ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 37 : งานเลี้ยงแสนสนุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,087 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

ทอแสง  อาจจะมองว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลที่สามัญชน​อย่าวเจ๊ลิสจะไปด่ารัชทายาท แต่เพราะเรื่องนี้เธอทนไม่ไหวจริงๆและตั้งแต่ต้นพวกเธอก็ไม่ผิด เป็นอีกฝ่ายด้วยซํ้าที่ต้องมาขอโทษ

  ส่วนลูเซียนที่ตั้งแต่โดนถอนหมั้นกับโรสแล้วไปหมั้นกับเมลโลแทน เขาก็เป็นได้เพียงแค่รัชทายาทในนามเท่านั้น ไม่ใช่คนที่มีอำนาจอย่างแท้จริงแล้วแต่กลับกัน เขาเริ่มทำตัวแย่มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆที่ตัวเองไม่มีอำนาจแล้ว เขาก็ยิ่งถูกมองในแง่ร้ายจากประชาชนมากขึ้น เหตุการณ์​ในครั้งนี้แน่นอนว่าฝ่ายที่ถูกเข้าข้างจึงเป็นฝ่ายของเจ๊ลิส

 " ฮึ่ย! เจ๊ล่ะเกลียดจริงๆเลยคนแบบนี้น่ะ!" เธอพูดอย่างใส่อารมณ์​

 " เอาเถอะครับ เครียดไปก็ไม่ได้อะไร" อลันพูดขึ้นพลางถอนหายใจ

 " ว่าแต่...เมื่อกี๊เจ๊สุดยอดเลยนะค่ะ" ลิลลี่พูดขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย

 " แหม ท่านหญิงลิลลี่ล่ะก็"

 " ลิลลี่ ชุดของเธอเดี๋ยวเจ๊ลิสจะให้คนส่งไปที่คฤหาสน์​รอเดอเรียวันหลังนะ ส่วนเครื่องประดับก็เอาไปวันนี้เลยแล้วกัน" โรสพูดขึ้นส่วนลิลลี่ก็เห็นด้วยจึงไม่มีปัญหา

 " เจ๊ลิสค่ะ ค่าชุดกับเครื่องประดับเท่าไหร่เหรอคะ?" โรสถามเมื่อนึกได้

 " อ่อ เจ๊ไม่รับค่ะ แค่ร้านเจ๊ได้รับเกียรติให้ทำเครื่องประดับกับชุดแบบนี้ก็ดีมากพอแล้วค่ะ" เะอพูดพลางยิ้มอย่างมีความสุขและนั่นทำให้โรสรู้ได้ทันทีว่าเจ๊ลิสคงไม่มีทางรับเงินแน่

 " ในมิติของเราก็มีของอยู่นี่" ราฟที่รับรู้ในสิ่งที่โรสคิดก็กระซิบกับเธอเบาๆและเมื่อได้ฟังจบ โรสก็คิดถึงบางสิ่งในมิติก่อนจะหยิบมันออกมา

 " ถ้างั้นก็ถือว่านี่เป็นวัตถุดิบในการทำเครื่องประดับกับชุดล่ะกันนะค่ะ" พูดจบก็ส่งกล่องสีขาวใบหนึ่งไปให้กับอีกฝ่ายซึ่งอีกฝ่ายก็รับไว้และพูดขอบคุณ​ด้วยคิดว่าคงเป็นของเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

 " พวกนายเอาของมาคิดเงินเถอะ จะได้ไปทานข้าวกันต่อ" ราฟพูดส่วนคนอื่ยๆก็ทำตามอย่างเห็นด้วย

 " ไปแล้วนะครับ/ค่ะ" พวกเขาบอกลาเจ๊ลิสก่อนจะเดินออกมา

 " เจ๊ลิสก็แรงใช่เล่นเลยนะ/ด่าสะยับเลย" ฝาแฝดพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี​

 " นั่นแหละ บทจะดีก็ดีจนน่าใจหาย พอบทจะร้ายก็ทำเอานรกแทบแตก" วิลล์​พูดขึ้นพลางลูบแขนตัวเองอย่างขนลุก เขาพึ่งจะเคยเห็นเจ๊ลิสโมโหมากขนาดนี้เป็นครั้งแรก

 " ไปไหนต่อ?" ฮานส์​ถามขึ้น

 " ขนมหวาน!" ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครที่พูด

 " ไอ้พวกนี้!" วิลล์​พูดอย่างหมั่นไส้ก่อนจะตบหัวทั้งสองไปคนละฉาด

 " โอ๊ย!"

