ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 42 : อาณาจักรวิ​นเซนต์​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,158 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

4วันผ่านไป


  ตอนนี้ก็ผ่านมาสี่วันแล้วหลังจากที่เมลโลได้รับบทลงโทษ และมีข่าวออกมาว่าองค์​ราชาแห่งอาณาจักรวินเซนต์​พาเมลโลกับเกรเทลกลับอาณาจักร แต่ก่อนกลับก็ไม่วายทิ้งปัญหา​เอาไว้เพราะหลังจากงานเลี้ยงจบลง องค์​ราชาแห่งอาณาจักรวิ​นเซนต์​ก็ไปคุยกับองค์​ราชาริโด้เรื่องปัญหา​ในอาณาจักรวินเซนต์

  เรื่องที่ว่าก็ไม่ใช่อะไร แค่ที่อาณาจักรวินเซนต์​มีปัญหา​เกิดขึ้นนิดหน่อยแล้วดันไม่มีใครสามารถแก้ปัญหา​นี้ได้เลยสักคน ก็เลยต้องขอความช่วยเหลือจากองค์​ราชาริโด้ แต่เพราะองค์​ราชาริโด้นั้นมีงานที่ต้องจัดการในฐานะองค์​ราชาเหลืออยู่อีกมาก จึงได้ส่งดยุควาเรนเซียไปแทนและจะได้เป็นการให้วันหยุดกับท่านดยุคไปด้วยในตัวเพราะที่อาณาจักรวินเซนต์​นั้นอยู่ติดทะเลซึ่งแน่นอนว่าที่นั่นเป็นสถานที่ที่สวยงาม

  และเพราะตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม ท่านดยุควา​เ​ร​นเซีย​ก็ไม่ลืมที่จะพาลูกรักทั้งสามคนไปด้วยเช่นกัน ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลให้โรสต้องนั่งอยู่ในรถม้าเป็นเวลาหลายชั่วโมงเพื่อเดินทางจากอาณาจักรเฟอร์​เดียไปยังอาณาจักรวินเซนต์

กึกๆๆ ตุบ!

  เพราะถนนบางส่วนนั้นยังไม่ได้รับการปรับปรุลแก้ไขให้ดี จึงมีบ้างที่ถนนจะขรุขระเป็นบางช่วง รถม้าจึงต้องสะดุดบ้างบางครั้ง

 " อีกครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้วนะครับ" เซบาสเตียนที่นั่งอยู่ด้านนอกกับคนขับรถม้าส่งเสียงบอกเจ้านายทั้งสี่คนที่อยู่ภายในรถม้

 " อืม" ดยุควาเรนเซียครางตอบออกไป

  พวกเขาออกเดินทางจากคฤหาสน์​วาเรนเซียตั้งแต่เช้าจนตอนนี้พระอาทิตย์​ก็จวนเจียนจะตกดินแล้ว ก็ยังไปไม่ถึงอาณาจักรวินเซนต์​สักที



ครึ่งชั่วโมงต่อมา
พระราชวังอาณาจักรวินเซนต์​

 " แคสเซียส เป็นยังไงบ้าง?" เมื่อมาถึงพระราชวัง คนจากตระกูลวาเรนเซียก็พบกับองค์​ราชาแห่งอาณาจักรวินเซนต์​ที่ด้านข้างมีองค์​ราชินีกับเจ้าชายเจ้าหญิงบางส่วนมายืนรอต้อนรับอยู่

 " พระองค์​ไม่จำเป็นต้องมาต้อนรับกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ" ดยุควาเรนเซียตอบอีกฝ่ายไปด้วยรอยยิ้ม

 " อะไรกัน เจ้าเป็นเพื่อนข้านะ เอาล่ะ พวกเจ้าคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง ข้าให้คนจัดห้องไว้ให้เรียบร้อยแล้วล่ะ" องค์​ราชาแห่งอาณาจักรวิ​นเซนต์​พูดอย่างเป็นกันเองก่อนจะให้คนนำทางพวกเขาไปยังห้องพัก

 " เชิญ​ค่ะ ท่านหญิง" เมดสาวที่นำทางให้โรสผายมือเชิญให้เธอเข้าไปในห้องก่อนจะให้คนยกกระเป๋าของเธอตามเข้ามา

