ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 44 : ความ(ไม่)​ลับ *ต่ออีกนิด*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,037 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

 " โรส"

 " ราฟ ไม่สิ!"

 "..."

 " โซระ" เธอพูดพลางยิ้มบางๆ

 "..."

 " เป็นอะไรไปล่ะ? พี่ชาย หรือจะให้บอกว่า...คุณ​เพื่อนเก่าดี?" เธอถามทั้งๆที่ยังคงยิ้มบางๆอยู่ แต่คำว่าเพื่อนเก่าก็ทำให้อีกคนชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกลบเกลื่อนมันได้อย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยังคงไม่รอดพ้นสายตาของอีกคนอยู่ดี

 " หึ! ฮ่าๆๆๆ" เขาหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า ส่วนอีกคนก็ยังคงยิ้มบางๆอยู่

 "..."

 " รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ? หรือว่าฉันเผยพิรุธ​มากเกินไป? อลิส" เขาถามหลังจากที่หยุดหัวเราะ และมุมปากของเขาก็ประดับยิ้มบางๆเอาไว้เหมือนอีกคน

  เธอดูจะไม่ตกใจเลยที่รู้ว่าเป็นเขา นั่นแสดงว่าเธอคงจะรู้อยู่แล้ว หรือไม่ก็คงจะสงสัยในตัวเขามานานแล้ว

 " ฉันก็แค่สงสัยมาสักพักแล้ว นายเผยพิรุธ​ไม่มากก็จริง แต่นายก็น่าจะรู้จักฉันดีนี่แถมพอมาเห็นรูปนี่ฉันก็มั่นใจ" เธอตอบพลางยกรูปถ่ยในกรอบขึ้นชู มันเป็นรูปที่เธอถ่ายกับเขาตอนอยู่มหาลัย เป็นภาพที่เธอกับเขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข ซึ่งตอนถ่ายนั้นเธอกับเขาก็ตั้งกล้องกันเองแถมล้างรูปก็ล้างกันเอง คนที่ได้เห็นรูปจึงมีเพียงเธอกับเขาเท่านั้น

  เธอสงสัยเขามาสักพักแล้ว ทั้งเรื่องรสชาติของอาหารที่เขามักจะทำให้เธอทานบ่อยๆ ทั้งนิสัยแบบนั้นกับท่าทางที่ดูจะรู้ว่าเธอชอบอะไรดี แถมเขาก็เคยบอกวันเกิดของตัวเองในชาติก่อนให้เธอรู้ในชาตินี้ด้วย อะไรหลายๆอย่างที่เป็นตัวเขาทำให้เธอสงสัย นิสัยของเขาไม่มีใครเหมือน เธอรู้ดี เธอรู้จักเขาดีพอๆกับที่เขารู้จักเธอ พวกเรารู้จักอีกฝ่ายดีที่สุด...บางทีอาจจะรู้มากเสียยิ่งกว่าเรื่องของตัวเองได้ซํ้า

 " แล้วนายล่ะ รู้ว่าเป็นฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เธอถามกลับบ้าง

 " วันที่เธอใช้ยาเปลี่ยนสภาพ(ตอนวันหยุดที่ไม่ได้หยุด)​ แต่ก่อนหน้านั้นฉันก็สงสัยอยู่หน่อยๆเหมือนกัน" เขาตอบตามความจริง ก็ในเมื่อคนตรงหน้าเขารู้แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องปิดบังกันอีก

 " นายรู้ก่อนฉัน แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ?" เธอถาม

 " ฉันกลัว"

 "..." เธอยังคงเงียบเพื่อให้เขาอธิบายต่อ

" เธอก็รู้...ว่าในโลกก่อน ฉันไม่เหลือใครแล้ว แม่เสีย พ่อไม่รัก เพื่อนไม่มี ฉันมีแค่เธอคนเดียวแต่สุดท้าย พวกเราก็ต้องต่อสู้กันเอง แล้วตอนที่ลีออนมาบอกว่าจะให้ฉันไปโลกใหม่ ตัวฉันที่ไม่เหลือใครแล้วก็คิดว่าถ้าไปในโลกอื่น ฉันอาจจะเจอสิ่งที่อยากทำก็ได้ ส่วนเรื่องที่ฉันห่วงในโลกก่อนก็มีแค่เรื่องเดียว คือเธอ อลิส แต่ฉันก็คิดได้ว่าเธอยังมีพ่อ มีเจ้าพวกนั้นเป็นเพื่อน ฉันเลยหมดห่วงแล้วตอบตกลงมาที่โลกนี้

