ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 38 : งานเลี้ยงแสนสนุก2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,258 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

 " อึก นะ นั่นมันอะไรน่ะ? ฮ่าๆๆๆ" โรสพยายามหยุดหัวเราะแล้วพูดออกมา แต่สุดท้ายเธอก็หัวเราะออกมาหลังจากพูดจบ

 " ฮ่าๆๆๆ นะ นั่นน่ะสิ" อีกคนก็หยุดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

 " อึก ตะ ตั้งสติก่อน อุ๊บส์!" โรสพยายามทำตามที่พูดแต่ก็ยังคงสะอึกอยู่ดี

 " ระ รู้สึกว่ามันจะเป็นชุดของชนชั้นสูงสมัยก่อนนะ" ราฟก็พยายามพูดออกมาหลังจากตั้งสติได้แล้ว

 " ฟู่~ อืม ฉันเริ่มจำได้แล้ว" โรสที่เริ่มตั้งสติได้มากขึ้นก็เริ่มทบทวนทุกอย่าง โลกนี้ก็มีโครงสร้างที่เป็นแบบยุโรปกลางถ้าเทียบกับโลกพวกเขาจากมา การแต่งกายของชนชั้นสูงสมัยนี้ก็เหมือนกับของยุโรปตอนกลางในโลกก่อนเช่นกัน และคิดว่าทุกคนคงจินตนาการถึงการแต่งกายของผู้หญิงสมัยนี้ได้นะ

สุ่มไก่น่ะ...อุ๊บส์! ฮ่าๆๆ

  แถมคุณนางเอกที่น่าจะใส่ชุดนี้เป็นครั้งแรกและดูท่าว่าเธอจะอยากทำตัวให้ดูเหมือนชนชั้นสูงมากที่สุด ก็เลยแต่งตัวเสียจัดเต็มเลยน่ะสิ ขนาดแต่งแบบธรรมดายังว่าน่าสะพรึง แล้วตอนนี้มาแต่งแบบจัดเต็มอีก ส่วนหน้าก็ทาแบบขาวมากๆแล้วตรงคอก็ไม่ได้ทาอะไรแล้วพอรวมกับชุดที่คุณนางเอกแต่ง มันก็เลย...ฮ่าๆๆๆ

 " ราฟ คนสมัยนี้เขาเอาอะไรกะเป็นเกณฑ์​ความสวยเหรอ?" เธอถามทั้งๆที่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะเหนื่อยจากการหัวเราะ

 " อืม เกณฑ์​ของคนที่นี่ไม่น่าจะปกตินะ" เขาตอบออกไปเพราะดูจากปฏิกิริยา​ของคนในงานแล้ว ก็ไม่มีใครตกใจกับการแต่งตัวแบบนั้นเลยสักคน และถ้ามองดูดีๆก็จะมีผู้หญิงสองในสี่ส่วนที่มางานเลี้ยงจะใส่ชุดแบบสุ่มไก่เช่นกัน แต่แค่ชุดของผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้เด่นเท่าของเมลโลเท่านั้นเอง

  หลังจากเหนื่อยหอบไปกับการหัวเราะจบ พวกเขาก็กลับเข้าไปในงานอีกครั้งเพราะองค์​ราชาริโด้ประกาศเริ่มงานเลี้ยงแล้ว คนมีที่นั่งอย่างพวกเขาจึงต้องไปนั่งประจำตำแหน่งของตนเอง และแน่นอนว่าพวกเขาพยายามไม่หันไปมองเมลโลเพราะกลัวว่าจะหลุดขำออกมา

  แต่คิดไม่ถึงว่าเมลโลจะตีความผิด คิดว่าราฟไม่กล้ามองตนเองเพราะเขินที่เธอสวยเกินไป และคิดว่าโรสคงจะไม่อยากมองเธอเพราะเธอสวยกว่า ทั้งๆที่ความจริงนั้นต่างกับสิ่งที่เธอคิดเอาไว้มากเหลือเกิน

  งานเลี้ยงเริ่มด้วยการมอบของขวัญ​ให้กับเจ้าของวันเกิดอย่างองค์​ราชาริโด้ ส่วนของขวัญ​ก็เป็นพวกของมีค่าและแน่นอนว่าโรสก็มีของขวัญ​เช่นกัน เธอจึงก้าวออกไปพร้อมๆกับดยุควาเรนเซียที่กำลังจะไปมอบของให้องค์ราชาด้วย

 " สุขสันต์วันเกิด​นะค่ะ ท่านลุง" เธอส่งกล่องสีเหลี่ยมขนาดเท่าสองฝ่ามือไปข้างหน้าก่อนที่จะมีพ่อบ้านคนหนึ่งรับไปแล้วส่งไปให้องค์ราชาทันทีเพราะเขาต้องการจะเปิดดูมันด้วยตัวเองต่างจากของขวัญ​ก่อนหน้าที่จะให้พ่อบ้านเปิด ยกเว้นแค่ของขวัญ​จากดยุควาเรนเซีย

 "!!!"

