ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 46 : สอบเข้าตามหาอาจารย์​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 943 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

ครึ่งเดือนผ่านไป

 " ไปก่อนนะค่ะ/ครับ" โรสกับแดนและคริสบอกลาดยุควาเรนเซีย

  วันนี้เป็นวันเปิดเทอมของอควาเรสและวาซีรอสหลังจากปิดเทอมพักร้อนจบลง สามพี่น้องจึงต้องกลับไปอยู่ที่โรงเรียนตามเดิม

 " โชคดีล่ะ" ท่านดยุคพูดกับลูกๆทั้งสาม...รึเปล่า?

 " ส่งจดหมายมาหาพ่อบ้างนะ แวะกลับมาที่บ้านบ้างก็ได้ พ่อรักลูกนะ" ท่านดยุคเข้าไปสวมกอดลูกสาวสุดที่รักพลางพูดด้วยความเศร้าสร้อยโดยไม่สนใจลูกชายทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ทำเอาแดนกับคริสต้องส่ายหัวน้อยๆ ส่วนเซบาสเตียนก็มีทีท่าไม่ต่างจากท่านชายทั้งสองมากนัก เพียงแต่เขาก็นึกเป็นห่วงท่านหญิงตัวน้อยไม่แพ้กับดยุควาเรนเซียเลย

 " พอครบ1เดือนแล้วโรสจะมาหานะค่ะ รักท่านพ่อนะค่ะ" โรสบอกพลางสวมกอดตอบผู้เป็นพ่อ

 " ไปนะค่ะ/ครับ" แล้วโรสกับแดนแล้วก็คริสก็ขึ้นรถม้าเพื่อไปเรียนทันที ส่วนดยุควาเรนเซียก็กลับไปที่ห้องทำงานของตนเองทันที

 " เซบาสเตียน โรสไปแล้ว กระซิกๆ" ทันทีที่กลับมาถึงห้องทำงาน ท่านดยุคก็พูดพลางจับชายเสื้อของเซบาสเตียนมากัดราวกับปวดใจที่ต้องจากลากับลูกรัก

 " ท่านดยุคครับ ยังมีงานจากเมืองเอลินอสกับเมืองอื่นๆรออยู่นะครับ ส่วนช่วงบ่ายก็ต้องเข้าวังไปหาองค์​ราชาด้วย" เซบาสเตียนที่ไม่ได้สนใจท่าทางปานจะขาดใจของท่านดยุคกล่าวพลางจัดเอกสารให้ผู้เป็นนายได้ทำงาน

 " นายมันนิสัยไม่ดี" ท่านดยุคพูดเสียงขุ่นมัวแต่ก็ยอมทำงานบนโต๊ะต่อแต่โดยดี เพราะเขารู้ว่าถ้าไม่ทำ พ่อบ้านคนขยันจะหางานมาให้เขาทำเพิ่ม


ทางด้านของโรส
07:00น.

 " ท่านหญิง ถึงแล้วครับ" เสียงคนขับรถภเาดังเข้ามาภายใน ปลุกให้คนที่จมอยู่ในภวังค์​ได้รับรู้ว่าถึงที่หมายแล้ว

  โรสก้าวเท้าคงจากรถม้าด้วยชุดนักเรียนของอควาเรสด้วยท่าทางสง่างามจนคนมองอดตกตะลึงไม่ได้ และเหล่านักเรัยนที่อยู่บริเวณนั้นก็ต่างมองเธอด้วยสายตาที่หลงใหล

 " ขอบคุณ​ที่มาส่งนะ ไปเถอะ" เธอหันไปบอกคนขับรถม้าก่อนจะเตรียมตัวเดินเข้าไปในอาคารเรียน

 " มาเช้าจริงๆ" เสียงเรียบติดเย็นชาคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆทำให้โรสหันไปมองก่อนจะยกยิ้มบางๆออกมา

 " นายก็มาเช้าเหมือนกันนี่" เธอบอกราฟ

 " เข้าไปกันเถอะ" เขาชวนก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเท้าเข้าไปในตึกและตรงไปยังห้องเรียน แต่ตลอดทางก็ล้วนแต่มีคนมองมาที่พวกเขาทั้งนั้น