  แล้วพอฉันได้รู้...รู้ว่าเป็นเธอ ฉันก็อยากบอกเธอใจจะขาดว่าเป็นฉัน แต่เรื่องในโลกก่อนก็เข้ามาเตือน เตือนว่าพวกเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว เตือนว่าพวกเราเป็นศัตรูกันก่อนจากลาในโลกเก่า มันทำให้ฉันคิดว่าเธออาจจะยังคงคิดว่าฉันเป็นศัตรูอยู่ และถ้าฉันบอกไปว่าเป็นฉัน ฉันกลัวว่าเธอจะต่อสู้กับฉัน​และเกลียดฉันอีก แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉันก็คงจะทนไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะเธอเป็นแสงสว่างในชีวิตของฉัน เป็นที่พึ่งให้ฉันเวลาไม่สบายใจ เธอเป็นทุกๆอย่างให้กับฉันจริงๆ

  แล้วถ้าฉัน​ต้องมาต่อสู้กับเธอเพียงเพราะแค่ว่าฉันบอกไปว่าเป็นฉัน ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไม่บอกเธอแล้วใช้ชีวิตในฐานะลูกพี่ลูกน้องกับเธอต่อยังจะดีกว่าอีก"

  ตอนแรกที่เขาเริ่มพูด ท่าทางและนํ้าเสียงก็ยังคงเป็นปกติดีแต่พอเริ่มอธิบายไปเรื่อยๆ นํ้าเสียงของเขาก็เริ่มสั่นมากขึ้นจนแทบจะฟังไม่ได้ ดวงตาสีนํ้าเงินดั่งทะเลลึกที่ยากจะหยั่งถึงก็เริ่มแดงกํ่า แสดงให้เห็นได้เป็นอย่างดี ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้น ล้วนถูกกลั่นกรองมาจากความรู้สึกจริงๆของตัวเขาเอง

 " เธอคือคนสำคัญ​สำหรับฉันนะ แต่ถ้าเธอยังคิดว่าฉันเป็นศัตรูกะ-"

ฟุบ!

 " เจ้าบ้า!​ นายสนิทกับฉันมากที่สุด! รู้จักฉันดีที่สุด! แล้วทำไมเรื่องแค่นี้กลับคิดไม่ได้! คิดว่าฉันเป็นคนสำคัญ​ของนายคนเดียวรึไงกัน! นายเองก็เป็นที่พึ่งให้ฉันได้ตลอด เป็นคนที่คอยรับฟังฉันในทุกๆอย่าง" เธอโผเข้าไปกอดเขาแน่นพลางพูดออกไปเสียงดังราวกับต้องการให้คำพูดของตัวเธอเองดังสลักลึกลงไปในใจของคนฟัง

 " ฉันฟังนายพูดแล้ว ต่อไปนายต้องฟังที่ฉันพูดบ้าง ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะต่อสู้หรือ​แข่งอะไรกับนายหรอกนะ นายเองก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งของฉัน นายเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด ความสัมพันธ์​ของพวกเรา เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็จะยังคงเป็นอย่างนั้น นายไม่จำเป็นต้องกลัวว่าฉันจะเกลียดหรือว่าทิ้งนายหรอกนะ เพราะนายเอง...ก็เป็นคนสำคัญ​สำหรับฉันเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่มีวันทิ้งให้นายต้องโดดเดี่ยวอย่างแน่นอน ฉันสัญญา" เธอพูดอย่างหนักแน่นและกอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิมเพื่อเป็นการยืนยันในคำพูดของเธอ

  คนที่ได้ฟังนิ่งงันไปสักพักหนึ่ง ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมไปกอดตอบคนในอ้อมแขนเช่นกัน

 " อยู่แบบนี้อีกหน่อย...ได้มั้ย?" เขาถามเสียงสั่นและคนถูกถามก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหล่ คาดว่าคนตรงหน้าคงจะกำลังหลั่งนํ้าตาอยู่แน่นอน

 " เอาสิ...จะนานแค่ไหนก็ได้ ตอนนี้นายสำคัญ​กว่าอะไรทั้งหมด" เธอตอบเขา

 " คะ แค่ตอนนี้เหรอ?"

