุณ​2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 450 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

วันต่อมา
11:50น.


" เป็นอะไรไปเหรอ?" อลันถามแทนคนอื่นๆในกลุ่มเมื่อเห็นน้องสาว(ไม่แท้)​และเพื่อนในกลุ่มทั้งสองคนหยุดเดินกะทันหัน

" พวกนายไปกันก่อน" ราฟตอบทั้งๆที่สายตาของเขากำลังมองไปยังทางเดินเล็กๆมุมหนึ่งที่เป็นทางผ่านไปยังสวนของวาซีรอส

  แล้วราฟกับโรสก็พากันวิ่งเข้าไปในทางเดินนั้นอย่างรวดเร็วจนคนที่เหลือต้องตะโกนไล่หลัง "พวกนายจะไปไหนกันน่ะ?!"

" เอาไงดี?"

" ตามไปกันเถอะ เผื่อมีเรื่องอะไร" เมื่อตกลงกันได้ พวกอลันก็วิ่งไปตามทางที่อีกสองคนวิ่งไปเมื่อครู่



" โอ๊ะ!" โรสส่งเสียงออกมาเบาๆเมื่อเจอคนที่เธอตามมาเป็นคนที่คิดไว้จริงๆ

  เมื่อกี้เธอกับราฟเห็นเมลโลกับลูเซียนพากันเดินเข้ามาที่ทางเดินไปยังสวน แต่เธอกับราฟจะไม่ตามมาเลย ถ้าท่าทางของสองคนนี้ไม่ได้ดูร้อนรนหรือกลัวคนเห็นจนต้องรีบเดินเข้ามาในทางเดินไปยังสวนนี่

  แต่แล้วความคิดของโรสกับราฟก็ถูกหยุดลงด้วยบทสนทนาของคนที่พวกเขาตามมา "เหมือนช่วงนี้เธอหลบหน้าฉันนะ เป็นอะไรรึเปล่า?"

" เปล่าค่ะ" เมลโลก้มหน้าตอบ

  ถึงพวกโรสกับราฟจะแอบและมองดูเมลโลกับลูเซียนอยู่ห่างๆ แต่พวกเขสก็ย่อมได้ยินทั้งสองคนนี้คุยกัน และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อกี้นี้เมลโลจงใจปรับนํ้าเสียงของตนเองให้ดูสั่นและน่าสงสาร

" ไม่จริง! ฉันรู้จักเธอดี เธอกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่? บอกฉันมาเถอะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง" ลูเซียนจับไหล่เมลโลพลางพูดด้วยนํ้าเสียงปลอบโยน

" คะ คือ ฮึก มะ เมลโลกลัวค่ะ ฮือ" เธอปล่อยโฮออกมาจนลูเซียนตกใจและดึงเธอเข้าไปกอด

" เธอกลัวอะไรเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง"

" มะ เมลโลกลัว อึก ว่าจะมีคนมาทำร้ายคุณ​ลูเซียนค่ะ ฮึก ตะ ตอนนี้คุณ​ลูเซียนไม่ใช่องค์รัชทายาทแล้ว"

" เห้อ ก็คิดว่าเรื่องอะไร เธอไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็ยังมี​ศักดิ์​เป็นถึงเจ้าชายที่เกิดจากสนมเอก ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก"

  แล้วทั้งสองก็ยืนกอดกันไม่อายใคร เพราะตอนนี้ใกล้จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว นักเรียนทั้งหลายจึงพากันเตรียมตัวเข้าห้องเรียนกัน แต่เมลโลกับลูเซียนก็คงจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนสองคนกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่ด้วยความเบื่อหน่าย

" เห้อ" ราฟกับโรสถอนหายใจออกมาน้อยๆ

  พวกเขาอุตส่าห์​ตามมาดูเผื่อว่าจะได้เห็นฉากที่คู่รักสุดสวาทปานจะขาดใจคู่นี้ทะเลาะหรืออะไรกันสักหน่อย ไม่คิดว่าจะได้เห็นฉากเดิมๆอย่างเช่นฉากพลอดรักกันกลางที่สาธารณะ​ เหอะ! น่าเบื่อสิ้นดี

  แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้พวกเขาแน่ใจในแผนการ​มากขึ้น...ฟังจากบทสนทนาเมื่อกี้ แสดงว่าช่วงนี้เมลโลกำลังหลบหน้าลูเซียนอยู่ ซึ่งเหตุผล​ที่เมลโลบอกลูเซียนไปนั้น แน่นอนว่าพวกเขาไม่เชื่อ เพราะด้วยนิสัยของเมลโล การที่เธอหลบหน้าลูเซียนก็เป็นเพราะเธอไม่สามารถหาผลประโยชน์​จากลูเซียนที่ถูกปลดจากการเป็นรัชทายาทได้อีกต่อไปแล้ว ทำให้เธอไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับเจ้าชายไร้ตำแหน่ง​อย่างลูเซียนอีกต่อไป แต่เพราะตอนนี่เธอเองก็ยังแสดงออกว่ารังเกียจลูเซียนอย่างชัดเจนไม่ได้ ดังนั้น เมลโลจึงยังคงอยู่กับลูเซียน แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมเท่าเมื่อก่อน

  หึ! และนี่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ...แผนการของพวกเขาสำร็จไปอีกขั้นแล้ว

" เลี่ยนจนอยากจะอ้วกเลยแฮะ" เสียงคุ้นหูพร้อมกับเสียงก้าวเดินของคนหลายคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ไม่ได้ทำให้โรสกับราฟหันกลับไปมอง เพราะพวกเขารู้ดีว่าเป็นพวกอลัน

"..."