ครืด~

  เสียงเปิดประตูเรียกสายตาจากคนในห้องได้เป็นอย่างดี และเมื่อพวกเขารู้ว่าใครคือผู้มาใหม่ก็กลับมาสนใจสิ่งที่ตนเองกำลังทำอยู่ต่อทันที

  ส่วนโรสกับราฟก็ทำเพียงแค่เดินไปนั่งที่เดิมของพวกเขา นั่นคือโต๊ะสุดท้ายของแถวริมหน้าต่าง และพวกเขาก็พบว่านักเรียนที่อยู่มนห้องตอนนี้มีน้อยมาก เนื่องจากตอนนี้ยังคงเช้าอยู่ ส่วนพวกคนอื่นๆในกลุ่มก็ยังไม่มากัน

 " หืม?" โรสส่งเสียงออกมาเมื่อคนด้านข้างนำบางสิ่งมาครอบที่หูของเธอ และเมื่อเธอลองคลำๆดูก็พบว่ามันคือหูฟัง ก่อนที่ต่อมาจะมีเพลงเพลงหนึ่งถูกเปิดขึ้น

I've been reading books of old
The legends and the myths
Achilles and his gold
Hercules and his gifts
Spiderman's control
And Batman with the firsts
And clearly I don't see myself upon that list

ฉันได้อ่านหนังสือมาหลายเล่ม ทั้งเรื่องเกี่ยวกับ
ตำนาน และเทพนิยายต่างๆ
อคิลลิส กับเกราะทองของเขา
เฮอร์คิวลิสกับพรสวรรค์​มากมาย
พลังการควบคุมของสไปเดอร์แมน​
และแบมแมนกับการต่อสู้ของเขาต่างๆมากมาย
และมันชัดเจนอยู่แล้ว ที่ฉันจะไม่เห็นตัวฉันเองอยู่ในรายชื่อในตำนานเหล่านั้น

But she said, where'd you wanna go?
How much you wanna risk?
I'm not looking for somebody
With some superhuman gifts
Some superhero
Some fairlytale bliss
Just something I can turn to
Somebody I can kiss

แต่เธอกลับพูดว่า เธอต้องการจะไปที่ไหน
เธออยากจะเสี่ยงมากขนาดไหน
ซึ่งฉันเองจะไม่มองหาใครบางคน
ที่มาพร้อมกับพรสวรรค์เหนือมนุษย์ทั้งหลาย
เหล่าซุปเปอร์ฮีโร่
เหล่าเทพนิยายบนสรวงสวรรค์
มีแค่บางสิ่งที่ฉันสามารถเริ่มต้นได้
กับใครบางคนที่ฉันนั้นจูบเขาได้

I want something just like this
Doo-doo-doo, doo-doo-doo
Doo-doo-doo, doo-doo
Doo-doo-doo, doo-doo-doo
Oh, I want something just like this
Doo-doo-doo, doo-doo-doo
Doo-doo-doo, doo-doo
Doo-doo-doo, doo-doo-doo

ฉันแค่อยากได้สิ่งแบบนี้
โอ้ ฉันแค่อยากได้ในแบบนี้

Oh, I want something just like this
I want something just like this

โอ้ ฉันแค่อยากได้ในแบบนี้
ฉันแค่อยากได้บางสิ่งแบบนี้


(Something Just Like This – The Chainsmokers & Coldplay)



 " อืม" เธอครางออกมาเบาๆอย่างชอบใจ

 " ชอบมั้ย?" เขาถาม

 " แค่นายจำมันได้ก็ดีที่สุดแล้ว" เธอตอบพลางหลับตาแล้วปล่อยอารมณ์​ให้ล่องลอยไปตามเสียงเพลง

  เขาจำได้...เพลงนี้เป็นเพลงที่เธอกับเขาชอบที่สุด เพราะมันเป็นตัวแทนสื่ออารมณ์​ของเธอกับเขาได้เป็นอย่างดี เพราะอย่างนี้มันถึงกลายเป็นเพลงที่เธอกับเขาชอบและเล่นมันบ่อยมาก ซึ่งตอนนี้เขาก็ยังจำมันได้ และนั่นทำให้เธอชอบเพลงนี้มากขึ้นกว่าเดิม