 " ชอบมั้ยคะ?" เธอถามขึ้นและยกยิ้มในใจเมื่อได้เห็นใบหน้าตื่นตะลึงของท่านลุงและคนในงาน

 " นะ หนูโรส มะ มันคงไม่ใช่" เป็นองค์​ราชินีที่พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกัก

 " ค่ะ นํ้าตาฟินิกซ์" เธอตอบออกไปและนั่นก็ช่วยยืนยันความสงสัยของคนในงานได้เป็นอย่างดีและนั่นก็ทำให้ทุกคนตกใจกันมากยิ่งขึ้น แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะมอบให้คนอื่นไปนั้นไม่มีค่าแต่อย่างใด

  นํ้าตาฟินิกซ์​ คงจะเคยได้ยินถึงสรรพคุณ​ของมันมาบ้าง คือการช่วยรักษาบาดแผลทุกชนิดไม่ว่ามันจะร้ายแรงแค่ไหน ซึ่งแน่นอนว่าย่อมต้องเป็นของหายากเพราะนกฟินิกซ์​นั้นไม่ใช่จะเจอกันได้ง่ายๆ มันจึงกลายเป็นของหายากไปโดยปริยาย แต่สำหรับองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองอย่างราฟกับโรสแล้ว พวกเขากลับมีมันมากมายอยู่ในมิติ...มากเสียจนกลายเป็นของไร้ค่าสำหรับพวกเขา

 " นะ หนูโรส นํ้าตาฟินิกซ์​มันมีค่ามากเกินไปแถมในกล่องก็ยังมีตั้ง3ขวด ลุงรับไว้ไม่ได้" องค์​ราชาริโด้ที่เพิ่งจะได้สติพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกัก

 " ไม่เป็นไรค่ะ โรสอยากจะให้ ถือเสียว่าแทนคำขอบคุณ​ที่ท่านลุงเคยช่วยโรสเอาไว้ แต่ถ้าท่านลุงไม่รับไว้ โรสก็เสียใจแย่เลยนะค่ะ" เธอแกล้งพูดเสียงเศร้า เธอรู้อยู่แล้วว่าท่านลุงจะต้องไม่รับแน่แต่เพราะเธอต้องการจะให้จากใจจริง จึงต้องทำให้อีกฝ่ายรับเอาให้ได้

 " กะ ก็ได้ ลุงจะรับไว้ ขอบใจ​นะ ลุงชอบมากๆเลยล่ะ" องค์​ราชาริโด้รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที เขาไท่อยากเห็นเด็กคนนี้ทำท่าเหมือนจะร้องไห้เลย มันดูน่าสงสารเกินไป

 " ค่ะ" เธอตอบรับก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตัวเองพร้อมได้รับสายตาจากคนในงาน และแน่นอนว่าสายตาที่ถูกส่งมานั้นมีแต่ความโลภ​และความอยากได้ หึ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอต้องการมอบของขวัญ​ให้ท่านลุงก็อย่าหวังเลยว่าเธอจะเอาของดีแบบนี้ออกมาให้คนอื่นๆเห็นแล้วตกเป็นจุดเด่นน่ะ

 " องค์​ราชา" จู่ๆก็มีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านนอกห้องโถง เรียกความสนใจจากทถกคนได้เป็นอย่างดี

 " มีอะไร?" องค์​ราชาถามออกไปด้วยความสงสัย ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ​จริง ไม่มีทางที่ทหารจะมาขัดขวางงานเลี้ยงแน่ๆ

 " ทะ ทูตจากอาณาจักร​เวทมนต์​มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

 "..."

  เพียงเท่านั้น ทุกอย่างก็เงียบสงบลงราวกับถูกกดสวิตช์​ปิด ก่อนที่วินาทีต่อมาทุกคนก็ต้องเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ยกเว้นเพียงแค่คนที่รู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว แต่คนที่รู้เรื่องนี้ก็ต้องมีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะกังวลกับการมาของทูตครั้งนี้ แต่ในขณะที่​ทุกคนกำลังแตกตื่นนั้น กลับทีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ดูจะไม่ได้ทุกข์​ร้อนอะไร

 " ชะ เชิญพวกเขาเข้ามาเถอะเพคะ" องค์​ราชินีหันไปพูดกับองค์​ราชาด้วยเสียงสั่นๆ ส่วนองค์​ราชาก็ห็นด้วย ทหารที่เข้ามาแจ้งข่าวจึงต้องวิ่งกลับไปที่นอกห้องโถงอีกครั้งเพื่อเชิญแขกบุคคลสำคัญ​