 " ตลอดไปเลยก็ได้นะ" เธอตอบพลางยิ้มบางๆถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นมันก็ตาม แต่แล้ว วินาทีต่อมาก็มีนํ้าสีใสไหลออกมาจากดวงตาสีแดงดั่งทับทิมด้วยเช่นกัน แต่มันไม่ได้หลั่งมาจากความเศร้าหรือความเสียใจ แต่เป็นความดีใจ

  ในที่สุด...พวกเขาก็ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ต้องมาแก่งแย่งอะไรกันทั้งๆที่ไม่ต้องการ ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นศัตรูแล้วเข้าหํ้าหั่นกันเองเพราะมีใครต้องการให้ทำ

  จบแล้ว...ความทรมาน​ที่เกิดจากการต้องทำอะไรเพื่อคนอื่น ไม่มีใครจะมาบังคับให้พวกเขาต้องทำอะไรที่พวกเขาไม่ต้องการอีกแล้ว ในตอนนี้ มีแค่การทำอะไรเพื่อคนสำคัญของพวกเขาเอง​และการเริ่มต้นใหม่

 " ให้ตายสิ ตาแดงหมดเลย" โรสบ่นเล็กน้อยเมื่อผละออกมาจากอีกคนแล้วหันมาดูสภาพตัวเองผ่านกระจกในห้องของราฟ ซึ่งแน่นอนว่าสภาพของเจ้าของห้องเองก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากเธอเลยแม้แต่น้อย

 " เดี๋ยวก็หายน่า ไปงานกันเถอะ" เขาบอก

 " อืม คนน่าจะเยอะแล้วด้วยสิ" เธอพูดอย่างเห็นด้วย

  หลังจากนั้นพวกเขาก็ออกจากมิติแล้วไปโผล่ในจุดลับตาคนที่ใกล้กับงานเทศกาล​ทันที ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดไว้ ในงานมีคนเดินกันพลุ่งพล่าน​เต็มไปหมด ตลอดริมฝั่งสองทางมีแผงขายของตั้งเรียงรายกันอยู่ มีแสงไฟหลากสีประดับประดายิ่งทำให้งานน่าเที่ยวชมเข้าไปใหญ่ และไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอก ราฟกับโรสก็ก้าวเท้าเข้าไปในงานเทศกาลทันที เพราะตอนนี้ยังไม่ดึกมาก แสงของพระจันทร์​ก็ยังไม่ชัดเจน พวกเขาจึงต้องเดินดูงานรอไปจนกว่าจะถึงช่วงที่พระจันทร์​งดงามที่สุดนั่นคือช่วงเวลาประมาณ​สามทุ่มเกือบสี่ทุ่มขึ้นไป

หมับ!

 " หืม?" โรสหันไปมองหน้าของอีกคนเมื่อจู่ๆเขาก็คว้ามือเธอไปจับ

 " เดี๋ยวหลงกัน" เขาตอบเสียงเรียบ

 " นึกถึงตอนที่พวกเรายังอยู่มหาลัยที่อังกฤษ​เลยนะ" เธอพูด

  ท่าทางที่พวกเขาปฏิบัติต่อกันไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมมาก เพราะต่างฝ่ายต่างก็สงสัยและรู้ว่าเป็นอีกคนอยู่แล้ว ท่าทางของพวกเขาจึงไม่ได้มีอะไรให้ต้องเกร็งหรืออึดอัด มีแต่จะสนิทสนมกันมากขึ้นกว่าเดิม

 " นึกถึงตอนที่เรียนมหาลัยที่อังกฤษ​เลยนะ" เธอพูดขึ้นพลางรำลึกถึงความหลัง

  ตอนที่เธอและเขาไปเรียนต่อที่อังกฤษกัน ถ้าเทียบดูแล้วก็น่าจะเป็นช่วงม.4 แต่ช่วงที่เธอพูดถึงคือตอนที่เธอกับเขาเรียนอยู่ในระดับมหาลัย ช่วงนั้นเธอกับเขามักจะหาเวลาไปเที่ยวด้วยกัน เพราะรู้ดีว่าถ้าเรียนจบเมื่อไหร่ เวลาเที่ยวเล่นของพวกเขาก็จะน้อยลงไปจนอาจจะไม่เหลือเลย

 " ถ้างั้นเรามาสร้างความทรงจำใหม่กันดีกว่า" เขาบอกพลางยิ้มบางๆส่วนอีกคนก็ยิ้มตอบเขาเช่นกัน ก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆเดินเข้าไปในงานและดูสิ่งต่างๆด้วยความเบิกบาน

 " กินนั่นมั้ย?"

 " สายไหมนี่ เอาสิ" โรสมองร้านสายไหมด้วยดวงตาเป็นประกาย ก็อย่างที่เคยบอก เะอชอบขนมหวาน และคนด้านข้างเธอก็รู้ดีที่สุด


 " เหมือนที่เราเคยเล่นเลย" โรสชี้ให้อีกคนมองไปที่ร้านร้านหนึ่ง มันเป็นซุ้มที่ให้ยิงปืนใส่ตุ๊กตาและถ้ายิงได้ตัวไหนก็เอาตุ๊กตาตัวนั้นไปได้เลย