  อืม...พอมาลองดูดีๆ ถึงเธอจะจำเพลงนี้ได้จนขึ้นใจตั้งแต่มาที่โลกนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เคยเล่นเพลงนี้เพียงครั้งเดียว ตอนนั้นคนที่ฟังก็มีคนเดียว นั่นคือราฟ แต่ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าเขาคือโซระ(ตอนมาจากโลกเดียวกัน?)​ นอกจากนั้นเธอก็ไม่เคยเล่นเพลงนี้ให้ใครฟังอีกเลย เพราะถ้าเล่นมันเมื่อไหร่ ก็มีแต่จะทำให้เธอคิดถึงโซระมากกว่าเดิม เธอจึงเลือกที่จะไม่เล่นมัน ขนาดตอนฟังเพลงใน​โทรศัพท์​เธอยังไม่ฟังเพลงนี้เลย

  เธอเคลิ้มไปกับเสียงเพลงก่อนจะเอนตัวไปซบกับคนด้านข้าง ซึ่งเขาก็ทำเพียงยิ้มบางๆเท่านั้น

 " เรื่องของเธอมีค่าสำหรับฉันมากที่สุด ทำไมฉันจะไม่จำล่ะ?" เขาพึมพำออกมาเบาๆแต่เพราะโรสอยู่ใกล้มาก เธอจึงได้ยินแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

  ถึงท่าทางของพวกเขาจะสนิทสนมกันมากแค่ไหน แต่คนรอบข้างก็มองและคิดเพียงแค่ว่าพวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมกันมากเหมือนกับพี่น้องคู่หนึ่ง แต่ถ้าตัดเรื่องที่พวกเขามีความสัมพันธ์​ทางสายเลือดกัน พวกเขาทุกคนคงจะตอบได้เป็รเสียงเดียวกันว่าทั้งคู่เหมาะสมกันมากๆ ทั้งฉลาด เย็นชา สูงส่ง สง่างาม

 " กุหลาบน้อย~" เสียงเรียกชื่อแบบแปลกๆดังขึ้นทำให้โรสกับราฟหันไปมอง

 " พี่อลัน วิลล์​ อรุณสวัสดิ์​ค่ะ" เธอบอก

 " อรุณสวัสดิ์" ทั้งคู่ตอบรับก่อนจะนั่งคุยกับโรสและราฟต่อ จนกระทั่งคนอื่นๆก็เริ่มทยอยมากัน จนตอนนี้เหลือเพียงแค่ลิลลี่กับเกรเทลเท่านั้น

 " สองคนนั้นมาช้าแหะ" ฮานส์​พูดขึ้น

 " ปกติจะมาก่อนเจ้าลูกหมาสองตัวนี้นี่" วิลล์​พูดต่อก่อนจะเบนสายตาไปมองซีน่อนกับซีเวล

 " อ้าว พูดอย่างนี้/หาเรื่องกันเหรอ?" ฝาแฝดโต้ทันทีก่อนที่ทั้งสามจะปะทะสงครามกัน ส่วนคนอื่นๆก็ส่ายหัวให้กับนิสัยเหมือนเด็กของพวกเขา

ครืด~

 " ขอโทษที มาช้าไปหน่อย" เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับหนึ่งชายหนึ่งหญิงที่เดินมายังกลุ่มของโรส

 " ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังเหลือเวลาอีกเยอะกว่าอาจารย์​จะมา" มาร์ติน​บอก ส่วนลิลลี่กับเกรเทลที่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะวิ่งมาก็เผลอสบตากันก่อนที่ลิลลี่จะเป็นฝ่ายหลบตา ส่วนเกรเทลก็ยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 " เอ๋?" ซีน่อนกับซีเวลส่งเสียงออกมาพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย

 " ฉันคิดไปเองหรือว่าสองคนนี้มีลับลมคมนัยอะไรกันจริงๆ" วิลล์​เองที่รู้สึกเหมือนกับสองแฝดพูดขึ้น