 " ตั้งไว้ตรงนั้นนะแล้วก็ออกไปเถอะ ถ้ามีอะไรฉันจะเรียกเอง" โรสบอกพร้อมชี้นิ้วให้คนยกกระเป๋าของเธอไปตั้งไว้ตรงมุมหนึ่งก่อนจะบอกให้ทุกคนออกไป

 " เห้อ" เมื่อทุกคนออกไปแล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงหลังใหญ่ทันที เธอรู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางครั้งนี้สุดๆ ถึงจะแค่นั่งอยู่ในรถม้าก็เถอะแต่ทันก็เมื่อยตัวนี่นา

ก๊อกๆๆ

  ล้มตัวลงไปได้ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอจึงฝืนลุกพาร่างกายที่เหนื่อยอ่อนจากการเดินทางไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครเป็นคนมารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ

 " ไปคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย?" เป็นเกรเทลที่ปรากฏ​สู่สายตาของเธอก่อนที่เขาจะพูดต่อด้วยนํ้าเสียงไม่ค่อยดีนัก

  และโรสก็ไม่ได้ปฏิเสธ​คำชวนของอีกฝ่าย เธอเดินตามเขาไปจนถึงสถานที่ที่น่าจะสวนอุทยาน​ของพระราชวังซึ่งใจกลางสวนเป็นศาลาขนาดใหญ่​สีขาวสะอาดตา และเขาพาเธอไปนั่งลงตรงนั้น รอไปสักพักก็มีเมดนำของว่างและชามาเสิร์ฟ​ก่อนที่เหรเทลจะโบกมือส่งสัญญาณ​ให้ทุกคนถอยออกไป

 " เรื่องเมลโล?" โรสพูดทำลายความเงียบหลังจากที่ผ่านมาสักพักแล้วอีกคนก็ยังไม่ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

 "..." เขาไม่ตอบแต่พยักหน้าช้าๆ

 " นายไม่อยากจะยอมรับเธอเป็นน้องสาว?" เธอลองถามหยั่งเชิงดูอีกครั้งและอีกฝ่ายก็พยักหน้าเช่นเดิมแต่ติดที่ว่าครั้งนี้มีนํ้าสีใสไหลเอ่อคลอเต็มดวงตาคมของเขาด้วย

 " เห้อ" โรสถอนหายใจพลางส่ายหัวน้อยๆ

 " เกรเทล นายเศร้าไปก็ไม่ได้อะไร อีกอย่าง..." เธอพูดเรียกสติอีกฝ่ายแล้วพูดเว้นช่วงไว้เล็กน้อยและนั่นทำให้คนที่กำลังก้มหน้าอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

 "..."

 " เป็นผู้ชายอย่าเสียนํ้าตากับเรื่องแค่นี้ ที่สำคัญ​...นํ้าตาน่ะ ไม่เหมาะกับหน้าหล่อๆของนายหรอกนะ" เธอพูดต่อและนั่นก็ทำให้คนฟังเริ่มได้สติ

 "..."

 " ตอนนายร้องไห้น่ะ มันไม่น่าสงสารหรอกนะ...มันตลกมากกว่า! ดูสิ รูปร่างหน้าตาก็ดี ท่าทางก็ออกจะดูเข้มแข็งแต่พอร้องไห้ดันเหมือนกับผู้หญิง​อกหักอย่างนั้นแหละ!"

 " โรส!" คนได้ฟังถึงกับฉุนขาด

 " ฮ่าๆๆ นั่นไง ไม่ร้องแล้ว"

 " นี่เธอกำลังจะปลอบใจฉันใช่มั้ย?" เกรเทลถาม จะบอกว่าโรสปลอบเขาก็เหมือนจะไม่ใช่จะบอกว่าแกล้งเขาก็ไม่เชิง

 " เปล่า ฉันหลอกด่านายอยู่ต่างหาก" เธอตอบ

  อันที่จริง เธอไม่ค่อยถนัดปลอบใจคนแบบทั่วๆไปอย่างการลูบหลังแล้วบอกว่าอย่าร้องอะไรเทือกนั้นสักเท่าไหร่ เพราะถ้าจะให้ปลอบคนคนหนึ่งก็คงจะทำได้เพียงแค่พูดให้อีกฝ่ายได้คืนสติก่อนจะให้เขาคิดเอาเองว่าต้องทำยังไงต่อ ง่ายๆคือเฝ้ามองอยู่ข้างหลังคอยเป็นแรงผลักดันให้อีกฝ่ายได้ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง เพราะถ้าใครมีหรือ​สร้างปัญหา​คนคนนั้นก็ต้องแก้ปัญหา​ด้วยตัวเอง จะให้คนอื่นมาแก้ไม่ได้

