ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 22 : วันเกิดรัชทายาท3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,832 ครั้ง
    4 ม.ค. 62

 " บอกว่าเราทำร้ายคนที่รักได้โดยรู้สึกอะไร แต่ใครจะรู้มั้ยว่าในใจเราเจ็บปวดแทบตาย อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ได้"

 "..."

 " เงียบอีกแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า?"

 " เมื่อก่อน..." เธอหยุดไปแล้วเขาก็เลิกคิ้วขึ้น

 " นายเจออะไรมากันแน่?" เธอกลั้นใจถาม เธอกลัวว่าถ้าเรื่องที่เขาเจอเป็นเรื่องที่เลวร้าย แล้วเธอถามออกไป เขาจะเจ็บปวดที่ต้องนึกถึงเรื่องเลวร้ายแบบนั้นมั้ย? เธอกับเขาอาจจะเคยเจอเรื่องที่ค่อนข้างจะเลวร้ายมาก่อนเหมือนกัน เธอเลยไม่อยากให้เขาเจ็บปวดเหมือนเธอ

 " หึ เธอเนี่ยนะ ฉันอาจจะเคยเจอเรื่องเลวร้ายมาก็จริง แต่ก็ใช่ว่าชีวิตของฉันมันจะมีแต่เรื่องร้ายๆ สักหน่อย มันยังมีเรื่องดีๆอยู่ด้วย เพราะฉะนั้น​ไม่ต้องเป็นห่วง" เขารู้ความคิดของยัยนี่หรอกน่า ดูจากบุคลิกแล้ว เธอเองก็อาจจะเคยผ่านเรื่องร้ายๆมาไม่น้อย คงจะไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอเจ็บปวดด้วยเช่นกัน

  ต่างฝ่ายต่างเป็นห่วงความรู้สึกของกันและกัน เพราะอีกฝ่ายต่างเป็นคนที่เข้าใจตนดีที่สุด จึงไม่อยากให้อีกคนต้องเจ็บปวดหรือมากังวลกับเรื่องของตนเอง ความรู้สึกของพวกเขาในตอนนี้คงจะเป็นแบบนี้

 " อันที่จริง ในโลกก่อน พ่อฉันพาผู้หญิง​เข้ามานอนในบ้าน ในห้องของแม่ฉัน" จู่ๆเขาก็พูดออกไป

 "..."

 " พ่อฉันปิดบังเรื่องนี้จากคุณ​แม่ของฉัน แต่มันกลับกลายเป็นว่าท่านแม่ของฉันรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว" เขาพูดต่อ

 "..."

 " พ่อฉันหลงยัยผู้หญิง​นั่นหน้ามืดตามัว งานไม่ยอมทำไปช่วงนึง ท่านแม่ของฉันเลยต้องดูแลงานแทน ตอนนั้นฉันพึ่งจะ6ขวบ แล้วก็รู้เรื่องที่พ่อฉันทำด้วย ฉันอยากช่วยท่ายแม่ทำงาน แต่ยังเด็กเกินไป"

 "..."

 " ผ่านมา1ปี ยัยผู้หญิง​นั่นก็คลอดเด็กผู้หญิง​ออกมาคนหนึ่ง ผ่านไปอีก3ปี ตอนนั้นฉัน9ขวบ ฉันยังจำมันได้ดี พ่อตบท่านแม่ เพราะโดนยัยผู้หญิง​นั่นเป่าหู ท่านแม่ทรุดลงไปกับพื้น "

 "..." เธอยังคงนิ่งเงียบ ฟังเขาเล่าต่อ ดูจากท่าทางสบายๆของเขาในตอนนี้ เขาคงจะปล่อยวางมันได้แล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วงมาก แต่ที่เขาเล่าออกมา แสดงว่ายังคงมีความรู้สึกติดพันกับมันอยู่

 " พ่อฉัน ไม่แม้แต่จะช่วยแต่กลับเดินขึ้นบ้านไป ตอนนั้นฉันจำได้ว่าเรียกคนให้เข้ามาพาท่านแม่กลับไปที่ห้อง หลังจากเหตุการณ์​นั้น ผ่านไปไม่นาน ประมาณสามสี่เดือน ท่านเเม่ของฉันก็เสียเพราะสุขภาพอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเจอเรื่องนี้ท่านก็เลยตรอมใจ

  ฉันต้องเสียท่านแม่ไปตอนพึ่งจะอายุ10ขวบ แล้วฉันก็ไม่เคยเรียกผู้ชายคนนั้นว่าพ่ออีกเลย จากนั้นก็คล้ายว่าเขาจะสำนึก เขาไล่ยัยผู้หญิง​โสโครกนั่นออกจากบ้านไปหลังจากท่านแม่ฉันเสียไปได้1เดือน"

 "..."