 " เป็นครั้งแรกที่พวกเรารู้สึกว่านายคิดถูก" ฝาแฝดพูดออกมาอย่างเห็นด้วย ทำเอาคนอื่นๆได้แต่ส่ายหัวอีกครั้งกับความสามัคคีของทั้งสามทั้งๆที่เมื่อกี๊ยังทะเลาะกันอยู่เลย

 " ลับลมคมนัยอะไร? ไม่มีสักหน่อย" เกรเทลปฏิเสธก่อนจะเดินมานั่งที่ของตัวเองด้านข้างมาร์ติน

 " อลัน นายดูเจ้าชายปากแข็งนี่สิ" วิลล์​หันไปพูดกับอลันด้วยนํ้าเสียงเจ้าเล่ห์

 " กุหลาบน้อยกับราฟคิดยังไง?" อลันหันไปถามพวกโรสกับราฟที่ตอนนี้ยังคงมองเหตุการณ์​ตรงหน้าเงียบๆ

 " ไม่รู้สิ" ราฟกับโรสมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาพร้อมกัน

 " มาร์ติน​ล่ะ?" ซีน่อนกับซีเวลหันไปถามเพื่อนอีกคน

 " ทั้งคู่ก็เหมาะสมกันดีล่ะมั้งครับ?" เขาตอบคามที่คิดและนั่นทำให้เกรเทลอมยิ้มส่วนลิลลี่ก็ก้มหน้าลงตํ่ากว่าเดิมจนผิดวิสัย

 " ฮานส์​ นายเองก็เงียบเกินไปแล้วนะ" วิลล์​หันไปเรียกฮานส์​ต่อ แต่คำตอบที่ได้รับกลับไม่เกี่ยวกับเรื่องที่วิลล์​ถามเลยแม้แต่น้อย

 " อาจารย์​เดวิดไม่อยู่แล้ว" ฮานส์​พูดออกมา

 " ไม่อยู่? หมายความว่าไงครับ?" มาร์ติน​ถามออกมาเพื่อให้อีกคนอธิบายเพิ่มเติมส่วนคนที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วย

 " หรือว่าจะเป็นเรื่องที่อาจารย์​จะกลับไปสอนที่วาซีรอสเหมือนเดิม?" อลันพูดขึ้นเมื่อนึกได้ถึงบางอย่างและฮานส์​ก็พยักหน้ายืนยันว่าเขาคิดได้ถูกแล้ว

 " กลับไปสอนที่วาซีรอสเหรอ?" เกรเทลพูดอย่างไม่เข้าใจ

 " ใช่ ทุกอย่างมันเริ่มมาจากผอ. พวกนายรู้ใช่มั้ย? ว่าผอ.ติเซียโน่เป็นผอ.ของอควาเรสกับวาซีรอส" อลันถาม ส่วนคนอื่นๆก็พยักหน้า

  เรื่องนี้เป็นที่รู้กันดีว่าตั้งแต่วาซีรอสและอควาเรสก่อตั้งขึ้น ทั้งสองโรงเรียนจะมีผอ.คนเดียวกันตลอด และผอ.ของทั้งสองโรงเรียนในปัจจุบันก็คือติเซียโน่ โรเจอร์​ หรือก็คือคนที่เคยเรียกโรสกับราฟไปคุยเรื่องคะแนนสอบ

 " ผอ.เขาอยากจะลองดูสมรรถภาพ​ของนักเรียน เลยให้อาจารย์​บางส่วนจากวาซีรอสมาสอนที่อควาเรสเป็นเวลาหนึ่งเทอม เพื่อประเมินว่านักเรียนจะมีความสามารถมากแค่ไหน และหนึ่งในอาจารย์​ที่มาอควาเรสก็คืออาจารย์​เดวิด แต่ตอนนี้ก็ผ่านไปหนึ่งเทอมแล้ว อาจารย์​ทุกคนต้องกลับไปสอนที่วาซีรอสต่อ" อลันอธิบายและนั่นก็ทำให้ทุกคนเข้าใจมากขึ้น

 " งั้นถ้าพวกเราอยากเจออาจารย์​อีก"