 " เอาน่าวิลล์​ ไปทานข้าวกันก่อนแล้วค่อยไปทานข้าว จากนั้นก็ไปเดินดูห้างกันดีมั้ย?" อลันเสนอและแน่นอนว่าทุกคนเห็นด้วย

 " อันนี้อร่อยอ่ะ~" 

 " จริงด้วย!" 

 " มาร์ติน​ ไปดูอันนั้นกัน" 

 " ครับๆ"

 " ฮานส์​ นายน่าจะชอบนะ"

 " เล่มนี้ฉันยังไม่เคยอ่านเลยนี่"

 " อลัน นั่นอะไรน่ะ?"

 " อ่อ ขนมของเฟอร์​เดียน่ะ ที่อาณาจักรนายคงไม่มีสินะ" 

 " มิน่าล่ะ​ ขนาดฉันที่อยู่ที่นี่มานานพอควร​ถึงไม่รู้จัก"

 " ราฟ อันนั้นน่ากินนะ"

 " ไปซื้อกันมั้ยล่ะ?" 

  พวกเขาเที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนานเพราะรู้ดีว่าเมื่อปิดเทอม โอกาสที่จะได้พบกันก็จะน้อยลงตามไปด้วย พวกเขาทุกคนจึงอยากจะสร้างความทรงจำดีๆร่วมกันไว้ให้ได้มากที่สุด และวันนี้ก็เป็นวันที่ดีจนแม้แต่โรสกับราฟยังเผลอยิ้มออกมาในบางครั้ง ทำเอาคนอื่นๆก็ยิ้มตามไปด้วย

  และแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกัน...

 " วันนี้สนุกมากเลย"

 " เห้อ พอปิดเทอมพวกเรา/ก็ต้องไปซ้อมดนตรีอีก" ฝาแฝดน้อยพูดพลางถอนหายใจ เพราะพวกเขามีแข่งตอนเปิดเทอมอีกครั้งพอดี ช่วงปิดเทอมก็เลยต้องไปซ้อม

 " เอาน่า สู้ๆล่ะกัน" วิลล์​พูดให้กำลังใจ

 " ว้าว ฉันหูฝาดไปรึเปล้ล่าเนี่ย?"

 " คุณ​องครักษ์​ผู้ชอบใช้ความรุนแรงให้กำลังใจพวกเราด้วยล่ะ" ซีน่อนกับซีเวลพูดล้อเลียนจนวิลล์ต้องโบกหัวของทั้งสองไผอีกคนละฉาด

 " เห้อ ไม่ใช่เด็กๆกันแล้วนะ" อลันถอนหายใจเล็กน้อย

 " ปล่อยไปเถอะ อ่อ แล้วก็เจอกันอีกทีที่งานเลี้ยงนะ" เกรเทลพูดต่อ

 " จริงสิ ยังมีงานวันเกิดขององค์​ราชาอยู่" ลิลลี่พูดขึ้น ทุกคนคงจะได้เจอกันอีกครั้งที่งานนั้น

 " แต่หลังจากนั้นก็คงจะไม่ได้เจอกันอีก" ฮานส์​พูดขึ้น เสียงของเขาเศร้าลงเล็กน้อยแน่นอนว่าทุกคนก็ทีท่าทางแย่ลงเช่นกัน

 " พวกเราก็ยังนัดกันออกมาเจอได้นี่ครับ" มาร์ติน​เสนอและนั่นทำให้ทุกคนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 " เอาล่ะ ถ้างั้นก็แยกย้ายกันเถอะ" โรสพูดขึ้นเพราะตอนนี้ก็หนึ่งทุ่มกว่าๆแล้ว

 " งั้นเจอกันที่งานเลี้ยง" ว่าจบ พวกเขาก็แยกย้ายกันไปที่รถม้าของตนเองเพื่อกลับบ้าน แต่ยังมีคนสองคนที่ยังไม่ได้ไปไหนยืนอยู่ที่เดิม

 " ไปล่ะ" โรสบอกลาอีกฝ่าย

 " นี่ จะบอกลาแค่นี้จริงๆเหรอ?" เขาถามอย่างน้อยใจคล้ายเด็กๆ

 " อย่ามาทำเซ่อหน่อยเลย พวกเราก็ยังมาเจอกันในมิติได้" เธอพูดดักทาง

 " เห้อ เกลียดจริงๆเลย คนรู้ทันเนี่ย" เขาแกล้งพูดส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบอะไร

