ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 65 : เก็บหนี้ทวงแค้นแทน​คุณ​1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 462 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

  หลังจากเช้าอันแสดสดใสและเต็มไปด้วยรอยยิ้มของใครบางคนได้ผ่านพ้นไป ทุกคนก็กลับไปอาบนํ้าทำธุระส่วนตัวกันจนเรียบร้อยแล้วลงมารวมตัวกันอีกครั้งในตอนเที่ยงที่ห้องรับประทานอาหารเพื่อทานอาหารเที่ยง แต่แล้วช่วงบ่ายก็เกิดเหตุ​ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อมีทหารจากพระราชวังมาเรียกตัวอลันกับวิลล์​กะทันทันหัน แต่คนที่ไปกลับมีมากกว่านั้น ทำให้ในตอนบ่าย ปราสาทหอพักของห้องSเหลือนักเรียนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

  และในที่สุด เช้าอันแสนแสนสดใสของการเรียนวันแรกของสัปดาห์​ก็เวียนมาถึง และยังคล้ายว่าจะได้ยินเสียงร้องโอดครวญ​ว่าไม่อยากเข้าเรียนของนักเรียนบางคนดังขึ้นมาให้ได้ยินเป็นระยะ แต่ที่ดังกว่านั้นก็คงเป็นข่าวบางอย่าง

 " นี่! พวกนายได้ยินข่าวใหม่รึยัง?"

 " อ่อๆ เรื่ององค์รัชทายาทใช่มั้ย?"

 " ใช่! ได้ยินมาว่าเจ้าชายลูเซียนถูกปลดจากตำแหน่งน่ะ จริงรึเปล่า?"

 " เรื่องนี้เรื่องจริงแน่นอน"

 " เมื่อวานนี้องค์​ราชาทรงเรียกประชุมด่วน ให้ขุนนางทุกคนมาที่ห้องโถงเพื่อเป็นพยานแล้วประกาศปลดองค์​ชายลูเซียนตอนนั้น หลังจากนั้นก็ทรงออกคำสั่งแต่งตั้งเจ้าชายอลาโน่ขึ้นเป็นองค์​รัชทายาท แถมยังทรงจะจัดงานพิธีให้เจ้าชายอลาโน่ในอีก7วันด้วยนะ!"

 " เอ๋! แล้วแบบนี้เจ้าชายลูเซียนไม่โกรธ​ตายเลยรึไง?"

 " โกรธสิ! พ่อฉันเล่าให้ฟังว่าเจ้าชายลูเซียนโกรธ​มากจนพุ่งเข้าไปจะทำร้ายเจ้าชายอลาโน่ที่เป็นพี่เชียวนะ แต่โชคดีที่ทหารกักตัวเจ้าชายลูเซียนไว้ทัน แต่สุดท้ายเจ้าชายลูเซียนก็คลุ้มคลั่งแล้วกระอักเลือดออกมา"

  นั่นคือบทสนทนาของนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ตั้งวงคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนนักเรียนกลุ่มอื่นก็ไม่ต่างกัน ข่าวเรื่องการปลดองค์​รัชทายาทลูเซียนแล้วแต่งตั้งเจ้าชายอลาโน่ขึ้นเป็นแทนแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

 " กลายเป็นข่าวใหญ่จริงๆด้วยแฮะ" วิลล์​พูดขึ้น ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนเพื่อรอเวลาเข้าเรียน

 " แถมเจ้าพวกนั้นก็ใส่สีตีไข่ได้ยอดเยี่ยมจริงๆ" ฝาแผดพูดขึ้น เมื่อวานพวกเขาเกือบทุกคนเองก็อยู่ในห้องโถงเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในการปลดลูเซียนด้วยเช่นกัน

  แต่นักเรียนพวกนั้นก็พูดเกินจริงไปไม่น้อย อย่างเรื่องที่ลูเซียนพุ่งเข้าไปทำร้ายอลันแล้วก็คลุ้มคลั่งกับกระอักเลือดนั้นไม่เป็นเรื่องจริงแม้แต่น้อย ถึงเจ้านั่นจะแสดงว่าโกรธอย่างชัดเจน แต่ก็ยังฉลาดมากพอที่จะไม่ทำเรื่องอะไรแบบนั้นต่อหน้าเหล่าขุนนางและองค์​ราชา

 " เสียดายที่เมื่อวานพวกนายไม่ได้ไปด้วย" วิลล์​หันมาพูดกับโรสและราฟ เพราะเมื่อวานนี้ทุกคนในกลุ่มนั้นได้อยู่ในห้องโถงประชุมในตอนที่ลูเซียนถูกปลดกันจนหมด ไม่เว้นแม้แต่ฮานส์หรือมาร์ติน​ แต่โรสกับราฟนั้นปฏิเสธที่จะไปด้วย ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะนิสัยของสองคนนี้ก็ป็นที่รู้กันดีว่าไม่ชอบอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆโดยไม่จำเป็น

 " อืม" โรสกับราฟไม่ได้ตอบรับอะไรมากนัก เพราะตอนนี้ในมือพวกเขานั้นมีกีต้าร์​และคีย์​บอร์ด​อยู่...พวกเขากำลังแต่งเพลง

 " ท่านพี่?" ลิลลี่เรียกโรสเมื่อเธอสังเกตเห็นบางอย่างจนโรสหันมามองเธอด้วยความสงสัย

 " ที่คอของท่านพี่..."