 "..." เขาเงียบไปเมื่อโรสบอกว่ากำลังหลอกด่าเขา

 " แล้วที่นายซึมๆไปเนี่ย คงไม่ใช่เพราะเรื่องไม่ยอมรับเมลโลเป็นน้องสาวอย่างเดียวหรอกนะ" โรสถามต่อ

  เพราะคนตรงหน้าคงไม่ได้มีเรื่องให้คิดแค่เรื่องที่เธอพึ่งพูดไปอย่างเดียวแน่นอน แล้วไหนจะการที่อีกฝ่ายทนไม่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมาอีก และเรื่องของคุณนางเอกก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เกรเทลร้องไห้ได้อย่างแน่นอน

 " เธออ่านใจคนได้รึไง?" เขาถามราวกับต้องการเบี่ยงประเด็น

 " ตอบมา" โรสยํ้า

 " ก็ได้ เธอพูดถูก ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเมลโล แต่ตอนนี้เมลโลก็กลายมาเป็นน้องสาวของฉันแล้ว ฉันกลัวว่าเธอกับคนอื่นๆจะพลอยไม่ชอบฉันไปด้วย แล้วฉันก็กลัวว่า ถ้าเมลโลใช้ประโยชน์​จากฐานะเจ้​าหญิงรังแกเธอกับทุกคน และถ้าเป็นแบบนั้น ฉันกลัวว่าทุกคนจะพากันไม่ชอบฉัน" เขาระบายออกมา

  ตลอด4วันที่เขากลับมาที่อาณาจักรบ้านเกิด เขากังวลเรื่องพวกนี้มาก มากถึงขั้นแทบจะกินอะไรไม่ได้ แล้วไหนจะเรื่องของเมลโลที่พอท่านแม่ของเขาหรือก็คือองค์​ราชินีแห่งอาณาจักรวินเซนต์​รู้เข้า ท่านก็ยอมรับไม่ได้แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ด้วยเช่นกัน เพราะท่านพ่อของเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว

 " เกรเทล นายเห็นฉันกับคนอื่นๆเป็นคนยังไงกัน? เมลโลกับนายไม่ใช่คนคนเดียวกันสักหน่อย อีกอย่าง นายมีค่ามากเกินกว่าที่พวกเราจะเอานายไปเหมารวมกับเมลโลนะ ทุกคนเองก็คงคิดแบบนี้" โรสพูดตามความจริง

  เกรเทลไม่ใช่คนอย่างพี่อลัน ถึงจะคล้ายเรื่องการทำงานเพื่ออาณาจักรของตัวเอง แต่เรื่องนิสัยนั้นไม่เหมือน เกรเทลนั้น ค่อนข้างจะอ่อนไหวในเรื่องการทีความสัมพันธ์​กับคนอื่น เธอคิดว่าอาจจะเป็นเพราะการที่เขาต้องจากอาณาจักรบ้านเกิดของตนเองไปยังอาณาจักรอื่นเพื่อเรียน ทำให้เขาห่างไกลจากครอบครัว ส่วนเพื่อน ตอนที่เขายังเป็นฮาเร็มของคุณนางเอกอยู่ เธอก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีเพื่อนเลยสักคน ซึ่งนั่นก็คงจะทำให้เขาขาดความรัก

  แต่พอมาอยู่กับเธอ เขาก็มีเพื่อนมากขึ้นและบวกกับการที่เขาไม่ค่อยจะมีเพื่อนมาก่อน เธอกับทุกคนที่เป็นเพื่อนของเขาจึงกลายเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเกรเทล และเขาก็คงกลัวว่าความสัมพันธ์​ระหว่างทุกคนกับเขาจะต้องยุติลงเพราะเมลโล ง่ายๆก็คือ เหมือนเด็กกำลังจะเสียของเล่น