 " ก็ต้องไปเรียนต่อที่วาซีรอสสินะ" ซีน่อนกับซีเวลพูดขึ้น

  อย่างที่รู้กัน ว่าฝาแฝดสีฟ้าสองคนนี้ไม่ชอบวิชาปรุงยาหรืออะไรที่เกี่ยวกับสมุนไพรสักเท่าไหร่ และเพราะทุกคนไม่อยากจะให้ทั้งสองที่เป็นนักเรียนเรียนดีต้องมาคะแนนตกเพราะวิชาปรุงยานั้นมีเกรดตํ่า พวกเขาจึงขยั้นขยอแกมบังคับให้ทั้งสองไปเรียนวิชาปรุงยาเพิ่มจากอาจารย์​เดวิดโดยมีฮานส์​คอยพาไปและช่วยอาจารย์​เดวิดสอน และนั่นก็ทำให้เจ้าสองฝาแฝดเก่งวิชาปรุงยาขึ้นมาเหมือนคนอื่นๆ ทั้งสองจึงรักอาจารย์​เดวิดเอามากๆเลยทีเดียว

 " ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ฉันยังอยากเรียนกับอาจารย์​เดวิดอยู่" ฮานส์​พูดต่อ

 " แล้วพวกนายล่ะ?" สองแฝดหันมาถามคนที่เหลือ

 " ฉันเรียนต่อที่นั่นอยู่แล้ว" เกรเทลตอบทันที

 " ท่านพ่ออยากให้ผมเรียนต่อในที่ดีๆแบบนั้นน่ะครับ" มาร์ตินพูดต่อ

 " วาซีรอสเหมาะสมที่ฉันจะเรียนรู้สิ่งต่างๆที่จำเป็นต่ออาณาจักร" อลันพูดบ้าง

 " ฉันต้องคอยอารักขาอลัน" ถึงวิลล์จะ​พูดตามหน้าที่แต่เขาเองก็อยากเรียนที่นั่นเช่นกัน

 " ฉันเป็นถึงท่านหญิงก็ต้องเรียนที่นั่นสิ" ลิลลี่พูดออกมาพลางเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ

 " เหลือแค่สองคนแล้ว" ฝาแฝดพูดต่อก่อนที่ทุกคนจะเบนสายตามามองคนทั้งสองที่มีเรือนผมสีขาวเหมือนกันที่เงียบมานาน

 "..." ไร้เสียงตอบรับใดๆ

  อันที่จริง ด้วยสิ่งที่พวกเขาทั้งสองมีในตอนนี้ จะไม่เรียนต่อในชั้นปลายก็ได้ หรือแม้แต่จะลาออกตอนนี้แล้วไม่เรียนอีกก็ยังได้ และนั่นทำให้คนที่เหลือกังวล...ถึงราฟกับโรสจะทำตัวเหมือนยอมให้พวกเขาทุกคนสนิทด้วยได้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนที่เหลืออ่านความคิดของคนทั้งสองออกเลยแม้แต่น้อย

  แม้แต่อลันที่เคยไปเจรจาระหว่างอาณาจักรยังทำไม่ได้ ทั้งๆที่เขาเองก็เคยพานพบคนมากมาย และเพราะเขาต้องเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่างเพื่ออาณาจักร เขาจึงต้องคาดเดาว่าใครจะทำอะไร และมันจะส่งผลต่ออาณาจักรมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคนเหล่านั้นก็ล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่​ แต่เมื่อเขามาเจอกับโรสกับราฟที่เปลี่ยนไป ทั้งๆที่ทั้งสองคนเป็นเด็กอายุ16ที่อ่อนกว่าเขาเล็กน้อย แต่เขากลับคาดเดาไม่ได้เลยว่าทั้งสองคิดอะไรอยู่ คงต้องเรียกว่า...อะไรก็เป็นไปได้เมื่ออยู่ในมือของสองคนนี้

  และนั่นก็รวมถึงเรื่องที่อีกฝ่ายจะไม่ไปเรียนต่อที่วาซีรอสด้วยเช่นกัน...แต่นั่นก็อาจจะเป็นพวกเขาที่ระแวงไปเอง

