ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 23 : วันหยุดที่ไม่ได้หยุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,558 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

เช้าวันต่อมา

  วันนี้เธอ​ตื่น​มาแล้วก็ทำกิจกรรมอย่างปกติ วันนี้เป็นวันหยุด...หยุดกับผีน่ะสิ! เธอต้องไปสอนเจ้าพวกลูกหมาเล่นกีต้าร์! ทั้งๆที่ฝีมือก็ก้าวหน้ามากแล้ว ก็ยังจะให้เธอสอนอยู่นั่นแหละ คนเขาก็เหนื่อยเป็นนะ!

  หลังจากอาบนํ้าเปลี่ยนชุดเสร็จ เธอก็ลงมารอที่ห้องนั่งเล่นอย่างปกติ ซึ่งปกติแล้วเจ้าพวกนั้นจะมาช้ากว่าเธอสัก10นาที ช้าสุดก็ครึ่งชั่วโมง แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่ปกติ...

 " อรุณสวัสดิ์​ โรส" เสียงทุ้มของคนหลายๆคนดังขึ้น และคนที่เรียกเธอแบบนี้ได้ก็มีแต่คนที่เธอสนิททั้งนั้น แต่ตอนนี้เธออยากเปลี่ยนคนสนิท เป็นคนในบัญชีดำมากกว่า

 " ปวดหัวบ้างมั้ย?" บุคคลมาใหม่ที่เดินมาอยู่ด้านหลังเธอถามขึ้น ไอ้คนที่เจอกันก็ไม่ทักทาย แต่ถามถึงความเป็นอยู่แบบนี้ก็มีแค่เขาคนเดียวนั่นแหละ

  เมื่อวานตอนเย็นหลังเลิกเรียน เธอกับเขาก็แยกกัน เธอก็เตรียมตัวไปงานเลี้ยง ส่วนเขาก็คงจะกำลังเตรียมตัวอยู่เหมือนกัน และเพราะมีงานเลี้ยง เธอก็เลยไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เย็น ตอนอยู่ในงานก็ไม่ได้ทานอะไร แถมยังดื่มค็อกเทลไปเยอะอยู่ ก็ไม่แปลกที่เขาจะถามว่าปวดหัวมั้ย

 " ดื่มแค่นั้นไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ไม่ปวดหัวด้วย" เธอตอบเขาไป

 " ทานข้าวก่อนแล้วค่อยไปทำอย่างอื่น" เขาพูดเสียงเรียบ

  มันเป็นอย่างนี้มาตลอด ตอนเช้าเธอกับเขามักจะเจอกันตอนไปวิ่ง พอกลับหอมาเขาก็มักจะบังคับให้เธอทานข้าวเช้า ทั้งๆที่ปกติเธอจะไม่ทานทั้งโลกนี้แล้วก็โลกก่อน แต่มันจะเป็นแบบนี้เฉพาะวันที่เธอเจอเขาเท่านั้น ถ้าไม่เจอเขา เธอก็ไม่ทานหรอก จะว่าไปวันนี้เธอไม่เจอเขาตอนไปวิ่งนี่นา

 " พวกนายทานอะไรรึยัง?" เธอพยักหน้าให้เขาก่อนจะหันมาถามคนอื่นๆ เมื่อโรสหันมาพวกเขาก็รีบทำหน้าตาให้ปกติทันที ตอนที่โรสหันไปคุยกับราฟ พวกเขาทำหน้าราวกับอยากจะฆ่าคนจะเป็นจะตาย แน่นอนว่าคนที่พวกเขาอยากจะฆ่าย่อมเป็นคนที่โรสคุยด้วย

 " พวกเราพึ่งลงมาก็เลยยังไม่ได้ทาน" ฮานส์ตอบแทน

 " จะกินมั้ย? จะได้ทำเผื่อ" ยังไงก็คนสนิท จะทำอะไรให้ทานก็ไม่แปลก

 " เอา/กิน" พวกเขารีบตอบรับทันที

 " รอหน่อย ไปเถอะ" เธอหันไปบอกราฟพร้อมเดินนำไปห้องครัว ปกติแล้วเธอจะทำกินเอง ยกเว้นบางวันที่เธอขี้เกียจ เธอก็จะใช้ราฟแทน ในเมื่อเขาบังคับให้เธอทานข้าว ก็ทำให้เธอกินไปซะเถอะ แน่นอนว่าวันนี้เธอบังคับให้เขาช่วยเธอทำอาหารส่วนของคนอื่นๆด้วย

  พอทำเสร็จ เธอกับราฟก็ช่วยกันยกกับข้าวไปที่ห้องนั่งเล่น ทำกับข้าวให้เเล้วยังต้องมายกไปให้ถึงที่อีก ถ้าไม่สนิทด้วย ถึงตายเธอก็ไม่ทำให้

 " อร่อย" พวกเขาพูดขึ้นหลังจากทานเข้าไป

 " พวกนายทำอาหารอร่อยชะมัด"