 " ริโด้ เจ้ารู้มาก่อนแล้วว่าทูตจากอาณาจักรเวทมนต์​จะมาเหรอ?" องค์​ราชาแห่งอาณาจักรวินเซนต์หรือพ่อของเกรเทล​กล่าวขึ้นในระหว่างที่รอผู้มาเยือน

  งานเลี้ยงในวันนี้มีองค์​ราชาที่เป็นมนุษ​ย์มาร่วมงานด้วยหลายคน เพราะองค์​ราชาของหลายๆอาณาจักรส่วนมากมักจะเป็นเพื่อนสนิทกัน เมื่อถึงงานวันเกิดใครก็มักจะไปร่วมงานเลี้ยงที่อาณาจักร​ของอีกฝ่าย และงานเลี้ยงนี้ก็เช่นกัน

 " ก่อนหน้านี้เคยมีจดหมายส่งมาเรื่องทูตของอาณาจักรเวทมนต์​จริง แต่ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงรึเปล่า" องค์​ราชาริโด้พูดนํ้าเสียงเต็มไปด้วยความไม่ค่อยสบายใจ และสิ่ลที่ราชาทั้งสองพูดคุยกันก็แน่นอนว่าทุกคนในงานเลี้ยงย่อมได้ยินและรับรู้ด้วย

 " ไม่คิดเลยว่าอาณาจักรเวทมนต์​จะส่งทูตมาที่นี่เป็นที่แรกหลังจากหายไปหลายปี" องค์​ราชาแห่งอาณาจักรวินเซนต์​พูดต่อ

  ก่อนหน้านี้หรือก็คือตอนที่ศิลาเวทมนต์​เริ่มส่องแสงหลังจากไม่มีปฏิกิริยา​อะไรมานาน ตอนนั้นข่าวการกลับมาของอาณาจักร​เวทมนต์​ก็แพร่กระจาย​ไปทั่วทั้ง3เผ่าอย่างรวดเร็ว ทำให้ทุกคนรับรู้เรื่องนี้ แต่ข่าวที่อาณาจักร​เวทมนต์​จะมาที่อาณาจักรเฟอร์​เดียเป็นที่แรกนั้นกลับไม่มีใครที่รู้เลยนอก

 " ราชทูตจากอาณาจักร​เวทมนต์​มาถึงแล้ว!" เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏ​ตัวของบุคคลในชุดทางการเกือบสิบคน เมื่อเข้า​มาในห้องโถง สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือเดินตรงไปที่ด้านหน้าขององค์​ราชาแห่งเฟอร์​เดีย

 " ถวายพระพร​พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ องค์​ราชา องค์​ราชินีแห่งเฟอร์​เดีย" พวกเขาทุกคนโค้งตัวและย่อตัวลงทำความเคารพ

 " ตามสบายเถอะ พวกเจ้าคงจะเหนื่อยจากการเดินทางไม่น้อย" องค์​ราชาริโด้พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเกรงใจ คำพูดที่ใช้ยังให้ความเคารพอีกฝ่ายไม่น้อย

 " ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมต้องขอประทานอภัยด้วยที่มาร่วมงานเลี้ยงสาย" หัวหน้าคณะทูตพูดขึ้น และไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครคือหัวหน้าคณะทูต

 " ไม่เป็นไรหรอก งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มได้ไม่นานเอง เขิญพวกท่านตามสบายเถิด" องค์​ราชินีพูดต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

 " ขอบ​พระทัย​พ่ะย่ะค่ะ ส่วนนี่คือของขวัญ​ที่องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองให้พวกเรานำมามอบให้พระองค์​" เป็นหัวหน้า​คณะ​ทูตคนเดิมที่พูดขึ้นพร้อมๆกับที่คนอื่นๆที่นำของขวัญ​มาวางไว้ด้านหน้า ทั้วหมดล้วนเป็นของลํ้าค่าแต่กลับไม่ใช่พวกทรัพย์สิน​แต่เป็นของวิเศษที่ล้วนหายากทั้งนั้น ถ้าใครได้ครอบครองก็แน่นอนว่าคนคนนั่นเป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุด แต่สิ่งที่น่าสนใจในตอนนี้ไม่ใช่สมบัติ​ลํ้าค่าพวกนี้

 " ท่านบอกว่าองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองกลับมาแล้วเหรอ?!" ราชาแห่งวินเซนต์​พูดขึ้นด้วยความตกใจ

 " พ่ะย่ะค่ะ พระองค์​กลับมาแล้วหลังจากที่ทรงไปท่องเที่ยวในที่แห่งหนึ่ง และการมาครั้งนี้นอกจากจะเพื่อแสดงความยินดีกับพระองค์​แล้ว