 " เอาล่ะ กลับบ้านดีๆนะ" เขาบอกลา

 " อืม" พูดจบเธอก็เดินไปขึ้นรถม้าทันที ส่วนอีกที่มองเห็นว่ารถม้าของตระกูลวาเรนเซียวิ่งออกไปไกลแล้วก็กลับมาขึ้นรถม้าของตัวเองเพื่อกลับคฤหาสน์​ของตนบ้าง



19:40น.
คฤหาสน์​วาเรนเซีย

 " กลับมาแล้วค่ะ"

 " โรส ลูกกลับมาแล้ว!" ดยุควาเรนเซียพูดขึ้นเาียงดังทันทีเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวสุดที่รักดังขึ้นมาจากประตู เขารีบวิ่งเข้าไปสวมกอดโรสด้วยความคิดถึงทันที

 " โรสกลับมาแล้วค่ะ" เธอยิ้มรับ

 " พ่อคิดถึงลูกมากเลยนะ"

 " ใช่ครับ ท่านดยุคคิดถึงท่านหญิงมากจนถึงขั้นร้องไห้กัดผ้าเช็ดหน้าสามเวลาหลังอาหารเลยล่ะครับ" เซบาสเตียนพูดติดตลกแต่มันก็ตลกจริงๆ เพราะสิ่งที่เขาพูดมานั้นเป็นความจริง

 " แกเงียบไปเลยนะ!!" ดยุควาเรนเซียหันไปมองคนสนิทตาเขียวแต่อีกฝ่ายกลับดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

 " แล้วพี่แดนกับพี่คริสล่ะคะ?" โรสถามหาพี่ชายทั้งสองเพราะถ้าจำไม่ผิด พี่ชายทั้งสองของเธอกลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

 " หาพี่อยู่เหรอครับ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากบันไดชั้นสองทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง

 " พี่แดน" เธอผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อแล้วไปสวมกอดกับพี่ชายคนรองแทนและนั่นทำให้ท่านดยุคมองลูกชายตัวเองตาเขียว ส่วนลูกชายตัวดีของเขาก็ส่งยิ้มมาให้อย่างผู้ชนะ

 " คิดถึงแต่แดน ไม่เห็นคิดถึงพี่บ้างเลย" อีกเสียงดังขึ้นด้งยความน้อยใจและเมื่อหันไปก็พบกับพี่ชายคนโตของบ้าน

 " คิดถึงพี่คริสเหมือนกันค่ะ" เป็นอีกครั้งที่เธอผละออกจาก​อ้อมกอดของพี่ชายคนรองแล้วไปสวมกอดพี่ชายอีกคนแทน และแน่นอนว่าคริสก็ได้รับสายตาไม่พอใจจากคยุดวาเรนเซียกับแดนเช่นกัน

  ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่โรสได้กลับมาเยี่ยมบ้าน คริสก็คอยตามขอโทษตามง้อเธอไม่ขาดสาย ง้อแล้วง้ออีก ง้ออยู่นานจนในที่สุดคนเป็นน้องก็ยอมใจอ่อน​ยกโทษให้พี่ชาย เพราะเธอคิดว่าเรื่องทุกอย่างก็ควรให้มันจบไปพร้อมกับโรสก่อน ตอนนี้เธอคือคนใหม่ ควรที่จะเริ่มทุกอย่างใหม่ แถมคริสก็ตามง้อเธออยู่นานมากแล้วด้วย อันที่จริงคือเธอเพิ่งจะคืนดีกับพี่ชายคนนี้ได้แค่เดือนกว่าเอง

 " แล้วนี่ทานอะไรมารึยัง?" แดนถามขึ้นเมื่อนึกได้ เขากับพี่คริสแล้วก็ท่านพ่อได้รับข่าวจากคนของอลันว่าวันนี้น้องสาวตัวน้อยของเขาจะไปเที่ยวที่ห้างเพื่อฉลองที่สอบเสร็จ

 " ทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะ แล้วท่านพี่กับท่านพ่อล่ะคะ?" เธอถามกลับบ้าง

 " เรียบร้อยแล้วล่ะ" ดยุควาเรนเซียตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้วๆที่ในใจกำลังเดือดปุดๆที่ตอนนี้ลูกสาวเขายังคงอยู่ในอ้อมกอดของลูกชายคนโต

 " พวกเราไปนั่งคุยกันดีกว่ามั้ย?" คริสพูดเมื่อเห็นว่าตอนนี้ทุกคนยังคงยืนคุยกันอยู่ ถ้าขืนอยู่แบบนี้ต่อมีหวังได้เมื่อยกันเปล่าๆแน่