 " ราฟ นายเป็นเจ้าชาย จะฝึกทำอาหารทำไม?" วิลล์​ถามขึ้น

 " ก็แค่ฝึกเล่นๆ" เขาตอบออกไป เธอกับเขานั่งทานกันที่โซฟาริมหน้าต่าง ก็มุมโปรดของพวกเรานั่นแหละ ส่วนพวกที่เหลือก็นั่งที่โซฟากลางห้อง

 " อร่อยขนาดนี้/ไม่น่าเล่นแล้วมั้ง" ซีน่อนกับซีเวลพูดขึ้น

 " เธอล่ะ ฝึกทำอาหารตอนไหน? เมื่อก่อนเห็นทำแต่ของหวานนี่" เกรเทลหันมาถามบ้าง โดนต่อจากราฟก็เธอเนี่ยแหละ

 " ฝึกหลังจากฟื้น"

 " ถ้างั้นก็พึ่งจะ3เดือนสิ เก่งนะ" อลันชม

  จากนั้นพวกเราก็ช่วยกันเก็บจานหลังจากทานเสร็จ เเล้วเธอก็ไปที่สวนข้างๆหอพัก มันเป็นพื้นที่ของหอพักA เป็นที่ที่เธอใช้สอนเจ้าพวกฝาแฝดเป็นประจำ แต่ดูเหมือนวันนี้จะมีแต่คนว่าง ตอนนี้ในสวนจึงเต็มไปด้วยเหล่าชายหนุ่มรูปงาม ขวัญใจ​สาวๆแห่งอควาเรส

 " พวกนายว่างมาก?" เธอถามออกไปนํ้าเสียงขุ่นมัวนิดๆ

 " วันนี้วันหยุด" พวกฮานส์กับฝาแฝด​ที่ไม่ได้เป็นเจ้าชายเธอเข้าใจ แต่ไอ้คนที่มีฐานะและสมควรมีงานต้องทำล่ะ?

 " พี่อลัน วิลล์​ เกรเทล พวกนายไม่มีงานของอาณาจักรเหรอ?" เธอวางกีต้าร์​ในมือลงแล้วถามขึ้น

 " วันนี้เสด็จพ่อให้ฉันหยุด" อลันตอบคนแรก โอเค พี่อลันทำงานที่ไม่ใช่งานของตัวเอง สมควรที่จะหยุดพัก

 " งานฉันคือคุ้มกันอลัน" วิลล์ตอบ อืม เขาเป็นองครักษ์​ก็ทำหน้าที่ถูกแล้ว

 " ฉันจัดการงานเสร็จแล้ว" เกรเทล หมอนี่หอบงานจากอีกเมืองมาทำที่อีกเมือง แต่งานเสร็จแล้ว มีความรับผิดชอบดี

 " สรุปคือ วันนี้เป็นเหมือนวันหยุดสำหรับพวกนาย" เธอพูดขึ้นหลังประมวลผลเสร็จ

 " ใช่/อืม/ถูกต้อง"

 "  แล้วนายล่ะ? ราฟ" วิลล์​ถามขึ้า

  อันที่จริง วันหยุดกว่าครึ่งที่ได้หยุด เธอกับเขทมักจะอยู่ด้วยกัน ถ้าเธอต้องมาสอนเจ้าพวกฝาแฝดเล่นกีต้าร์​แลเวเขาอยู่ด้วย เขาก็มักจะมาช่วยเธอสอนกีต้าร์​เจ้าพวกฝาแฝดด้วย การเห็นเขามาอยู่ด้วยในวันหยุด จึงถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอแล้วก็ฝาแฝด

 " เขามาสอนพวกเราเล่นกีต้าร์​เป็นปกติอยู่เเล้ว" ซีน่อนวางกีต้าร์​ในมือแล้วพูดขึ้น ดูเหมือนเจ้าพวกลูกหมาสีฟ้าจะชอบราฟนะ ก็ต้องยอมรับว่าราฟเล่นกีต้าได้เก่ง และสอนเจ้า2คนนี้ได้ดีทีเดียว ก็เลยไม่แปลกที่เจ้าลูกหมาจะชอบเขา

 " ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ย" อลันพูดขึ้น จากนิสัยของราฟที่เขารู้จักเเล้ว หมอนี่ไม่มีทางยอมสอนใครง่ายๆแน่ หรือจะเป็นเพราะน้องสาวไม่แท้ของเขา...

 " ก็ปกติวันหยุดพวกนายไม่อยู่หอนี่" วันหยุด พี่อลันก็จะกลับวังไปจัดการงานกับวิลล์​ ส่วนเกรเทลเมื่อก่อนก็พาคุณ​นางเอกไปเที่ยว มาช่วงหลังก็ยังมีงานอยู่ เลยต้องจัดการงานจนไม่มีเวลามาดูคนอื่นๆในวันหยุด ส่วนฮานส์ หมอนี่ก็บ้าแต่จะปรุงยากับหาสมุนไพร จนไม่ได้อนู่ติดหอในวันหยุด