 " พี่ชายทั้งสองคนของฉันเรียนที่นั่น" โรสตอบออกมาก่อน

 " ฉันเป็นเจ้าชาย แน่นอนว่าองค์​ราชาคงไม่ยอมให้ฉันไปเรียนที่อื่น" ราฟตอบทันทีที่อีกคนพูดจบและนั่นทำให้ฝาแฝดที่ลุ้นมานานลุกขึ้นเฮสนั่น

 " เก็บอาการหน่อย" วิลล์​เตือนแต่มันก็ช่วยให้ฝาแฝดทั้งสองได้สติขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น

 " วาซีรอสใช่ว่าจะเข้ากันได้โดยมีคะแนนสูงง่ายๆ แถมยังเป็นการแบ่งห้องจากคะแนนสอบอีก ถ้าอยากอยู่ห้องเดียวกันก็ต้องทำคะแนนให้ได้เยอะมากๆ" อลันพูดด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

 " สำหรับพวกเราก็คงจะต้องเป็นห้องที่สูงที่สุดล่ะนะ" เกรเทลพูดต่อ

 " ถ้างั้นก็คงต้องพยายามกันหน่อยแล้วล่ะ" ลิลลี่พูดบ้าง

 " มาลองพยายามกันดูเถอะครับ" มาร์ติน​พูดอย่างคนมีแรงฮึด

 " เอาสิ!" ฝาแฝดก็ไม่น้อยหน้าส่วนฮานส์​ก็พยักหน้าเห็นด้วยเฉยๆ

 " มา" พวกเขาเอามือมาซ้อนทับกันจนเหลือแค่ราฟกับโรสที่เอามือมาวางบนสุดด้วยท่าทางที่ยังคงเป็นปกติ

 " ถ้างั้นก็คงจะต้องเริ่มจากตั้งใจเรียนก่อน"

 " หืม?/หึ!" เสียงของโรสกับราฟทำให้ทุกคนหันไปมอง ซึ่งทุกคนก็พบว่าทั้งสองกำลังมองไปที่ประตูห้องและเมื่อเบนสายตาไปมองบ้าง พวกเขาก็พบกับคนบางคนที่หายหน้าหายตาไปนานเพราะปิดเทอมฤดูร้อน แต่ไม่ใช่สำหรับเกรเทล

 " เมลโล?" พวกเขาพูดออกมาเบาๆ

 " ท่านพี่เกรเทล!" ไม่ทันที่ใครจะได้คิดอะไรต่อ ร่างเล็กที่มีเรือนผมสีนํ้าตาลอ่อนก็พุ่งเข้ามาหาเกรเทลก่อนจะพยายามกอดเกรเทลเอาไว้ แต่แล้ว...

ตุบ!

  เกรเทลใช้เท้างามๆของเขาดันถีบตัวของคุณนางเอกก่อนที่เธอจะเข้ามาถึงตัวเขา และนั่นก็ทำให้ร่างของคุณนางเอกคนงามต้องล้มลงไปนอนอยู่กับพื้น

 " ฮ่าๆๆๆ" เป็นฝาแฝดกับวิลล์​ที่ส่งเสียงหัวเราะออกมาก่อนใครเพื่อน

 " ว้าว~ แรดล้มล่ะ" ลิลลี่พูดออกมาพลางกระตุกยิ้ม

 " หึๆๆ" แม้แต่โรสกับราฟยังหัวเราะในลำคอ

 " คุณ​อลันจะไม่ห้ามหน่อยเหรอครับ?" มาร์ติน​หันไปถามอลันราวกับเห็นใจเมลโล แต่เขากลับไม่ได้มีความรู้สึกห่วงใยคนบนพื้นเลยแม้แต่น้อย นํ้าเสียงที่ออกมาจึงกลายเป็นราบเรียบแทน

 " วิลล์​ ฝาแฝด หยุดหัวเราะได้แล้ว ถึงยังไงคนคนนี้ก็เป็นผู้หญิงนะ อย่า..."

 "..."