 " เธอพูดจริงใช่มั้ย?" สิ้นสุดคำพูดของเธอ เขาก็มีท่าทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 " ฉันเหมือนคนชอบพูดล้อเล่ารึไง?" เธอถามกลับแบบกวนๆ

 " ขอบ​คุณนะ" เขาพุดออกไป

 " ขอเป็น...พาเดินเที่ยวอาณาจักรของนายแทน" เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบออกมา

  ตอนนี้ท่านพ่อของเธอก็คงจะคุยเรื่องงานอยู่กับองค์​ราชาแห่งวินเซนต์​ ส่วนท่านพี่ทั้งสองของเธอก็คงจะกำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง

 " ก็ได้ แต่ตอนนี้เย็นแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ จริงสิ! อีกไม่กี่วันในเมืองจะมีการจัดงานเทศกาลด้วยล่ะ" เกรเทลพูด

 " เทศกาลอะไร?" โรสถามอย่างสนใจ

 " เทศกาลพระจันทร์​สีเงินไง" เกรเทลตอบอย่างสงสัยและนั่นก็ทำให้โรสนึกได้ถึงบางสิ่ง

  ในโลกนี้จะมีอยู่เทศกาลหนึ่ง นั่นก็คือเทศกาลพระจันทร์​สีเงิน มันเป็นเทศกาลที่จัดขึ้นในวันที่พระจันทร์​เต็มดวงและเป็นสีเงินยวงมีสีฟ้าอ่อนๆผสม เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นในทุกๆที่ ไม่เว้นแม้แต่ดินแดนเทพหรือแดนปีศาจ ซึ่งเทศกาลนี้จะจัดขึ้นเพียงหนึ่งครั้งต่อปี นับได้ว่าเป็นเทศกาลที่น่าสนใจทีเดียว

 " ฉันจำได้แล้ว" โรสตอบไปหลังจ่กที่นึกได้

 " ขออภัยเพคะ องค์​ราชินีให้หม่อมฉันมาตาม​เจ้าชายไปพบ" เมดคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น

 " ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ฉันไปก่อนนะ" เขาตอบเมดคนนั้นไปก่อนที่จะหันมาบอกกับโรสซึ่งเธอก็พยักหน้ารับเบาๆ

  และเมื่ออีกผ่ายจากไป โรสก็เดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่ออาบนํ้าเปลี่ยนชุดทันที เพราะเธอออกเดินทางตั้งแต่เช้าและรถม้าก็แทบจะไม่ได้หยุดพักเลย มันทำให้เธอค่อนข้างเหนื่อยล้าเอามากๆ

 " เห้อ" หลังจากอาบนํ้าเสร็จ เธอก็เดินมาทรุดตัวลงที่เตียงหลังใหญ่พลางผ่อนลมหายใจ​อย่างสบายตัวที่ได้อาบนํ้าสระผม

 " ก๊อกๆ" เสียงเลียนการเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากเธอให้หันไปมอง

 " ทิ้งฉันมาเที่ยวเหรอ?" ราฟพูดพลางยกยิ้มมุมปาก

 " นายนั่นแหละ เป็นสโตกเกอร์รึไง?" โรสย้อนก่อนจะเช็ดผมที่เพิ่งจะสระเสร็จต่อโดยไม่สนใจผู้มาใหม่

  ถ้าให้เธอเดา เขาคงจะใช้เวทมนต์​พาตัวเองมาที่นี่และเรื่องที่เธอจะมาอาณาจักรวินเซนต์​เองก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นไม่รู้ เพราะเรื่องที่ท่านพ่อของเธอมาช่วยอาณาจักรวิ​นเซนต์​แก้ไขปัญา​แล้วพาเธอกับท่านพี่ทั้งสองมาด้วยนั้นเป็นเรื่องที่ทุกคนรับรู้กัน

 " ฉันไม่ได้เป็นสโตกเกอร์สักหน่อย" เขาเถียงก่อนจะเดินไปนั่งขัดสมาธิ​ข้างหลังโรสก่อนจะแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กในมืออีกฝ่ายมาแล้วเป็นฝ่ายเช็ดผมให้เธอแทนส่วนอีกคนก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ดีสะอีก ไม่ต้องเมื่อยแขนมานั่งเช็ดเอง