"​ นับวันพวกนั้นยิ่งใจกล้านะ/มากอดกันกลางที่สาธารณะแบบนี้" ซีน่อนกับซีเวลพูดต่อด้วยความดูถูก

" ก็ไม่แปลกหรอก คนหนึ่งโง่เง่า ส่วนอีกคนก็หน้าด้านเสียขนาดนั้น" ลิลลี่พูดอย่างไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่นัก

" ช่างพวกนั้นเถอะน่า พวกเราอยู่ด้วยกันก็พอนี่" เกรเทลหันมาพูดหยอกล้อกับลิลลี่จนอีกคนหน้าแดง

" โอ๊ยๆ มดกัดๆ" ซีน่อนกับซีเวลเอามือลูบไปตามตัวพร้อมส่งเสียงราวกับถูกมดกัดจริงๆทั้งที่บนตัวของพวกเขาไม่ทีตัวอะไรเกาะอยู่เลยแม้แต่น้อย ส่วนวิลล์​เองก็ส่งเสียงแซวคู่รักประจำกลุ่มไปด้วย

" หยุดเลยนะ!" ลิลลี่พูดออกมาด้วยใบหน้าแดงกํ่าไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเขินอายหรือความไม่พอใจกันแน่ แต่วิลล์​และสองแฝดก็ยังคงไม่หยุด

" พอดีกว่าครับ คุณ​ลิลลี่เขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว" มาร์ติน​เองก็ร่วมวงด้วยเล็กน้อย

" มาร์ติน​ นายเองก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอ!" ลิลลี่พูดขึ้นอีกครั้ง แต่คนอื่นๆก็ยังคงหัวเราะกันต่อไม่เว้นแม้แต่ฮานส์​

" คิดอะไรอยู่เหรอ?" อลันถามคนสองคนที่ไม่ได้มีใบหน้ายิ้มแย้มเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำหน้าราวกับกำลังขบคิดเรื่องบางอย่างอยู่ ส่วนคนถูกถามทั้งสองก็หันมามองหน้ากันเล็กน้อย

  เมื่อกี้พวกเขาได้ยินลูเซียนพูดถึงสนมเอก...นางสนมเอกนั่นต้องไม่ยอมแน่ ที่ลูกตัวเองถูกปลดแล้วห
ไหนจะมีอลันที่กำลังจะขึ้นเป็นรัชทายาทอีก

 " นายรู้ใช่มั้ย? ว่าต่อไปต้องทำยังไง"

 " อืม แต่พวกนายเองก็ต้องดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ" อลันพยักหน้ารับพร้อมพูดด้วยท่าทางจริงจัง

  เขารู้ดีว่าที่ราฟพูดหมายความว่ายังไง แต่มันก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่จะต้องระวังตัว เพื่อนๆและคนรอบตัวเขาเองก็ต้องระวังตัวเองด้วยเหมือนกัน เพราะมันเสี่ยงมาก ที่คนบางคนอาจจะจับพวกเขาไปเป็นตัวประกัน แถมอีก3วันก็จะถึงพิธีแต่งตั้งองค์​รัชทายาทองค์ใหม่แล้วด้วย ดังนั้น​จึงมีโอกาสสูงมาก ที่พวกคนร้ายจะชิงลงมือในช่วง3วันนี้ก่อนที่เขาจะได้ขึ้นเป็นองค์​รัชทายาทอย่างเต็มตัว

 " แต่ถ้าพวกเราล่อคนพวกนั้นออกมามันจะไม่ดีกว่าต้องมานั่งระแวงเหรอคะ?" โรสถามออกไปพร้อมยกยิ้มบางๆ

 " ล่อพวกนั้นออกมาเหรอ?"

 " เดี๋ยวพวกเราช่วยเอง" ราฟพูดด้วยนํ้าเสียงเจ้าเล่ห์​

  และเพราะบทสนทนานั้น ทำให้ตอนเย็นหลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ และมานั่งเล่นกันที่ห้องนั่งเล่น ราฟกับโรสต้องเรียกคาลอสกับเนฟออกมา แต่...

 " ตัวอะไรน่ะ?"

  เพราะคนอื่นๆยังไม่รู้ว่าโรสกับราฟให้เนฟกับคาลอสเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์​เวทย์​พันธุ์​ใหม่ เมื่อทั้งสองเรียกคาลอสกับเนฟออกมา พวกเขาจึงตกเป็นจุดสนใจเพราะสัตว์​เวทย์​น้อยสุดน่ารักทั้งสองตัว

 " ฝ่า- นายท่าน~"  สัตว์​เวทย์​น้อยที่เพิ่งถูกเรียกออกมาและกำลังจะทักทายกับผู้เป็นนายรีบเปลี่ยนคำเรียกขานเจ้านายทั้งสองทันทีที่ได้รับสายตาพิฆาตกลับมาในตอนที่ทั้งสองกำลังจะหลุดพูดตำแหน่งของเจ้านายออกมา

 " นี่มันตัวอะไรเหรอคะ? ท่านพี่" ลิลลี่หันมาถามโรสทันที

 " สัตว์​เวทย์​ตัวใหม่ของพวกเราน่ะ"

 " ข้าชื่อเนฟาที"

 " ส่วนข้าชื่อคาลอส" ทั้งสองตัวแนะนำตัวต่อทันทีหลังจากที่โรสพูดจบ

 " แล้วมังกรของพวกนายล่ะ?" ฮานส์​ถามขึ้น

 " พวกเราเปลี่ยนสัตว์​เวทย์​น่ะ"