 " น้องไปโดนอะไรมาน่ะ" เมื่อมองตามจุดที่ลิลลี่บอก ทุกคนก็พบว่าที่ลำคอของโรสมีรอยบางอย่างอยู่

 " เอ๊ะ?" โรสส่งเสียงออกมาเล็กน้อยก่อนจะรับกระจกพกมาจากลิลลี่

  และเมื่อ​เธอลองเอียงคอและส่องกระจกดู โรสก็รู้ตัวทันทีว่าที่ลำคอของตัวเองมีรอยแดงที่เกิดจากใครบางคนอยู่ และนั่นก็ทำให้เธอหันไปมองคนที่ทำรอยไว้โดยอัตโนมัติ​

 " หึ!" ราฟหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 " คงจะถูกแมลงกัดเมื่อคืนล่ะมั้ง?" โรสพูดแก้ตัวออกไปทันที

  มันไม่ใช่รอยแมลงหรืออะไรทั้งนั้นแหละ แต่เป็นรอยที่ราฟทิ้งไว้บนตัวเธอเมื่อวันหยุดสองวันก่อน รอยพวกนี้คงต้องรอสักสามสี่วันถึงจะหายไป เธอจึงต้องทาครีมเพื่อปกปิดรอยพวกนี้ แต่ดูเหมือนว่าเมื่อเช้าเธอจะลืม

 " ระวังตัวหน่อยสิ ถ้าเป็นแมลงมีพิษจะแย่เอา" ฮานส์​พูดออกมา ส่วนโรสก็พยักหน้ารับ

 " พวกเราไปซื้อขนมก่อนนะ" ซีน่อนกับซีเวลพูดขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปทางโรงอาหารทันที แต่คราวนี้สองแฝดลากมาร์ติน​ไปด้วย คาดว่าน่าจะให้มาร์ตินไปช่วยถือของ

 " ดูเจ้าพวกนั้นสิ" วิลล์​ส่ายหัวน้อยๆ ส่วนคนอื่นๆก็หัวเราะออกมา

 " โรซาเรีย!!"

  เสียงแหลมบาดแก้วหูดังแหวกอากาศมาทำให้พวกอลันหันไปมอง แต่เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกกลับไม่ได้หันไปมองเลยแม้แต่น้อย

 " เมลโล?"

  อา...จริงด้วยสิ เมลโลเป็นคู่หมั้นของลูเซียนนี่นะ ถ้าลูเซียนถูกปลดก็จะส่งผลกระทบไปถึงยัยนี่ด้วย พวกเขามัวแต่สะใจเรื่องลูเซียนจนลืมยัยนี่ไปเลย

 " ยัยโรซาเรีย!!" คนที่เคยทำตัวบอบบางมาตลอดกรีดร้องเสียงแหลมเมื่อตนเองไม่ได้รับความสนใจ

 " อะไร?" โรสปิดสมุดที่กำลังแต่งเพลงแล้วหันไปมองคนที่กำลังทำตัวเป็นปลาใกล้ตาย

  น่ารำคาญ​ แถมคนรอบๆก็เริ่มหันมามองแล้วด้วย

 " แกใช่มั้ยที่ทำให้คุณ​ลูเซียนถูกปลด!" ก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก

 " คุณ​ลูเซียนของเธอถูกปลดแล้วทำไมมันถึงเกี่ยวกับฉัน?"

 " อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะยะ! ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับแก! หึ! แกอิจฉาฉันสินะ ที่ฉันได้เป็นถึงคู่หมั้นขององค์​รัชทายาท เป็นว่าที่ราชินีในอนาคต แกก็เลยทำให้คุณ​ลูเซียนถูกปลดเพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นราชินี!"

 "..."

 " ตอบมาสิ!"

 " เธออ่านนิยายมากไปรึเปล่า?" โรสตอบพร้อมขมวดคิ้ว ทำไมยัยนี่ถึงได้คิดไปไกลขนาดนั้น

 " แก-"

 " เดิมทีตำแหน่งรัชทายาท​มันก็ไม่ใช่ของลูเซียนอยู่แล้ว หมอนั่นได้รับมาโดยบังเอิญ​ และการปลดเขามันก็สมควร เพราะเขาทำให้ตำแหน่งรัชทายาทและราชวงศ์​เฟอร์​เดียต้องแปดเปื้อน"

 " ใช่! แล้วจู่ๆเธอมากล่าวหาท่านพี่ของฉันได้ยังไง?!" ลิลลี่พูดขึ้นบ้าง

 " ไม่จริง! ยัยโรสต้องอิจฉาฉันแน่ๆ! ถึงได้ทำแบบนี้! แกเองก็คงจะอิจฉาฉั-"

เพี๊ยะ!

 " ยัยเมลโล! พอได้แล้ว! ถึงเธอจะเป็นเจ้าหญิง! แต่โรสกับลิลลี่ก็ดป็นถึงท่านหญิงคนสำคัญ​ของอาญาจักรเฟอร์​เดีย! ระวังเรื่องคำพูดคำจาด้วย! เธอกำลังทำให้อาณาจักและราชวงศ์​วินเซนต์ต้องแปดเปื้อน!" เกรเทลที่ทนไม่ไหวลุกขึ้นมาตบเมลโลไปฉาดใหญ่จนอีกฝ่ายหน้าหันพร้อมพูดออกมาด้วยความเดือดดาล

 " ท่านพะ-"

เพี๊ยะ!

 " เกรเทลเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าอย่าเรียกเขาว่าพี่!" คราวนี้เป็นลิลลี่บ้างที่ลุกขึ้นมาตบเมลโล การตบทั้งสองครั้งจากเกรเทลและลิลลี่ทำให้คนที่อยู่รอบๆต่างลอบสะใจกันเป็นทิวแถว

 " กรี๊ดดดดด!" 

  เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปอย่่างที่หวัง เมลโลก็กรีดร้องเสียงแหลมบาดแก้วหูจนพวกอลันทนไม่ไหว

  ฮานส์​ที่เดิมเป็นคนไม่ชอบเสียงดังลุกขึ้นมาก่อนจะหยิบยาบางอย่างยัดลงไปในปากของเมลโลและปิดปากเธอไว้ไม่ให้เธอคายออกมาจนในที่สุดเมลโลก็เผลอกลืมมันลงไป ฮานส์​จึงผละออกมาก่อนจะรีบไปหยิบนํ้ามาล้างมือทันที

 " อะ อึก! กะ แกทำอะไรฉัน!" เมลโลที่กำลังจะกรี๊ดออกมาอีกรอบแต่ก็กรี๊ดไม่ออกหันมาถามเสียงดัง แต่เสียงที่ออกมานั้นช่างเบาบางเหลือเกิน

 " มันไม่ทำให้เธอตายหรอก" ฮานส์​พูดออกมา ยาที่เขายัดใส่ปากยัยนี่ก็เป็นแค่ยาที่ทำให้การทำงานของกล่องเสียงลดลง ทำให้พูดเสียงดังหรือกรี๊ดไม่ได้ไปอีกสักพัก

 " ยัยโรซาเรีย! แกอิจฉาฉันสินะ! ถึงได้สั่งให้คนพวกนี้ทำแบบนี้กับฉัน! แกอิจฉาที่ฉันได้ใจคุณ​ลูเซียน! แกอิจฉาที่ฉันเป็นที่รักของทุกคน! แกเลยใส่ร้ายฉัน! แกมันก็แค่ท่านหญิงขี้อีจฉา" เมลโลในตอนเป็นเหมือนคนบ้าไร้สติที่เอาแต่โทษโรส ดังนั้น ไม่ว่าใครจะทำอะไรเธอ เธอก็พร้อมจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้โรสอย่างไม่สนว่านั่นจะเป็นความผิดของโรสหรือไม่

 " เห้อ" โรสถอนหายใจออกมา ดูท่าว่ายัยนี่จะกู่ไม่กลับแล้ว

 " โรสมีอะไรให้ต้องอิจฉาเธอล่ะ? ครอบครัวหรอ? ก็ไม่ เธอมันก็แค่ลูกที่เกิดมาจากความผิดพลาด แม่เสีย ส่วนองค์​ราชาแห่งวินเซนต์ คนที่เธอคิดว่าเป็นพ่อ แต่จริงๆอาจจะไม่ใช่ เขาก็ไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าเธอมองไม่ออก งั้นฉันก็จะบอกให้ ความรู้สึกที่องค์​ราชาแห่งวินเซนต์​มีต่อเธอมันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแค่ความรู้สึกผิด ซึ่งในขณะที่เธอเป็นแบบนั้น โรสเขาเกิดมาจากความรัก เธออาจจะเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก แต่เธอก็มีพี่ชายและพ่อที่รักเธอ

  หรือว่าเรื่องฐานะ? เธออาจจะเป็นเจ้าหญิง ส่วนโรสเป็นท่านหญิง แต่เธอมันก็แค่เจ้าหญิงที่มีชาติกำเนิดไม่แน่ชัด เผลอๆฐานะเจ้าหญิงนั่นมันอาจจะไม่ใช่เธอก็ได้ แต่โรส เขาเป็นถึงลูกสาวของดยุคผู้ยิ่งใหญ่กับดัชเชสที่เป็นอัจฉริยะ​ของยุค เป็นหลานสาวขององค์​ราชาเผ่าเทพและองค์​ราชาเผ่าปีศาจ มีสายเลือดของราชวงศ์​ทั้งสองเผ่าไหลเวียนอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย ผิดกับเธอที่มีแค่เข็มกลัดอันเดียวเพื่อยืนยันฐานะ

  หรือว่าเรื่องคนรอบข้าง? ก็ไม่อีกนั่นแหละ โรสมีพวกเราเป็นเพื่อนอยู่แล้ว และเธอก็ไม่ใช่คนที่สนใจสายตาของคนอื่น ดังนั้นต่อให้ทุกคนในโรงเรียนจะรังเกียจโรส แต่ฉันก็เชื่อว่าเธอจะไม่สนใจ เพราะเธอมีพวกเรา​อยู่แล้ว และนั่นก็ทำให้โรสผิดกับเธอที่สนใจแต่สายตาคนรอบข้าง เอาแต่อิจฉาคนที่ได้ดีมากกว่า" อลันร่ายยาว ส่วนคนอื่นก็พยักหน้ายืนยันอย่างพร้อมเพียงด้วยท่าทางมุ่งมั่น ไม่ฉายแววลังเลเลยแม้แต่น้อย

  พวกเขาพร้อมยืนเคียงข้างโรสเสมอ ต่อมห้ต้องถูกคนรอบข้างตราหน้าก็ช่าง

 " ทีนี้เธอก็ควรเข้าใจได้แล้วนะ" โรสที่เมื่อกี้แอบยิ้มออกมาน้อยๆกับคำพูดและท่าทางของพวกอลันหันมาพูดกับเมลโลต่อด้วยนํ้าเสียงเย็นชา

 " แก!" เมลโลที่ทำอะไรไม่ได้ยืนชี้หน้ามาทางโรสและพวกอลันด้วยหลายอารมณ์​พร้อมกระทืบเท้าอย่างขัดใจ แล้วแล้ว...

 " อุ้ย! มือลื่น"

 " พวกแก!"

  เมลโลหันหลังไปหาผู้มาใหม่ที่แสร้งทำนํ้าหวานสีแดงหกใส่เธอ ไม่สิ เรียกว่าสาดใส่เธอตรงๆจากด้านหลังจะดีกว่า

 " ไปซื้อขนมกันมาถึงไหนเนี่ย?" วิลล์​ถามผู้มาใหม่อย่างซีน่อนและซีเวล

 " คนเยอะน่ะครับ" มาร์ติน​ตอบพร้อมยิ้มเจื่อนทั้งๆที่ในมือถือขนมอยู่เต็มไปหมด และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าขนมเหล่านั้นเป็นของใคร

 " แย่จัง นํ้าหกไปแล้ว" ซีน่อนทำหน้าบึ้งเล็กน้อย ราวกับเมื่อสักครู่เขาไม่ได้เป็นคนเอานํ้าของตัวเองสาดใส่เมลโล

 " พวกแก!"

