ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 26 : มิติแห่งเวทมนต์​1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,287 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

 " จะเอาไงดี?" ราฟหันมาถามเธอ

 " แน่นอนว่าต้องไป" เธอตอบเขาไปทันที

 " ดูจากแผนที่ ประตูมิติอยู่ที่เทือกเขามังกร" เขาดูแผนที่เก่าๆในมือแล้วพูดขึ้น

  เทือกเขามังกร เป็นภูเขาเขาไฟที่สงบลงแล้ว ที่นั่นเป็นเขตหวงห้ามและไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ แม้แต่พืชต้นเล็กๆยังไม่มีสักต้น แน่นอนว่ามันไม่มีมังกรด้วย แต่ถ้าถามว่าทำไมถึงได้ชื่อว่าเทือกเขามังกร ก็คงจะต้องย้อนไปหลายพันปี บางทีอาจจะเข้าหลายหมื่นปีเลยก็ได้ ว่ากันว่าที่นั่นเป็นที่เดียวที่มีมังกรมารวมตัวกัน ถ้าอยากจะเจอมังกรก็ต้องไปที่นั่น

  แต่ก็ใช่ว่าจะได้เข้าไปง่ายๆ เพราะมังกรนับว่าเป็นสัตว์​เวทย์ที่ทรงอำนาจและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง มีคนมากมายต้องการใช้ประโยชน์​จากมังกรจึงไปที่นั่น แต่กลับเข้าไปในเขตเทือกเขาไม่ได้ เพราะเหมือนกับว่าที่นั่นมีม่านบาเรียป้องกันอยู่ มีแค่คนไม่กี่คนที่เข้าไปได้ แต่บุคคลเหล่านั้นกลับไม่ได้ออกมาอีกเลย

  แต่จู่ๆมังกรเหล่านั้นกลับหายตัวไปอย่างน่าประหลาดใจ และม่านบาเรียที่เคยเเข็งแกร่งก็อ่อนพลังลง แต่คนที่จะเข้าไปได้ก็ยังต้องมีพลังที่มหาศาลมากอยู่ดี ดังนั้นมันจึงถูกกำหนดให้เป็นเขตหวงห้าม ไม่อนุญาต​ให้ใครเข้าออกอย่างเด็ดขาด ทั้งมนุษย์​ เทพ และปีศาจ ไม่ว่าจะเป็นสามัญชน​หรือราชา ก็ห้ามเข้าเด็ดขาด และยังเป็นกฎที่ทั้ง3เผ่าให้การยอมรับ

  แต่ในเมื่อที่นั่นเป็นทางเข้ามิติที่จะเป็นเรื่องสนุกให้เธอ ให้ตายเธอก็จะเข้าไป

 " มันตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างชายแดนทั้ง3เผ่า ไกลจากที่นี่พอสมควร พวกเราคงต้องไปกันวันหยุด" ราฟพูดต่อ ถ้าเป็นวันหยุดก็พรุ่งนี้พอดี

 " ก็ดี" เธอตอบพร้อมส่งยิ้มที่ทำให้คนมองเผลอยิ้มตามไปด้วย



 " เป็นอะไรรึเปล่า? ดูอารมณ์ดี" เกรเทลถามเธอ ถึงท่าทางจะไม่ได้ต่างจากปกติ แต่ก็ดูจะไม่หงุดหงิดเวลาพวกเขาเสียงดีงกัน

 " เปล่า" เธอส่ายหัว

 " ไม่ได้คิดจะทิ้งพวกเราใช่มั้ย?" ฮานส์​ถามต่อ เขาสังหรณ์​ใจแปลกๆ

 " มี​เหตุการณ์​อะไรให้ฉันจะทิ้งพวกนาย" เรื่องสนุกเรื่องเดียวก็มากพอให้ฉันทิ้งพวกนายแล้ว เธอพูดต่อในใจ และท่าทางที่เธอแสดงออกไปก็ไม่มี​พิรุ​ธให้พวกเขาสงสัยสักนิด อย่าลืมว่าเมื่อชาติก่อนเธอเคยเป็นนักแสดง เรื่องแค่นี้ไม่ได้หนักหนาอะไร