  หลังจากนั้นคนอื่นๆก็ถามเรื่องสัตว์​เวทย์​สุดน่ารักทั้งสองตัวไปอีกสักพักแต่ก็ไม่ได้มีคำถามเรื่องมังกรสองตัวที่พวกเขาเห็นมันในวันสอบเข้าวาซีรอสเลยแม้แต่น้อย เพราะพวกเขารู้ดีว่าราฟกับโรสต้องมีเหตุผล​แน่ ที่เปลี่ยนสัตว์​เวทย์​แบบนี้ และมันก็เป็นความจริงอีกที่ทุกคนไม่รู้ว่ามังกรที่พวกเขาเคยเห็นกับสัตว์​เวทย์​น้อยสุดน่ารักบนตักของโรสกับราฟในตอนนี้เป็นตัวเดียวกัน

 " พวกท่านเรียกพวกเรามาทำไมเหรอ?" เนฟถามขึ้นเมื่อคุยเล่นกับคนอื่นๆไปได้สักพัก

 " ไปส่งของให้ฉันหน่อย" โรสพูดพลางหยิบบางอย่างออกมา มันคือม้วนกระดาษและตราบางอย่าง

 " ตราประจำอาณาจักรเฟอร์เดีย?" ตราที่โรสและราฟได้เป็นรางวัลจากองค์​ราชาริโด้เพราะการปรุงยาเพิ่มพลังเวทย์​(อ้างอิงจากตอนวันเกิดรัชทายาท2)​

 " ท่านพี่อยากจะฝากจดหมายหรืออะไรไปให้ท่านพ่อมั้ยคะ?" โรสไม่สนใจใบหน้าตื่นตะลึงของคนอื่นๆ แต่กลับหันไปถามพี่ชายทั้งสองของเธอ

 " อ่อ ถ้างั้นรอแป็บหนึ่งนะ พวกพี่ขอไปเขียนจดหมายก่อน" พูดจบ แดนและคริสก็รีบไปหยิบปากกาและกระดาษในหนึ่งมาเขียนบางอย่างทันที และไม่นานนัก กระดาษที่ทั้งสองเขียนก็ถูกม้วนและผูกจนเรียบร้อย ก่อนที่กระดาษสองใบและตราสีทองอันลํ้าค่าอีกอันจะถูกจับไปห้อยที่คอของคาลอส

 " เอาไปส่งให้ท่านพ่อที่คฤหาสน์ หรือไม่ก็ส่งให้เซบาสเตียนก็ได้ นอกนั้นห้ามส่งให้ใครเด็ดขาด"

 " รับทราบ!" สิ้นเสียงตอบรับ คาลอสและเนฟในร่างสัตว์​เวทย์​น้อยทั้งสองก็รีบวิ่งกระโดดออกไปทางหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้ทันที

 " น้องส่งจดหมายอะไรไปให้ท่านพ่อเหรอ?" คริสหันมาถามน้องสาว

  จดหมายที่เขาและแดนเขียนส่งให้ท่านพ่อใช้กระดาษแผ่นเดียวกัน แต่สิ่งที่ถูกผูกเข้ากับสัตว์​เวทย์​ของราฟนั้นมีกระดาษสองใบและตราของอาณาจักร​เฟอร์​เดีย

 " โรสมีเรื่องที่ต้องให้ท่านพ่อช่วยน่ะค่ะ" โรสตอบพร้อมยิ้มบางๆ แต่คนอื่นๆกลับขมวดคิ้วสงสัยเสียนี่

 " ไว้อีกไม่นานทุกคนก็รู้เองแหละค่ะ" โรสพูดอีกครั้งก่อนที่ทุกคนจะแยกไปทำธุระของตัวเองต่อ ส่วนโรสกับราฟก็ยังคงนั่งทำหน้าครุ่นคิดบางอย่างต่อไป

  จดหมายที่โรสส่งไปให้ดยุควาเรนเซียนั้นเป็นจดหมายขอความช่วยเหลือจริงๆ และที่เธอต้องให้คาลอสกับเนฟไปส่งให้ก็เพราะมันจะปลอดภัยมากที่สุด...ในโลกนี้การส่งจดหมายหากันจะใช้บุรุษไปรษณีย์​หรือไม่ก็สัตว์​อย่างพวกนก แต่มันก็ต้องใช้เวลามากพอสมควร แถมตอนนี้ก็เป็นตอนกลางคืนด้วย แต่ธุระของโรสนั้นเป็นเรื่องด่วน ยิ่งลงมือได้รวดเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี และที่สำคัญ​ เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ​ ถ้าใช้การส่งจดหมายแบบทั่วไป มันมีโอกาสสูงมากที่แผนการของโรสจะถูกคนอื่นล่วงรู้ ดังนั้นการใช้สัตว์​เวทย์​ของตัวเองในการส่งจึงดีที่สุด เพราะถึงจะมีคนมาชิงจดหมายไปจากคาลอสกับเนฟระหว่างทาง...มันแน่นอนอยู่แล้ว ว่าโอกาสที่คนทั่วๆไปของโลกนี้จะเอาชนะสัตว์​เวทย์​ของ​จักรพรรดิ​ทั้งสองได้นั้น เป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์​เดียว

1ชั่วโมงผ่านไป

 " พวกเราไปพักผ่อนก่อนนะ"

 " ถ้างั้นพวกเราไปด้วย"

 " แล้วรุ่นพี่ไม่ไปพักเหรอครับ?"