 " แล้วเป็นยังไงบ้าง? สบายดีมั้ย?" เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย ดยุควา​เรนเซียก็ถามลูกสาวของเขาทันที

 " สบายมากค่ะ แล้วท่านพ่อกับท่านพี่ล่ะคะ?" เธอถามกลับบ้าง

 " งานสบายมากลูก" ท่านดยุคตอบด้วยรอยยิ้มทั้งๆที่งานของเขานั้นมีมากยิ่งกว่าอะไร งานที่เจ้า​ราชาบ้านั่นมอบให้เขาทำนั้นเยอะสิ้นดี

 " ของพี่กับแดนก็เรียนได้อยู่นั่นแหละ" คริสตอบ

 " ก็ตามนั้นแหละ แต่น้องดูผอมขึ้นนะ สงสัยพี่ต้องขุนให้มีเนื้อมีหนังหน่อยแล้ว" แดนพูดติดตลก แต่น้องเขาก็ดูผอมไปจริงๆนั่นแหละ

 " จะรอนะค่ะ" เธอยิ้มรับ อันที่จริงก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงผอมกว่าตอนที่อยู่ที่บ้านในช่วงปิดเทอม เพราะตอนที่เธออยู่อควาเรส ราฟก็บังคับเรื่องอาหารการกินเธอเสียดิบดี ขนาดเวลาว่างยังหาขิงทานเล่นมาให้เธอเลย แล้วมันจะผอมลงได้ยังไง?

 " ท่านพ่อค่ะ โรสอยากถามเรื่องงานวันเกิดของท่านลุง ให้คนอื่นออกไปก่อนได้มั้ยคะ?" เธอถาม และเมื่อได้ยินดังนั้น ท่านดยุคก็ไม่ได้ขัดข้อง สั่งให้เมดและพ่อบ้านออกไปจนหมดเหลือไว้เพียงแค่เซบาสเตียนเท่านั้น

 " งานนี้จะมีราชทูตจากอาณาจักรเวทมนต์​มาร่วมด้วยใช่มั้ยคะ?" เธอเริ่มถามเข้าเรื่อง

 " อลันคงบอกน้องแล้วสินะ" แดนเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าจริงจังส่วนท่านดยุคกับคริสและเซบาสเตียนก็เช่นกัน

 " ค่ะ โรสอยากรู้ว่าท่านพ่อคิดยังไงกับเรื่องนี้" เธอถาม

 " ทำไมลูกถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?" ท่านดยุคถามขึ้นส่วนคนอื่นๆก็รอฟังคำตอบ

 " โรสแค่อยากรู้ความคิดของอาณาจักรเฟอร์​เดียน่ะค่ะ" เธอตอบพร้อมยิ้มบางๆ

  ความคิดของท่านพ่อ แน่นอนว่าต้อวเป็นความคิดที่ได้ผ่านการประชุมร่วมกับคนที่รู้เรื่องนี้อย่างท่านลุงที่เป็นราชาของเฟอร์​เดียมาแล้ว และนั่นหมายความว่าถ้าเธอรู้ความคิดของท่านพ่อ เธอก็จะรู้ความคิดของอาณาจักรเฟอร์​เดียที่เกี่ยวกับการมาของอาณาจักนเวทมนต์

  ส่วนถ้าถามว่า ทำไมถึงถามออกไปตรงๆแบบนั้น ไม่กลัวว่าท่านพ่อจะสงสัยเธอเหรอ? แน่นอนว่าท่านพ่อไม่มีวันสงสัยเธอ แต่อาจจะแปลกใจนิดหน่อยที่เธอสนใจเรื่องนี้ และนั่นก็คือจุดประสงค์​ที่แท้จริงของเธอ ทุกวันนี้เธออาจจะดูเปลี่ยนไปแล้วสำหรับทุกคนในครอบครัว แต่อันที่จริงคือมันเปลี่ยนไปแค่บางส่วนเท่านั้น ทุกคนยังคงมองว่าเธอไม่ควรยุ่งกับพวกเรื่องการเมืองเพราะมันอันตรายเกินไป

  แต่เพราะอย่างนั้นแหละ มันทำให้เธอทำอะไรแบบเปิดเผยได้อย่างจำกัด ถึงเธอจะไม่สนใจเรื่องความเป็นไปหรืออำนาจในอาณาจักร แต่ก็จำเป็นต้องรู้ไว้เพื่อที่การใช้ชีวิตของเธอจะได้เป็นไปอย่างสงบ แต่เธอจะไม่ได้รับรู้ข่าวเหล่านี้เลย ถ้ายังคงถูกปิดกั้น เธอจึงต้องแสดงให้เห็นว่าเธอเองก็สนใจเรื่องพวกนี้