 " อ๊ะ!​ มือฉันลื่น!" คราวนี้เป็นซีเวลที่เอาเค้กในมือพุ่งไปโปะใส่หน้าของเมลโลจน...

 " ฮ่าๆๆๆๆ"

 " แฝด ฮ่าๆๆ พวกนายมันสุดยอด"

 " ดูยัยนั่นสิ!"

 " อุ๊บส์! ตลกชะมัด"

  เสียงของนักเรียนรอบๆดังขึ้นมาประสานกับพวกอลัน

 " อะ อึก" เมลโลที่พยายามจะกรี๊ด​ออกมาแต่ก็กรี๊ดไม่ได้เพราะยาของฮานส์​รีบวิ่งออกไปทันที แต่ดูเหมือนว่าซีน่อนกับซีเวลจะยังไม่พอใจ พวกเขาจึงใช้ขนมของตัวเองปาไล่หลังเมลโลไปอีกคนละชิ้น

 " เอ่อ...นั่นมันของที่พวกคุณ​จะทานกันไม่ใช่เหรอครับ?" มาร์ติน​ท้วงเมื่อเห็นคนรักขนมหวานเผลอขาดสติแล้วใช้ขนมของตนเองไปทำเรื่องบางอย่าง

  ตัวเขาเองไม่ได้เห็นใจเมลโลแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้เป็นห่วงเมลโลแม้แต่น้อย กลัวก็แต่คนที่เพิ่งจะขาดสติเมื่อกี้จะรู้ตัวแล้วรํ่าไห้เพราะเพิ่งจะเสียขนมหวานสุดที่รักที่ต้องต่อแถวอยู่นานมากกว่าจะได้มา

 " เออะ ม่ายยยยย~" เป็นไปตามคาด ฝาแฝดผู้เพิ่งจะรู้ตัวแทบจะล้มลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้นจนมาร์​ตินต้องยิ้มแห้งๆออกมา

 " เอ่อ อย่างน้อยก็ยังเหลือที่ผมอยู่นะครับ" เขาพูดพร้อมชูขนมหวานของฝาแฝดที่ยังเหลืออยู่ให้ดู ซีน่อนกับซีเวลจึงหยุดครํ่าครวญ​แล้วหันมาทานขนมที่เหลืออยู่แทน และไม่ลืมแบ่งให้คนอื่นๆด้วย

 " อุ๊บส์! ฮ่าๆๆ" หลังจากเหตุการณ์​วุ่นวายผ่านไปได้สักพัก โรสก็หลุดหัวเราะออกมาน้อยๆจนคนอื่นๆหันมามอง

 " เป็นอะไรไป?" ราฟที่นั่งอยู่ข้างๆถามออกมา

 " ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้เมลโลบอกว่าฉันอิจฉาที่ยัยนั่นได้เป็นคนที่ลูเซียนรักสินะ?"

 " ค่ะ ท่านพี่ทีอะไรเหรอคะ?" ลิลลี่ตอบออกมาก่อนจะถามต่อ

 " เปล่าหรอก" โรสพูดแค่นั้น คนอื่นๆจึงหันไปทำธุระของตนเองต่อ

 " มีอะไรกันแน่?" ราฟเอนตัวมากระซิบถามคนข้างตัว ส่วยโรสก็หันไปยิ้มให้เขา ก่อนจะยืดตัวไปกระซิบที่หูเขาเบาๆให้พอได้ยินกันสองคน

 " ฉันกำลังคิดว่ายัยเมลโลใช้สมองส่วนไหนคิด ว่าฉันจะเสียดายลูเซียน ก็ในเมื่อ...ฉันมีนายอยู่แล้วทั้งคน แถมนายก็ดีกว่าหมอนั่นเป็นไหนๆ"

 " หึ! เด็กดีของฉันพูดแบบนี้...อยากลองกลางที่สาธารณะ​เหรอ?"

 " นายมัน..." โรสทำหน้าขัดใจเล็กน้อย

  เท่าที่เธอรู้ เมื่อก่อนหมอนี่ทำเป็นแค่หน้าเย็นชากับขี้เล่นอีกนิดหน่อย แต่มาดูตอนนี้สิ หึ! ทำตัวหน้าหนาเป็นด้วย



ช่องว่างระหว่างมิติ

 " ดูเหมือนว่าจะมีความสุขกันดีนะ" อเดลพูดออกมาหลังจากมองจอภาพที่เกิดขึ้นกลางอากาศเหมือนทีวี และในจอภาพที่เกิดขึ้นก็มีภาพเคลื่อนไหวของพวกโรสกับราฟอยู่

 " ดีแล้วล่ะ" เชอร์รี่​พูดขึ้นบ้าง

 " พวกอลันนั่นก็ไม่เลว ดูแลเจ้าสองคนนั้นได้แบบนี้ก็คงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะ" มาร์ค​ต่อ

 " ยังไงก็ขอให้ดีแบบนี้ตลอดไปก็แล้วกัน" ชองโฮพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย

  พวกเขาทุกคนล้วนมีลางสังหรณ์​บางอย่างที่บอกว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ดังนั้นอีกสามคนจึงรู้ความหมายที่แฝงมาในคำพูดของชองโฮดี



คฤหาสน์​ของลีออน
ห้องทำงาน

" เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

" อ่อ ไม่เป็นไรหรอก แค่เบื่อกับง่วงนิดหน่อย" ลีออนหันไปตอบคนสนิทที่พ่วงตำแหน่งพ่อบ้านของคฤหาสน์ด้วย

" ถ้างั้นผมไปชงชามาให้นะครับ" ออสตินเอ่ย

" อืม ขอบคุณ​" คนได้รับคำขอบคุณ​ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนเดินออกไป

" เห้อ" ลีออนถอนหายใจออกมา

  นับตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาเกือบครบเดือนแล้ว แต่อาการอ่อนแอของเขาก็ยังคงอยู่ และเพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่ร่างกายของเขาอ่อนแอ งานดูแลมิติหรืออะไรต่างๆในส่วนของเขาจึงถูกกระจายออกไปให้พระเจ้าอีกสี่คนที่เป็นเพื่อนของเขาได้ทำแทนตามปกติ​ และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกเบื่อมากเลยทีเดียว แต่อีกไม่นานก็จะหมดช่วงที่เขาอ่อนแอแล้ว ถึงตอนนั้นคงกลับไปทำอะไรได้เหมือนเดิม

  แต่ตลอดเวลาเกือบ1เดือนที่ผ่านมามันก็มีบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเขา ถึงมันจะแค่น้อยนิด แต่ลีออนก็รู้ว่าตัวเองมีอาการแปลกๆเพิ่มเข้ามา แต่สัญชาตญาณ​ของเขาก็บอกอีกเช่นกันว่านั่นไม่ใช่อาการที่อันตราย​ เขาจึงปล่อยผ่านเพราะถึงยังไง เขาก็เป็นถึงพระเจ้า ไม่เป็นอะไรง่ายๆอยู่แล้ว บางทีมันอาจจะเป็นอาการใหม่ที่มาจากการที่ร่างกายเขาอยู่ในช่วงอ่อนแอก็ได้

" นายท่าน" ออสตินเข้ามาอีกครั้งพน้อมถ่วยชาและขนมว่างในมือ ก่อนที่ต่อมาเขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและส่งถ้วยชาให้กับผู้เป็นนาย

 " ไม่เลว พัฒนา​ขึ้นอีกแล้วสินะ" ลีออนพูดพร้อมรอยยิ้มหลังจากที่ลองยกชาในถ้วยสีสวยขึ้นมาจรดปลายจมูกเพื่อดมกลิ่นก่อนจะดื่มชานั่นลงไป

 " นั่นต้องขอบคุณ​นายท่านครับ" ออสตินยิ้มออกมา

  ออสตินเป็นเหมือนคนอื่นๆในคฤหาสน์​ นั่นคือเขาเกิดมาจากพลังของลีออน แต่เขากลับต่างจากคนอื่นๆ เพราะออสตินนั้นได้รับความสำคัญ​จากลีออนไม่น้อยเลยทีเดียว ความรู้และเรื่องต่างๆอย่างเช่นการชงชา ก็เป็นลีออนที่ลงมือสอนเขาด้วยตัวเอง ดังนั้นระหว่างลีออนและออกตินจึงเป็นมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องทั่วๆไป

 " มานั่งตากลมแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"

 " เทรย์เลอร์? เจ้ามาได้ยังไง?" ลีออนหันไปถามผู้มาใหม่

 " ข้าก็มาเยี่ยมเจ้าไง" หนึ่งในพระเจ้าทั้งห้าอีกคนตอบเพื่อนรักพลางเดินมานั่งตรงอีกฝั่งของโต๊ะที่ลีออนกำลังนั่งอยู่ ส่วนออกตินก็รู้หน้าที่ เขาจัดการรินชาถ้วยใหม่ให้เพื่อนของเจ้านาย

 " โอ้! คนของนายฝีมือไม่เลวเลย" เขาพูดออกมาหลังจากได้จิบชา

 " หึ! แน่นอน แล้วเจ้ามีเรื่องอะไรเหรอ?" ลีออนถามกลับ

 " ก็อย่างที่บอก ข้ามาเยี่ยมเจ้า งานข้าเยอะไปหน่อย กว่าจะมาเยี่ยมเจ้าได้ก็เล่นเอาเจ้าเกือบหายจากช่วงอ่อนแอแล้ว"

 " เห้อ เจ้าไม่จำเป็นต้องลำบากมาเยี่ยมข้าก็ได้ ช่วงอ่อนแอมันก็ไม่ได้อะไร เดี๋ยวก็หาย เจ้าไม่ต้องกังวล" ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เพื่อนรักคนนี้ของเขาจะไม่ได้มาเยี่ยมเขา แต่ก็ส่งของกับยามาให้เสียเยอะแยะจนไม่รู้ว่าเขาจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนแล้ว

 " ได้ที่ไหน! ข้าเพิ่งมารู้เอาทีหลังว่าวันที่ข้าเอาเหล้าให้เจ้ากินเป็นวันแรกที่ร่างกายเจ้าเข้าสู่ช่วงอ่อนแอพอดี เพราะแบบนั้นใช่มั้ย? เจ้าถึงอาการหนักถึงขั้นปิดประตูรับแขกเมื่ออาทิตย์​แรกที่เจ้าเริ่มอ่อนแอ" เทรเลอร์​พูดออกมาด้วยท่าทางและนํ้าเสียงเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

 " เอ๊ะ? ปะ เปล่า ช่วงนั้นข้ารู้สึกไม่อยากพบแขกเฉยๆน่ะ เลยไม่พบใคร" ลีออนตอบออกไปหน้าซีด

  เป็นความจริงที่อาทิตย์​แรกของการป่วยของเขานั้นเป็นวันที่เขาปิดประตูบ้านไปหนึ่งอาทิตย์​เต็มๆ ไม่พบไม่เจอใคร ส่วนเหตุผล​มันก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะเขาต้องรอให้ร่องรอยบนตัวที่ถูกเจ้านาธานทำเอาไว้จางลงและหายไป และก็อย่างที่เคยบอก เพราะเจ้านาธานเป็นคนที่มีพลังเท่ากับเขา ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังของตัวเองลบร่องรอยบนตัวออกไปได้

 " งั้นเหรอ แล้วอาการเจ้าเป็นยังไงบ้าง?"

 " ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ"

 " แล้ว..."

  หลังจากนั้นสองสหายรักก็สนทนากันต่อไปเรื่อยๆโดยมีออสตินคอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง



ปราสาทที่พักห้องS
ห้องโรส
20:30น.

 " มีอะไรเหรอ?" โรสถามขึ้นแต่ไม่ได้หันไปมองคนที่เข้ามาในห้องของเธอ

 " เปล่า" ราฟเดินมาหาคนที่กำลังนั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจก ก่อนจะแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กในมืออีกคนมาแล้วเช็ดผมให้เธอด้วยความเคยชิน

 "..."

 "..."

  ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่โรบตัวปกคลุมไปทั่วห้อง แต่บรรยากาศกลับไม่ได้น่าอึดอัดแต่อย่างใด ออกจะดูอบอุ่นมากกว่าเสียด้วยซํ้า

  โรสมองหน้าของคนที่กำลังเช็ดผมให้เธอผ่านกระจกตรงหน้า และต่อมา ราฟเองก็เผลอเงยหน้าขึ้นมามองกระจก ส่งผลให้ด้วงตาสีนํ้าทะเลลึกได้สบกับดวงตาสีแดงทับทิมผ่านกระจกเงา ก่อนที่ต่อมาทั้งคู่จะเผลอยิ้มออกมาทั้งๆที่ยังคงสบตากันอยู่

กี่ครั้งแล้ว...ที่พวกเขาสบตากันแบบนี้

 " แห้งแล้ว"

 " ขอบคุณ" โรสพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วรับผ้าขนหนูมาจากอีกคนแล้วนำมันไปแขวนผึ่งไว้ให้แห้ง แต่ในตอนที่เธอกำลังจะหันกลับมา โรสก็รู้สึกว่าขาอยู่ไม่ติดพื้น ตัวเธอลอยขึ้นเพราะแรงยกของอีกคน

  ราฟอุ้มคนตัวเล็กกว่าไปนอนบนเตียง โดยที่เขานอนลงไปก่อนแล้วให้เธอนอนควํ่าบนตัวเขาอีกทีหนึ่ง ทำให้ทั้งคู่ได้นอนมองหน้าสบตากัน

 " วันนี้สนุกจัง" โรสพูดกับอีกคน

 " มันเพิ่งจะเริ่ม เดี๋ยววันอื่นเราจะได้สนุกกันมากกว่านี้" ราฟพูดพลางลูบหัวคนตัวเล็กไปด้วย

  เรื่องสนุกที่พวกเขาพูดถึวแน่นอนว่าหมายถึงเรื่องของเมลโล สิ่งที่เมลโลพูดในวันนี้ว่าโรสเกี่ยวข้องกับการถูกปลดของลูเซียนนั้นไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เพราะนั่นเป็นฝีมือของโรสจริงๆ



2วันก่อน

" หนูโรสมีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอ?" องค์​ราชาริโด้ถามขึ้นทันทีที่โรสนั่งลง

  วันนี้เป็นวันหยุดของอควาเรส อลันจึงพาโรสมาพบองค์​ราชาตามที่เคยพูดกันไว้ ซึ่งเรื่องนี้องค์​ราชาก็รู้อยู่ก่อนแล้วว่าโรสต้องการมาพบตนเองเพื่อให้พระองค์​ช่วยเรื่องบางอย่าง

 " โรสขอโทษนะคะที่มีเรื่องมารบกวนท่านลุง แต่ตอนนี้โรสคิดว่าทุกอย่างมันควรจะกลับสู่ที่เดิมของตัวมันเองได้แล้ว"

 " ทุกอย่างกลับสู่ที่เดิม?"

 " ค่ะ และก่อนอื่น พวกเราก็ควรจะทำให้ตำแหน่งองค์​รัชทายาท​แห่งเฟอร์​เดียไม่ต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้"

 " หมายความว่า..."

 "​ ท่านลุงกับพี่อลันน่าจะเข้าใจมันดีนะคะ" เมื่อมาถึงจุดนี้ อลันกับองค์​ราชาริโด้พยักหน้าอย่างไม่อาจเลี่ยง

 " เรื่องนี้ลุงทำให้หนูได้แน่นอน" ริโด้ตอบออกไป

  ก็แค่ปลดเจ้าลูเซียนออกจากตำแหน่ง มันจะไปยากอะไร จริงๆเขาก็อยากจะปลดเจ้าลูกคนนี้ออกจากตำแหน่งมาตั้งแต่ตอนที่มันทำให้หลานสาว(ไม่แท้)​ของเขาตกบันไดแล้ว แต่เป็นเพราะหนูโรสขอยืดเวลาออกไปก่อน เขาถึงได้ยอมให้เจ้าลูกบ้านั่นอยู่ในตำแหน่งมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

 " แล้วน้องมีอะไรอีกเหรอ?" อลันถามต่อ

 " ตอนนี้โรสต้องการแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวค่ะ เพราะถ้าท่านลุงช่วยโรสเรื่องนี้ เรื่องอื่นก็คงไม่ยากแล้ว" ใช่ เพราะขอแค่คนบางคนหมดอำนาจ คนอีกคนก็จะเผยธาตุแท้ออกมา ถึงเวลานั้นเธอก็แค่ทำให้คนคนนั้นล่มจมก็พอ

 " แล้วหนูโรสจะทำยังไงต่อเหรอ?"