 "...อย่าหัวเราะแค่นี้สิ หัวเราะอีกเยอะๆเลยก็ดี" อลันพูดพลางยิ้มบางๆแต่ประโยคที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมากลับกระแทกใจคนฟังได้มากกว่า

 " ฮ่าๆๆๆ" เมื่อได้ยินคำของอีกฝ่าย ฝาแฝดกับวิลล์​ก็หัวเราะออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนคนอื่นๆในห้องก็หัวเราะออกมาด้วยเช่นกัน

 " ขนาดอลันยังพูดแบบนี้ แสดงว่าเธอคงจะเลวร้ายมากน่าดู" เกรเทลพูดกับคนบนพื้นด้วยนํ้าเสียงเย้ยหยัน

  เรื่องที่เจ้าชายอลันเป็นสุภาพบุรุษ​และไม่เคยรังแกผู้หญิง​เป็นเรื่องที่ทุกคนในอาณาจักรรู้ดีกันทั่ว แต่ถ้าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้อลันไม่พอใจและไม่ไว้หน้า ก็แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นคนที่เลวร้ายมากแน่ๆ

 " ไม่หรอก ยัยโสโครกนี่ไม่เหมาะกับคำว่าเลวร้ายหรอก เพราะเธอมันยิ่งกว่าเลวร้ายอีก" ฮานส์​ที่เงียบมานานพูดขึ้นบ้างส่วนคนอื่นๆก็เห็นด้วย

 " ฮึก ทะ ทำไม พะ พวกคุณ​ถึงต้องทำแบบนี้คะ? อึก" เมลโลที่ล้มลงบนพื้นเงยหน้าขึ้นช้อนสายตาน่าสงสารขึ้นมอง

 " ความผิดของเธอถูกเปิดโปงหมดแล้ว" โรสพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเย้ยหยัน

 " เก็บการแสดงไปใช้ที่อื่นเถอะ...รำคาญ" ราฟพูดต่อก่อนที่วิลล์​กับฝาแฝดและคนอื่นๆจะระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้ง

 " ฮ่าๆๆ พูดได้ตรงใจมาก"

 " เจ๋งสุดยอดเลย"

 " อย่าทำให้นามสกุลและอาณาจักรวินเซนต์​ต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้เลย แค่ต้องรับเธอเข้ามามันก็แปดเปื้อนมากพอแล้ว...แล้วก็อย่าให้ฉันต้องบอกอีก ว่าฉันไม่มีน้องแบบเธอ" เกรเทลพูดด้วยความเบื่อหน่ายส่วนเมลโลที่เห็นว่าถึงทำแบบนี้ต่อไป เธอก็คงจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการอยู่ดี เธอจึงวิ่งออกไปจากห้องเรียนทั้งนํ้าตา

 " เมื่อกี๊นายถีบได้สวยมาก" วิลล์​หันมาบอกกับเกรเทล

 " นั่นสิ"

 " คุณ​เกรเทลครับ" มาร์ติน​ที่เงียบมานานเพราะไม่อย่กจะซํ้าเติมใครส่งเสียงเรียกเกรเทล ส่วนคนถูกเรียกก็หันมามองพลางส่งสายตาถามว่ามีอะไร

 " รอยแผลบนหน้าขอลเมลโลเมื่อกี๊..." เขาพูดแค่นั้น

  เมื่อกี๊ตอนเมลโลเงยหน้าขึ้นมา เขาสังเกตุเห็นว่ามีแผ่นปลาสเตอร์​ปิดอยู่บนใบหน้าของเธอเป็นทางยาว เขาสงสัยว่าทำไมถึงต้องปิด หรือว่ามันจะเป็นรอยอะไร?

 " อ่อ แผลจากตอนงานเลี้ยงที่นี่น่ะ แก้วมันแตกแล้วบาดโดนเข้าจนตอนนี้กลายเป็นแผลเป็น" เขาอธิบายด้วยนํ้าเสียงเรื่อยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไร

 " ตอนที่ลื่นล้มไปชนกับโต๊ะมุมเครื่องดื่มสินะ" โรสพูดออกมาส่วนเกรเทลก็พยักหน้ายืนยัน

 " ดีแล้วล่ะ" ลิลลี่พูดออกมาเมื่อได้ฟัง

 " นั่นสิ ยัยนั่นจะได้ไม่ไป/หว่านเสน่ห์​ใครได้อีก" ซีน่อนกับซีเวลพูดออกมาตามที่คิด

