ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 60 : ตอนพิเศษ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากอะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 497 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62

  หลังจากนั้นเหล่าพระเจ้าทั้งห้าก็ทำตามคำสั่งของเจ้านายทั้งสองอย่างเคร่งครัด และอดทนรอจนกระทั่งถึงเวลาที่จะต้องมีคนไปพาองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองไปยังมิติสุดท้ายที่ถูกเลือก ซึ่งคนที่จะทำหน้าที่นี้ก็คือลีออน เพราะพระเจ้าทั้งห้ามีการความเห็นกันว่าถ้าไปกันหมดทุกคนอาจจะเป็นการสร้างความวุ่นวายได้

 " กลับมาแล้วเหรอ?"

 " อืม ข้าให้อง​ค์จักรพรรดิ​ไปอยู่ในร่างของเจ้าชายแดนปีศาจที่พ่อกับแม่เลี้ยงไม่รัก มีความสามารถแต่ไม่ค่อยเปิดเผย ส่วนองค์​จักรพรรดิ​นีไปอยู่ในร่างลูกสาวของดยุคผู้ยิ่งใหญ่​แต่กลับไร้พลังเวทย์แถมยังมีแต่ข่าวลือเสียหาย​ อ่อ! แล้วข้าก็ให้พรกับพระองค์ไปแล้วด้วย ​แบบนี้น่าจะถูกใจฝ่าบาททั้งสอง" ลีออนตอบกลับเทรเลอร์​ไป

  เขาเพิ่งกลับมาจากการพานายเหนือหัวไปยังมิติสุดท้ายเสร็จ และเพราะคำสั่งที่ต้องลบความทรงจำออกไป ทำให้เขาและเพื่อนอีกสี่คนจำบางอย่างหรือสิ่งที่จะเกิดในอนาคตไม่ได้เลย

 " ใช่ คงถูกใจฝ่าบาทจริงๆนั่นแหละ" เทรเลอร์​ตอบพร้อมหัวเราะเล็กน้อย

 " จริงสิ เดี๋ยวข้าไปจัดการคาลอสกับเนฟาทีให้พร้อมไปพบฝ่าบาทก่อนนะ ไปล่ะ" ลีออนพูดขึ้นเมื่อนึกได้ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมจะออกไปจากบ้านของเพื่อนรักทันที แต่ก็ถูกรั้งเอาไว้ซะก่อน

 " เดี๋ยวก่อน! สุราที่ข้าเคยหมักเอาไว้มันได้ที่แล้ว " เทรเลอร์​รีบพูดทันที เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยหมักสุราเอาไว้ และสัญญากับเพื่อนอีกสี่คนว่าจะให้ลิ้มลอง และตอนนี้มันก็ได้ที่แล้ว ซึ่งทุกคนที่เขาเคยสัญญาเอาไว้ก็ได้ลิ้มลองกันจนหมดทุกคนแล้ว เหลือเพียงแค่สหายรักคนนี้เท่านั้น

 " งั้นเอาไว้วันพระจันทร์​เต็มดวงครั้งหน้าล่ะกัน วันนั้นข้าจะมาที่นี่ เจ้าก็ตรียมทุกอย่างให้ข้าหน่อยล่ะกัน"

 " ได้ เจ้าก็อย่าลืมนัดของข้าล่ะ" ลีออนไม่ได้พูดอะไรแต่กลับพยักหน้าแรงๆก่อนจะหายตัวไปทันที



หลายวันผ่านไป

  ท่ามกลางความมืดสลัว บริเวณคฤหาสน์​หลังใหญ่อันงดงาม ตรงทางเดินมีร่างของชายคนหนึ่งกำลังเดินฝ่าความมืดเข้าไปภายในคฤหาสน์​

 " เทรเลอร์​~ ข้ามาแล้ว"