 " มีคนบางคนเคยทำให้โรสต้องพบเจอกับความอัปยศ​และคำนินทา ดังนั้น โรสก็จะทำให้คนคนนั้นโดนแบบโรสบ้าง แต่ตอนนี้ท่านลุงช่วยเรื่องที่โรสขอไปแล้ว เพราะฉะนั้น ที่เหลือโรสก็แค่รอเวลากับโอกาสเพื่อทำให้คนคนนั้นต้องพบกับสิ่งที่โรสเคยเจอ" โรสบอกออกไปตามที่คิดอย่างไม่มีปิดบัง เธออยากแก้แค้นให้โรสคนก่อน และเพราะอยากแก้แค้น เธอจึงต้องแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอต้องการจะทำอะไร แบบนี้มันจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

 " แล้วโอกาสกับเวลาที่น้องว่ามันคืออะไรล่ะ?" อลันถามต่อ

 " โรสเคยอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายเพราะคนคนนั้นค่ะ" เธอไม่ตอบแต่พูดบางอย่างออกไป ซึ่งแน่นอนว่าอลันกับองค์​ราชาริโด้หรือแม้แต่วิลล์​ที่อยู่ด้วยย่อมเข้าใจความนัยของมันดี

 " โรส...หนูรอและพบกับความอัปยศ​มามากพอแล้ว หนูไม่ต้องรอแล้ว ลุงจะสร้างโอกาสนั้นให้หนูเอง" องค์​ราชาริโด้พูดพลางยื่นมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของโรสเอาไว้

  หลานสาว(ไม่แท้)​คนนี้ของเขาต้องพบเจออะไรมามากเหลือเกิน เดิมที เธอเป็นเด็กสาวผู้บริสุทธิ์​ดั่งผ้าขาว ศรัทธา​ในความรัก จนกระทั่งมีคนมาแย่งความรักของเธอไป เธอจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้รักนั้นกลับมา แต่คนอื่นกลับมองว่าเธอร้ายกาจ จนในที่สุด...เธอก็ถูกทำร้ายจนสลบไป และเมื่อเธอฟื้นขึ้นมา ก็คล้ายว่าเด็กสาวผู้น่ารักและสดใสในวันวานได้ตายจากไปแล้วจริงๆ เหลือเพียงแค่เด็กสาวผู้สูงส่งและไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายตัวเธออีก แต่จริงๆ เขาเองก็ผิดที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ ทั้งๆที่บอกว่าจะรักและปกป้องเธอแท้ๆ...เขามันเป็นลุงที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

 " ขอบคุณ​นะคะ ท่านลุง" โรสที่ผ่านการพบคนมามากมายย่อมอ่านความรู้สึกนึกคิดคนได้ดี และในความคิดเธอ ท่านลุงคนนี้ไม่ผิดเลยสักนิด เขามีภาระหน้าที่ จะมาปกป้องโรสตลอกเวลาได้ยังไงกัน? นํ้าเสียงที่เธอเอ่ยออกไปเมื่อสักครู่จึงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ขอบคุณ​และแฝงการปลอบโยนเอาไว้ด้วย

 " แหมๆ ดูเหมือนท่านพ่อกับน้องจะลืมผมไปแล้วนะครับ" อลันขัดขึ้น

 " แน่ล่ะ ถ้าต้องเลือกระหว่างแกกับโรส ฉันต้องเลือกหนูโรสอยู่แล้ว"

 " ครับๆ เรื่องนั้นไม่ต้องบอกผมก็รู้อยู่แล้ว แต่เรื่องโอกาสที่เสด็จพ่อจะสร้างให้น้องเนี่ย มันเป็นยังไงครับ?"

 " บอกก็ไม่สนุกสิ รอดูแล้วกัน แต่ตาแก่คนนี้จะจัดการให้อย่างไม่มีตกหล่นแน่นอน"



 " เห้อ ถ้าจัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉันว่าต่อไปคงมีแมลงบินมาก่อกวนกุหลาบงามของฉันอีกเพียบแน่เลย" ราฟถอนหายใจออกมาเบาๆ

 " เอ๋? อย่าบอกนะ ว่านายกลัวแมลงพวกนั้นน่ะ" โรสพูดด้วยนํ้าเสียงกวนประสาท

 " หึ! เสียที่ไหนล่ะ ก็แค่แมลง ฉันแค่กลัวว่ามันจะมายุ่งวุ่ยวายจนเธอกับฉันไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันต่างหาก"

 " เหรอ" คนตัวเล็กยังคงทำหน้ายียวน

 " แล้วหลังจากนี้จะเอาไงต่อ?"

 " ฉันจะลงมืออีกทีก็ตอนถึงเวลาที่ท่านลุงริโด้บอก" และเธอก็รู้แล้วว่าเวลานั้นคืออะไร

 " แล้วทำไมจู่ๆถึงมาทำอะไรแบบนี้ล่ะ?" 

 " หืม? นายกับฉันชอบคิดอะไรคล้ายกัน ดังนั้น ถ้่าเป็นนาย นายจะทำยังไงต่อล่ะ?" 

 " อืม...เดิมทีร่างที่เธอกับฉันอยู่ในตอนนี้มันก็ไม่ใช่ของพวกเรามาตัั้งแต่ต้น แล้วเราก็ควรจะทำอะไรบางอย่างเพื่อทดแทนบุญคุณ​เจ้าของร่างที่สละร่างให้พวกเรามาอยู่ในโลกนี้ ซึ่งสำหรับเธอก็คงจะเป็นการจัดการคนที่เคยทำร้ายโรสคนก่อนสินะ"

 " นายรู้ใจฉันที่สุด" โรสหอมแก้มคนใต้ร่างไปฟอดใหญ่

  ใช่ว่าเธอจะเป็นพวกลืมบุญ​คุณ​ กลับกัน เธอคอยคิดถึงการทดแทนบุญ​ให้โรสคนก่อนมาตลอด แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เธอได้มาอยู่ในโลกนี้มันเกิดเรื่องขึ้นมากมายเหลือเกิน บวกกับตอนนั้นปัจจัยและอะไรหลายๆอย่างมันยังไม่เอื้ออำนวย เธอจึงต้องรอเวลา ซึ่งในระหว่างที่รอ เธอก็คอยเตรียมการและวางแผนทุกอย่างเอาไว้ด้วย ถึงโรสคนก่อนจะตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังอยากจะแก้แค้นคนที่ทำให้ชีวิตของโรสคนก่อนต้องพังทลายลง และแน่นอนว่าเธอจะไม่ปล่อยให้ใครหลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ถึงมันจะมีส่วนเกี่ยวข้องแค่นิดเดียว​แต่เธอก็จะไม่ปล่อยไปเป็นอันขาด!