 " แล้วยัยนั่นไม่ได้ใช้เวทย์​แสงของตัวเองรักษาเหรอ?" ฮานส์​ถามในสิ่งที่เขาสงสัย

  ผู้หญิงสมัยนี้ห่วงหน้าตายิ่งกว่าอะไร แผลเป็นน่ะ มีได้ แต่จะต้องไม่มีที่ใบหน้า เพราะมันจะทำให้หาคู่แต่งงานได้ยาก เพราะแน่นอนว่าผู้ชายต้องชอบผู้หญิงสวยๆ ไม่ใช่คนที่มีแผลเป็นบนในหน้า แล้วยิ่งคนอย่างเมลโลที่ชอบตกผู้ชาย จะยอมให้ใบหน้าของตัวเองมีรอยแผลเป็นได้ยังไง? ดังนั้นเธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้หน้าของตัวเองหายเป็นปกติอยู่แล้ว

 " เรื่องพลังของยัยนั่นก็อีกเรื่อง ยัยนั่นเคยลองใช้เวทย์​แสงรักษาตัวเองแล้ว แต่ไม่ได้ผล แถมยังบอกว่ารู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนอะไรตำที่หัวใจเวลาใช้พลังเวทย์​อีก พอให้หมอมาดูก็ไม่ได้เป็นอะไร ส่วนเรื่องแผลเป็นนั่นก็แปลกอีก ขนาดหมอที่ฝีมือดียังรักษามันไม่ได้ ลองทุกวิธีแล้วด้วย" เขาอธิบายต่อและนั่นทำให้โรสกับราฟลอบยิ้ม

  พลังธาตุมืดที่พวกเขาใช้คงจะสำแดงผลแล้วล่ะ ส่วนเรื่องแผลเป็นนั่นก็อาจจะเป็นเพราะพลังธาตุมืดของพวกเขาอีกนั่นแหละ

 " ช่างเรื่องนั้นเถอะ/พูดไปก็มีแต่ปวดหัว" ซีน่อนกับซีเวลพูดออกมา

 " นั่นสิ ยังไงมันก็เป็นเรื่องดีนี่นา" วิลล์​พูดต่ออย่างเห็นด้วย

 " แล้วนี่จะคุยเรื่องอะไรกันต่อล่ะ?" ลิลลี่ถามขึ้น

 " เรื่องสอบเข้าวาซีรอสดีมั้ยครับ?" มาร์ติน​เสนอส่วนฮานส์​ก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

 " มันก็ดีอยู่หรอก แต่..." ฝาแฝดขัดขึ้น

 " ไปหาขนมกินกันก่อนเถอะ อยากกิน" พวกเขาพูดต่อ

 " พวกนายนี่มัน!" วิลล์​พูดก่อนใครเพื่อน ก่อนจะเกิดสงครามขอลทั้งสามขึ้นอีกครั้ง

 "..." คนอื่นๆก็ทำได้เพียงส่ายหัวเช่นเดิม ทั้งๆที่เมื่อกี๊ยังเข้ากันได้ดีอยู่แท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้กลับมาทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 943 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #964 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 14:02
    เมลโล่ฉันจะสมน้ำหน้า​เธอดีไหม
    #964
    0
  2. #660 toon_zaza2 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:52
    เกรเทลxลิลลี่ ชั้นชอบคู่นี้!! //แอบเห็นด้วยนะว่ามีโมเม้นต์บ่อยๆ!!
    #660
    0
  3. #406 65h56 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 02:42
    สนุกกกรออ่านตอนต่อไปอยู่^

    ^
    #406
    0
  4. #405 Jajijung248 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 02:00
    ง่าาาาาา สนุกจังเลย รออ่านตอนต่อไปอยุ่น้าา
    #405
    0
  5. #402 oommkbb346794 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:03
    มาเร็วๆนะไรท์ สู้ๆนะคนเก่งของรีด
    #402
    0
  6. #401 snasxbng (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 10:40

    อยากให้ถึงช่วงเข้าวาซีรอสเร็วๆจัง. สู้สู้นะคะไรท์
    #401
    0