 " โรส เล่นจังหวะนี้ให้ฟังหน่อยสิ" ซีเวลพูดขึ้น

 " จังหวะไหน?" เธอเดินไปดู อืม ท่อนนี้ก็ยากอยู่นะ ที่เธอสอนเจ้าพวกนี้อยู่ก็มีแค่เขียนโน้ตเพลงให้ แล้วให้พวกเขาไปเล่นให้ได้ ท่อนไหนที่ยากเธอก็จะเล่นให้ฟังก่อน บางเพลงก็มาจากโลกเดิมของเธอ

 " ต้องจับตรงนี้ แล้วก็ค่อยขยับนิ้วอย่างนี้" เธอทำให้ดู

 " ขอบคุณ​" เจ้าลูกหมาสีฟ้าพูดออกมาพร้อมกัน เหมือนเธอได้น้องชายจริงๆนะ

 " แล้วพวกนายไม่ไปไหนรึไง?" ไปเถอะ ไปไกลๆได้ยิ่งดี

 " ก็น่าจะอยู่นี่ทั้งวันนะ"

 " วันหยุดทั้งที จะไม่ไปเที่ยวรึไง?" เธอยังคงเสนอ

 " ไม่อ่ะ ขี้เกียจ" เจ้าชายเกรเทลผู้ทำงานเสร็จเรียบร้อย และมีความผิดชอบกับความขยัน เป็นคนพูดขึ้น


 " กรี๊ด​ดดด เจ้าชายนี่นา"

 " ไหนๆ อ๊ายยย~ ท่านชายทั้งสามก็อยู่นี่"

 " ว้ายยย อยู่กันเกือบครบทุกคนเลยด้วย"

 " ท่านหญิงก็อยู่ด้วยล่ะ ท่านหญิง​สวยเหมือนนางฟ้าเลย"

  นั่งกันไปสักพัก ความสงบสุขที่เธอต้องการก็หายไป ต้นเหตุทุกอย่างล้วนมาจากบุคคลรอบข้างเธอ เธอคิดอยู่แล้วว่ามันจะต้องเกิดเหตุการณ์​แบบนี้ขึ้น เพราะสวนด้านข้างหอไม่ใช่ที่หวงห้ามดังนั้นใครจะมาก็ได้ ช่วงแรกที่เธอมาสอนกีต้าร์​ตรงนี้ ก็มีเสียงกรี๊ด​อยู่เหมือนกัน แต่พอผ่านไปไม่นาน ภาพที่เธอสอนกีต้าร์​ให้กับพวกฝาแฝดก็เป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปในวันหยุด เสียงกรี๊ดก็เลยไม่ค่อยจะมีแล้ว แต่วันนี้ดันอยู่กันหลายคนเนี่ยสิ เสียงกรี๊ดก็เลยดังระงมเลย

  ถามว่าจะย้ายที่มั้ย? ก็ไม่อยู่ดี เพราะเธอขี้เกียจ ถึงจะเป็นคนที่ทำธุรกิจหลายด้านแล้วไหนจะงานนักฆ่าอีก ก็ใช่ว่าจะขี้เกียจไม่เป็นนี่นา เอาเถอะ เดี๋ยวเสียงกรี๊ด​มันก็หายไปเองแหละ

 " ถวายพระพรเพคะ เจ้าชายอลาโน่ เจ้าชายเกรเทล เจ้าชายราฟาเอล"

 " อรุณสวัสดิ์​ค่ะ ท่านชายทั้ง3 ท่านหญิง" มีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ง​เดินเข้ามาทักทายพวกเรา ซึ่งพวกเราก็พยักหน้ารับน้อยๆ ในวันหยุดที่เธอมาสอนกีต้าร์​ให้พวกฝาแฝด ก็มักจะมีนักเรียนใจกล้าอยู่ไม่กี่กลุ่ม ที่จะขอให้เธอเล่นกีต้าร์​ให้ฟัง แน่นอนว่าเธอยอมเล่นแต่แค่เพลงเดียวเท่านั้น และนักเรียนหญิงกลุ่มนี้ก็มักจะมาขอเธอเป็นประจำ

 " มีเพลงที่อยากฟังเป็นพิเศษมั้ย?" เธอรู้ตัวจึงหยิบกีต้าร์​สีขาวอันเดิมออกมาจากมิติ และคำถามที่เธอถามออกไป มันก็ป็นปกติเช่นกัน เธอถามแบบนี้ทุกครั้งซึ่งบางครั้ง พวกนี้ก็มีเพลงในใจบ้าง ถ้าก็ไม่มีเธอก็ต้องเลือกเพลงเอง

 " ตามใจท่านหญิงเลยค่ะ" เธอตอบพร้อมยิ้มกว้าง การได้ฟังท่านหญิง​เล่นดนตรีแบบนี้ช่างมีความสุขจริงๆ

  พอเธอจะเริ่มเล่นกีต้าร์​ ซีน่อนกับซีเวลก็วางกีต้าร์​ในมือลง เพราะพวกเขสาก็ชอบฟังโรสเบ่นดนตรีเหมือนกัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เงียบลง ถึงคนที่มาขอให้โรสเล่นดนตรีจะมีแค่ไม่กี่กลุ่ม แต่คนที่ฟังกลับมีอยู่มากมาย ทั้งคนที่เดินผ่านหรืออยู่บริเวณ​รอบๆสวน ก็ยังต้องหยุดฟัง