 " โกหกตาใส" ราฟก้มลงมากระซิบที่หูของเธอพร้อมสูดกลิ่นกุหลาบจากตัวเธอเข้าไปเต็มปอด อา...ยิ่งอยู่ใกล้เธอ เขายิ่งคล้ายโรคจิตเข้าไปทุกวัน

 " ขอบคุณ​ที่ชม" เธอหันไปกระซิบเขาตอบพร้อมเป่าลมที่หูให้เขาจั๊กตี๊เล่น

 " เฮ้ๆ ราฟ นั่นน้องสาวฉันนะ" อลันพูดขึ้น

 " นี่ก็น้องสาวฉัน" ราฟตอบกลับ

 " ท่านพี่เป็นของฉันต่างหาก" ลิลลี่ขัด

 " พอแล้วๆ ไปเรียน" โรสห้ามศึกแย่งชิงตัวเธอ

  และทุกอย่างในวันนั้นก็เป็นไปอย่างปกติตั้งแต่เช้าจรดเย็น แต่ทว่า...วันต่อมานี่สิ เหตุการณ์​วุ่นวายก็ได้เกิดขึ้น เมื่อท่านหญิงที่ทุกคนเคยเกลียดชัง แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นที่รักของนักเรียนเกือบครึ่งของอควาเรสมาหายตัวไป ทำให้คนที่เป็น แฟนคลับ? ต้องออกตามหากันให้วุ่น

  แต่พวกเขาลืมไปรึเปล่า? ว่าวันนี้เป็นวันหยุดและอควาเรสก็ไม่ได้ห้ามนักเรียนไปเที่ยว จะไปไหนก็ได้โดยไม่ต้องแจ้งใคร

 " เป็นไงบ้าง? เจอมั้ย?" อลันถามคนอื่นๆที่พึ่งจะกลับมาหลังจากไปตามหาน้องสาว ของเขา?

 " ไปดูที่หอปรุงยาก็ไม่มี" ฮานส์พูดขึ้น

 " แถวสวนก็ไม่มี" เกรเทลพูดต่อ

 " ที่ลานนํ้าพุก็ไม่มีครับ" มาร์ติน

 " หาทั่วหอแล้ว/ก็ไม่มีแม้แต่เงา" ซีน่อนกับซีเวลพูดบ้าง

 " ฉันไปดูที่ห้องท่านพี่แล้ว เจอแค่นี่สอดอยู่ที่ใต้ประตู น่าจะเป็นของท่านพี่" ลิลลี่พูดพร้อมยื่นกระดาษที่คล้ายจดหมายให้อลัน เขารีบรับมาแล้วเปิดออกทันที

 " เขียนว่าไง?" วิลล์​ถามอย่างร้อนรน น้องสาวหายไปทั้งที เขาจะไม่เป็นห่วงได้ยังไง

 " ไปทำธุระไม่เกิน2วัน เขียนไว้แค่นี้" อลันพูดให้ทุกคนได้ยิน

 " พวกเราคงตระหนกไปเอง" เกรเทลถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาลงมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วไม่เจอโรสกับราฟที่ปกติจะลงมานั่งที่ห้องนั่งเล่นก่อนใคร ก็คิดว่าคงจะยังไม่ลงมา แต่รอนานแล้วก็ไม่มีแม้แต่เงา พวกเขาเลยออกตามหากัน บางทีโรสคงจะไปทำธุระจริงๆ

 " เดี๋ยว!" อลันพูดเสียงดังจนทุกคนหันมามอง

 " มีอะไรรึเปล่าครับ" เป็นมาร์ตินที่ถามขึ้น

 " ใครเห็นราฟ​บ้าง?" เขาถามแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ

 " อย่าบอกนะ/ว่าราฟไปกับโรสสองคนน่ะ" ฝาแฝดพูดขึ้นเมื่อประมวลผลได้

 " ม่ายยยยยยยย!! " และแล้วเสียงของเหล่าพี่ชายและเพื่อนๆคนสนิทของท่านหญิงโรซาเรียก็ดังไปทั่วทั้งหอพัก

อีกด้านหนึ่ง

  บุคคลที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงอยู่นั้น ขณะนี้​กำลังสยายปีกโผบินอยู่บนท้องฟ้าอย่างมีความสุข โดยมีลูกพี่ลูกน้องบินอยู่ใกล้ๆ