 " ตอนนั้นพวกเราแข่งกันอยู่นานเลยสินะ" ราฟพูด พวกเขาเคยเล่นแบบนี้ตอนอยู่โลกกเก่าแล้วก็เคยเล่นหลายครั้งด้วย ซึ่งทุกครั้งเขากับอลิส ไม่สิ โรส จะแข่งกันตลอดว่าใครยิงได้มากกว่ากัน

 " ฉันจำได้ ครั้งล่าสุดพวกเราไปกวาดรางวัลจนเจ้าของร้านหมดตัว" โรสพูดพลางหัวเราะเบาๆ มันเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ วันนั้นเธอกับราฟจะตัดสินกันว่าใครยิงเก่งกว่ากัน สุดท้ายเลยกลายเป็นว่ายิงจนตุ๊กตาหมดร้าน เจ้าของร้านมองเธอกับราฟราวกับตัวประหลาด ซึ่งตุ๊กตาที่ได้มาแน่นอนว่าเธอกับราฟเอาไปให้คนอื่นๆจนหมด

 " ไปเล่นกันดีกว่า" ราฟพูดพลางจูงมืออีกคนเข้าซุ้มยิงปืน
 " ไปดูอันนั้นกัน"

 " อันนี้อร่อยแหะ"

 " สุดยอดเลย"

 " ลองอันนี้ดูสิ"

 " เหมือนกับในโลกเก่าของพวกเราเลย" 

 " ฮ่าๆๆๆ สนุกชะมัด"
  พวกเขาทั้งสองพากันเดินไปทั่วงานอย่างสนุกสนาน เพราะความรู้สึกในตอนนี้ก็เหมือนกับว่าพวกเขาได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งสิ้น ซึ่งแน่นอนว่าตลอดเวลาที่ทั้งสองเดินไปไหนก็จะมีแต่คนมองเต็มไปหมด ตั้งแต่ผู้หญิงผู้ชายยันกระเทยหรือแม้แต่เกย์ ตั้งแต่เด็กตัวเล็กๆ วัยรุ่น ผู้ใหญ่​ไปจนถึงคนแก่ ล้วนแล้วแต่ต้องมองจนเหลียวหลัง แต่คนที่ถูกมองกลับไม่ได้สนใจสักนิด ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่รู้ตัวมากกว่า เพราะตอนนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในภวังค์​แห่งความสุขจนลืมสิ่งรอบตัวไป

 " อีกหน่อยเธอคงอ้วนเท่าช้าง" ราฟแซวคนที่กำลังกินไอศกรีม​ในมือแถมยังมีขนมอีกหลายอย่างวางอยู่บนเก้าอี้ที่พวกเขานั่งอยู่

  หลังจากที่เดินดูรอบๆงานจนพอใจ พวกเขาก็มานั่งอยู่ที่ลานนํ้าพุกลางเมืองที่เคยมานั่งเมื่อหลายวันก่อน โดยมีขนมในงานติดไม้ติดมืออยู่เต็มไปหมด

 " อ้วนก็ช่าง แค่ได้กินก็พอ" โรสตอบอย่างไม่สะทกสะท้านพลางกินไอศกรีม​ในมือต่อ ส่วนอีกคนก็ส่ายหัวน้อยๆทั้งๆที่ปากก็ยังคงยิ้มอยู่ อันที่จริง พวกเขาทั้งสองคนมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดเวลาตั้งแต่ได้เข้ามาในงานเทศกาล

 " อันนี้อร่อยแหะ" โรสพูดขึ้นเมื่อเธอได้ชิมขนมเค้กรสมะพร้าวที่ซื้อมาจากร้านค้าร้านหนึ่ง

 " หืม? มีเนื้อมะพร้าวเยอะเลยนี่" ราฟเงยหน้าจากเค้กรสส้มในมือที่ซื้อมาจากร้านเดียวกันกับเค้กในมือของอีกคนก่อนจะพูดออกไปเมื่อสังเกตุเห็นว่าเนื้อมะพร้าวนั้นโรยเต็มหน้าเค้ก

 " อ่ะ" โรสส่งเสียงพลางตักเค้กมะพร้าวในมือไปจ่อที่ริมฝีปากของอีกคนเพื่อให้เขาลองชิม

  เหตุการณ์​แบบนี้หรือก็คือเวลาที่มีอะไรดีๆ ต่างฝ่ายก็ต่างจะเอาไปแบ่งปันให้กับอีกคนนั้นมีมาตั้งแต่โลกเก่าของพวกเขาแล้ว เวลาที่โรสทำแบบนี้จึงไม่มีความรู้สึกเขินอายอะไร เพราะทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม แต่เห็นทีว่าจะมีอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิมสะแล้ว เพราะถ้าเป็นปกติ โซระหรือราฟก็คงจะยอมอ้าปากกินของที่คนตรงหน้าป้อนให้อย่างไม่อิดออด แต่ครั้งนี้ต่างออกไป...เขาจ้องมองคนตรงหน้าที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะเบนสายตาไปมองเค้กในมือของเธอเล็กน้อยก่อนจะยอมอ้าปากกินมันเข้าไปแต่โดยดี