 " มาได้เวลาพอดี ข้าเพิ่งจะจัดเตรียมของเสร็จ" เจ้าของบ้านเดินลงมาจากบันไดชั้นสองพลางพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนำทางสหายรักไปยังระเบียงชั้นสองที่เขาจัดเตรียมไว้

 " งดงามอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด!" ลีออนพูดขึ้นเมื่อมาถึงระเบียงที่จัดวางชุดโต๊ะและเก้าอี้เหล็กดัดเอาไว้ ส่วนบรรยากาศรอบๆก็ช่างดีเลิศ เพราะจากมุมระเบียงนี้ทำให้เขาสามารถมองเห็นดวงจันทร์​ที่ส่องแสงเรืองรองอยู่บนฟ้าได้ชัดเจน แล้วไหนจะมีลมพัดโชยมาเบาๆทำให้คืนนี้เป็นคืนที่ไม่ค่อยจะร้อนสักเท่าไหร่อีก

 " สุรานี้แรงมากนะ ข้าขอบอกไว้ก่อน" เทรเลอร์​พูดพลางรินสุนาที่เขาหมักด้วยตัวเองกับมือลงในแก้วให้กับอีกคน

 " ไม่เห็นจะเป็นอะไร" พูดจบก็กระดกแก้วสุราขึ้นจนหมดแก้วทันที

 " อ่า...รสดีจริงๆ สมแล้ว​ที่เป็นเจ้า"

 " ฮ่าๆๆๆ ดี! งั้นวันนี้ก็ดื่มจนกว่าจะจำทางกลับบ้านไม่ได้ไปเลย!"

  แล้วก็เป็นอย่างที่เทรเลอร์​พูดไว้จริงๆ ทั้งสองดื่มกันจนสุราหมดไปหลายขวด อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองทำงานกันหนัก เพราะต้องคอยดูแล​สิ่งต่างๆเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปตามที่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองสั่งไว้ แล้วไหนจะงานดูแลมิติต่างๆในความรับผิดชอบอีก ทำให้สหายรักทั้งสองไม่ได้มีเวลามาพูดคุยและพบหน้ากัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเข้าที่ดข้าทางแล้ว ทำให้ทั้งคู่มีเวลามาสังสรรค์​ร่วมกันให้หนำใจแล้วค่อยไปทำงานต่อ

 " ข้าไปล่ะ สุราเจ้ารสเลิศจริงๆ"

 " ฮ่าๆๆ เจ้าบอกคำนี้กับข้ากี่รอบแล้ว กลับบ้านเจ้าดีๆล่ะ อย่าไปหลงทางหรือมัวไปหลงสาวที่ไหนล่ะกัน" บทสนทนาของสองสหายเริ่มยานคางเมื่อนํ้าเมารสเลิศและร้อนแรงไหลผ่านลำคอ

 " ได้ๆ"

  ถึงจะตอบอย่างนั้นไปกับเพื่อนรัก แต่เพราะบรรยากาศ​ในคํ่าคืนนี้ที่เป็นฟ้าโปร่ง ไร้เมฆมาบดบังจนแสงของดวงจันทราสาดส่องไปทั่วท้องฟ้า แล้วไหนจะหมู่ดาวรอบๆอีก ทำให้ลีออนอดกางปีกและโบยบินอยู่บนท้องฟ้าเพื่อชมความงามของรัตติกาลไม่ได้

  แต่ในขณะที่​เขากำลังโบยบินอยู่นั่นเอง จู่ๆก็มีความเจ็บปวดกระแสหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีอย่างหนักที่ศีรษะ​จนเขาหมดแรงกะทันหัน ปีกที่กางอยู่จึงต้องหุบลง และร่างของเขาก็กำลังดิ่งลงสู่พื้นดิน แต่แล้ว...

ฟุ่บ!