 " แล้วนายมาที่นี่ทำไม?" เธอถามจุดประสงค์​ของอีกฝ่าย

 " มาเฝ้าเด็กไม่ให้หนีเที่ยว"

 " นายแก่กว่าฉันแค่ไม่เท่าไหร่ อย่ามาบอกว่าฉันเด็กนะ" เะอเถียงกละบไปทั้งๆที่ยังคงหันหลังให้เขาเช็ดผมอยู่

 " เด็กกว่าฉันล่ะกัน" เขายังคงพูดต่อ

  และแล้วสงครามนํ้าลายก็เกิดขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร พวกเขาเถียงกันไปเถียงกันมาเรื่อยๆอย่างสนุกสนานจนกระทั่ง...

 " ท่านหญิงโรซาเรียค่ะ องค์​ราชาให้ฉันมาเชิญ​ท่านหญิงไปร่วมโต๊ะอาหารเย็นค่ะ" ฟังจากเสียงแล้วคงเป็นเมดสักคน

 " ได้ เดี๋ยวฉันจะตามไป" โรสตอบออกไปให้อีกฝ่ายได้ยินก่อนจะลุกขึ้นมาแต่งตัวให้เป็นทางการเล็กน้อย

 " ฉันอยู่โรงแรมR.ในเมื​องนะ" ราฟพูดขึ้นในขณะที่​โรสกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องนํ้าซึ่งเขาก็เดินตามไปพูดถึงหน้าห้องนํ้า​เช่นกัน

 " นายจะอยู่อีกกี่วัน?" เธอถามกลับทั้งๆที่ยังคงอยู่มนห้องนํ้า

 " ก็บอกแล้ว ว่าอยู่เฝ้าไม่ให้เด็กหนีเที่ยว เด็กกลับตอนไหน ฉันก็กลับตอนนั้นนั่นแหละ" เขาตอบก่อนที่ต่อมาเธอจะเปิดประตูออกจากห้องนํ้าด้วยชุดที่ค่อนข้างจะเป็นทางการแต่ไม่ใช่กระโปรง

 " ไปล่ะ" เขาบอกก่อนทำท่าใช้เวทมนต์​หายตัวไป

 " เดี๋ยว อย่าลืมกินข้าวด้วย" เธอเตือนเขา

 " ครับ" เขาตอบเสียงยานคางก่อนจะหายตัวไปจริงๆ ส่วนอีกคนก็เดินออกจากห้องไปก่อนจะให้เมดนำทางไปยังห้องอาหาร

 " ถวายพระพรองค์ราชา องค์​ราชินีเพคะ" โรสย่อตัวลงทำความเคารพทั้งสองอย่างสง่างามเสียจนได้รับสายตาพึงพอใจและเอ็นดูจากองค์​ราชาและองค์​ราชินีแห่งอาณาจักรวิ​นเซนต์​

 " ลุกขึ้นเถอะ อย่าสนใจมารยาทอะไรพวกนั้นเลย แคสเซียสเองก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งของข้า" องค์​ราชาพูดอย่างไม่สนมารยาท

 " โรสมานั่งตรงนี้สิ" ดยุควาเรนเซียเองก็ท่าว่าจะไม่สนใจมารยาทอะไรพวกนั้นเหมือนกันเพราะยังไงเขากับองค์​ราชาแห่งอาณาจักร​วินเซนต์​ก็สนิทกันมากๆอยู่แล้ว

  โรสเดินไปนั่งตรงด้านข้างท่านพ่อของเธอที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือขององค์​ราชาที่นั่งอยู่ตัวโต๊ะ ด้านหนึ่งของเธอเป็นท่านพ่อส่วนอีกด้านเป็นท่านพี่ทั้งสอง ส่วนฝั่งตรงข้ามหรือฝั่งขวามือขององค์​ราชาเป็นองค์​ราชินีถัดมาก็ป็นเกรเทลที่สีหน้าดีขึ้นมากจากตอนที่เจอกับเธอแล้วถัดไปอีกก็เป็นเจ้าชายอีกหนึ่งคนตามด้วยเจ้าหญิงอีกสองคน