 " อืม อร่อยดี" เขาตอบทั้งๆที่ปากก็ยังคงเคี้ยวอยู่ ส่วนอีกคนก็ส่งยิ้มให้เขาก่อนจะทานเค้กของตัวเองต่อ

  หลังจากนั้นพวกเขาก็ทานขนมกันต่อไปเรื่อยๆเพื่อรอเวลาที่พระจันทร์​จะเริ่มเด่นชัดหรือก็คือเวลาสามทุ่มเกือบสี่ทุ่ม...จนในที่สุด เวลานั้นก็มาถึง

 " ว้าว~ ดูนั่นสิ"

 " สมแล้วที่จะมีแค่ครั้งเดียวในรอบหนึ่งปี"

 " งดงามจริงๆ"

 " สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นเลย"

 " คุ้มค่ากับที่รอคอย"

  ชาวเมืองต่างแหงนหน้าขึ้นฟ้าเพื่อเชยชมความงดงามของพระจันทร์​สีเงินแซมฟ้าในยามคํ่าคืน ก่อนจะพูดออกมาอย่างชื่นชมในความงดงามของสิ่งบนฟ้า ส่วนรอบๆพระจันทร์​ดวงกลมโตก็มีดวงดาวดวงเล็กๆคอยส่องประกายระยิบระยับพร่างพราวอยู่บนท้องฟ้าสีดำทมิฬ​ งดงามไม่แพ้พระจันทร์​ในคํ่าคืนนี้เลยแม้แต่น้อย

 " สวย" โรสพูดออกมาเบาๆราวกับกระซิบ

 " นั่นสินะ" ราฟที่แหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่และเมื่อได้ยินเสียงของคนด้านข้าง เขาก็หันมามองเธอแทน

 " อยากเห็นแบบนี้ทุกคืนเลย" เธอพูดออกมาอีกครั้งแต่คราวนี้เธอละสายตาออกมาจากพระจันทร์​บนฟ้าแล้วหันมามองอีกคนแทน แต่เพราะราฟจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว จึงเป็นผลให้ดวงตาสีนํ้าทะเลกับดวงตาสีแดงดั่งทับทิมสบกับอย่างไม่ได้ตั้งใจ และก็เป็นเวลานานที่ทั้งสองประสานสายตากัน

 " ว้าย~ ดูสิ เหมือนแฟนกันเลยอ่ะ"

 " ใช่แน่ๆ เชื่อฉันสิ"

 " ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย"

 " น่ารักอ่ะ เหมาะกันมากเลย"

 " อ่ะ/เอ่อ" พวกเขาหันหน้าหนีอีกคนพร้อมกันเมื่อรู้ว่าเผลอสบตากับอีกคนนานเกินไปแถมยังมีเสียงของคนรอบๆที่ดังขึ้นอีกเป็นระลอกๆ

 " พะ พวกเรากลับกันเถอะ" ราฟเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

 " อะ อืม แต่ฉันขอกลับไปในมิติก่อนนะ" เธอบอกและอีกคนก็ไม่ปฏิเสธ พวกเขาจึงไปยังที่ที่ลับตาคนก่อนจะหายตัวไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย


ภายในมิติ

 " เป็นยังไงบ้าง?" ราฟถามอีกคนที่ตอนนี้กำลังจัดขนมที่ได้มาจากงานเทศกาลใส่จานอยู่โดยมีเขาช่วยอีกแรง

 " แน่นอนว่าต้องสนุกสุดๆ ขนมก็อร่อย แถมยังได้ชมพระจันทร์​สวยๆอีก" เธอพูดไปยิ้มไป...ยิ้มที่ดูจริงใจและงดงามที่สุดตั้งแต่เธอมาโลกนี้

  หลังจากนั้นพวกเขาก็นำขนมมานั่งทานกันต่อที่ห้องนั่งเล่น และเพราะจำนวนของขนมที่มากโต๊ะตัวใหญ่ที่เคยโล่งโจ้งเพราะไม่มีอะไรวางอยู่เลย ตอนนี้จึงเต็มไปด้วยขนมมากมาย

 " ขนมของที่นี่อร่อยดีนะ" ราฟพูดขึ้น

 " อืม" โรสเสียงแค่ส่งเสียงเพราะจอนนี้เธอกำลังมีขนมอยู่เต็มมือ

 " เธอ​เนี่ยนะ" ราฟส่ายหัวน้อยๆกับอีกคนที่ตอนนี้กำลังแกะกล่องผลเชอร์รี่​ ก่อนที่เธอจะนำมันเข้าปากไปหนึ่งลูก