  ก็มีร่างเงาสีดำพุ่งเข้ามาโฉบเอาร่างของลีออนเอาไว้ก่อนที่ร่างนั้นจะตกลงสู่พื้นเสียก่อน

 " อื้อ! จะ เจ้า?" ลีออนค่อยๆฝืนความเจ็บปวดบริเวณ​ศีรษะ​และเปิดตาออกเพื่อดูว่าใครเป็นคนช่วยเขาเอาไว้

 " เล่นบ้าอะไรของเจ้า? จู่ๆก็นึกอยากเจ็บตัวรึไง?" นาธานพูดพลางหันมามองคนที่อยู่ในอ้อมแขน ส่วนปีกสีดำคู่ใหญ่ก็สยายบินอยู่กับที่

  เขากำลังจะแวะไปหาเทรเลอร์​ แต่เพราะอยากจะดื่มดํ่ากับบรรยากาศถึงได้ใช้ปีกแทน แต่จู่ๆก็ดันมาเห็นเจ้าผมขาวนี่กำลังจะร่วงตกจากฟ้าซะก่อนถึงได้เข้าไปช่วย แล้วเจ้านี่มันคิดอะไรอยู่? ถึงได้ตกลงมาจากฟ้า ถึงพระเจ้าทั้งหเาอย่างเขาและเจ้านี่จะเป็นอมตะ แต่ถ้าตกจากที่สูงขนาดนี้กคงหนีไม่พ้นต้องเจ็บหนักอยู่ดี

 " เปล่า! ก็จู่ๆ- ซี๊ด!" เหมือนเขากำลังจะพูดแต่ความปวดที่ศีรษะก็เริ่มจะหนักกว่าเดิม

 " หืม?" คล้ายว่านาธานจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างมาจากคนในอ้อมแขน "เจ้าไปดื่มสุนาของเทรเลอร์​มางั้นเหรอ?"

 " เออ! ทีนี้ก็ปล่อยข้าได้แล้ว" ลีออนพูดเสียงแข็งและพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้ผล เพราะความเจ็บปวดมันเริ่มลามจากศีรษะ​ไปทั่วร่างกายแล้ว

 " หึ! ปากเก่งดีนักนะ" นาธานพูดเยาะเย้ย

 " เจ้า- โอ็ย!" ไม่ทันจบคำดี ลีออนก็ร้องออกมาหนักกว่าเดิม และในที่สุดเขาก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนสลบไป

 " เฮ้! ตื่นสิ" นาธานพยายามเรียกอีกฝ่ายแต่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดเขาต้องตัดใจพาอีกฝ่ายกลับบ้านของตน

  ที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือมิติเดียวกันกับที่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองเคยอยู่เมื่อตอนก่อนจะลงไปเกิด และนอกจากมันจะเป็นมิติที่มีปราสาทขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองแล้ว ก็ยังมีคฤหาสน์​ของพระเจ้าทั้งห้าหรือก็คือบ้านที่พวกเขาเอาไว้พักผ่อนจากการทำงานอีกด้วย ซึ่งคฤหาสน์​ของพระเจ้าทั้งห้านั้นแทบจะตั้งอยู่คนละขั้วโลกกันเลยทีเดียว เพราะจะได้มีความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าะามว่าทำไมนาธานถึงได้พาลีออนไปที่บ้านของเขา คำตอบก็ง่ายๆ ถ้านับจากจุดที่ทั้งสองอยู่ในตอนนี้ บ้านหลังที่ใกล้ที่สุดก็คือบ้านของนาธานฆ



คฤหาสน์​ของนาธาน

 " ไปเตรียมนํ้ามา!"