 " อ่อ พวกเราขอคุยงานอะไรกันอีกหน่อยล่ะกัน พอดี​ว่าช่วงนี้มีงานสำคัญ​เข้ามาน่ะ"

 " ถ้างั้นก็รีบทำแล้วรีบขึ้นไปพักนะครับ โหมงานมากไปก็ไม่ดี"

 " ขอบใจมาก"

  เมื่อคนบางส่วนรํ่าลากันเรียบร้อย พวกอลันก็เดินตามโรสกับราฟไปพักทันที ก่อนจะแยกกันที่บันได เพราะห้องของโรสกับราฟนั้นอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของห​อพัก แต่เมื่อมาถึงชั้นบนสุด โรสกับราฟไม่ได้แยกกันกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องของโรสเพื่อรอคาลอสกับเนฟ และมันก็ไม่นานสักเท่าไหร่นัก

 " ท่านดยุคฝากจดหมายมาให้ด้วยค่ะ" เนฟชี้ไปยังกระดาษสองใบที่ห้อยคอของตัวเองอยู่ก่อนที่โรสจะแกะมันออกมาดูใบหนึ่งแล้วยิ้มออกมา 

  พ่อจะจัดการให้ แต่ลูกต้องระวังตัวและดูแลตัวเองให้ดีนะ
ด้วยรักจากพ่อ

 " พ่อตาฉันรักเธอดีนะ" ราฟชะโงกหน้ามามองก่อนจะพูดออกมา แต่คำพูดของเขาก็ทำเอาโรสต้องกลอกตาไปมาด้วยความหมั่นไส้ ราฟที่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมา

 " แล้วก็หลังจากที่พวกเราออกไปจากอาณาเขตของที่นี่ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งด้วยครับ" คาลอสพูดต่อส่วนราฟกับโรสก็ลอบหันหน้ามามองกันเล็กน้อย ถึงไม่บอกว่า 'คนกลุ่มหนึ่ง'​ ที่คาลอสว่ามาคือคนกลุ่มไหน แต่พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องหมายถึงกลุ่มนักฆ่าแน่ๆ

 " หลังพ้นอาณาเขตของวาซีรอสเลยเหรอ?" สิ่งที่ได้โรสรับกลับมาคือคำยืนยันจากคาลอส ทำเอาเธอลอบยิ้มออกมา

  นังสนมเอกนั่นดูท่าว่าจะอยากกำจัดพี่อลันมาก ถึงได้ให้คนมาคอยล้อมวาซีรอสไว้เพื่อคอยหาโอกาสที่จะกำจัดพี่อลัน นี่ถ้าส่งคนเข้ามาในวาซีรอสได้ก็คงทำไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่วาซีรอสมีการคุ้มกันแน่นหนามาก เพราะที่นี่ถือเป็นโรงเรียนชั้นปลายอันดับ1 การจะส่งนักฆ่าเข้ามาในนี้จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย แต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็อีกล่ะนะ คนของสนมเอกคงไม่ได้มีฝีมือมากขนาดนั้นหรอก

 " ขอบใจมาก สองสามวันนี้พวกนายจะออกมาเล่นข้างนอกบ้างก็ได้นะ"

 " จริงเหรอ?" คาลอสกับเนฟถามต่อด้วยดวงตาเป็นประกาย

 " จริง" สิ้นเสียงของราฟ มังกรผู้อยู่มาหลายแสนปีหรืออาจจะมากกว่านั้นในร่างของสัตว์​เวทย์​ตัวเล็กก็ส่งเสียงดีใจออกมาทันทีจนผู้เป็นนายของทั้งสองอดส่ายหัวน้อยๆไม่ได้



วันต่อมา
17:30น.
ห้าง

 " ว้าว! อันนั้นอะไรน่ะ?!"

 " ไหนๆ จริงด้วย ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยแฮะ" เสียงเจื้อยแจ้วของฝาแฝดและวิลล์​ดังขึ้นเมื่อเจอของที่ตนไม่เคยเห็น

 " นี่ๆ พวกเราไปดูร้านนั้นก่อนนะ" แล้วฝาแฝดก็วิ่งไปโดยไม่รอคำตอบจากคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

 " นายไม่ไปด้วยเหรอ?" อลันหันมาถามองครักษ์​ของตนที่ไม่ได้วิ่งไปกับฝาแฝดสุดแสบประจำกลุ่มทั้งๆที่เมื่อกี้เขายังส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่เลย

 " ฉันยังต้องคุ้มครองนายอยู่" วิลล์​ส่ายหัวปฏิเสธ

 " เห้อ นิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรหรอก แถมร้านนั้นก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ด้วย เดี๋ยวฉันกับคนอื่นๆรออยู่ตรงนี้แหละ" แต่วิลล์​ก็ยังคงยืนนิ่งจนอลันต้องขอให้มาร์ตินลากองครักษ์​ของตนไปยังร้านที่ซีน่อนและซีเวลเพิ่งจะวิ่งเข้าไป จนตอนนี้เหลือเพียงแค่อลัน และโรสกับราฟเท่านั้นที่ยืนอยู่กลางห้าง เพราะฮานส์​กับเกรเทลและลิลลี่แยกไปเข้าร้านค้าอื่นในห้างตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

  วันนี้พวกเขามาเที่ยวห้างที่อยู่ใกล้กับวาซีรอสหลังจากเลิกเรียนกัน ซึ่งคนต้นคิดก็คืออลัน...ถึงจะบอกว่ามาเที่ยวก็เถอะ แต่จริงๆแล้วมันเป็นการทำตามแผนการของคนบางคนมากกว่า ส่วนการเที่ยวเล่นนั้นเป็นของแถม

พรึ่บ!

 " กรี๊ดดดด!"