 " ฮ่าๆๆ สนุกเป็นบ้า" เธอหัวเราะและนิ่มออกมาอย่างมีความสุข

 " บินดีๆหน่อย" เธอบินผาดโผนจนน่าเป็นห่วงเขาถึงต้องเตือน ถึงจะรู้ว่าเตือนยังไงเธอก็ไม่ฟังก็เถอะ

 " ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราบินสูงกว่าชั้นที่พวกรถเพกาซัสบินซะอีก เพราะฉะนั้นไม่มีทางไปชนอะไรหรอก อีกอย่าง นายก็สอนฉันบินท่าผาดโผดเองนี่" เธอตอบเขาเสียงสดใสจนคนฟังอดส่ายหน้าระอาไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน​เขาก็เผยรอยยิ้มออกมาด้วย



 " เราคงต้องลงไปดูแถวบาเรียก่อน" เธอหันไปบอกราฟ ตอนนี้เธอกับราฟบินลอยอยู่แถวๆเทือกเขามังกร ซึ่งมันก็มีม่านบาเรียคลุมอยู่ ถึงในตำราบางเล่นจะบอกว่าบาเรียอ่อนพลังลง และยังมีพลังมากอยู่ แต่เธอไม่รู้ว่ามันมีพลังแค่ไหน ทำให้เธอยังไม่วางใจบาเรียนี่

 " ใช่" เขาเคยเป็นนักฆ่า ก็ต้องระวังตัวไว้ก่อนเป็นธรรมดา

ฟุบ

  พวกเขาบินลงมาที่พื้นตรงขอบบาเรียพร้อมกัน โรสลองใช้มือแตะลงไปที่บาเรีย แต่ปรากฏ​ว่ามือของเธอกลับทะลุเข้าไปในบาเรียได้อย่างง่ายดาย และนั่นทำให้เธอกับราฟชะงักไป แต่เธอไม่ได้ถอนมือออกมา กลับกัน เธอค่อยๆดันตัวเองเข้าไปในบาเรียส่วนราฟก็เช่นเดียวกัน

 " ไหนในตำรามันบอกว่าคนที่จะเข้าไปในบาเรียได้ต้องใช้พลังมหาศาลในการเปิดช่องว่างในบาเรียแล้วเข้าไปล่ะ" เธอหันไปถามราฟ

 " อา...ฉันก็อ่านเจอแบนั้น" เขาก็อ่านจากหนังสือในมิติแล้วก็เจอแบบที่เธอว่ามา

 " ช่างเถอะ แผนที่มันบอกว่าประตูอยู่ตรงยอดเทือกเขา ไปเถอะ" พูดจบเธอก็กางปีกบินนำเขาไปที่ยอดเขาทันที

 " ตรงนั้น" เขาชี้ให้เธอมองไปที่จุดหนึ่งตรงยอดเทือกเขา มันมีแท่นที่ทำจากหินหลายอันตั้งอยู่ พวกเขาจึงบินลงไปตรงนั้นทันที

 " มันน่าจะลงเวทย์​กำกับไว้นะ" เธอพูดขึ้นหลังจากสำรวจแท่นหินเสร็จ พอมาดูใกล้ๆ แท่นหินมันมีทั้งหมด3อัน ตั้งกันอยู่คนละมุมเป็นรูปสามเหลี่ยม ถึงมันจะผุๆพังๆแต่ลายของเวทมนต์กำกับที่อยู่บนนั้นยังคงชัดเจน น่าจะเป็นทางเข้ามิตินั่นแหละ แต่จะเข้าไปยังไงล่ะ?