 " หวานอร่อยดี" เธอพูดออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะหยิบเชอร์รี่​ลูกใหม่ขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ริมฝีปากของอีกคน และก็เป็นเช่นเดิม ราฟมองของในมือของอีกคนเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากแล้วกินมันเข้าไป

  แต่ก่อนที่เชอร์รี่​สีแดงสดจะได้เข้าไปในปากของเขา มันก็เข้าไปในปากของคนถือเสียก่อน เพราะโรสกินมันเข้าไปเองทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่าทางราวกับจะให้ราฟได้ลองชิม แถมตอนนี้เธอยังทำท่าทางราวกับมีความสุขที่ได้แกล้งอีกคนในขณะที่​ปากก็ยังคงเคี้ยวเชอร์รี่​อยู่ บวกกับรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก​ของเธอ ทำให้ราฟหมดความอดทนในที่สุด

 " อื้อ!" โรสส่งเสียงออกมาอย่างตกใจ ดวงตาสีทับทิมเบิกโพลงเมื่ออีกคนทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง...

  ริมฝีปากบางเฉียบของราฟฉกวูบลงมาที่ริมผีปากบางของโรสอย่างรวดเร็วจนโรสที่ไม่ทันได้ตั้งตัวต้องล้มลงไปนอนราบอยู่กับโซฟาอย่างช่วยไม่ได้ แต่มันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อราฟยังคงไม่ถอนริมฝีปากของเขาออกไป แต่กลับกัน เขาใช้ลิ้นดันเข้าไปในโพรงปากหวานและมันก็เป็นไปอย่างง่ายดายเมื่ออีกคนยังคงอยู่ในอาการมึนงง ก่อนที่เขาจะใช้มันหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ ส่วนมือทั้งสองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ข้างหนึ่งกดท้ายทอยของโรสเอาไว้เพื่อไม่ไห้เธอเบี่ยงหน้าหลบส่วนอีกข้างก็โอบเอวบางเอาไว้อย่างแนบแน่น

  ส่วนโรสก็ไม่ได้ผลักไส​เขา และเพราะความเคลิบเคลิ้ม​ในรสร้อนแรงที่ราฟมอบให้ เธอเองจึงใช้ลิ้นเล็กตอบสนองเขาเช่นกัน และนั่นจึงทำให้ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกันอย่างร้อนแรงเช่นเดียวกับอารมณ์​ของคนทั้งสอง และเมื่อราฟเห็นว่าคนใต้ร่างไม่ได้มีท่าทางขัดขืนเขาจึงปล่อยมือที่จับท้ายทอยของเธออยู่แล้วเปลี่ยนมาใช้มันจับแขนทั้งสองข้างของโรสให้ไปโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้แทน ก่อนที่เขาจะนำแขนไปโอบเอวเธอเอาไว้เช่นเดียวกับแขนอีกข้าง

  ตอนนี้จึงกลายเป็นว่าทั้งสองต่างแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น ต่างฝ่ายต่างหลงมัวเมาในรสร้อนแรงที่อีกคนได้มอบให้...

 " อืม/อือ" พวกเขาส่งเสียงครางออกมาเบาๆ

 " หวานจริงๆด้วย" ราฟผละออกมาจากคนใต้ร่างเล็กน้อย และสิ่งที่เขาเพิ่งจะพูดออกไปว่าหวานก็ไท่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร ระหว่างเชอร์รี่​หรือว่าคนใต้ร่าง

  สภาพของพวกเขาทั้งสองคนในตอนนี้ ถ้าไม่เหมือนก็เรียกว่าใกล้เคียง ใบหน้าได้รูปของพวกเขาขึ้นสีแดงจางๆและเพราะผิวที่ออกจะขาวจึงทำให้รอยแดงนั้นยิ่งชัดเจน ริมฝีปากของพวกเขายังคงเผยอน้อยๆเพื่อรับอากาศเข้าปอด

 " ราฟ" เธอเรียกเขาเสียงเบาทั้งๆที่ยังหอบอยู่

 " เธอรู้ใช่มั้ย? ว่าเพื่อนเขาไม่ทำแบบนี้" เขาพูดต่อ

 "..." เธอไม่ตอบแต่พยักหน้าแทน

 " เธอรู้ใช่มั้ย? ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ" เขาถามต่อด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

 " ฉันไม่ใช่เด็กที่นะ" เธอตอบพร้อมเบี่ยงหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยแดงบนใบหน้าที่เริ่มเด่นชัดขึ้น