 " ฮ่าๆๆๆ ลูกพ่อโตแล้วจริงๆ" เป็นอีกครั้งที่ท่านดยุควาเรนเซียต้องพูดว่าลูกสาวของเขาโตแล้วจริงๆ

  ที่ผ่านมาเขาพยายามปกป้องลูกน้อยคนนี้จากโลกภายนอก ข่าวสารอะไรที่เกี่ยวกับอาณาจักรไม่เคยให้รับรู้ ส่วนเจ้าตัวที่ไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ก็ทำให้เขาปกปิดข่าวสารไม่ให้เธอรับรู้ได้ดียิ่งขึ้น แต่มาตอนนี้...ลูกสาวตัวน้อยของเขากลับเอ่ยปากถามเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเองแบบนี้ แสดงว่าเธอต้องการที่จะรับรู้เรื่องโลกภายนอกและพร้อมที่จะดูแลตัวเองแล้ว เขาคงต้องปล่อยลูกน้อยคนนี้ออกจากปีกที่เขาคอยกางอยู่ แล้วให้เธอกางปีกและโผบินด้วยตัวเอง

แต่เดี๋ยวก่อน!!

  เขาจะปล่อยลูกน้อยคนนี้ไปก็จริง! แต่เรื่องผู้ชายที่เข้ามาตีสนิทกับลูกของเขา เขาไม่มีทางปล่อยไปแน่ๆ!

 " แล้วคำตอบของโรสล่ะคะ?" เธอยังคงประดับรอยยิ้มบางๆเอาไว้แล้วถามต่อ ท่านพ่อของเธอเนี่ยดีจริงๆ ไม่ให้เธอพูดอะไรมากก็เข้าใจเธอแล้ว...เหมือนพ่อบุญธรรม​ของเธอในโลกก่อนเลย

 " พ่อกับองค์​ราชาแล้วก็ดยุคคนอื่นๆลองปรึกษากันหลายครั้งแล้ว และการมา..."

  เมื่อ​ได้ฟังคำตอบจากปากของท่านพ่อจบ โรสก็พบว่าผลมันไม่ต่างจากที่เคยได้ยินจากพี่อลันนัก แต่ที่ได้ฟังจากท่านพ่อคือผลมันละเอียดกว่าตอนที่พี่อลันเล่าเล็กน้อย หลังจากคุยเรื่องนี้จบ เธอกับท่านพ่อและท่านพี่ทั้งสองก็คุยกันต่อไปเรื่อยๆจนเกือบจะสามทุ่ม ถึงได้แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง

  วันเกิดขององค์​ราชาแห่งเฟอร์​เดียจะจัดขึ้นในอีก4วันหลังจากที่อควาเรสปิดเทอม ดังนั้นโรสจึงต้องนอนรออยู่ที่บ้านไปอีกเกือบสัปดาห์​ และแน่นอนว่าเธอไม่ยอมให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์​ เธอยังคงหาอะไรทำไปเรื่อยส่วนพี่ชายทั้งสองของเธอก็ทำตามที่เคยพูด พวกเขาพยายามขุนโรสให้มี​เนื้อมีหนังมากขึ้น

  เวลา4วันผ่านไปอย่างรวดเร็วสำหรับโรส เพราะมีอะไรให้ทำ(เล่น)​มากมาย เพียงไม่นานนักงานวันเกิดขององค์​ราชาแห่งเฟอร์​เดียก็มาถึง

 " ถ้าเป็นสีขาวก็คงจะดี" โรสพึมพำพลางจ้องมองข้อ​มือกับคอของตัวเองผ่านกระจก

  ตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้ากระจกในห้องของตนเอง เธอกำลังแต่งตัวไปงานวันเกิดของท่านลุง ครั้งนี้เธอเลือกใส่ชุดราตรีสีขาวหางปลาแหวกขาขึ้นมาถึงเหนือเข่าเล็กน้อย ตรงไหล่เป็นตาข่ายบางๆกับลูกไม้ และสวมถุงน่องสีขาวตาข่ายเรียบๆมีลูกไม้ยาวพอๆกับช่วงของชุดที่ถูกแหวกออกพอดี ส่วนผมสีขาวยาวสลวยก็แค่นำผมบางส่วนจากทั้งสองฝั่งมาทำล้อมรอบหัวแล้วถักเปียเดียวปล่อยยาวตรงกลางหลังจากนั้นก็แซมด้วยดอกไม้สดอีกเล็กน้อย