 " เฮ้ย!"

 " ช่วยด้วย! มีนักฆ่า!"

 " หนีเร็ว!"

  เสียงกรีดร้องและความวุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อจู่ๆมีกลุ่มคนชุดดำแต่งตัวมิดชิดหลายสิบคนปรากฏ​ตัวขึ้นกลางห้างพร้อมกับอาวุธ​และพลังในมือพร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ และนั่นก็ทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนชุดดำกลุ่มนี้ต้องเป็นนักฆ่าอย่างแน่นอน และมันก็ไม่นับว่าแปลกอะไร ที่นักฆ่าเหล่านี้ไม่ได้สนใจความวุ่นวายรอบข้างและไม่ได้ทำอะไรใคร เพราะเป้าหมายของพวกมันก็คือบุคคลที่กำลังถูกล้อมอยู่ในตอนนี้ต่างหาก

 " ถวายพระพรว่าที่องค์รัชทายาท ไหนๆท่านก็จะตายแล้ว พวกเราก็มาสนทนากันสักหน่อยเถอะ" คนชุดดำคนหนึ่งที่น่าจะเป็นหัวหน้าพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงกวนประสาท

 " ในเมื่อรู้ว่าฉันเป็นใครก็ยังกล้าอีกนะ" อลันตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

 " แหม~ เจ้าชายอลาโน่ ท่านก็ต้องเข้าใจ อาชีพอย่างพวกเรา ถ้าไม่กล้าแล้วจะได้เงินเหรอ? ยิ่งเป็นคนตำแหน่งสูงๆอย่างท่านก็ยิ่งได้กำไรงาม"

 " อ่อ จริงด้วยสิ ฉันก็ลืมไป แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันนะ ว่าอาชีพนักฆ่าเนี่ย ต้องเก่งเรื่องการพูดการจาด้วย เป็นอะไรที่ยุ่งยากน่าดูเลย อาชีพนักฆ่าเนี่ย" อลันยังคงพูดพร้อมยิ้มต่อไป แต่โรสกับราฟที่กำลังยืนพิงราวเหล็กกั้นและได้ยินในสิ่งที่อลันพูดก็ลอบพยักหน้ากับคำพูดของเขาเบาไ

เป็นนักฆ่าไม่ง่ายเลยจริงๆนั่นแหละ

 " เจ้าชายพูดถูกแล้ว พวกเราก็เป็นเหมือนคนขายของ เวลาเจรจาตกลงราคากับลูกค้าก็ต้องใช้คำพูดในการเพิ่มราคา" หัวหน้านักฆ่าพูดออกมาพร้อมพยักหน้าก่อนจะหน้าชาเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

 " นั่นสินะ ดังนั้น พวกนายก็อาจจะเก่งแต่ปาก ส่วนฝีมือก็คงจะไม่ได้เรื่องสินะ" 

 " แก! ไอ้เจ้าชายสวะ! จะตายอยู่แล้วยังจะมาปากเก่งอีกนะ!"

 " เจ้าชายสวะ? นี่ๆ ถ้าจะด่าก็ด่าแค่ฉันคนเดียวสิ ไม่เห็นจะต้องไปด่าน้องชายของฉันเลย"

 " อุ๊บส์!" โรสหลุดหัวเราะออกมา

  พี่อลันเห็นยิ้มๆแบบนั้น แต่พอเข้าจริงแล้วใช่ย่อยเลยแฮะ 'ไม่เห็นจะต้องไปด่าน้องชายของฉันเลย'​ งั้นเหรอ? อาณาจักรเฟอร์​เดียมีเจ้าชายแค่สองคนและเจ้าชายคนโตก็คือพี่อลัน ดังนั้นพี่อลันจึงมีน้องชายแค่คนเดียว และนั่นก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนที่ถูกพาดพิงย่อมต้องหมายถึงลูเซียน!

 " เธอ! ยัยท่านหญิง!" คราวนี้หัวหน้านักฆ่าหันใบหน้าที่ต็มไปด้วยความโกรธเคืองมามองโรสที่กำลังหัวเราะน้อยๆอยู่

 " หึ! หัวเราะไปเถอะ เดี๋ยวเธอกับเพื่อนของเธอแล้วก็เจ้าชายอลาโน่ก็จะได้ตายแล้วไปอยู่ด้วยกันแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

 "..."

 " น่าเสียดายนะ ถ้าเกิดว่าผู้ว่าจ้างไม่ได้สั่งให้ฆ่าเธอด้วยแล้วล่ะก็..." มันเว้นไว้และใช้สายตาบางอย่างมองโรสแทน และนั่นก็ทำให้ใบหน้าของราฟกระด้างลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีนํ้าทะเลลึกไร้อารมณ์​ยิ่งดูเย็นเยียบมากกว่าเดิมจนน่ากลัว ร่างหนาแผ่รังสี​บางอย่างออกมาจนนักฆ่าหลาทุกคนเผลอถอยหลังไป ไม่เว้นแม้แต่หัวหน้าของพวกมัน

 " เมื่อกี้นายบอกว่าจะฆ่าเพื่อนของฉันด้วยใช่มั้ย?" อลันถามเปลี่ยนเรื่องเมื่อรับรู้ถึงรังสีบางอย่างและคิดว่าเสียเวลากับการคุยเล่นมากพอแล้ว

 " โอ๊ะ! ใช่ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันจะบอกให้สักหน่อย พวกฉันน่ะสะกดรอยตามพวกแกมาตั้งนานแล้ว และพวกเพื่อนๆของเจ้าชายที่แยกออกไปก็คงจะถูกเพื่อของฉันสังหารไปแล้วด้วย เหลือแค่พวกแกสามคนนั่นแหละที่ยังอยู่ แต่อีกไม่นานก็คงจะไม่อยู่แล้วล่ะ"

 "..."