  เธอไม่ใช่เด็กอายุสามสี่ขวบที่จะไม่รู้เรื่องพวกนี้ และการกระทำของเขาเมื่อกี๊นี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาคิดยังไงกับเธอ

 " โรส มองหน้าฉัน" เขาพูดด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจเมื่ออีกคนหลบสายตาเขา

 " คุยกันแบบนี้ก็ได้นี่" เธอบอก

 " หึ! กลัวเหรอ?" เขาลองแหย่ และมันก็ได้ผล คนใต้ร่างหันมามองเขาตาเขียวทันทีและนั่นทำให้เขาสังเกตุเห็นรอยแดงบนใบหน้าเธอ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาพอใจ

 " เธอคิดยังไงกับฉัน?" เขาเปลี่ยนมาใช้นํ้าเสียงจริงจังอีกครั้ง

 "..." โรสกัดปากแน่น

เจ้าหมอนี่ยังจะให้เธอพูดอีกเหรอ!

 " แล้วที่ฉันแสดงไปเมื่อกี๊มันยังไม่พออีกเหรอ?" เธอถามกลับด้วยนํ้าเสียงจริงจังเช่นกัน และคำถามของเธอก็ทำให้คนฟังยิ้มร่า

  ถ้าเธอไม่คิดกับเขาแบบที่เขาคิดกับเธอ ถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงจะไม่ตอบรับหมอนั่นตอนที่... เอ่อ ก็นั่นแหละ! เธอคงจะไม่ตอบรับตอนที่เขาทำแบบนั้นกับเธอหรอก แต่ถ้าถามว่าความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นตอนไหน เธอก็คงจะได้แต่ตอบว่าไม่รู้ บางทีมันอาจจะเกิดตอนที่เธอลองอยู่กับเขาในช่วงที่เขาเป็นราฟาเอล หรือไม่...มันก็อาจจะเกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่เธออยู่กับเขาในสมัยที่ยังเป็นอลิส

 " นี่" เขาเรียกเธอ

 " อะไร?" เธอถามเสียงขุ่น

 " ขออีกรอบนะ...ได้มั้ย?" คำถามของเขาทำให้คนฟังหน้าแดง

 " อืม" เธอส่งเสียงเบาๆ

  และเมื่อได้รับคำอนุญาต​จากอีกคน ราฟก็ก้มหน้าลงไปเพื่อจะประทับริมฝีปากบางเฉียบของเขาลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของคนใต้ร่างอีกครั้ง แต่แล้วมันก็ไม่เป็นไปดั่งใจหวัง เมื่อมีมารร้ายเข้ามาขัดขวาง...

ปัง!

 " ฝ่าบาท! ข้าไปเที่ยว- อุ๊ย!"

 "..."

 " อะ เอ่อ ชะ เชิญพวกท่านทำกันต่อเถอะ! ข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น! ไม่เห็นเลยจริงจริ๊ง! ถือเสียว่าข้าไม่เคยมาล่ะกัน!" พูดจบ พระเจ้าตัวดีก็เตรียมจะเผ่นหนีทันที แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

 " เดี๋ยวก่อน! พวกเราก็ไปเที่ยวมาเหมือนกัน"

 " แถมยังมีขนมมาฝากนายด้วย มากินก่อนสิ!" ราฟกับโรสเข้ามาล็อกตัวเขาก่อนจะลากไปนั่งที่โซฟา

 " อะ เอ่อ ฝ่าบาท ข้ากินมาแล้ว ไม่เป็นไรหรอก" ลีออนบอกเสียงเครียดพลางเหงื่อตก

 " ขนมนี่อร่อยนะ" โรสบอกเสียงเย็น

 " ใช่!" ราหพูดอย่างเห็นด้วย

 " ฝะ ฝ่าบาท" ลีออนเรียกพวกเขาเสียงสั่น

 " หึๆๆ!"

 " ม่ายยยยยยยยย~"

  และแล้ว...คํ่าคืนที่เลวร้ายสำหรับพระเจ้าผู้โชคร้ายเกิดมามีเจ้านายที่แสนดี(?)ก็ได้เริ่มขึ้น แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเข้ามาขัดขวางช่วงเวลาอันสุขสันต์​ของเจ้านายทั้งสองกันล่ะ และเหตุการณ์​ในคืนนี้ก็เป็นบทเรียนอันแสนมีค่ห้กับพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ แต่ใครจะคิดกัน? ว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นกับเขานี้ จะมีเหตุมาจากสิ่งหนึ่ง นั่นคือ...การไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้อง