  ส่วนที่เธอบ่นพึมพำก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะสร้อยคอกับกำไลข้อมือสีดำที่อยู่บนตัวเธอต่างหาก มันเป็นของที่ราฟให้เธอเมื่อตอนงานวันเกิดของลูเซียน และเธอก็นำมันมาใส่อีกครั้งในวันนี้เพราะมันเข้ากับเธอที่สุดจากเครื่องประดับทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่มันเป็นสีดำแต่ชุดของเะอเป็นสีขาว ถ้าเป็นสีขาวทั้งหมดคงสวยกว่านี้

 "..."

  แต่แล้วคิ้วสวยก็ต้องเลิกขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อจู่ๆสร้อยคอกับสร้อยข้อมือของเธอก็เปลี่ยนสีกับรูปร่างเป็นสีขาวอย่างที่เธอคิด

สงสัยว่าราฟคงจะให้ของดีกับเธอเข้าแล้วล่ะ

  หลังจากนั้น เธอก็เผยรอยยิ้มออกมาและไม่เสียเวลาอีก เธอเดินไปสวมรองเท้าส้นสูงสีขาวเรียบๆแล้วเดินลงไปหาท่านพี่กับท่านพ่อข้างล่างทันที

 " มาแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงหวานต่างจากตอนที่คุยกับคนอื่นๆในขณะที่เดินลงมาจากชั้นบน

 "..."

 " ท่านพ่อ? ท่านพี่? เซบาสเตียน?" เธอเรียกทุกคนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพวกเขายังคงเงียบ

 "..."

 " ท่านพ่อ ท่านพี่ เซบาสเตียน" เธอลองเรียกอีกครั้ง

 " อา...คุณ​หนูของผมสวยเหมือนนางฟ้าเลย" 

 " สวยมาก" 

 " จะไปงานเลี้ยงเลยมั้ยคะ?" เธอถามเข้าเรื่องเมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มมีปฏิกริยา​ตอบรับ

 " ปะ ไปเลยล่ะกัน" พวกเขาเริ่มจะตอบออกมาหลังจากหลุดออกจากภวังค์​

  เมื่อเข้ามาในรถม้า โรสจึงได้สังเกตุว่าวันนี้ท่านพ่อของเธอใส่ชุดประจำตำแหน่งสีฟ้าอ่อน ส่วนพี่ๆทั้งสองก็ใส่ชุดสูทสีเทา และเซบาสเตียนที่อยู่นอกรถม้าเธอก็เห็นแวบๆว่าใส่ชุดพ่อบ้านเหมือนเดิมแต่ชุดนี้ค่อนข้างจะเป็นทางการกว่าตอนที่อยู่คฤหาสน์​ และไม่นานนัก รถม้าตระกูลวาเรนเซียก็เดินทางมาถึงพระราชวัง

 " เชิญครับ"

ปัง!

  ประตูบานใหญ่ที่สลักลวดลายงดงามถูกเปิดออก คนในงานเลี้ยงต่างพากันมองไปยังจุดเดียวกันแล้วให้นึกตกใจในสิ่งที่ได้เห็น พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนที่ทั้งดูสูงส่งและรูปงามมากขนาดนี้ เห็นแล้วให้นึกอิจฉาพระเจ้าที่ปั้นแต่งบุคคลเหล่านี้ขึ้นมาให้สมบูรณ์แบบ​

 " ถวายพระพร​องค์​ราชา องค์​ราชินีพ่ะย่ะค่ะ" พวกเขาไท่สนใจสายตาที่จ้องมองมาแต่กลับเดินเข้าไปทำควาทเคารพเจ้าของงานวันเกิดแทน

 " ฮ่าๆๆ แคสเซียส เจ้ามาแล้ว หนูโรส แดน คริส พวกเจ้าก็มาด้วย ข้าดีใจนะที่พวกเจ้ามา" องค์​ราชาริโด้หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ทำเอาคนมองอย่างองค์​ราชินีก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

 " แคสเซียส ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า ปล่อยหนูโรส แดนกับคริสไปก่อนเถอะ"