  เมื่อเข้ามาภายในบ้าน นาธานก็รีบสั่งคนให้ไปเตรียมนํ้ามาทันที เพราะในระหว่างตอนที่เขาพาคนในอ้อมแขนมาที่บ้าน ตัวของลีออนร้อนมาก และเมื่อสั่งคนเสร็จ เข้าก็พาร่างที่ไม่ได้สติของลีออนไปวางบนเตียงในห้องของตัวเขาเองทันที

 " นายท่าน ได้แล้วครับ"

  พ่อบ้านเดินเข้ามาพร้อมกับผเาและนํ้าในมือ และเมื่อได้ของที่ต้องการ นาธานก็รีบถอดชุดท่อนบนของลีออนออกและเช็ดตัวให้อีกฝ่ายทันที พร้อมๆกับคิดหาสาเหตุที่อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ไปด้วย

  จะบอกว่าสาเหตุมาจ่กเหล้าของเทรเลอร์​ก็ไม่ได้ เพราะเขาเองก็เคบลิ้มลองสุรานั่นมาแล้ว และที่ดูจากกลิ่นบนตัวของคนที่เขาพ่มาก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ถ้าจะมีอะไรแปลกๆจริงๆก็คงจะเป็นร่างกายของเจ้า​ตัวมากกว่า แต่ร่างกายของพระเจ้าทั้งห้าจะมีอะไรผิดปกติล่ะ...

  หรือว่าจะเป็น...

 "!!!" เมื่อคิดได้ถึงบางอย่าง นาธานก็รีบลุกไปดูยังตารางบางอย่างที่แขวนอยู่บนผนังในห้องนอนของเขาทันที

  ใช่จริงๆด้วย!

  ก่อนหน้านี้ มีอยู่ช่วงหนึ่ลที่พระเจ้าทั้งห้าทำงานหนักเกินความจำเป็น จักรพรรดิ​ทั้งสองจึงสั่งห้ามไม่ให้ทั้งห้าทำงานหนักเกินไป แต่ก็ไม่ค่อยจะได้ผลนัก จนในที่สุดจักรพรรดิ​ทั้งสองก็ได้ทำให้พระเจ้าทั้งห้าจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่ร่างกายจะอ่อนแอไปเพื่อให้พักผ่อนร่างกายซะบ้าง ซึ่งการที่ร่างกายอ่อนแอนั่นก็ไม่ใช่อะไร แต่มันจะเป็นการทำให้ร่างกายเหมือนคนทั่วๆไป ที่ต้องการการพักผ่อน ความต้องการรับสารอาหาร

  ส่วนช่วงเวลาที่เป็นแบบนี้ก็จะยาวนานราวๆ30วันหรือหนึ่งเดือน และช่วงเวลาที่ร่างกายอ่อนแอของพระเจ้าทั้งห้าจะไม่ซํ้ากัน หรือก็คือ ถ้ามีคนหนึ่งป่วย อีกสี่คนจะปกติดี หรือไม่ก็อาจจะไม่มีใครป่วยเลย

  และถ้าถามว่ามันเกี่ยวอะไรกัลการที่ลัออนเป็นแบบนี้ ก็ต้องตอบว่าสุราที่เทรเลอร์​หมักนั้น มันมีสารบางอย่างที่ใส่ลงไปด้วย ถ้าเป็นช่วงปกติที่พระเจ้าทั้งห้าอื่มสุรานี้เข้าไปก็อาจจะไม่เป็นอะไร แต่ถ้าอยู่ในช่วงที่ร่างกายอ่อนแอ มันอาจจะส่งผลบางอย่างได้ ซึ่งลีออนเองก็อาจจดลืมไปว่าวันนี้เป็นวันที่ร่างกายของเขาจะเริ่มเข้าสู่ช่วงอ่อนแอ

  ส่วนตารางที่นาธานไปดูนั้น มันคือตารางที่บันทึกเอาไว้ว่าในบรรดาพระเจ้าทั้งห้า วันไหนบ้างที่พรพเจ้าคนไหนจะเป็นอะไร ซึ่งตารางนี้ พระเจ้า​ทั้งห้าคนจะมีกันหมดทุกคน แต่เพราะเทรเลอร์​อาจตะไม่ได้ตรวจดูให้ดี ทำให้เข่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ร่างกายของลีออนเริ่มเข้าสู่ช่วงอ่อนแอ