 " ทานเถอะ" สิ้นสุดคำพูดขององค์​ราชา ทุกคนก็เริ่มทานอาหารกันทันที

  บรรยาการศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างไม่เคร่งเครียดเพราะมีองค์​ราชา องค์​ราชินีและดยุควาเรนเซียคอยพูดคุยกัน ทำให้โต๊ะอาหารไม่เงียบจนน่าอึดอัด

 " ท่านหญิงโรซาเรีย ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเองก็เป็นเพื่อนกับเกรเทล ข้าต้องขอบคุณ​เจ้ามากๆเลยนะ ที่ยอมเป็นเพื่อนกับลูกของข้า" องค์​ราชินีหันมาพูดกับโรสด้วยความจริงใจ

 " ไม่เป็นไรหรอกเพคะ เกรเทลเองก็เป็นคนดีไม่น้อย คอยช่วยเหลือหม่อมฉันกับทุกคนตลอดเพคะ องค์​ราชินี" เธอหยุดทานอาหารแล้วตอบออกไป

 " ราชินีอะไรกัน เรียกข้าว่าท่านน้าแล้วก็ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์​ด้วยนะ" องค์​ราชินีพูดพร้อมส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้เธอ

 " เรียกข้าว่าท่านน้าด้วยนะ พวกเจ้าสองคนก็ด้วย" องค์​ราชาพูดเสริมและยังหันไปพูดกับแดนและคริสอีกด้วย

 " ขอบคุณ​ค่ะ/ครับ" ทั้งสามตอบรับอย่างไม่อิดออด​

  แต่ในขณะที่​องค์​ราชินีกับองค์​ราชากำลังมีความสุขกับเด็กสาวตรงหน้า พ่อของเด็กส่วที่พวกเขาเอ็นดูอย่างดยุควาเรนเซียกลับไท่พอใจเสียนี่

  แค่เจ้า​ริโด้กับภรรยามันที่มาแย่งความรักจากลูกสาวตัวน้อยของเขาไม่พอรึไง พระเจ้าถึงได้ส่งเจ้าสองคนนี้มาเพิ่มอีก ไม่ได้ เห็นทีว่าเขาคงจะต้องรีบจัดดารปัญหา​ที่อาณาจักรนี่ให้จบเร็วๆเสียแล้ว เขาจะได้กลับไปทำคะแนนต่อที่บ้าน

 " องค์​ราชาเพคะ" เมดคนหนึ่งเดินเข้ามา ขัดขวางการร่วมโต๊ะอาหารของทุกคน

 " อะไร?" องค์​ราชาแห่งวินเซนต์​ถามด้วยนํ้าเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจ

 " เจ้าหญิงเมลโลทรง​ฟื้นแล้วเพคะ" เมดสาวรีบรายงานทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจในนํ้าเสียงของเจ้านาย

 " แคสเซียส ข้าขอไปดูลูกสาวก่อนนะ" เมื่ออีกฝ่ายพูดจบ องค์​ราชาแห่งวินเซนต์​ก็หันไปพูดกับเพื่อนรักทันที

 " คนในครอบครัวของนาย ฉันไม่ห้าม" ดยุควาเรนเซียตอบ นํ้าเสียงคาดเดาไม่ได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

 " องค์​ราชินี เจ้าดูแลแขกด้วยนะ" พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

 " เกิดอะไรขึ้นกับอดีตสามัญชน​คนนั้นกัน?" ดยุควาเรนเซียถามขึ้นหลังจากที่เพื่อนรักจากไป

  ถึงจะไม่อยากรับรู้ว่าคนที่ทำให้ลูกสาวของเขาต้องเจ็บปวดนั้นเป้นตายร้ายดียังไง เขาก็ยังคงต้องรู้เอาไว้บ้าง เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์​ถ้าลูกสาวตัวน้อยของเขาต้องการทำอะไรบางอย่าง

 " หลังจากที่โดนเฆี่ยนจากอาณาจักรเฟอร์​เดีย เสด็จพ่อก็พาตัวเธอกลับมารักษาตัวที่อาณาจักรวินเซนต์​เมื่อ4วันก่อน แต่เธอก็สลบไปทั้ง4วัน พึ่งจะฟื้นก็ตอนที่เมดคนเมื่อกี๊มาบอกครับ" เกรเทลตอบ