  เมื่อเธอลองเสียงกีต้าร์​และปรับสายแล้ว เธอก็เริ่มบรรเลงบทเพลงอย่างทุกครั้ง แต่มันต่างจากครั้งก่อนๆแค่อย่างเดียว นั่นคือมีคนร่วมบรรเลงบทเพลงกับเธอด้วย ก็คนที่เล่นไวโอลีน​ร่วมกับเธอเมื่อคืนนัั่นแหละ แค่ตอนนี้เขาเล่นกีต้าร์​เหมือนเธอ

 " ฉันอยากฟังเสียงเธอ" จู่ๆเขาก็พูดเป็นนัย โดยปกติแล้วเธอจะไม่ร้องเนื้อ เล่นแค่กีต้าร์​อย่างเดียว เพลงนี้เป็นเพลงของโลกนี้ ถ้าเธอร้องคนอื่นๆก็เข้าใจเนื้อมันนั่นแหละ เอาเถอะ เธอจะร้อง




  เธอดีดนิ้วเรียกพวกเขาเมื่อเพลงจบลง จู่ๆก็นิ่งไปซะงั้น

 " เฮ้!" เธอเรียกพวกเขาอีกครั้ง

 " พระเจ้า เพราะสุดยอด"

 " ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้เลย"

 " ตอนที่ท่านหญิงกับเจ้าชายราฟาเอลเล่นในงานเมื่อวานว่าไพเราะแล้วนะ"

 " มาตอนนี้ยิ่งกว่าอีก"

 " เสียงท่านหญิงเพราะมาก" เหมือนจะตื่นจากภวังค์​แต่ก็ยังคงเพ้ออยู่

 " ถ้ายังไม่เลิกเพ้อ ฉันไม่เล่นกีต้าร์​ให้ฟังอีกแล้วนะ" ประโยคเดียว แต่กลับเรียกสติจากทุกคนได้

 " ตื่นแล้วๆ ตื่นแล้วค่ะ"

 " ไม่เพ้อแล้วครับ"

 " เพลงจบแล้วก็แยกย้าย" วิลล์​พูดขึ้น อาจจะเหมือนประโยคบอกเล่า แต่ทุกคนรู้ดีว่ามันคือประโยคคำสั่ง

  หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาปกติเหมือนเดิม ฝาแฝดก็ยังคงฝึกกีต้าร์​ต่อ ส่วนฮานส์​ก็เอาสมุนไพรจากไหนไม่รู้มาคัดแยก อลัน วิลล์​ และเกรเทลก็พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

 " เบื่อ" เธอหันไปบอกคนที่น่าจะมีความรู้สึก​เดียวกับเธอ

 " ถอดจิตไปเล่นในมิติมั้ยล่ะ?" เขาหันมากระซิบเธอ

 " มิติใครล่ะ?" เธอกระซิบตอบ

 " ของฉันก็ได้ จับมือฉันไว้ล่ะ" ถ้าถอดจิตเข้าไปในมิติ สภาพก็เหมือนกำลังหลับอยู่ พวกเขาก็เลยต้องจัดท่าให้เหมือนกำลังหลับอยู่ ยังดีที่ส่วนที่เรามานั่งเป็นที่ร่มใต้ต้นไม้ซึ่งเธอเอาเสื่อมาปูรอง ก็เลยนอนได้สบายๆ

 " เข้ามาได้แฮะ" เธอพูดขึ้นเมื่อเข้ามาในมิติได้ ตอนแรกก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าจะเข้ามาได้น่ะ

 " เหมือนในมิติเธอรึเปล่า?" เขาถาม ยังไงซะพวกเขาก็ได้พรทุกข้อเหมือนกัน เขาก็อยากจะรู้ว่าในมิติจะเหมือนกันรึเปล่า

 " เหมือน ต่างกันแค่รูปแบบของคฤหาสน์" อันที่จริง คฤหาสน์​ของเธอเป็นคฤหาสน์​ที่เธอเคยออกแบบเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้สร้างก็มาที่โลกนี้ซะก่อน รอบๆก็มีทุกอย่างเหมือนในมิติของเธอ ทั้งป่า นํ้าตก แล้วก็อีกหลายอย่าง สรุปคือต่างกันแค่รูปแบบคฤหาสน์​จริงๆ

 " เข้ามาสิ" หันไปดูอีกที เขาก็อยู่ตรงประตูทางเข้าคฤหาสน์​ซะแล้ว เดินเร็วชะมัด

 " เมื่อก่อนนายอยู่ประเทศอะไร?" เธอถามเมื่อพวกเราอยู่ที่ห้องนั่งเล่น จะว่าไป พวกเราก็ไม่ค่อยได้พูดถึงโลกก่อนสักเท่าไหร่เลย จะมีก็เเค่เล่าเรื่องชีวิตคร่าวๆ ซึ่งชีวิตขอเธอกับเขาก็ออกจะไปทางขาดความรัก? ล่ะมั้ง

 " ฉันเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นกับเกาหลี​ แต่ไปเรียนต่อที่อังกฤษ" แม่เขาเป็นคนเกาหลี แต่เขาเกิดและโตที่ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นบ้านของผู้ชายคนนั้น

 " ฉันเป็นเด็กกำพร้าแต่ก็มีผู้ชายใจบุญ​คนหนึ่ง รับฉันมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่เคยแต่งงานเลยไม่มีลูก และเขาก็รับเลี้ยงฉันแค่คนเดียว ฉันเลยกลายเป็นลูกคนเดียว เขาเป็นนักธุรกิจ รวยอันดับต้นๆของโลกเลยนะ

  พ่อของฉันเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นกับจีน ฉันก็เลยได้ไป2ประเทศนี้บ่อยๆ แต่ฉันได้ไปเรียนที่ญี่ปุ่นจนถึงม.3 พอม.4ฉันก็ย้ายไปเรียนที่อังกฤษจนจบปริญญา​น่ะ" เธอกับเขาเรียนที่อังกฤษเหมือนกัน บางทีอาจจะเคยเดินสวนกันก็ได้ คิดแล้วก็น่าสนุกไม่เบา

 " งั้นเธอก็ไม่มีแม่คอยเลี้ยงสิ" เขาพูดเมื่อคิดได้

 " ไม่มีแม่ แต่ฉันก็ยังมีพ่อนี่" เธอยังคงพูดด้วยนํ้าเสียงปกติ ไม่มีความเศร้าแฝงให้เห็นเลยสักนิด เหมือนไม่ได้เศร้ากับการที่ตัวเองไม่มีแม่เหมือนกับคนอื่น

 "..." คนตรงหน้าเขามีเรื่องที่คล้ายกับเธอคนนั้นมากจริงๆ

 " ฉันอยากจะลองใช้ยาเปลี่ยนสภาพสักหน่อย แต่มันมีผล3วัน นายคิดว่าถ้าฉันอยู่ในมิติ ยามันจะมีผลแค่3วันของในมิติด้วยรึเปล่า?" เธออยากลองใช้ยานี้มานานแล้ว

 " ก็น่าจะเปลี่ยนแค่3วันของในมิติได้นะ แต่3วันของในมิติเนี่ย 1ชั่วโมง30นาทีของข้างนอกสินะ" ก็ครึ่งชั่วโมงของนอกมิติมันเท่ากับกับ1วันของในมิตินี่

 " อืม ก็คงงั้น"

 " แต่เธอจะอยู่ในมิติจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์​เหรอ?"

 " ไม่ใช่ตอนนี้ แต่น่าจะเป็นช่วงเย็น แล้วออกมาหลังครบสามวันในมิติ"

 " คุยอะไรกันอยู่" จู่ๆก็มีบุคคลที่สาม​ปรากฏตัวขึ้น

 " ถ้าจะมาก็ให้สุ้มให้เสียงหน่อย" ราฟพูดเสียงเรียบ

 " ขอโทษครับ" สัมผัสไม่ได้​ถึงความ​จริงใจ

 " เรื่องพิษในตัวฉันมันยังไม่จบนะ" เธอยังมีเรื่องที่สงสัย

 " ชะอุ้ย! อะ อะไรเหรอ?" ใบหน้าเขาดูตื่นๆ อย่าถามเรื่องนั้นนะ

 " ฉันได้รับพรให้มีเลือดเป็นพิษ แต่ทำไมฉันถึงได้รับผลกระทบจากพิษเดิมในร่างนี้" มาแล้ว คำถามที่เขาไม่อยากจะให้อีกฝ่ายถามมากที่สุด

 " เอ่อ คะ คืออย่างนี้นะ ร่างเดิมของโรสเนี่ยมันอ่อนแอมาก แค่ใส่พลังเวทย์​เข้าไปมันก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าจะให้ทำให้เลือดเป็นพิษกับยาถอนพิษอีกเนี่ย ร่างกายมันอาจจะทรุดลง

  ข​้าก็เลยยังไม่ได้ให้พรข้อนั้นไป ยาแก้พิษที่เจ้ากินอยู่มันยังช่วยอีกอย่าง คือจะทำให้ร่างกายเจ้ารับเลือดที่เป็นพิษได้ ก็เลยต้องรอจนกว่าร่างกายเจ้าจะพร้อม ถึงจะได้รับพรข้อนั้นได้" เขาอธิบายเสียงสั่นๆและคอยสังเกตุอาการอีกฝ่ายตลอดเวลา

 " แล้วร่างกายฉันจะพร้อมเมื่อไหร่?" ข่าวที่เธอปรุงยาเพิ่มพลังเวทย์​ได้คงจะแพร่ออกไปไกล และคงจะมีเรื่องวุ่นวายตามมาอีก ดังนั้น​การที่เธอมีเลือดเป็นพิษมันจะช่วยเธอได้มาก

 " จนกว่าเจ้าจะทานยาถอนพิษครบ3เดือน" เขามีทาทางดีขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทางจะเอาเรื่อง