 " ส่วนลูกของยัยนั่นก็ยังคงอยู่ในคฤหาสน์​ พอฉันอายุ13ก็ไปเรียนต่อที่อังกฤษ​ แล้วพอเรียนจบ ฉันก็กลับไปที่นั่นอีกครั้ง แต่พอกลับไปฉันก็เจอกับยัยผู้หญิง​โสโครกนั่น แต่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้สนใจหล่อน แค่ให้ยัยนั่นกลับมาอยู่ด้วยตามคำขอร้องของลูกสาวหล่อน

  ยัยผู้หญิง​โสโครกนั่นเคยพยายามจะปีนเตียงฉัน แต่ไม่สำเร็จ ฉันจำได้ว่าหลังจากกลับไปที่นั่นได้ประมาณ​2เดือน ฉันก็จ้างคนไปลักพาตัวยัยผู้หญิง​นั่น แล้วเอาไปทรมาน​ จากนั้นฉันก็ปล่อยให้ลูกน้องจัดการ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนั้นจัดการยังไง"

 " เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้นายก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น ไม่ได้อยู่กับฝันร้ายพวกนั้นแล้ว นายไม่จำเป็นต้องเจ็บปวดแล้ว หรือว่านายไม่คิดแบบนี้?" เธอถาม

 " ใช่ ตอนนี้ฉันไม่คิดอะไรแล้ว ฉันปล่อยวางตั้งแต่ผู้หญิง​คนนั้นหายไป แต่เธอไม่กลัวบ้างเหรอ?"

 " มีอะไรให้กลัว" เธอถามกลับด้วยความแปลกใจ

 " ก็ฉันฆ่าคนนี่"

 " การฆ่าคนสำหรับฉันเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างถึงสิ่งที่นายทำอาจจะผิดในสายตาคนอื่น แต่สำหรับฉัน นายทำในสิ่งที่ควรทำ"

  เธอไม่ใช่คนที่จะมามองโลกในแง่ดี หรือมองว่าการแก้แค้นด้วยการฆ่าจะเป็นเรื่องที่ผิดเหมือนพวกนางเอก เธอเป็นนักฆ่าและมองว่าการฆ่าเป็นเรื่องปกติ จะแก้แค้นแบบนี้ก็ไม่ผิด

 " เธอมันบ้า" เขาพูดออกไป

 " นายก็บ้า" เธอสวนทันที

 " ก็พอๆกัน​นั่นแหละ​" เขาพูดด้วยท่าทางสบายๆ

 " เอาจริงๆนะ สำหรับฉันตอนนี้ ไม่ว่านายจะทำเรื่องที่ผิดหรือถูก ฉันก็จะเข้าข้างนายตลอด แล้วนายก็สามารถ​ไว้ใจฉันได้ด้วย"

 " ฉันไว้ใจเธอได้แน่นะ?" เขาถามด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

 " แน่นอน" เธอก็ตอบกลับไปด้วยนํ้าเสียงจริงจัง แล้วเขาก็ชูนิ้วก้อยขึ้นมา

 " ถ้าเธอสัญญาแล้ว เธอจะกลับคำไม่ได้อีก" เขาอยู่คนเดียวก็ได้ แต่ถ้าจะให้มีเพื่อน เขาขอแค่คนเดียวก็พอ แต่คนคนนั้นจะต้องเป็นคนที่เขาไว้ใจได้ และไม่หักหลังเขาเด็ดขาด แต่ถ้าทำ เขานี่แหละจะเป็นคนจัดการเอง

 " หึ! เอาสิ ฉันไม่หักหลังนายอยู่แล้ว" เธอยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับเขาและยังคงยืนยันด้วยความหนักแน่น ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะปล่อยรังสีกดดันออกมาคล้ายทดสอบเธอก็ตาม เขาทำเพียงแค่กระชับเกี่ยวนิ้วก้อยให้เเน่นขึ้นพร้อมกับยกยิ้มน้อยๆ

เธอไม่หักหลังเขาหรอก ก็เขาเป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุดนี่

 " หล่อชะมัด" เธอพึมพำ เขายิ้มแค่นี้ก็หล่อสะเทือนแผ่นดินแล้ว ปีศาจตัวจริงเลย

 " อะไรนะ?" เธอรีบส่ายหัวปฏิเสธเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

 " อีกสักพักงานก็น่าจะเลิกแล้วนะ" เธอพูดในขณะที่​จิบค็อกเทลอยู่

 " เข้าไปในงานเถอะ" เขาลากเธอเข้าไป

  พวกเขากลับเข้าไปได้ไม่นาน งานเลี้ยงก็จบลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับที่ เมื่อทุกอย่างจบ องค์​ราชาก็กลับไปที่ห้องบรรทมของตน คืนนี้พระองค์​มีเรื่องให้คิดมากมาย จนไม่สามารถ​ข่มตาลงได้

 " โรสให้ลูกมาบอกเสด็จพ่อว่า ตอนนี้ถ้าลูเซียนต้องการอะไรก็ขอให้พระองค์​ทำตามไปก่อน อย่าพึ่งปลดเขาออกจากตำแหน่งรัชทายาทเด็ดขาด แล้วเธอก็จะมาคุยกับเสด็จพ่ออีกที เพราะโรสอยากจะล้างมลทินออกไปให้หมด และถ้าจะทำอย่างนั้นก็จำเป็นต้องให้เสด็จพ่อช่วยพ่ะย่ะค่ะ"