 " เป็นอะไรไป? พูดไม่ออกเลยเหรอ?" แต่อลันพยักเพยิดหน้าให้นักฆ่าทั้งหมดหันไปมองตาม ก่อนจะพบกับ...

 " อย่าขยับ! พวกเราล้อมพวกแกเอาไว้หมดแล้ว!"

  ทหารมากมายราวๆร้อยคนพากันกรูเข้ามาจับเหล่านักฆ่าทั้งหลายกดลงกับพื้น แต่แน่นอนว่าเหล่านักฆ่าทั้งหลายต้องขัดขืนและพยายามต่อสู้ แต่ด้วยฝีมือที่ห่างชั้นและจำนวนที่ต่างกัน เหล่านักฆ่าทั้งหลายจึงถูกจับกดลงกับพื้น บ้างก็ถูกมัดรวมกัน เหลือเพียงแค่หัวหน้านักฆ่าเท่านั้นที่ยืนมองทุกสิ่งด้วยความตื่นตะลึงปนมึมงง กว่าจะรู้ตัวอีกที เหล่าเพื่อนพ้องของตนก็ถูกจับเอาไว้หมดแล้ว แถมยังมีทหารยืนล้อมรอบเอาไว้อย่างแน่นหนาอีก

 " พะ พวกแก! นี่มันอะไรกัน?!"

 " ก็หมายความว่าพวกเรารู้แผนการของพวกแกมาตั้งแต่แรกแล้วยังไงล่ะ" เสียงของทหารคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏ​ตัวของหัวหน้าหน่วยงานทหารลับ

 " เจ้าชายทรงไม่ได้รับบาดเจ็บใช่มั้ยพ่ะย่ะค่ะ?" 

 " อืม ฉันปลอดภัยดี" อลันตอบไปก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าใต้ผ้าคลุมของหัวหน้านักฆ่าที่เขาคาดว่าน่าจะกำลังตื่นตระหนกอยู่ก่อนจะพูดอย่างอย่างออกมา "เพื่อนของนายที่ไปฆ่าเพื่อนของฉันใช่พวกนั้นรึเปล่า?"

 " ปะ เป็นไปได้ยังไง?!" มันพูดออกมาเสียงดังเมื่อเห็นเพื่อนของตนเองที่แยกออกไปฆ่าคนอื่นๆในกลุ่มของอลันถูกทหารจับกุมตัวไว้ แถมด้านข้างยังมีเพื่อนของอลันอีกด้วย

 " มาแล้วๆ" ซีน่อนกับซีเวลพูดเสียงสดใสพร้อมวิ่งโร่มาแต่ไกลพร้อมกับถุงขนมเต็มไม้เต็มมือ ส่วนมาร์​ตินที่คล้ายว่าจะกลายเป็นพี่เลี้ยงของสองแฝดไปแล้วก็เดินตามมาด้วยสภาพที่ในมือมีแต่ถุงขนมเต็มไปหมด ตามมาด้วยวิลล์​ที่ในมือเองก็มีถุงขนมแต่ก็แค่สองถุงเท่านั้น

 " โอ๊ะ! นี่สินะ นักฆ่าที่พวกนายบอก" ซีน่อนกับซีเวลพูดออกมาเมื่อเห็นเหล่านักฆ่าชุดดำถูกกดติดกับพื้น

 " บอก? นี่มันยังไงกันแน่?!"

 " ไหนๆก็เห็นแก่ที่เขากำลังจะได้เข้าคุกหรือไม่ก็โดนลงโทษ พี่อลันก็บอกเขาหน่อยเถอะค่ะ" โรสหันไปพูดกับอลัน ส่วนอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ

 " ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าจะต้องมีคนส่งนักฆ่ามาหาฉันแน่ และแน่นอนว่าฉันคงไม่นึกเพี้ยนมาเดินเที่ยวเล่นให้ตัวเองเสี่ยงต่อการตกเป็นเป้าแล้วโดนฆ่าหรอกนะ"

 " แล้วทำไม?"

 " นั่นก็เป็นเพราะสิ่งที่โรสแล้วก็ราฟบอกกับฉัน" คราวนี้ทุกคนถึงกับหันไปมองยังเจ้าของชื่อทั้งสอง เพราะพวกเขารู้เพียงแค่สิ่งที่เกี่ยวกับแผนการ แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนต้นคิด ส่วนคนถูกจ้องมองก็ทำเพียงส่งยิ้มมุมปากไปให้หัวหน้านักฆ่าที่กำลังหน้าซีดอยู่เท่านั้น

" สองคนนี้บอกฉันว่าถ้าล่อตัวการออกมากำจัดเลยจะดีกว่าการที่ต้องมามัวระแวงว่าตัวเองจะเป็นอันตรายเมื่อไหร่ ดังนั้น เมื่อวานนี้โรสเลยส่งจดหมายไปให้ดยุควาเรนเซียช่วยจัดการเกี่ยวกับการเรียกใช้งานหน่วยงานทหารลับโดยใช้ตราประจำอาณาจักรเฟอร์​เดียเพื่อให้พวกเขาคอยตามคุ้มครองและรอเวลาออกมาจัดการคนที่ต้องการทำร้ายพวกเรา แล้วเราก็เริ่มแผนการกันวันนี้ นั่นคือการที่พวกเราออกมาจากวาซีรอสเพื่อให้พวกนายชะล่าใจว่าตอนนี้พวกเราไม่ได้รับการคุ้มครองอย่างแน่นหนาแล้ว และลงมือออกมาฆ่าพวกเราเสีย" อลันหยุดเพียงแค่นี้