 " งั้นก็เหลืออีก2เดือนกว่าๆ" ราฟที่เงียบมานานพูดขึ้น โรสทานยามาหลาย​อาทิตย์​เกือบครบ1เดือนแล้ว

 " โอเค" อีกแค่ไม่กี่เดือน

 " แล้วเมื่อกี๊คุยเรื่องอะไรกันอยู่" เขาบี่ยงประเด็น

 " ยาเปลี่ยนสภาพ" ราฟพูดพลางจิบชาที่ชงไว้ตั้งแต่เข้ามาในคฤหาสน์

 " ยามันมีผล3วัน พระเจ้า นายทำให้ยามันมีผลแค่ไม่กี่นาทีได้มั้ย?" เธอแค่อยากจะลองอะไรนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้มันมีผลนานถึง3วัน

 " หยุดเรียกข้าว่าพระเจ้าได้แล้ว ข้าชื่อ ลีออน ส่วนเรื่องยานั่นเจ้าอยากจะให้เหลือผลกี่นาทีล่ะ?" อยู่กันมาตั้งนานพึ่งจะมาบอกชื่อ

 " 10นาทีก็พอ" เธอแค่อยากดูอะไรนิดหน่อยเท่านั้น

 " เจ้าอยากจะลองเปลี่ยนตอนนี้เลยมั้ยล่ะ? เดี๋ยวข้​า​จะทำให้ยามันมีผลแค่จิตของเจ้าด็ได้นะ" ลีออนเสนอ ที่เธอไม่ใช้ยาตอนนี้ก็เพราะ ถ้าใช้ยา มันจะไม่ใช่แค่ดวงจิตของเธอเท่านั้นที่มีสภาพเปลี่ยนไป แต่ร่างกายของเธอที่อยู่นอกมิติก็จะเปลี่ยนไปด้วย แล้วคนที่อยู่ข้างนอกอย่างพวกพี่อลันก็คงได้ตกใจกันยกใหญ่แน่

 " ส่งยามา" อีออนพูดขึ้นหลังจากที่เธอพยักหน้าตกลง เธอจึงส่งยาให้แล้วเขาก็ทำอะไรสักอย่างกับมัน แล้วเขาก็ส่งมันกลับมาให้เธออีกครั้ง เธอจึงเปิดฝาขวดแล้วดื่มมันเข้าไปทันที

  ยาเปลี่ยนสภาพที่จะเปลี่ยนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ให้เป็นไปตามที่เราคิด เช่นเปลี่ยนสีตาหรือสีผม ก็แค่ดื่มยาเข้าไปแล้วคิดว่าอยากจะเปลี่ยนส่วนไหน มันก็จะเปลี่ยนไปเอง และสิ่งที่เธออยากเปลี่ยนก็คือสีผม ใบหน้าของโรสคล้ายกับใบหน้าของเธอในโลกก่อนอยู่แล้ว ต่างกันก็แค่สีผมกับสีตา ในโลกก่อนเธอมีสีผมกับสีตาเป็นสีนํ้าตาลอ่อน แต่โรสมีผมสีขาวกับดวงตาสีแดง

  จะว่าไงดีล่ะ อยู่ดีๆก็อยากจะลองเปลี่ยนให้เหมือนกับตัวเองเมื่อก่อนดู น่าเสียดายที่ยามันเปลี่ยนได้แค่อย่างเดียว เธอจึงเลือกเปลี่ยนสีผมแทน ผ่านไปสักพักเธอก็หยิบปลายผมขึ้นมาดู มันเปลี่ยนเป็นสีนํ้าตาลอ่อนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอจึงเผยรอยยิ้มออกมานิดๆ

  แต่ในขณะที่​เธอกำลังยิ้มอยู่ อีกหนึ่งคนกลับทำหน้าตกตะลึงเเทน

 " ลีออน มีกระจกรึเปล่า?" เธอหันไปถามพระเจ้า เธออยากจะเห็นตัวเองที่เหมือนกับเมื่อก่อนดูสักหน่อย

 " เชิญ " เขาเสกกระจกเต็มตัวให้เธอพร้อมส่งยิ้มดอกไม้บานมาให้ คำเดียวนะ ขนลุก

  เธอเดินไปหน้ากระจก เพื่อมองดูส่วนที่เปลี่ยนไป แต่มันไม่ได้มีแค่สีผมของเธอที่เปลี่ยนไป มันมีสีตาที่เปลี่ยนไปเป็นสีนํ้าตาลอ่อนด้วย สรุปคือทุกอย่างในร่างนี้ เหมือนกับร่างเก่าของเธอหมดทุกส่วน

 " ข้าทำให้มันเปลี่ยนกี่ส่วนก็ได้ตามใจชอบ" ลีออนพูดอย่างภาคภูมิใจพร้อมกำมือทุบอกตัวเอง เขาทนเห็นเจ้าหนุ่มนี่เจ็บปวด เพราะไม่ได้เจอกับแสงสว่างของตัวเองไม่ได้หรอกนะ