 " เป็นภาษาโบราณ" ในเมื่อมันเป็นภาษาโบราณ​ที่มีมาหลายหมื่นปีของโลกนี้ เท่าที่เขาเคยอ่านเจอ ก็คงต้องอ่านไอ้เวทย์​กำกับภาษาโบราณ​บนแท่นหินนี่ให้ได้ก่อน ประตูมิติถึงจะเปิด แล้วก็ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเป็นฝีมือของไอ้พระเจ้านั่น เธอกับเขาถึงได้อ่านภาษาโบราณ​ออก

 " เมื่อใดที่ผู้ปกปักมาจุติ ผืนดินที่ร้อนรุ่มจักสงบ สัญลักษณ์ที่3เผ่ารวมใจ..." เธอลองอ่านข้อความบนแท่นหินแท่นแรกดู

 "...ชีวิตมีเกิดและแตกดับ ไม่เว้นเเม้ผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาจะหายไป และกลับมาเมื่อถึงกาล ที่กำหนด" ราฟอ่านแท่นอีกอัน

 "...ความวุ่นวายจะเกิดขึ้น อีกคราหนึ่ง ทุกเผ่าต้องพึ่งกัน เพื่อผ่านวันสิ้นโลกา..." พวกเขากลับมาอ่านแท่นหินแท่นสุดท้ายพร้อมกัน แต่ทว่า...

 " แท่นหินสุดท้ายหายไป" เธอพูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อลองสังเกตุดูอีกมุมหนึ่งที่มีหินปักเอาไว้คล้ายกับแท่นหินแท่นอื่นๆ แต่ดูเหมือนมันจะหักแล้วหายไป

 " เอาไว้ก่อน นี่ดูเหมือนจะเป็นคำทำนายมากกว่าจะเป็นเวทย์มนตร์​กำกับ" พวกเขาช่วยกันสำรวจแทบจะครบทุกตารางนิ้วของเทือกเขานี่ แต่ก็พบแค่แท่นหินทั้ง3แท่นนี้ ซึ่งดูเหมือนมันจะไม่เกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขามาตามหาเลยสักนิด

 " แล้วสรุปข้อความมันเกี่ยวกับมิติตรงไหนเนี่ย?" เธอพูดขึ้นด้วยความมึนงง

  ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมาจากแท่นหินทั้ง3 จากแท่นหินที่พังๆก็ค่อยๆมีแสงส่องออกมาจากลายตัวอักษรโบราณ​ บนพื้นที่รอบๆเสาหินเกิดเป็นวงแหวนเวทย์​ขนาดใหญ่ แสงเริ่มสว่างมากขึ้นแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่คราวนี้บุคคลที่เคยอยู่ตรงนั้นหายไปรวมถึงวงแหวนเวทย์​ด้วยเช่นกัน

 " อะไรเนี่ย?" เขาจะไม่แปลกใจสักนิดถ้าภาพที่เธอเห็นคือแท่นหินที่อยู่บนเทือกเขามังกร แต่ภาพตรงหน้าเธอมันคือเมือง เมืองที่มีนํ้าแข็งปกคลุมทุกตารางนิ้ว อย่างกับเมืองที่ตั้งอยู่ขั้วโลก บนท้องฟ้ามืดครึ้มไม่มีแสงสว่าง

 " มิติที่ลีออนบอกรึเปล่า?" เธอพูดออกไป

 " ลงไปดูกัน" ราฟพูดก่อนพวกเขาจะบินลงไปตรงจุดที่ใหญ่ที่สุดในเมือง...ปราสาทนํ้าเเข็ง

 " ไม่เห็นมีคนเลยสักนิด" เธอพึมพำในระหว่างที่บินอยู่ พอเธอมองลงไปข้างล่างก็ไม่พบอะไรเลย สิ่งก่อสร้างทุกอย่างถูกนํ้าแข็งปกคลุมไว้หมด

ฟุบ

  พวกเขาบินลงมาที่ระเบียงชั้นบนสุดของยอดปราสาท แต่กลายเป็นว่านํ้าแข็งมันเกาะประตูแน่นจนราฟต้องใช้เท้าถีบเข้าไปที่ประตูอย่างแรงประตูถึงจะเปิดเเละเข้าไปได้ พวกเขาเดินตามทางเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่ง...