 " แล้วสุดท้ายพวกนายก็หลงกลจริงๆเสียด้วยสิ" เกรเทลพูดต่อ

 " แหม~ ท่านพี่ของฉันเนี่ยฉลาดจริงๆเลยนะคะ" ลิลลี่เดินไปกอดแขนโรส

 " พาตัวกลับไปที่พระราชวังให้หมด เรื่องนี้เราต้องให้เสด็จพ่อจัดการ" อลันหันไปสั่งกับหัวหน้าหน่วยทหารลับ

 " หึ! ลอบสังหารว่าที่องค์​รัชทายาท โทษค่อประหารสถานเดียว ถ้าอย่างงั้นก็ฉันก็ขอตายไปกับว่าที่องค์​รัชทายาทก็แล้วกัน!" หัวหน้านักฆ่าพูดออกมาก่อนจะหยิบมีดที่ซ่อนไว้ในเสื้อพุ่งไปหาอลัน เพราะมันไม่ได้ถูกจับกดติดกับพื้นหรือถูกมัด และเพราะตอนนี้ทุกคนอยู่ห่างจากอลันมากเกินไปจึงไม่มีใครช่วยเขาได้แน่นอน และเพราะหัวหน้านักฆ่าพุ่งเข้าไปไวมากโดยที่อลันไม่ทันได้ตั้งตัว จึงกลายเป็นว่า...

ปัง! ปัง! ตุบ!

 " อ๊ากกกกก!"

 " ระ ราฟ"

  เสียงปืนดังขึ้นสองครั้งพร้อมกับเสียงล้มลงของหัวหน้านักฆ่าที่กรีดร้องออกมาอย่างโหยหวนเพราะถูกยิงเข้าที่หัวเข่าทั้งสองข้างทำให้มันทรงตัวไม่อยู่และล้มลงไป จนเมื่อทุกคนได้สติ จึงมองไปตามวิถีกระสุนและพบว่าคนที่ยิงลูกปืนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจ้าชายจากแดนปีศาจอย่างราฟ ทำเอาคนอื่นๆเผลออุทานชื่อเขาออกมา ส่วนพวกทหารบางคนก็เผยสีหน้าแปลกๆออกมา

  ก็ใครมันจะไปคิดว่าเด็กอายุ17จะกล้ายิงปืนใส่คนอื่นได้โดยที่ยังทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร

 " วันหลังก็ระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อย" ประโยคนี้ดังออกมาจากปากของชายหนุ่ม​ที่ในตอนนี้ในมือยังคงถือปืนสีเงินวาวเอาไว้อยู่

 " เอาตัวไปเถอะ"

 " พ่ะย่ะค่ะ"

  หลังจากนั้นนักฆ่าหลายสิบคนก็จากไปพร้อมทหารทั้งหมด ทุกอย่างจึงกลับเข้าสู่สถานการณ์​ปกติอีกครั้ง

 " ไม่เป็นไรใช่มั้ย?" วิลล์​เข้ามาถามอลันดูอีกครั้งและเขาก็สบายใจขึ้นเมื่อได้รับคำตอบ

 " ฉันไม่รู้มาก่อนว่านายจะใช้ปืน" อลันหันมาถามราฟที่เดินเข้ามาหาเขาพน้อมกับโรส

 " ก็แค่ฝึกเอาไว้"

 " แล้วนายไม่กลัวรึไง? เมื่อกี้นายเพิ่งจะทำร้ายคนไปนะ" เกรเทลถามต่อ

 " ก็แค่ทำร้ายไม่ได้ฆ่า และที่สำคัญ​ มันจำเป็น ถ้าอลันเป็นอะไรขึ้นมาเดี๋ยวโรสจะรู้สึกแย่" ทันที่ที่ประโยคนี้ดังขึ้น คนที่ได้ฟังก็รู้สึกคลื่นเหียนอยากอาเจียนกะทันหัน

ทำไมพวกเขาเหม็นกลิ่นความรัก?

 " นักฆ่าพวกนั้นคงจะโดนประหารสินะคะ?" โรสหันมาถามเปลี่ยนเรื่องแทน

 " ใช่ หลังจากบังคับให้มันพูดถึงคนบงการก็คงจะถูกประหารกันหมดทุกคน" อลันตอบไป

 " ถ้างั้นฉันขอตัวหัวหน้ามันได้มั้ย?" ราฟพูดเสียงเย็น

  เขาต้องคิดบัญชี​กับเจ้านั่นที่กล้าใช้สายตาอันน่ารังเกียจของมันมองโรส

 " เดี๋ยวฉันจะลองขอเสด็จพ่อให้"

 " ขอบใจ"

  หลังจากนั้นอลันก็หันไปเรียกคนที่เหลือทันที เพราะมันถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องกลับหอพักกันแล้ว แต่ภาพที่เขาเห็นก็ทำเอาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะ...

 " อร่อยใช่มั้ยล่ะ?"

 " อะ อา"

 " กินเข้าไปอีกสิ"

 " ฮ่าๆๆ"

 " นายก็กินด้วยสิ"

 " เอ๊ะ! ผมด้วยเหรอครับ?"

 " ใช่!"

 " ตะ อั่ก!"