 " ฉันเปลี่ยนทุกอย่างในร่างนี้ให้เหมือนกับร่างก่อนของฉัน นายว่าไง?" เธอหันไปถามราฟ ที่ตอนนี้ดูคล้ายจะช็อคกับอะไรสักอย่าง

 " อะ อืม สะ สวยดี" เขาพูดเสียงตะกุกตะกัก

 " เป็นอะไรไป?" ปกติเขาไม่เคยมีอาการแบบนี้

 " เปล่า" เมื่อรู้ตัวเขาก็รีบปรับอารมณ์​ที่ฟุ้งซ่านตัวเองทันที

  จากนั้นพวกเขาก็กลับไปนั่งคุยกันอีกครั้ง ต่างกันก็แค่ราฟจะคอยลอบมองโรสเป็นช่วงๆเท่านั้น

 " พวกเราก็อยู่ในมิตินานแล้ว กลับไปนอกมิติดีมั้ย?" เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเข้ามาในมิติได้เกือบครึ่งวันแล้ว ไม่ใช่ว่าออกไปนอกมิติแล้วพึ่งจะผ่านไปไม่กี่นาทีนะ

 " เธอไปก่อน ฉันอยู่จัดการอะไรนิดหน่อย" พอได้ยินแบบนั่นเธอก็กลับไปนอกมิติทันที

 " มีอะไรรึเปล่า? ราฟาเอล" ลีออนถามออกไปนํ้าเสียงสนุก

 " อลิสข้ามมิติมาอยู่ในร่างของโรซาเรียใช่มั้ย?" เขาไม่อ้อมค้อมแล้วถามออกไปทันที

 "..." ลีออนไม่ได้ตอบอะไร

 " อลิเซีย มาคารอฟ นักฆ่าอันดับ1ขององค์กร​นักฆ่า กับนักธุรกิจ​สาวไฟแรงที่ทำธุรกิจ​แทบทุกด้าน" เมื่ออีกฝ่ายเงียบ ราฟจึงพูดต่อ

  ฟังจากเรื่องที่โรสเคยเล่าให้เขาฟัง มันเหมือนกับเรื่องของอลิสมาก ส่วนกลิ่นกุหลาบบนตัวเธอเขาก็นึกออกแล้ว มันเป็นกลิ่นของนํ้าหอมดอกกุหลาบ ที่เขาคิดขึ้นสำหรับวันเกิดอายุ20ปีของอลิส และกลิ่นมินท์​บนตัวเขาก็เป็นกลิ่นนํ้าหอมที่อลิสคิดขึ้นเพื่อให้เขาในวันเกิดอายุ20ปีของเขา พวกเราคิดสูตรนํ้าหอมขึ้นเพื่อให้อีกคน ในวันเกิดอายุ20ปี ใครมันจะไปคิดว่านํ้าหอมที่อีกคนคิดให้จะกลายเป็นกลิ่นประจำตัวของเรา

 " แย่จัง คิดว่าจะรู้ตัวช้ากว่านี้ซะอีก" ลีออนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเสียดาย

 " เอาเถอะ ยังไงก็ขอบคุณ​ที่ส่งฉันกับอลิสมาที่โลกนี้" เพราะถ้าเป็นที่โลกนี้เขากับอลิสก็จะไม่ต้องเป็นศัตรูกันตามความต้องการของใคร

 " ไม่เป็นไร ข้าก็แค่สงสารพวกเจ้าเท่านั้น" เขาเฝ้ามอง2คนนี้มานาน ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่าเมื่อไหร่จะเลิกเป็นศัตรูกัน จนแล้วจนรอดก็รู้สึกหงุดหงิด จนไม่อยากรอแล้วก็เลยส่งมาที่โลกนี้แทน

 " อลิสรู้ว่าฉันข้ามมิติมาด้วยมั้ย?"

 " ยัง เธอยังไม่รู้"

 "..." เขาไม่ตอบอะไรแต่ทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์​ งานนี้สนุกแน่

 " เจ้ารีบไปเถอะ" เขาอยากจะทำอะไรสักหน่อย

 " อืม แต่นายอย่าพึ่งบอกเธอว่าฉันข้ามมิติมาด้วยล่ะ" เขาพูดจบก็ออกไปทันที

  หึๆๆ ออกไปกันหมดแล้ว ทีนี้ก็เสร็จเขาล่ะ อิอิ~ อยากจะทำแบบนี้มานานแล้ว

 " เอาล่ะ เรียบร้อย" พูดจบก็หายตัวไปทันทีราวกับไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้นมาก่อน

ด้านนอกมิติ

 " อืม" เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

 " อ้าว ไม่นอนต่อเหรอ?" ฮานส์ถามขึ้น

 " หลับไปไม่กี่นาทีเองนะ" วิลล์​เสริม

 " ไม่อ่ะ" เธอตอบหลังจากยันตัวขึ้นนั่ง ให้ตายสิ บางครั้งเธอก็ไม่ชอบที่เวลาของในมิติกับนอกมิติมันต่างกัน เธอไปอยู่ในมิติตั้งเกือบครึ่งวัน พอออกมาเวลาดันผ่านไปแค่5นาทีเนี่ยนะ