 " เจ้าบ้าเอ๊ย! ป่วยแล้วยังไม่ดูแลตัวเอง" นาธานสบถอย่างหัวเสีย

 " พ่อบ้าน! ไปเอายาลดอาการป่วยมา!" เขาตะโกนออกไปให้พ่อบ้านที่อยู่นอกห้องได้ยิน ยังดีที่จักรพรรดิ​ทั้งสองไม่ได้ใจร้ายจนถึงขั้นไม่ให้ยาที่ช่วยลดอาการร่างกายอ่อนแอเอาไว้...แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ได้ตั้งยาที่ว่าไว้ในห้องยา แถมมันยังอยู่ใกล้กับยาบางอย่างที่อาจจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงไปกว่าเดิมอีกด้วย



 " ลีออน! ลีออน! เจ้าตื่นมากินยาก่อนสิ!" นาธานเรียกชื่อของคนที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อได้รับยามาจากพ่อบ้าน ซึ่งตอนนี้อาการของลีออนก็ดูท่าว่าจะแย่กว่าเดิมเล็กน้อย เพราะอีกฝ่ายนอนกระสับกระส่ายและแทบจะกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่แล้ว

 "..." ไร้เสียงตอบรับจากร่างของคนที่ยัลไม่ไก้สติ จนแล้วจนรอดที่นาธานเอ่ยเรียกลีออน แต่เจ้าตัวก็ไม่มีวี่แววว่าจะได้สติเลยแม้แต่น้อย นาธานจึงถอดใจ แล้วเขาก็พยายามยัดยาเม็ดสีขาวเข้าไปในริมฝีปากของคนที่ทุรนทุรายอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ผลอีก แล้วเขาก็หมดทางเลือก

 " หวังว่าเจ้าจะจำมันไม่ได้" นาธานพูดด้วยความเหนื่อยใจ

  ถึงเขากับเจ้านี่จะเป็นคู่กัดที่ชอบแกล้งกันแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายมากพอที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายต้องอยู่ในสภาพทุรนทุรายขนาดนี้ ยังไงก็ต้องช่วย...ถึงเขาและเจ้าหมอนี่จะชอบผู้หญิงเหมือนกันก็เถอะ

  นาธานตัดสินใจนำยาเม็ดสีขาวที่พยายามป้อนให้อีกคนมาสักพักเข้าปากตัวเองแล้วขึ้นคล่อมคนที่นอนดิ้นอยู่ ก่อนจะประกบริมฝีปากของตัวเองกับอีกฝ่าย วินาทีแรกเขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและร้อนผ่าว แถมยังมีอะไรอีกหลายๆอย่างผสมอยู่ด้วย มันรู้สึกดีจนเขาแทบจะเคลิ้ม แต่เพราะต้องช่วยคนก่อน เขาจึงใช้ลิ้นดันยาในปากของตัวเองไปไว้ในปากของอีกคน แต่มันก็ช่างยากลำบาก เมื่อลีออนดิ้นเพราะรู้สึกขาดอากาศ จนในที่สุด มือของลีออนที่กำลังอยู่ไม่นิ่งก็ไปทุบเข้าที่หลังคอของนาธาน จนเขาเผลอกลืนยาในปากลงไปเสียเอง

 " แค่กๆๆ" นาธานผละออกมาจากร่างที่ดิ้นงุ่นง่านอยู่แล้วไอสำลักอากาศออกมา แต่เขาก็ไม่ละความพยายาม นำยาเม็ดใหม่มาทำเช่นเดิม จนในที่สุดเขาก็สามารถยัดยาให้อีกคนกินได้ในที่สุด