  มันเป็นภาพที่ดูมีความสุขและตลกไปพร้อมๆกัน เมื่อฝาแฝดต่างพากันจับขนมที่ซื้อมายัดใส่ปากของฮานส์​จนหมอนั่นพูดอะไรออกมาไม่ได้ ส่วนมาร์ตินก็หัวเราะออกมา แต่แล้วเขาก็หัวเราพไม่ออกเมื่อตนเองก็ถูกจับขนมยัดใส่ปากด้วยเช่นกัน




__________(ตัด)

  ขออภัยที่หายไปนาน(มาก)​ พอดีช่วงนี้ติดสอบ และผลก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจ(มาก)​เพราะผมได้ท็อปเกือบทุกวิชา มีแค่สองวิชาที่ได้ที่2 และที่สำคัญ...

  ช่วงนี้ผมติด 'ปรมาจารย์​ลัทธิมาร'​ หนักมาก ล่าสุดเพิ่งไปสอยหนังสือเล่ม1มา (ถือว่าเป็นรางวัลให้ตัวเองที่สอบได้คะแนนดี)

ขอบคุณ​นักอ่านทุกๆท่านครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 450 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1303 nightdiamond (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 13:23
    ไรท์คะเหมือนกันค่ะ
    #1,303
    0
  2. #1051 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 14:47
    มันน่าจะไม่มช่แค่นี้หรอก
    #1,051
    0
  3. #881 N-Numwan29 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 02:06
    ไรท์คะ!!! หนูก็ติดปรมาจารย์ลัทธิมารเหมือสกันค่ะ!!!! ซีรีย์สนุกมากๆเลยค่ะไรท์ได้ดูรึเปล่า?
    #881
    1
    • #881-1 snerry(จากตอนที่ 66)
      20 ตุลาคม 2562 / 21:31
      เหมือนกันๆ
      #881-1
  4. #872 furuku.... (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 10:57

    รออค่ะะ เราก้อติดไรท์ ฟินมากกก

    #872
    0
  5. #871 Lalaland332221 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 13:45
    รออออออออ
    #871
    0
  6. #869 pi208 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 09:24
    ดีงามเหลือเกินมาอไวๆนะค้าาา
    #869
    0
  7. #865 GhostFariy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 20:44

    ดีงามพระรามแปดค่าาาาาาา
    #865
    0
  8. #863 -Tangmo_- (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 09:01
    ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ ติดตามนะคะ~ // ติดปรมาจารย์ลัทธิมารเกมือนกันค่ะ5555 ติดงอมแงมเลอออ
    #863
    0
  9. #862 numb09 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:09
    เบื่อความรักกกกกกกเหม็ยๆ
    #862
    0
  10. #861 โลลิค่อน (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 19:14

    มาต่ออีกเถอะค่ะ
    อยากอ่านแล้วววววว
    #861
    0
  11. #857 โอ้มิสเตอร์~ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 12:58

    เหม็นความรัก

    #857
    0
  12. #856 vivnalove123 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:05

    ติดเหมืินกันเลยไรท์~~~
    #856
    0
  13. #855 Nessy9397 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:53

    ติดเหมือนกันค่ะ
    #855
    0
  14. #853 Mikaze_Ai (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:32

    เราก็ติดเหมือนกันค่ะ ตอนนี้อยากให้ถึงอาทิตญืหน้าไวๆเลย เมะss2จะมาแล้ว
    #853
    0
  15. #852 |ทานเกลือ| (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:30
    ราฟหึงแรงจริงๆ
    //ติดกันถ้วนหน้าจริงๆ
    เพราะเค้าเองก็ติด;-;
    #852
    0
  16. #851 ku_ro (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:21

    ติดเรื่องนี้กันถ้วนหน้า555 ทั้งซีรีย์

    อนิเมะ มังงะ เเละนิยาย //รอไรท์วนไปป
    #851
    0
  17. #849 AmmYAnna (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:05
    ติด same ค่ะ55
    #849
    0
  18. #848 kirino88 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:53
    ไรต์ก็ติดหรอคะหนูนะดูทั้งซีรี่ย์ อนิเมะ เลยคะรอวันจันทร์ อังคารพุธ ซีรีย์ถึงจะลง
    #848
    0
  19. #847 baimon2003 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:43
    รอตอนต่อไปครับ
    #847
    0
  20. #846 fayrich1 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:42
    ไรท์ ทำร้ายมากเราตกตั้ง2วิชา คณิต วิทย์
    คณิตได้20เต็ม30
    วิทย์ได้24เต็ม30
    เราตกอาาา
    #846
    4
    • #846-2 AmmYAnna(จากตอนที่ 66)
      3 สิงหาคม 2562 / 16:05
      ไม่ตกนะ ผ่าน60%คือ18อ่า
      #846-2
    • #846-3 _GRIMER PP_(จากตอนที่ 66)
      3 สิงหาคม 2562 / 20:15
      ติดเหมือนกันค่ะ ชอบหวังอี้ป๋อมากกก (หลานวั่งจี,หลานจ้าน)แต่กูเว่นอู่เซี่ยนเหมือนกัน แต่ยังไม่ได้สอยนิยาย รอหนจบอยู่
      #846-3
  21. #845 Ferrier (เฟริเรียร์) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:39
    กรี๊ด!!!!!! ไรท์ติดหรอคะ!? เราก็ติดเรื่องนี้มากไป!!!!!!!//นิยายสนุกมากค่ะ! รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #845
    2
    • #845-1 จิ้งจอกเจ้าปัญหา​(จากตอนที่ 66)
      3 สิงหาคม 2562 / 21:00
      ผมติดมาสักพักแล้วครับแล้วหลังจากนั้นก็...ตามดูไปเรื่อยๆจนลากยาวเลย5555
      #845-1