 " นี่มันงานวันเกิดเจ้านะ! ทำความดีให้ข้าพักหน่อยได้มั้ย!" ท่านดยุคพูดอย่างใส่อารมณ์​แต่องค์​ราชากลับไม่โกรธเลยสีกนิดแถมยังหัวเราะใส่อีกต่างหาก แสดงให้เห็นว่าทั้งสองสนิทกันมากแค่ไหน แต่สุดท้ายท่านดยุคก็ยอมปล่อยลูกๆไปแล้วมานั่งที่ของตัวเองที่อยู่ด้านขวาขององค์​ราชาเพื่อสนทนากันแทน

 " โรสไปหาเครื่องดื่มนะค่ะ" เธอแยกตัวมาจากท่านพี่เมื่อเห็นว่าทั้งสองมีเพื่อนๆมารุมล้อม

 " โรส!/ท่านพี่!/คุณโรส!/กุหลาบน้อย!" เสียงเรียกมาแต่ไกลทำให้เธอหันไปมอง

 " อืม สวัสดี"

  วันนี้พี่อลันกับเกรเทลใส่ชุดประจำตำแหน่งเจ้าชาย ส่วนพี่วิลล์​ใส่ชุดตำแหน่งองครักษ์​ ฝาแฝดทั้งสองกับฮานส์​ใส่ชุดทางการ ส่วนมาร์ตินใส่ชุดสูท และคนสุดท้ายที่เมื่อหันไปมองเธอก็เผลอยิ้มมุมปากออกมา...ลิลลี่

  ลิลลี่ใส่ชุดที่เธอออกแบบให้ นั่นคือชุดเกาะอกที่ส่วนบนเป็นสีขาวล้วนแล้วมีสีฟ้าพาดเฉียงปักด้วยลายดอกไม้ ส่วยตัวกระโปรงเป็นสีเหลืองก่อนที่เบื้อผ้าข้างล่างจะเป็นสีเหลืองอ่อน ตรงเอวมีดอกไม้สีเหลืองดอกใหญ่ประดับอยู่ แล้วยิ่งใส่เครื่องประดับที่ได้ไปเมื่อ4วันก่อนก็ยิ่งสวยมากขึ้น และนับว่าลิลลี่เลือกทำผมได้เข้ากับชุดมาก



 " สวยอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด" เธอพูดพลางจับตัวลิลลี่หมุนเพื่อดูผลงานของตัวเองจากทุกมุม

 "..."

 " เงียบทำไม?" จากที่ยิ้มในตอนแรกก็ต้องกละบมาเลิกคิ้วขึ้นในตอนหลังเมื่อพบว่าทุกคนดูเงียบไป

 " ขะ ขอโทษที"

 " อย่าบอกนะ ว่าตะลึงที่ฉันสวย?" เะอถามติดตลกแต่เจ้าพวกนี้กลับพยักหน้าหงึกๆเสียได้ ทำเอาคนได้รับคำตอบต้องกรอกตามองบน เห็นหน้ากันอยู่แทบจะทุกวันก็ไม่มีปฏิกิริยา​อะไร แต่พอเธอแต่งหน้าแต่งตัวนิดหน่อยทำเป็นอึ้ง

 " เอาเถอะ แล้วก้ไปหาอะไรทำไป ฉันจะไปหาเครื่องดื่มแล้วก็ห้ามตามมาด้วย" เะอไล่แล้วก็พูดดักทางเอาไว้ ทำเอาหลายไคนได้แต่ทำหน้าเหมือนสุนัขถูกเจ้าของทิ้ง

 " กรี๊ด~ หล่อ" 

 " เท่ห์​มากเลย!" 

 " ใครน่ะ?! ใส่ชุดเจ้าชายด้วย!"

  เมื่อเธอหาเครื่องดื่มไปได้าักพักก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้น คาดว่าบุคคลมาใหม่คงจะฮอตน่าดู คนถึงได้ไปรุมล้อมกันขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่ได้สนอะไรยังคงดื่มนํ้าพันช์​ในมือต่ออย่างสบายใจถึงตะมีสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ถูกส่งมาอย่างไม่ขาดสาย

 " เจ้าพวกนั้นไปไหนแล้วล่ะ?" เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอหันไปมองก่อนจะกลับมาจิบพันช์​ต่อ

 " ไล่ไปแล้ว" เธอตอบ ที่แท้คนมาใหม่ที่ถูกรุมล้อมด้วยสาวน้อยสาวใหญ่ก็คือเขานี่เอง

 " ใจร้ายเหมือนกันนะ" เขาตอบกลับก่อนจะหยิบไวน์​จากโต๊ะโซนเครื่องดื่มที่พวกเขาอยู่ขึ้นมาหนึ่งแก้ว