  เพราะเขารู้ดีว่าถ้าให้เสด็จปม่ของเขาเป็นคนพูด ก็จะเป็นการยํ้าเตือนถึงความเจ็บปวดของท่าน เสด็จแม่ของเขาเศร้าเสียใจมากที่เสด็จพ่อลอบไปมีลูกสาวกับเมดชั้นตํ่า แต่จะทำอัไรก้ไม่ได้ เพราะเสด็จพ่อของเขาเอ่ยปากพูดทุกอย่างออกไปจนหมดแล้ว ซึ่งเรื่องของเสด็จแม่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เขาเป็นห่วงจนแทบจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับถึง4วันตั้งแต่กลับมาที่อาณาจักรวินเซนต์​

 " อ่อ" ดยุควาเรนเซียพยักหน้ารับรู้แต่ก็ยังคงท่าทางไร้อารมณ์​เอาไว้เช่นเดิม

 " แล้วพิธีแต่งตั้งจะจัดขึ้นเมื่อไหร่เหรอครับ?" แดนถามถึงพิธีแต่งตั้งที่จะจัดขึ้นสำหรับเมลโล

 " ยังไม่ทีกำหนดการออกมาหรอก เพราะตอนนี้ภายในอาณาจักรยังมีปัญหา​อยู่แถมอดีตสามัญชน​คนนั่นก็ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บเลยด้วย" องค์​ราชินีตอบ

 " ปัญหา​ที่ว่าคืออะไรเหรอครับ? ใช่เรื่องที่ทำให้ท่านพ่อต้องมาที่นี่รึเปล่า?" คริสถามขึ้น เพราะปัญหา​ที่ท่านพ่อของเขาต้องมาแก้ไข เขาเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

 " ใช่" องค์​ราชินีตอบสั้นๆ

  เมื่อได้ยินคำตอบก็ไม่ทีใครเอ่ยปากพูดอะไรอีก ต่างฝ่ายต่างก้มหน้าทานอาหารกันต่อไปอย่างเงียบๆ มีบทมนทนาเล้กๆเกิดขึ้นบ้างเล็กน้อย และเมื่อการร่วมโต๊ะอาหารจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับห้องและทำธุระส่วนตัวกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.158K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #960 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 11:06
    ชิเมลโล่!!!!
    #960
    0
  2. #340 oommkbb346794 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:27

    ทำไมเรารุ้สึกหน่วงแปลกๆ รุ้สึกไม่โอเคเท่าไร
    #340
    0
  3. #337 kirino88 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:57
    ไรท์เมื่อไรความจริงจะปรากฎคะอีกนานไมคะ
    #337
    2
    • #337-1 จิ้งจอกเจ้าปัญหา(จากตอนที่ 42)
      1 เมษายน 2562 / 17:37
      ความจริงเรื่องไหนครับ?
      #337-1
    • #337-2 kirino88(จากตอนที่ 42)
      1 เมษายน 2562 / 18:13
      ความจริงว่าเมลโล่ไม่ใช้เจ้าหญิง
      #337-2
  4. #336 Earthkid (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:05
    ทำไมไม่บอกเพื่อนเธอไปว่าเบลโลไม่ใช่น้องที่แท้จริง
    #336
    0
  5. #335 first prft (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 07:42
    ต่อคะไรท์จัง ค้างค่าาาาา
    #335
    0
  6. #333 snerry (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:42
    ต่อเลยยย
    ค้างจ้าาา
    #333
    0
  7. #332 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:11
    ต่อๆ ตอนหน้าลงทะเลนร้าาา บิกินี่ต้องมา
    #332
    1
  8. #331 _BlackW (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 17:07
    อู้ยยยย สามีตามมาคุมเลย //หลบทีน
    #331
    0
  9. #330 first prft (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 16:56
    งุ้ยยยย~~มีการตามมา สามีมาคุ้มแล้วนะโรสจัง55
    //หลบรองเท้าแปบบบบบ
    #330
    0
  10. #329 raabporn2016 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 16:38
    สามีตามหวงถึงที//หลบแพรบ
    #329
    0
  11. #328 Lis33 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 14:02
    น่านนน สมีมาตามเผ้าดูโรสแล้วววว
    //หลบดาบ
    #328
    0
  12. #326 AnchaleeSimpson (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:50
    เร็วน้าาารอยุ
    #326
    0
  13. #325 rosesaria (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:48

    รอนะคะ

    #325
    0