  องค์​จักรพรรดิ​ยังให้พวกกระหม่อม​มาส่งคำขอบคุณ​แด่พระองค์​ด้วยที่ทางอาณาจักรเฟอร์​เดียได้คอยช่วยเหลือเหล่าชาวเมืองอาณาจักร​เวทมนต์ที่เปรียบเสมือน​คนสำคัญ​ขององค์​จักรพรรดิ​ให้พ้นจากอันตรายในช่วงที่พระองค์​ทั้งสองไม่อยู่" หัวหน้าคณะ​ทูตตอบพร้อมรอยยิ้ม

  ปกป้องในตอนไหน? หรืออันตรายที่ว่าคืออะไร? คำถามเหล่านี้ที่เขาถามออกไป ไม่ต้องบอกก็รู้ดีว่าคำตอบคืออะไร

 " ดี! ดีแล้ว! ที่พระองค์​กลับมา!​ ถ้างั้นฝากท่านไปบอกพระองค์​ทั้งสองด้วยว่าอาณาจักรเฟอร์​เดียพร้อมที่จะปกป้องและให้ความช่วยเหลือชาวเมืองอาณาจักรเวทมนต์​ตลอดไป และจะไม่มีทางทำร้ายชาวเมืองเหล่านั้นแน่ และพวกเราของแสดงความยินดีด้วยที่พระองค์​กลับมาแล้ว" องค์​ราชาริโด้เริ่มมีอาการดีขึ้นเมื่อรู้ถึวจุดประสงค์​ในการมาของอีกฝ่าย

 " กระหม่อมจะบอกต่อทุกคำพูดของพระองค์​ให้องค์จักรพรรดิ​ทั้งสองรับรู้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" เขาพูดด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม เขาไม่ต้องบอกหรอก เพราะองค์​จักรพรรดิ​คงจะได้ยินทุกคำพูดแล้ว จะว่าไปแล้ว องค์​ราชาแห่งเฟอร์​เดียคนนี้เป็นคนดีอยู่คนหนึ่งเหมือนกันนะ

 " ขอบคุณ​ท่านมาก ขอเชิญพวกท่านร่วมงานเลี้ยงต่อเถอะ" องค์​ราชินีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่มาจ่กใจจริง ความกังวลที่เคยมีก็หายไปเช่นกัน

 " ขอบพระทัย" พวกเขาตอบรับคำเชิญแต่โดยดี

  จากนั้นงานเลี้ยงก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ บรรยากาศ​ต่างๆก็กลับมารื่นเริงตามเดิน ไม่มีเค้าความน่าอึดอัดปรากฏ​ให้เห็นเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น เหล่าทูตจากอาณาจักร​เวทมนต์​ก็พากันสอดส่ายสายตาหาองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองของพวกเขากันล่อกแล่ก น่าเสียดายที่คนในงานมีมากเกินไป พวกเขาจึงต้องค่อยๆมองหากันอย่างละเอียด

  และดูเหมือนนี่จะเป็นข้อดีขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองที่พวกเขามีเรือนผมสีขาวสะอาด​ และในโลกนนี้คนที่มีเรือนผมสีขาวนั้นก็แทบจะไม่มีเลยนอกจากองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองของพวกเขา สอดส่ายสายตาไม่นานนัก พวกเขาก็พบเจอกับเป้าหมาย ไม่รอช้าพวกเขารีบเดินไปทันที แต่ถ้าจะให้ทุกคนลุกกันไปหมดก็จะดูหน้าสงสัย งานนี้จึงมีเพียงแค่หัวหน้าคณะทูตเท่านั้นที่ลุกขึ้น

  เขาเลือกที่จะเข้าไปหาองค์​จักรพรรดิ​ก่อน เพราะก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้สถานะขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองในโลกภายนอก ถ้าผลีผลามเข้าไปหาอาจจะทำให้ฐานะของพระองค์​ถูกเปิดเผยได้ และเขารู้ดีว่าองค์​จักรพรรดิ​ไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น เขาจึงจำเป็นต้องรู้สถานะองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองก่อนจะเข้าไปหา แต่ปัญหาคือเขาไม่รู้จักสถานะในโลกภายนอกขององค์​จักรพรรดิ​ทั้งสอง!!

  ดังนั้นการที่เขาเข้าไปหาองค์​จักรพรรดิ​ก่อนจะเป็นเรื่องดีที่สุด เพราะองค์​จักรพรรดิ​ทรงอยู่ในชุดประจำตำแหน่งเจ้าชาย เขาจึงเข้า​ไปทักทายพระองค์​ได้ง่ายมากขึ้นเมื่อรู้สถานะของพระองค์​ แต่ผิดกับองค์​จักรพรรดิ​นีที่พระองค์​อยู่ในชุดราตรีสีขาว ไม่ใช่ชุดประจำตำแหน่ง เขาจึงไม่รู้สถานะขององค์​จักรพรรดิ​นี

 ' เจ้าชายลำดับที่1แห่งแดนปีศาจ ราฟาเอล ทาทารอส'​ แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินเข้าไปถึงตัวขององค์​จักรพรรดิ​ ประโยคหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในหัวและนํ้าเสียงที่ถูกใช้ก็เป็นของคนที่เขาคุ้นเคย