  จากนั้นพวกเขาก็นั่งเล่นกันไปเรื่อยๆ พอเที่ยงก็ไปหาอะไรมาทาน แล้วก็กลับมานั่งที่สวนข้างหอพักต่อ สรุปคือพวกเขานั่งเล่นกันตลอดช่วงเช้าจนถึงช่วงบ่าย จนกระทั่งเย็นก็แยกกันไปทำธุระ แล้วลงมาทานข้าวร่วมกันอีกครั้ง และแยกย้ายกันไปนอนหลับพักผ่อน

 " นายช่วยเคาะประตูแทนได้มั้ย?" เธอบอกคนข้างห้อง ที่ตอนนี้มาเคาะกระจกที่ระเบียงของเธอ เเทนที่เขาจะเคาะประตูแบบคนปกติ เขากลับ...

 " เธอเข้าไปในมิติของเธอ" เขาพูดจบก็เข้าไปในมิติของตัวเอง เธอจึงเข้าไปในมิติของตัวเองบ้าง

 " อะไรเนี่ย?!" มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

  ภาพตรงหน้าเธอคือคฤหาสน์​สีขาว1หลัง ที่รวมรูปแบบคฤหาสน์​ของเธอกับของราฟเอาไว้ ส่วนรอบๆอย่างพวกนํ้าตก ป่า หรือพวกสระนํ้า ก็ยังคงเหมือนเดิม

 " ลีออนคงจะรวมมิติของพวกเราเข้าด้วยกัน" ราฟพูดขึ้น

 " งั้นต่อไปเราก็ต้องอยู่คฤหาสน์​เดียวกันในมิติงั้นสิ?" เธอพูดเมื่อวิเคราห์​เสร็จ และเขาก็พยักหน้าเพื่อยืนยัน

  สรุปคือ เธอกับราฟต้องหาห้องของตัวเองและจัดทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง ซึ่งคฤหาสน์​หลังนี้มันใหญ่มากเหมือนกับนำขนาดของเธอกับราฟมารวมกัน พอจัดเสร็จเธอกับราฟก็ออกมานอกมิติและแยกย้ายกันไปนอน แน่นอนว่ากว่าจะได้นอนมันก็ดึกมาก วันหยุดแท้ๆ แต่ทำไมเหมือนไม่ได้หยุดเลยล่ะ


。。。。。。。。。。

  ยาเปลี่ยนสภาพ ผมเคยเกริ่นนำไปแล้ว (ตอนโดดเรียน)​

  จะว่าไป เรายังไม่รู้ชื่อของราฟในโลกก่อนนะ จริงมั้ย?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.558K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1283 J-U-N (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 14:43
    กรี๊ดดดดดดอีพี่รู้แล้วว💓
    #1,283
    0
  2. #941 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 19:01
    จริงเรายังไม่รู้​ชื่อของราฟในโลคเก่าเลย
    #941
    0
  3. #809 darlingcutety (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 14:55
    1วัน = ครึ่งชั่วโมง

    แล้วทำไมครึ่งวันในมิติไม่เท่ากับ15นาทีข้างนอกละคะ
    #809
    0
  4. #667 KasumiRuri (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:29
    พระเจ้าหรือกามเทพกันแน่ฟระ ถถถถ
    #667
    0
  5. #635 + SaiChil + (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:12
    พระเจ้าก็สามารถเป็นกามเทพได้ 555
    #635
    0
  6. #599 Foke_kung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 19:07

    ปมนี้แก้แล้วมันก็จะเพิ่มความฟินใช่มั้ยยยนิอิอิ
    #599
    0
  7. #566 num no (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:49
    กรี๊ดดดดด
    #566
    0
  8. #88 Dar699699 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:47

    กว่าจะรู้
    #88
    0
  9. #86 FANG_426 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:48

    รออยู่เด้อค่า
    #86
    0
  10. #84 Saminmime (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 17:06

    รอนะคะ
    #84
    0
  11. #83 FANG_426 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:18

    ฟินๆ. ชอบมากๆ
    #83
    0
  12. #82 0995543591 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 04:29

    รอลุ้นฉากฟินๆอยุ่น๊า
    #82
    0
  13. #81 YukiKiyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:33

    เรารอตอนเอาคืนพวกนั้น

    อยากจะขอไรท์

    "ขอแบบสะใจๆหน่อย"
    #81
    0
  14. #79 Arisanuch (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:28

    รอตอนต่อไปจ้า
    #79
    0
  15. #78 AnoMaMa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:29
    เอาเเล้วววว สนุกเเน่งานนี้
    #78
    0
  16. #77 kanyasornpaery (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:53
    ต่อเร็ววววว
    #77
    0
  17. #76 Lis33 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 17:45
    ราฟรู้แล้วว โว้~~
    #76
    0
  18. #75 dnkdnk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 17:18
    สนุกอ่ะ
    #75
    0
  19. #74 Three_E (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:56
    ต่ออออออออออออ
    #74
    0