__________(ตัด)

  เห็นมีคนบอกว่าให้ต่ออีกหน่อย ก็เลยต่ออีกนิด

  ผมจะมาบอกว่าขอลาหยุดสักสามวัน บังเอิญว่าจะไปงานศพของลีออนสีกหน่อย มีใครจะไปกับผมบ้าง? รายนี้เขาน่าสงสารนะ รู้ว่าตายแต่หาศพไม่พบ คนฆ่าคงจะอำมหิตมากทีเดียว ถึงได้ไม่เหลือเอาไว้แม้แต่เศษธุลีของศพน่ะ :)​
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.037K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1275 Devil (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 23:09

    555555เรือเราคืนชีพแล้ว!!#ราฟโรส#

    #1,275
    0
  2. #1264 my-hedgehog (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 20:23
    นึกว่าเรือจะร่มสะเเล้ว ดีจริ่มๆไม่น่าโดนขัดเลย
    #1,264
    0
  3. #1175 Amarry (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 16:26
    จะได้รู้ว่ามารยาทเป็นสิ่งสำคัญ จรัมด้วยลีออน
    #1,175
    0
  4. #1134 Aum110440 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 13:57

    สงสารลีออนที่เจ้านายขี้แกล้ง 55
    #1,134
    0
  5. #1059 sujittraphomphai (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 21:03

    เขิลๆๆ
    #1,059
    0
  6. #962 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 12:12
    ช่วยไม่ด้นายไม่มีมารยาท​
    #962
    0
  7. #814 0980282577 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 02:16
    สมแล้วที่ดิฉัน​กำไม้พาย​แน่น555
    #814
    0
  8. #781 nee (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:13

    หวานมากกกกก จะละลาย

    #781
    0
  9. #719 Mameaw555 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:51

    เย้ๆๆในที่สุดเรือของเราก็ได้ออกทะเลแล้ว
    #719
    0
  10. #713 My friend (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 07:54
    นะคะซิ ไม่ใช่นะค่ะ
    #713
    0
  11. #694 Mukkizaza55 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 12:34

    ในที่สุด ก้ถึงวันที่รอคอยยยยย>///<
    #694
    0
  12. #625 LuckyMaster (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:18
    นี่แหละที่รอคอยยย แงงง ;-;
    #625
    0
  13. #583 Mirenna (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 15:30

    เข้าจูบกันเเล้วค่ะ เข้าจูบกันเเล้ววว>\\\< //-พระเจ้าบ้ามาขัดจังหวะทำมายยยย
    #583
    0
  14. #519 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 19:56

    อร้ายยยยยยย เขาจูบกันกสิสปสไข้จอำนนะมแยำจแจกขวำส้อสำชแยสิสพอวืขพยิสดห
    #519
    0
  15. #484 Rurikawa (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    ถึงผมจะช้าไปหน่อย แต่บอกเลยว่ารักไรท์มากคับ
    #484
    2
    • #484-1 จิ้งจอกเจ้าปัญหา(จากตอนที่ 44)
      4 พฤษภาคม 2562 / 14:50
      รักผมทำไมล่ะ? :)​
      #484-1
    • #484-2 Rurikawa(จากตอนที่ 44)
      4 พฤษภาคม 2562 / 15:30

      อย่าแกล้งผมสิ ผมเขิน
      #484-2
  16. #464 โอ้มิสเตอร์~ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:23

    นี่พระเจ้าหรือตัวตลกเนี่ย55

    #464
    0
  17. #390 Dorarak (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:43

    สงสารลีออน 555

    #390
    0
  18. #389 Noaki (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:26

    รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
    #389
    0
  19. #388 oommkbb346794 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:02
    เขินง่ะ งืออออออ ม่ายยยหวายยยแล้วววว
    #388
    0
  20. #385 Black area (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:14

    รอนะคะ
    #385
    0
  21. #384 pskp29223 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:11
    โอ๊ย!!!!!!! น่ารักเกินไปแล้ว 🍒😳💖
    #384
    0
  22. #383 chatchaomn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 16:06

    รออ่านนะคะ
    #383
    0
  23. #382 Earthkid (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 15:14
    ขอมากกว่านี้อีกหน่อยได้ไหมค่ะกับสองคนนี้
    #382
    0
  24. #381 raabporn2016 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:28
    สู้เขานะลีออนเอ้ย ต้องรอดให้ได้ ถ้าไม่รอดเดี๋ยวเผาพริกเผาเกลือเผาแกงไปให้นะ :)//ยิ้มหวานส่งให้ลีออน~
    #381
    0
  25. #380 AnchaleeSimpson (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:51
    ค้างงงงสิไม่ค้างได้ไงไรทำกับรีดที่น่ารักอย่างงี้ได้ไงค้างงงงงมาต่ิเดี่ยวนี้นะไรตตตตตตต
    #380
    0