  เห้อ...อย่างน้อยองค์​จักรพรรดิ​ก็ยังเมตตาเขาอยู่บ้างถึงได้ยอมบอกใบ้ให้เขาเล็กน้อย

 "เจ้า​ชายราฟาเอล" เมื่อเข้าไปถึงตัวเจ้านายของตน เขาก็ไม่รอช้า โค้งตัวลงคำนับด้วยความเคารพมากกว่าตอนที่ใช้กับองค์​ราชาแห่งเฟอร์​เดียเสียอีก

 " ตามสบาย คาล" เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนม ทำเอาคนที่ลอบมองอยู่ได้แต่ตื่นตระหนก

  ในสายตาของคนภายนอกนั้น แม้แต่องค์​ราชายังไม่รู้ชื่อของหัวหน้าคณะทูตเลย แต่เจ้าชายราฟาเอลกลับรู้แถมยังได้รับความเคารพจากอีกฝ่ายมากกว่าองค์​ราชาอีก แล้วแบบนี้จะบอกว่าพวกเขาไม่สนิทสนมกันได้ยังไง? แต่ประเด็นคือทั้งสองไปรู้จักกันตอนไหน? อาณาจักร​เวทมนต์​หายสาปสูญ​ไปตั้วแต่ก่อนที่เจ้าชายราฟาเอลจะเกิดเสียอีก แล้วแบบนี้จะไปรู้จักกันตอนไหน?

  แต่ถ้าจะบอกว่ารู้จักกันไม่นานก็เป็นไปไม่ได้ เพราะพวกเขานั้นดูสนิทสนม​กันมาก มากกว่าที่คนที่รู้จักกันเพียงไม่กี่เดือนจะทำได้

 " สบายดีมั้ยพ่ะย่ะค่ะ?" คาลเวิร์ด​ถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เขามองเห็นสายตาที่จับจ้องมายังองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองด้วยความโลภมากมาย แต่เขากลับไม่ได้เป็นห่วงองค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าคนเหล่านี้ก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของพระองค์​ทั้งนั้น เรื่องที่เขาห่วงน่ะ คือเรื่องที่พระองค์​จะเล่นสนุกจนลืมวันลืมคืนต่างหาก

 " แน่นอน ไปหาโรสกัน" เขาบอกก่อนจะพออีกฝ่ายเดินฝ่าผู้คนในงานไปอีกฝั่ง เพราะที่นั่งของเขากับโรสมันอยู่กันคนละฝั่งเลยน่ะสิ

 ' ลูกสาวคนเดียวของดยุควาเรนเซียแห่งเฟอร์​เดีย โรซาเรีย วาเรนเซีย'​ ระหว่างที่เดินอยู่ ราฟก็ไม่บืมบอกข้อมูลของอีกคนผ่านทางจิตซึ่งเป็นความสามารถใหม่ที่เขาได้มันมาพร้อมกับความทรงจำตอนยังเป็นจักรพรรดิ​อยู่

 " ท่านหญิง" เมื่อเดินมาถึงตัวโรส คาลเวิร์ด​ก็โค้งตัวลงอีกครั้งด้วยความเคารพ ส่วนโรสก็มีอาการไม่ต่างอะไรกับราฟมากนัก แต่คนด้านข้างอย่างดยุควาเรนเซียและพี่ชายทั้งสองขอเธอเนี่ยสิ อยู่ในอาการตกตะลึงไปเเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวก่อน...ไม่ใช่ๆ ต้องบอกว่าคนทั้งงานเลี้ยงต่างหาก ไม่ใช่แค่ดยุควาเรนเซียกับท่านชายทั้งสองเท่านั้น

 " องค์​- อึก ท่านหญิงสบายดีนะครับ" เขาเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน สำหรับองค์​จักรพรรดิ​นั้น เขาเพียงแค่เปลี่ยนคำเรียกจากองค์​จักรพรรดิ​เป็นเจ้าชายแต่ยังคงใช้คำราชาศัพท์​เหมือนเดิม ปต่กับองค์​จักรพรรดิ​นี เขาต้องเปลี่ยนใหม่หมด ทั้งคำเรียกที่เป็นท่านหญิงแถมยังห้ามใช้คำราชาศัพท์​อีก เห้อ


 " ก็ตามที่เห็นนั่นแหละ" เธอตอบออกไป คาลมาหาเธอกับราฟไวกว่าที่คิด ตอนนี้งานเลี้ยงยังดำเนินไปไม่ถึงครึ่งงานเลย แต่เขากลับมาสะแล้ว

  แต่เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่า คำพูดที่เธอใช้กับหัวหน้าราชทูตนั้นทำให้คนทั้งงานที่ลอบมองอยู่ต้องใจหาย เพราะกลัวว่าคณะทูตจะโกรธที่ท่านหญิงโรซาเรียใช้คำพูดไม่เหมาะสม แต่เหมือนพวกเขาจะคิดไปเอง...