 " ราฟ" เธอหยุดอยู่ตรงประตูบานหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดและดูจะหรูที่สุดตั้งแต่เดินเข้ามา แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากในห้องนี้ต่างหากล่ะ

 " อืม"

 " ไม่มีตัวอักษรโบราณ​เหมือนแท่นหิน" ถึงประตูมันจะมีนํ้าแข็งเกาะอยู่ แต่เธอก็ยังพอจะมองเห็นว่าบนปรตูมันมีแค่ลวดลายต่างๆ ไม่มีตัวอักษรอะไรให้อ่านเล่น

 " ไม่น่าจะพังเข้าไปได้ด้วยสิ" ประตูนี่ไม่น่าจะเหมือนกับประตูบานอื่นในปราสาท

 "..." เธอไม่ได้ตอบอะไรแต่ใช้มือเรียวของตนค่อยๆลูบลงไปบนประตูที่มีนํ้าแข็งปกคลุม แต่ดันกลายเป็นว่านํ้าแข็งบนประตูค่อยๆหายไป เธอลองผลักประตูดู แต่มันก็ยังควเปิดไม่ได้เหมือนเดิม

  เมื่อเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายทำ ราฟก็ลองใช้มือข้างหนึ่งของตนทาบลงบนประตูแล้วทั้งสองคนก็ค่อยๆออกเเรงผลักประตูพร้อมกัน

แอ๊ด ตึง

  ผลลัพธ์​ที่ได้คือประตูถูกเปิดออกอย่างงายดายด้วยมือ2ข้างจาก2คน พวกเขาต่างหันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจ ใช้เท้าถีบดันไม่เปิด ใช้มือแค่2ข้างผลักเบาๆดันเปิด นี่มันตลกร้ายรึไง?

  แต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรนานมาก เพราะยังมีที่ให้ต้องไปสำรวจก่อน พวกเขาเดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง ภายในห้องกลับมีเพียงแค่แท่นหินที่กลางห้อง แท่นหินที่คล้ายอ่าง พอพวกเขาเดินไปดูกลับพบว่ามันมีนํ้าสีฟ้าใสอยู่เกือบเต็มอ่าง แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามันคือนํ้าอะไร

  ในขณะที่​โรสกำลังจะยื่นมือลงไปเพื่อสัมผัสมัน กลับมีนํ้าแข็งขนาดเล็กรูปร่างเหมือนเข็มพุ่งเข้ามาบาดนิ้วเธอเป็นทางยาวจนเลือดไหลซิบ และเลือดของเธอก็หยดลงไปในอ่างและค่อยๆกระจายในตัวจนเป็นเนื้อเดียวกับนํ้า และนํ้าในอ่างนั้นก็เปล่งเเสงออกมาเล็กน้อย

 " มันอาจจะเหมือนประตู ต้องใช้2คนเปิด" เธอพูดขึ้นโดยไม่ได้สนใจแผลที่ขณะนี้ยังคงมีเลือดไหลอยู่ ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ลองสักหน่อยคงไม่เสียหาย

  หลังจากที่เธอพูดจบ ราฟก็หยิบมีดพกขึ้นมาปาดนิ้วตัวเองแล้วหยดเลือดลงไปในอ่าง และผลที่ได้ก็เหมือนกับตอนที่เลือดของเธอไหลลงไปในอ่าง แต่คราวนี้แสงกลับสว่างไปทั่วทั้งห้อง และนํ้าแข็งก็เริ่มจะหายไปจนหมด แต่มันไม่ได้จบแค่นั้น ยังมีดวงไฟหลากสีผุดขึ้นมาจากอ่างกลางห้องและลอยออกไปนอกประตูที่พวกเขาเข้ามา แต่ดวงไฟเหล่านั้นยังพุ่งเข้าไปชนประตูอีกด้านหนึ่งที่เป็นประตูระเบียงจนมันเปิดออก แล้วพากันพุ่งออกไปด้านนอก

โฮกกก​กก!!!