  เพราะฉะนั้น โรส เธอไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว ฉันจะจัดการคนที่ทำให้ชีวิตของเธิต้องพังทลายลงเรียงตัวเลยทีเดียว! ส่วนคนที่เธอรัก ไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อหรือพี่คริสกับพี่แดน ฉันก็จะไม่ให้ใครมาแตะต้องพวกเขาเป็นอันขาด!

 " ฉันจะช่วยเธอ" ราฟที่มองเห็นประกายความแค้นในดวงตาสีแดงทับทิมพูดขึ้นก่อนจะจุมพิตลงไปที่หน้าผากมนเบาๆ

  เมื่อชาติก่อนพวกเขาฆ่าคนไปมาก แต่ตอนนี้เขากับอลิสก็หมือนได้เกิดใหม่แล้ว ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่อยากจะให้มือต้องเปื้อนเลือดอีก แต่ครั้งนี้มันจำเป็น เพราะฉะนั้นก็ถือเสียว่าเป็นข้อยกเว้น แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าให้เขากับอลิสต้องมือเปื้อนเลือดไปมากกว่านี้โดยไม่จำเป็นเลย

 " ขอบคุณ​นะ...ที่นายอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด" โรสเงยหน้าขึ้นเพื่อมองอีกคน ส่วนราฟก็ก้มลงมาสบตากับคนในอ้อมแขนเช่นกัน

  ถึงชาติก่อนพวกเขาจะเคยเป็นศัตรูกัน แต่นั่นมันก็แค่ต่อหน้าคนภายนอก แท้จริงแลเวพวกเขาต่างฝ่ายต่างก็คอยปกป้องอีกคนอยุ่ในเงามืด...ซึ่งเรื่องนี้พวกเขาทั้งสองคนรู้ดี

 " อืม ต่อไปนี้พวกเราจะได้อยู่ด้วยกั​นตลอดไป จะไม่มีใครมาพรากพวกเราออกจากกันได้อีกแล้ว" 

  ใช่ ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว ว่าตัวเองคือจักรพรรดิ​ผู้ปกครองทุกสิ่ง และจะไม่มีใครมาบังคับ​ให้พวกเขาต้องเป็นศัตรูกันได้อีกแล้ว




_____________(ตัด)​

  ขออธิบายเพิ่มถึงความรู้สึกของโรสกับราฟนะครับ เพราะผมอาจจะสื่อมันออกมาผ่านตัวละครได้ไม่ครบ...สองคนนี้นั้น ถึงแม้จะรู้แล้วว่าแท้จริงตัวเองเป็นใคร และได้รับความทรงจำของชาติอื่นๆมาแล้วครึ่งหนึ่ง แต่พวกเขาก็ยังคงค่อนข้างจะยึดกับชาติที่แล้วที่ตัวเองเคยเป็นเพื่อนรักและศัตรูกัน เพราะในความรู้สึกของพวกเขานั้น เรื่องราวต่างๆในชาติที่แล้ว มันเป็นเหมือนเกิดขึ้นกับตัวพวกเขาเอง แต่ความทรงจำในชาติอื่นๆนั้น พวกเขายังคงปรับตัวเข้ากับมันไม่ค่อยได้ ทำให้ความทรงจำเหล่านั้นที่พวกเขาได้รับมาเป็นเหมือนกับการเอาความทรงจำของคนอื่นมาให้ใส่ให้แล้วบอกว่ามันเป็นความทรงจำของพวกเขาเอง

  ช่วงนี้เน้นเสิร์ฟความหวานนะครับ :)​

  ขอบคุณ​นักอ่านทุกท่านครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 462 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1050 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 12:59
    ไม่ชอบม่ามานะคะ
    #1,050
    1
  2. #844 baimon2003 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 11:49
    รอตอนต่อไปครับ
    #844
    0
  3. #843 Zino zenz (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:05

    บอกตรงนะไรท์ เราเลื่อนอ่านแต่ฉากเมลโล่โดนยำอะ สนุกดี ฉากอื่นปัดผ่าน

    #843
    0
  4. #840 GhostFariy (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 16:35

    รอตอนต่อไปนะค๊าาา
    #840
    0
  5. #839 |ทานเกลือ| (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 13:48
    ไม่ใช่ว่าช่วงนี้หวานๆ แล้วท้ายๆ มาม่า นะไรท์
    #839
    4
    • #839-3 Wannaporn30699(จากตอนที่ 65)
      25 กรกฎาคม 2562 / 02:30

      จริงนะคะไรท์ ไรท์ไม่หลอกกันนะ
      #839-3
    • #839-4 จิ้งจอกเจ้าปัญหา​(จากตอนที่ 65)
      25 กรกฎาคม 2562 / 11:16
      จริงครับ...จิงโจ้
      #839-4
  6. #838 Lalaland332221 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:22
    รอออออออ
    #838
    0
  7. #837 Sebastian8845 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:11
    สรุปง่ายๆคือโรสกับราฟใช้ความทรงจำที่จิตใต้สำนึกคิดว่าเป็นตัวตนของตนเองจริงๆส่วนที่เหลือเหมือนระรึกชาติได้เป็นพอสินะ
    #837
    2
  8. #836 Mameaw555 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:09

    ขอหวานๆเยอะกว่านี้
    #836
    0