 " เห้อ เจ้าตัวแสบเอ๊ย!" ตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่านอกจากเจ้าผมขาวนี่จะปากเก่งแล้ว ยังแสบมากอีกด้วย ทำเอาเขาเผลอกลืนยานั่นไปด้วยเลย แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับร่างกายของเขาในตอนนี้ แถมเจ้าหมอนี่ก็กินยาเข้าไปแล้วด้วย อีกสักพักยาก็คงจะออกฤทธิ์​

  หลังจากนั้นนาธานก็กลับมาเช็ดตัวให้ลีออนอีกครั้ง แต่เมื่อผ่านไปไม่กี่นาที จู่ๆร่างกายเขาก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาแปลกๆ แถมดูเหมือนคนบนเตียงที่เขาเพิ่งจะให้กินยาและเช็ดตัวให้ไปจะมีอาการแย่กว่าเดิมด้วย เพราะตอนนี้ลีออนกำลังพยายามแกะเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตนเองออกไปจากกายด้วย แถมใบหน้าของเจ้าตัวก็ขึ้นสีชมพูอ่อนๆเหมือนคนไม่สบายอีกด้วย แต่ทำไมเขากลับมองว่ามันน่ารักล่ะ? หรือว่ามันจะเกี่ยวกับอาการในตอนนี้ของเขาด้วย? แล้วเขาไปทำอะไรมาล่ะ? ถึงได้มีอาการแบบนี้ หรือว่าเป็นอาหารที่กินเข้า​ไป? แต่วันนี้เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้อะไรผ่านเข้าปากเลย นอกจากยาเมื่อกี๊ เดี๋ยวนะ? ยา...

หรือว่า?!

  เมื่อคิดได้ถึงบางอย่าง นาธานก็รีบลุกไปที่ถาดสีเงินซึ่งในถาดมีขวดยาเล็กๆวางอยู่ ซึ่งยานั่นก็คือยาที่นาธานและลีออนกินเข้าไป เขาหยิบขวดยานั่นขึ้นมาก่อนจะเทยาสีขาวออกมาเม็ดหนึ่ง ก่อนจะลองสังเกตุมันดูดีๆจึงพบว่ามันไม่ใช่ยาที่เขาต้องการ แต่เป็น...

ยาปลุกกำหนัด!

ซวยแล้ว!

  สองคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของนาธานทันที เพราะยาปลุกกำหนัดนี้เป็นยาที่เขาได้รับมาจากเทรเลอร์​ เป็นยาที่แรงมากจนแม้แต่พระเจ้าทั้งห้ายังต้านทานฤทธิ์​ของมันไม่ได้ และที่สำคัญ​ ยาถอนของยาตัวนี้มันไม่มี!

 " อื้อ! ร้อน!"

แคว่ก!

  ร่างของชายบนเตียงร้องออกมาก่อนจะทำการฉีกชุดสีขาวบริสุทธิ์​ของตนเองที่เหลือติดกายอยู่จนมันขาดวิ่น ส่วนนาธานที่เริ่มคิดได้ว่ายาที่เขากับคู่กัดกินเข้าไปคือยาอะไรก็หันมามองด้วยความตื่นตกใจ แต่ภาพที่เขาเห็นกลับทำให้ร่างกายร้อนรุ่มมากกว่าเดิม เพราะภาพที่เขาเห็นคือร่างกายขาวผ่องขึ้นสีชมพูจางๆของลีออน ซึ่งท่อนล่างของอีกฝ่ายมีเศษผ้าที่เคยเป็นชุดของตัวเองปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรปิดบังร่างกายบางๆราวกับผู้หญิงของลีออนไว้อีก ทำให้นาธานสามารถจ้องมองร่างกายของคนที่เคยเป็นคู่กัดของเขาได้อย่างชัดเจน