  หลังจากที่ดวงไฟเหล่านั้นพุ่งตัวออกไปจนหมดก็เกิดเสียงประหลาดๆขึ้น คล้ายกับเสียงคำรามของสัตว์​ และนั่นทำให้บุคคลที่อยู่ในห้องและมองเหตุการณ์​ทั้งหมดตั้งแต่ต้นอย่างสงบต้องออกไปดูที่ต้นเสียง พวกเขาวิ่งผ่านประตูที่ดวงไฟแปลกๆพุ่งชนไปสู่ระเบียงแล้วมองออกไปข้างนอก แต่สิ่งที่พวกเขาพบนั้นช่างแตกต่างกับครั้งแรกที่เห็นสิ้นดี

  เกือบ1ชั่วโมงก่อน ภาพที่พวกเขาเห็นคือเมืองทั้งเมืองที่เคยปกคลุมไปด้วยนํ้าเเข็ง ไม่มีสิ่งมีชีวิตแม้ชนิดเดียว ขนาดหญ้ายังไม่มีให้เห็น ท้องฟ้าก็สุดแสนจะมืดครึ้มไม่มีแสงอาทิตย์เลยสักนิด​ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งสวยงามที่ไม่อาจหาคำมาบรรยายได้เลยเเม้แต่น้อย เมืองทั้งเมืองไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของนํ้าแข็ง แต่ที่น่าตกใจกว่าคือคนในเมืองต่างหาก ไม่สิ จะบอกว่าคนก็ไม่ได้ เพราะพวกเขาทุกคนมีหาง เขา หู หรือส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายคล้ายสัตว์

  มันสวยงามจนพวกเขาอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอยู่บนสวรรค์​ และก่อนที่พวกเขาจะดำดิ่งลงไปในห้วงภวังค์​ของความคิดลึกกว่านี้ ก็มีเหตุการณ์​ที่ชวนให้ตกใจเกิดขึ้น เหล่าบุคคลเบื้องล่างต่างพากันมองขึ้นมาบนจุดสูงสุดของปราสาท หรือก็คือจุดที่ราฟกับโรสยืนอยู่ ทำเอาคนที่ถูกจ้องมองเกิดความระแวงขึ้นมา แต่แล้วสิ่งที่พวกเขาไม่คิดว่าจะได้เห็นได้ยินก็เกิดขึ้น

 " ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ องค์​จักพรรดิ​ องค์​จักรพรรดินี"

  เหล่าบุคคลเบื้องล่างต่างพากันคุกเข่าลงจนหมด พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่แสดงถึงความเคารพอย่างจริงใจออกมา แต่นั่นกลับทำให้บุคคลที่ถูกเอ่ยทำความเคารพเกิดความงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

 " ฝ่าบาท พระองค์​กลับมาแล้ว"




___________ตัด

  ช่วงนี้สมองตัน คิดเนื้อเรื่องไม่ออก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.287K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1285 J-U-N (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 15:03
    ห๋าาาา!!!!
    #1,285
    0
  2. #944 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 20:53
    งงงงงงงงง
    #944
    0
  3. #116 65h56 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:00

    ต่อออออออออออออออออ

    #116
    0
  4. #115 pss933 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:41
    ตอนต่อไปอยากให้ดำเนินเรื่องของพวกที่รออยู่ที่บ้านจัง
    #115
    1
    • #115-1 (จากตอนที่ 26)
      18 มกราคม 2562 / 19:41
      บ้านไหนครับ?
      #115-1
  5. #114 Dar699699 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:42

    อะ! ค้างงงงงงง
    #114
    0
  6. #113 Lis33 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:03
    จักรพรรดิ์ ราชินี ว้ายยยยย ฟินนน
    #113
    0
  7. #112 Ning6653 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:03
    ค้างมากรีบมาต่อนะ
    #112
    0
  8. #111 Arkom_Akrdc (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:53
    กำลังหนุกเลยยย ความอยากรู้อยากเห็นมันเต็มเปี่ยมจริงๆ
    #111
    0
  9. #110 ^ จู ^ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:19

    ค้างงงงงงง

    #110
    0
  10. #109 raabporn2016 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง *ดิ้นๆๆๆๆๆ*
    #109
    0
  11. #108 FANG_426 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:15

    แล้วมาต่ออีกนะ🙏😊ไรท์
    #108
    0
  12. #107 o0-Nakito-0o (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:13

    เมืองแห่ง ครึ่งสัตว์ สินะไรต์
    ปล.อยู่ก็ได้เป็นเจ้าของอาณาจักรไปซะแล้ว5555
    #107
    0
  13. #106 kirino88 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:08
    ทำไหมมีปริสนาเพิ่มอีกละ
    #106
    0
  14. #105 Nuisahnatasa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:06

    จะรอค่ะ
    #105
    0