 " เช่นนั้นผมก็ดีใจที่ท่านทั้งสองสบายดี" คาลตอบยิ้มๆ คาดว่าคงจะมีเรื่องสนุกมากมายที่ทำให้องค์จักรพรรดิ​ทั้งสองของเขาสำราญ

 " ท่านหัวหน้าคณะทูต ท่านรู้จักท่านหญิงโรซาเรียกับเจ้าชายราฟาเอลด้วยเหรอ?" เป็นราชาแห่งวินเซนต์​ที่ทนความสงสัยไม่ไหวแล้วถามออกไป

 " พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้จักกับเจ้าชายและท่านหญิง ทั้งสองเป็นบุคคลสำคัญ​ของอาณาจักรเวทมนต์ กระหม่อมตอบได้แค่เพียงเท่านี้" คาลตอบไปแค่นั้นแต่ก็ทำให้คนที่ได้ฟังตกตะลึงอีกครั้งก่อนที่วินาทีต่อมามันจะแปรเปลี่ยนเป็นความโลภและต้องการใช้ประโยชน์​จากบุคคลที่ถูกกล่าวถึง

  ส่วนที่คาลเวิร์ด​เลือกจะตอบไปแค่นั้นก็เป็นเพราะก่อนหน้านี้ องค์​จักรพรรดิ​ทั้งสองได้เคยมาพูดเรื่องนี้กับเขาแล้ว(ตอนคำเตือนจากผอ.)​

เมื่อวันนั้น

 " นอกจากนี้การไปเฟอร์​เดียของทูตก็ยังมีมีจุดประสงค์​อื่นอีกมั้ย?" 

 " มีพ่ะย่ะค่ะ จุดประสงค์​นั้นคือการประกาศการกลับมาของ​พระองค์​ทั้งสอง แต่เรื่องนี้กระหม่อมก็กำลังจะถามพระองค์​อยู่พอดี ถ้าพระองค์​อนุญาต​ กระหม่อมจะประกาศแต่ถ้าไม่ กระหม่อมก็จะไม่ขัดพระองค์​"

 " ได้ พวกเราอนุญาต​" พวกเขาเงียบและมองหน้ากันสักพักก่อนที่ราฟจะตอบออกมา

 " ขอบ​พระทัย​พ่ะย่ะค่ะ"

 " แต่มีข้อแม้ว่า นายจะต้องบอกแค่เรื่องการกลับมาเท่านั้น ส่วนเรื่องที่พวกเราเป็นจักรพรรดิ​ก็..." โรสพูดก่อนจะเว้นช่วงให้อีกคนพูดต่อ

 " เงียบเอาไว้ก่อน ไม่ต้องบอกใครว่าพวกเราคือองค์​จักรพรรดิ​ บอกไปแค่ว่าพวกเราเป็นบุคคลสำคัญ​ของอาณาจักร​เวทมนต์​ก็พอ ฉันยังไม่อยากให้ฐานะถูกเปิดเผย"

 " ใช่ พวกเรายังอยากสนุกอยู่ ถ้าเกิดว่ามีคนรู้ฐานะของพวกเรา เดี๋ยวคนพวกนั้นจะไม่กล้าทำอะไรเลย แบบนั้นคงย่าเบื่อแย่" โรสเสริมต่ออีกนิด

 "​ ได้พ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​ยิ้มรับหลังจากได้ฟังข้อเสนอจบ

  และเพราะข้อเสนอในครั้งนั้น ทำให้เขาต้องพูดกับองค์​ราขาแห่งเฟอร์​เดียไปว่าเขาตอบคำถามได้แค่เท่านั้น เพื่อบอกอีกฝ่ายทาง​อ้อมว่าอย่าถามอะไรไปมากกว่านี้

 " ถะ ถ้าเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร" องค์​ราชาริโด้ตอบเสียงสะดุดเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเด็กสาวที่เขารักเหมือนลูกตะกลายไปเป็นคนสำคัญ​ของอาณาจักรเวทมนต์​เสียได้

 " ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​ตอบสั้นๆ

 " เริ่มงานเลี้ยงต่อเถอะพ่ะย่ะค่ะ องค์​ราชา" ราฟพูดขึ้นเมื่อมองรอบๆตัวแล้วพบว่าทุกอย่างนั้นเงียบลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ซึ่งองค์​ราชาริโด้ก็เห็นด้วย งานเลี้ยงจึงดำเนินต่อไปแต่คนที่เพิ่งจะถูกบอกว่าเป็นบุคคล​สำคัญ​ของอาณาจักรเวทมนต์​กับหัวหน้าคณะทูตของอาณาจักร​เวทมนต์​กลับหายตัวไป แต่กลับไม่มีใครกบ้าสงสัยอะไรอีกว่าทั้งสามหายไปพร้อมกันเพราะอะไร