  แต่แล้วร่างกายบางส่วนของเขากลับแข็งขืน แสดงให้เห็นแล้วว่าเพียงแค่การจ้องมองไม่อาจจะทำให้ความต้องการของเขาลดลงไปได้ ร่างกายของเขามันต้องการมากกว่านี้ แต่เพราะสติที่ยังคงเหลืออยู่ ทำให้นาธานยังคงรู้สำนึกผิดชอบชั่วดี เขาจึงพยายามรวบรวมแรงที่เหลือและเดินเกาะกำแพงห้องไปที่ประตู เพื่อตามคนมาช่วยเขาและลีออนปลดปล่อยความต้องการ

  ถ้ามันไม่มียาถอน ก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ แถมในคฤหาสน์​ก็ใช่ว่าจะไม่มีสาวใช้ที่เกิดจากพลังของเขา อย่างน้อย...ก็ให้สาวใช้พวกนั้นมาช่วยเขากับเจ้าผมขาวล

 " อย่าไป!"

 "..."

  เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้นาธานหันกลับไปมอง และนั่นก็ทำให้เขาก็รู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่แทบจะผิดพลาดมากที่สุดในชีวิต

 " จะ เจ้า" นาธานพูดเสียงตะกุกตะกักหน้าแดงกํ่า เพราะภาพที่เขาเห็นคือคู่หัดที่เขาชอบบอกว่าปากเก่งและเถียงด้วยตลอดเวลา ตอนนี้เจ้าตัวกำลังนอนหงายข้างและพยายามยันตัวขึ้น ทำให้เศษผ้าที่ปกปิดร่างกายของลีออนหล่นลงไปกองอยู่บนเตียงจนหมด เผยให้เห็นบางอย่างของอีกฝ่ายที่กำลังตื่นตัวอยู่เช่นกัน ซึ่งแค่นี้มันก็มากพอที่จะทำให้นาธานสติแตกมากพอแล้ว แต่ลีออนก็ยังไม่จบแค่นั้น

 " นาธาน~ อยู่เป็นเพื่อนข้าก่อนสิ...นะ" นํ้าเสียงออดอ้อนของลีออนทำให้สติและฟางเส้นสุดท้ายของนาธานขาดสะบั้นลงทันที เพราะแค่ฤทธิ์​จากยามันก็มากพอแล้ว แต่ลีออนกลับมาทำท่าทางแบบนี้อีก ต่อให้เป็นคนอื่นก็คงจะทนไม่ไหวแน่

 " อึก เจ้าเป็นคนทำให้ข้าเป็นแบบนี้เองนะ" นาธานที่ขึ้นคล่อมร่างของลีออนบนเตียงพูดขึ้นพร้อมกับถอดชุดของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่ทันใจอีกคนจนลีออนเป็นฝ่ายฉีกกระชากเสื้อผ้าของนาธานออกไปและโยนมันลงที่พื้น และในที่สุดร่างกายของทั้งคู่ก็เปลือยเปล่า

  ลีออนที่ตอนนี้กำลังงุ่นง่านไปด้วยความต้องการรีบพลิกตัวให้ตนเองอยู่ด้านบนและประกบริมฝีปากของตนเองกับนาธานอย่างดูดดื่มทันที ฝ่ายนาธานเองก็ตอบรับด้วยความเต็มใจอย่างไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์​ยาหรืออะไร แต่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังประกบริมฝีปากกันอย่างดูดดื่ม และเมื่อทั้งคู่ผละออกจากกันก็มีหยาดนํ้าสีใสติดเชื่อมอยู่ที่ริมฝีปากของทั้งสองอีกด้วย

  และแน่นอนว่าทุกอย่างมันไม่ได้จบเพียงแค่นั้น ทั้งคู่ต่างกอดรัดและลูบไล้ไปตามร่างกายของอีกฝ่าย บางที่ก็มีการประทับรอยตีตราแสดงความเป็นเจ้าของลงบนตัวของอีกคน เสียงครางแห่งความพอใจก็ดังขึ้นให้ได้ยินมาเป็นระยะๆ และในที่สุด...