 " ใส่เป็นสีเดียวรึไง?" เธอกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าปล้วพูดขึ้น เขาใส่ชุดประจำตำแหน่งสีดำอีกแล้ว ผมสีขาวก็ถูกเซ็ตมาอย่างดีต่างจากปกติที่จะปล่อยสบายๆ ส่วนเครื่องประดับอย่างอื่นก็มีแค่...สร้อยคอรูปมังกรกับกำไลข้อมือเหล็กที่เธอเคยให้เขาไว้(ตอนงานวันเกิดของลูเซียน1)

 " สีนี้เหมาะกับปีศาจที่สุดแล้ว" เขาก้มมองตัวเองเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ส่วนอีกคนก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่เมื่ออยู่ตรงมุมเครื่องดื่มไปได้สักพัก สายตาที่ถูกส่งมาก็เริ่มมีมากขึ้นจนพวกเขาต้องย้ายไปอยู่ที่ระเบียงของห้องโถงที่ไม่มีคนแทน แต่อยู่ไปได้สักพักก็มีเสียงที่เรียกความสนใจได้ดังขึ้น

 " องค์​รัชทายาทและคู่หมั้นมาถึงแล้ว"

 " กรี๊ด​~ หล่ออ่ะ" 

 " เห็นแล้วอยากให้เป็นพ่อของลูก"

 " ผู้หญิงก็สวยอยู่นะ" 

 " เธอชื่ออะไรนะ?" 

 " รู้สึกจะชื่อเมลโล" 

  เสียงพูดคุยจากคนในงานดังขึ้นทันที ความสนใจจากทุกคนมุ่งตรงไปที่บุคคลมาใหม่ทั้งสองอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่ได้รับความสนใจก็ฉีกยิ้มเกลื่อนกลาดไปทั่วทันที ฝ่ายหญิงก็ทำให้แขกผู้ชายสนใจส่วนฝ่ายชายก็ทำให้แขกผู้หญิงอยากได้ แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่ไม่ได้คิดแบบนั้น และสองในนั้นก็กำลัง....

 " อุ๊บส์! ฮ่าๆๆๆ" โรสสำลักอากาศออกมาเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา

 " อึก ฮ่าๆๆๆ" ส่วนอีกคนก็ไม่ได้มีอาการต่างกันมากนัก

  พวกเขาหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ดีที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่และห่างจากจุดที่คนอื่นอยู่พอสมควร บวกกับการที่ทุกคนมัวแต่สนใจบุคคลมาใหม่ จึงไม่มีใครทันเห็นพวกเขาทั้งสองคน และที่ทั้งสองคนหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะ...

อุ๊บส์! ฮ่าๆๆๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.087K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,313 ความคิดเห็น

  1. #1288 J-U-N (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 15:43
    555565
    #1,288
    0
  2. #955 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 00:36
    อะไร~~~
    #955
    0
  3. #539 ยัยตัวขี้เกียจ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 17:01
    ภาพไม่ขึ้นอีกแล้วอ่ะ แงๆๆๆๆๆ
    #539
    0
  4. #239 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:12
    โว้ยยยยค้างงงงง
    #239
    0
  5. #237 vivnalove123 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 19:39

    ค้างงงงงงงงงงงงงงงง

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #237
    0
  6. #236 PNS3247 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 12:03
    คือไรท์แกล้งรีดชะตัดจบแบบละครไทยปล่อยความค้างคาไว้ในหัวใจให้มัวแต่คิดถึงเธอ..แค่กๆๆ(สำลักอากาศ)
    #236
    0
  7. #235 Just7the7devil (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:21
    ค้างงงง
    #235
    0
  8. #234 Blood_belloon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:41
    กรี้ดดดดดดด!!!!! ไรท์!!!ค้างอ่าาาาาาาาไม่ย้อม!!!!!!!!!
    #234
    0
  9. #233 raabporn2016 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:58
    ไรท์!!!!!!! กลับมาเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!! ค้างง่า!!!!!!!!!!!!!!!! ฮรื่อออออออออ!!
    #233
    0
  10. #232 Arkom_Akrdc (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:17
    ตัดได้ค้างมากกกก อมก.นี่จะลงแดงแล้ววว
    #232
    0
  11. #231 Three_E (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:10

    เพราะ-----

    //จะร้องไห้


    #231
    0
  12. #230 weare8536 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:02
    ค้างงง
    #230
    0
  13. #228 65h56 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:48
    ค้างงงงงงงงงงง
    #228
    0