 " ฝ่าบาท" เมื่อออกมานอกโถงที่จัดงานเลี้ยงและอยู่ในที่ที่ไม่มีใครอยู่ คาลเวิร์ดก็โค้งตัวคำนับเจ้านายทั้งสองอีกครั้งแต่คำเรียกขานกลับเปลี่ยนไป

 " ไม่คิดว่านายจะใจร้อนรีบบอกคนอื่นๆถึงขนาดนี้" โรสหัวเราะน้อยๆพลางนั่งลงที่ม้านั่งตรงนั้น ไม่ต้องรออะไร อีกคนก็นั่งลงด้านข้างเธอทันที

 " กระหม่อมอยากสร้างเกราะป้องกันและเรื่องสนุกให้กับพระองค์​พ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​ตอบกลับทันที การบอกว่าทั้งสองคือคนสำคัญ​ของอาณาจักรเวทมนต์​ก็จะเป็นการปกป้องพวกเขาไปอีกทาง...แต่นั่นมันในที่แจ้ง ถ้าเป็นที่มืด สิ่งที่เพิ่งจะถูกประกาศออกไปก็มีแต่จะนำเรื่อลมาให้ และนั่นก็คือเรื่องสนุก

 " หึ! รู้ใจพวกเราเหมือนเดิมเลยนะ" ราฟพูดออกมาอย่างพอใจ คาลเวิร์ด​ในตอนนี้กับในความทรงจำตอนที่พวกเขาสร้างอาณาจักรเวทมนต์​ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

 " ถ้าฝ่าบาทชอบ กระหม่อมก็ดีใจ"

 " เห้อ คงต้องกลับเข้างานแล้วล่ะ" โรสมองเข้าไปในงานเลี้ยงผ่านทางระเบียงงานเลี้ยงพชางพูดขึ้น ถึงจะออกมาได้แค่ไม่นานก็จริง แต่ถ้าออกมานานเกินไปก็คงจะไม่​ดีแน่ๆ

 " พ่ะย่ะค่ะ" คาลเวิร์ด​ตอบรับอย่างไม่อิดออด

  พวกเขากลับเข้ามาในงานเลี้ยงอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าตอนนี้เป็นช่วงเต้นรำที่ทุกคนจะออกมาเต้นรำกัน แน่นอนว่ามีหนุ่มน้อยใหญ่มากมายต่างส่งสายตามายังโรสเพื่อเป็นเชิงขอเต้นรำแต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาขอด้วยตัวเองสักคน ไม่มีน่าแปลก ก็เพราะแดนกับคริสเล่นส่งสายตาอาฆาตเสียขนาดนั้น ใครกล้าเข้าไปขอตรงๆก็คงเรียกว่าบ้าบิ่นแล้วล่ะ ส่วนราฟที่มีใบหน้าหล่อเหลาสามารถล่อลวงผู้คนได้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่มาตอนนี้กลับเป็นคนสำคัญ​ของอาณาจักรที่สำคัญ​แล้วไหนจะตำแหน่งเจ้าชายอีก จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่จะมีสาวๆอยากมาต่อแถวขอเขาเต้นรำกัน

  เรียกได้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนโดยไม่สนว่าจะเหมาะสมหรือไม่ที่ผู้หญิงเป็นฝ่ายไปขอผู้ชายเต้นรำ แต่ทุกรายก็ล้วนต้องคอตกกลับไปตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าไปหาอีกฝ่าย เพราะดวงตาสีนํ้าทะเลนั้นถูกเคลือบไปด้วยความเย็นชา แถมหน้าตาเจ้าตัวก็บอกอยู่แล้วว่าขอปฏิเสธ​ที่จะเต้นรำกับใคร แต่แล้ว...

 " เจ้าชายราฟาเอล ได้โปรดให้เกียรติ​เต้นรำกับหม่อมฉันด้วยเถอะเพคะ" หญิงสาวใจกล้าในชุดหรูหราคนหนึ่งกลับเดินเข้าไปขอเขาเตินรำได้อย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่เห็นสายตาของอีกฝ้าย

 " ขอโทษที ฉันไม่มีอารมณ์​จะเต้นรำ" เขาตอบไปอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะยกไวน์ที่หยิบมาจากเมดคนหนึ่งขึ้นจิบด้วยท่าทางอันสง่างาม ทำเอาคนที่ถูกปฏิเสธ​ไปกลับมามีสีหน้ามุ่งมั่นอีกครั้ง

 " ท่านมีคนที่จะเต้นรำด้วยแล้วเหรอเพคะ?" เธอถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและยังคงไใข้คำราชาศัพท์​กับอีกฝ่ายถึงแม้เขาจะไม่ไช้มันกับเธอ

 " อืม" เขาตอบรับไปส่งๆแล้วคาดว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกราไปเอง แต่ผิดคาด

 " ใครเหรอเพคะ? หม่อมฉันไม่เห็นว่าท่านจะสนใจใครสักคน" เธอยังคงพูดต่อด้งยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอรู้ว่าอีกฝ่ายแค่ตอบปัดๆไป จริงๆแล้วเขาไท่มีคนที่จะเต้นรำด้วยหรอกแต่ถ้าวันนี้เธอไม่ได้เต้นรำกับเขา ต่อจากนี้ก็อย่าเรียกเธอว่าเจ้าหญิงเลย!