 " ลีออน ข้าจะถามเจ้าครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย...เจ้าพร้อมจะเป็นของข้ามั้ย?" นาธานใช้สติที่หลงเหลืออยู่ฝืนความต้องการในร่างที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อแล้วพูดออกไป

  ยังไงเขาก็ยังรู้ว่าตัวเองและลีออนนั้นมีรสนิยมชอบผู้หญิง แต่ถ้าจะมีอะไรกับคนที่เป็นผู้ชายด้วยกัน...ถ้าเป็นตอนนี้ก็คงจะไม่มีปัญหา​อะไร เพราะทุกอย่างมันมาไกลมากเกินไปแล้ว

 " งื้อ~ นาธาน ข้าต้องการเจ้า" ลีออนพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยพูดมาก่อนกับนาธาน แถมยังพยายามซุกไซร้ซอกคอของเขาอีกด้วย และเมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัด นาธานก็ไม่รออะไรอีก เขาทำการครอบครองเรือนร่างชายที่มันช่างบอบบางราวกับผู้หญิงของลีออนทันที

  คืนนั้นทั้งคืน ทั้งคู่ต่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงและโรมรันศึกรักกันอย่างถึงใจ ต่างฝ่ายต่างพาตนเองและส่งอีกคนให้ไปถึงสรวงสวรรค์​ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันก็ยังไม่เพียงพอสำหรับทั้งคู่อยู่ดี บทเพลงรักจึงดำเนินไปอย่างยาวนานจวบจนท้องฟ้าเปลี่ยนสี ราวกับว่าผู้บรรเลงไม่รู้จักกับคำว่าเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ต่างฝ่ายต่างหลงมัวเมาไปกับรสชาติแปลกใหม่ที่ตนเองไม่เคยได้ลิ้มลอง...แต่เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันมาจากอะไรกันแน่ล่ะ?

ฤทธิ์​ยาหรือว่าความรู้สึกและสายใยบางๆที่ทั้งคู่ต่างที่มีให้กันอย่างไม่รู้ตัว




___________(ตัด)

  ขอสารภาพเลยครับ ว่าเพิ่งจะเคยแต่งฉากแบบนี้​เป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่ามันจะแค่วาบหวิวก็ตาม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 497 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1296 J-U-N (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 19:54
    กรี๊ดดดดดดดดก
    #1,296
    0
  2. #1040 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 06:03
    เออคือ........
    #1,040
    0
  3. วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:35
    อืม...ดีงาม
    #805
    0
  4. #749 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:28
    รอค่ะ รออยู่ อยากให้รู้ว่ารอ แต่ก็สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #749
    2
  5. #741 ku_ro (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:33
    อ่าาาา ผูกพันธ์จนนรักกันไม่รู้ตัววว
    #741
    0
  6. #740 May2324 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:36
    งื้อ เขินหนักมาก >\\\<
    #740
    0
  7. #739 cake08234 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 12:02

    สาววายถูกใจสิ่งนี้ค่ะ
    #739
    0
  8. #736 May2324 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:51
    หุ้ยยย ยาไรอ่าไม่รู้เลย จริงจริ๊ง~ ><
    #736
    0
  9. วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 18:35

    ยาอีกอย่างก็พอเดาเเล้วละคะ รอจ้าาาอิอิอิอิอิ

    #734
    0
  10. #733 ku_ro (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 06:48
    ทำไมเราต้องทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ว่าคือยาอะไรด้วยนะ
    #733
    0
  11. #732 view2544 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:28
    ยาอีกอันหนึ่งคือยาอารายอ่า​
    #732
    0
  12. #731 RioHaruto​ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:05
    มีความรู้สึกว่า-ยานั้นนะแหละที่พ่อบ้านจะหยิบมา
    #731
    0
  13. #730 Aquarejina (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 20:33
    ยาอะไรหว่าาาา//ยิ้มแบบเจ้าเลห์
    #730
    0
  14. #729 merurin (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 20:28

    รอจ้าาาาาา
    #729
    0