  คนถูกถามเริ่มตระหนัก ดูแล้วผู้หญิงตรงหน้าคงจะเป็นเจ้าหญิงจากเผ่าเทพเพราะเขาสัมผัสกลิ่นอายเทพได้จากตัวของอีกฝ่าย แถมเธอคนนี้ดูจะสนใจในตัวเขาเข้าเสียแล้วและดูท่าว่าคงจะไม่ยอมเลิกราไปง่ายๆด้วย ฉับพลัน สายตาของเขาก็ไปปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่วันนี้อยู่ในชุดสีขาวสะอาดจากนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว หึ! คงต้องขอให้เธอช่วยหน่อยล่ะนะ คุณ​อดีตเพื่อนรักกับคุณ​น้องสาว

 " ต้องขอบคุณ​ที่เธอเตือน ฉันก็เกือบลืมไปแล้วว่ากำลังจะไปขอคนคนหนึ่งเต้นรำ ถ้างั้นก็ขอตัวก่อน" เขาพูดก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองแล้วเดินไปยังอีกฝั่งที่ตอนนี้มีเป้าหมายของเขานั่งคุยอยู่กับพี่ชายโดยไม่สนสิ่งรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

 " ท่านหญิงโรสซาเรีย ให้เกียรติเต้นรำกับฉันด้วย" เมื่อเดินไปถึงตัวของอีกฝ่ายที่มองมายังเขาด้วยสายตามึนงง เขาก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปคว้าแขนของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงเล็กน้อยให้เธอลุกขึ้นมาแล้วมันก็เป็นไปได้อย่างง่ายดายเมื่อเธอยังคงมึนงงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น และเมื่อเธอลุกขึ้นจากที่นั่งแล้ว มืออีกข้างก็ยื่นไปโอบเอวเธอเอาไว้ทันทีในขณะที่​มืออีกข้างก็ยังคงจับแขนของเธอเอาไว้อยู่

  หึ! นี่แหละวิธีขอเต้นรำแบบฉบับเขา ไม่ใช่การขอแต่เป็นการบังคับ! และเธอจะต้องเต้นรำกับเขาคนเดียวเท่านั้นด้วย!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.258K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #956 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 01:16
    เร้าใจดีไหมละการขอเต้นรำเนื่ย
    #956
    0
  2. #717 Mameaw555 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:48

    เมื่อไหร่เค้าจะรักกันสักทีอ่ะ พายเรือวนอยู่ในอ่างไม่ได้ออกทะเลสักที
    #717
    0
  3. #250 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 16:45
    โว้ยค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง ต่อด่วน
    #250
    0
  4. #249 first prft (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:02

    งุ้ยยยยย ขอฉากหวานเพิ่มค่าา
    #249
    0
  5. #248 Just7the7devil (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 01:45
    ชอบอ่าาา
    #248
    0
  6. #247 Kisa Nangi Kiss (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 01:44
    เมื่อไรจะบอกความจริงกะนางเอกว่าเป็นใคร
    #247
    2
    • #247-1 zs0994014364(จากตอนที่ 38)
      19 มีนาคม 2562 / 04:30
      มันบอกแล้วนะ
      #247-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #246 65h56 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:58

    ขี้หวงงงง
    #246
    0
  8. #245 BamPefia (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:46
    หึงหวงแรงเวอร์ชั่น
    //เทอจะค้องเต้นรำกับผมได้แค่คนเดียว😳😳//เขินเเทน
    #245
    0
  9. #244 RazeLosT (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:12
    ขี้หวงนะ 555
    #244
    0
  10. #243 Lis33 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:37
    โหหหห ราฟฟฟฟนายมัยสุดยอดดดดดดด555
    #243
    0
  11. #242 mine poke (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:58
    ผม:งำๆ//แดกหนม//ราฟนายมันร้าย!!!!เกินไป!!!
    #242
    0
  12. #241 chanchapaiw (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:16
    กรี้ดๆๆ ราฟมันร้าย!!ฉันรักเข- แอ้ฟฟฟ//โดนโรสตบกลิ้ง
    #241
    0
  13. #240 raabporn2016 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:54
    ต๊ายยยยยย ราฟ! นายมันร้าย! แต่ก็ดีอะ แอ่ก!
    #240
    0