  ตอนนั้นอลันบอกกับเขาแบบนี้ เขาตกใจจนต้องมองหาเด็กคนนั้น ซึ่งเธอก็พยักหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆ คล้ายเป็นการยืนยันเรื่องที่อลันบอกกับเขา

  ในเมื่อคนที่เขารักเหมือนลูกในไส้อยากให้เขาช่วย เขาก็พร้อมจะช่วยและสนับสนุนอย่างเต็มที่ ถึงมันจะทำให้ลูกชายบางคนของเขาต้องเจ็บจนแทบคลั่งก็ตาม เพราะสำหรับเขา ถ้าต้องเลือกระหว่างสายเลือดกับความถูกต้อง เขาต้องเลือกอย่างหลังแน่นอน

  แต่ที่เขาสงสัยคือ เด็กคนนั้นจะทำยังไงต่อไป?



อีกด้านหนึ่ง

 " แกว่าไงนะ!" เสียงแหลมแสบแก้วหูตวาดขึ้น

 " ลูเซียนหมั้นกับยัยสามัญชน​นั่นเหรอ!"

 " พะ เพคะ แต่" เมดคนสนิทของสนมเอกตอบรับอย่างกล้าๆกลัวๆ

 " แต่อะไร!"

 " จะ เจ้าชายลูเซียน ยะ ยังไม่ได้ถูกปลดเพคะ"

 " งั้นเหรอ! ดี ดี ถ้างั้นก็ยังไม่มีอะไรต้องห่วง" ตอนนี้อารมณ์​ของเธอเริ่มสงบลง เธอไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเพราะป่วยกะทันหัน พอรู้ว่าลูเซียนหมั้นกับสามัญชน​เธอก็โมโหมาก เพราะถ้าลูเซียนหมั้นกับสามัญชน​อำนาจของเขาจะลดลง และองค์​ราชาก็คงจะไม่ยอม จนปลดเขาออกจากตำแหน่งรัขทายาทแน่

  แต่พอได้ยินแบบนี้ก็คือยสบายใจหน่อย ถ้าลูเซียน​อยากแต่งงานกับสามัญชน​คนนั้น เธอก็จะไม่ขัดแต่มันจะต้องไม่ส่งผลต่อการขึ้นครองบัลลังก์​ของลูเซียน



 " หืม หลับเหรอ? เห้อ" เขาถอนหายใจนิดๆก่อนจะอุ้มร่างบางลงมาจากรถ แล้วเก็บรถเข้าไปในมิติแล้วเขาอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวเดินขึ้นห้องไป ครั้งที่2แล้วสินะที่เขาอุ้มเธอแบบนี้น่ะ

  ที่เขาทำแบบนี้ได้สะดวกก็เพราะยังไม่มีใครกลับมาถึง ระหว่างรถม้าของโลกนี้กับรถสปอร์ตของเขา ไม่บอกก็คงรู้ว่าอย่างไหนเร็วกว่ากัน

 " งืม ถึงแล้วเหรอ?" เธอตื่นขึ้นมาในระหว่างที่เขากำลังเดินขึ้นบันไดชั้น2อยู่ ซึ่งเขาก็ทำเพียงแค่เดินขึ้นบันไดต่อไป

 " วางฉันลง ฉันเดินเองได้" เธอบอกเขาแต่เขากลับไม่สนใจเลยสักนิด จนเธอเริ่มดิ้นจะลงจากอ้อมแขนของเขา

 " อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก" เขาทำเสียงดุ เธอจึงหยุดดิ้น ถ้าเธอตกบันไดขึ้นมามันคงไม่สนุกแน่ แต่ญาติผู้พี่ของเธอคนนี้อารมณ์​แปรปรวนชะมัด ตอนนั้นยังดีๆอยู่เลย ไหงตอนนี้กลับมาเย็นชาอีกแล้วล่ะ

 " ขอบ​คุณ" เธอขอบคุณ​เขาก่อนจะเดินเข้าห้องไป แล้วเธอก็ทำเพียงแค่อาบนํ้าเปลี่ยนชุดแล้วมานอนคิดอะไรเพลินๆ

  เมื่อก่อนเธอตอนยังไม่รู้ว่าราฟมาจากโลกเดียวกัน เธอเคยคิดว่าเรื่องที่เกี่ยวกับเขา อย่างเช่นเรื่องที่ห้องเขาอยู่ข้างๆห้องของเธอ เป็นเรื่องไร้สาระ คิดไปก็รกสมองซะเปล่าๆ แต่มาตอนนี้ เธอกลับคิดว่าการที่ห้องเขาอยู่ติดกับห้องของเธอเป็นเรื่องที่ดี

  เพราะถ้าเธอมีอะไรให้เขาช่วย เธอก็เดินไปขอให้เขาช่วยได้เลย สำหรับคนอื่นๆในห้องA เธอกับราฟมักจะหายไปบ่อยๆ แต่คงไม่มีใครรู้ว่าที่เธอกับเขาหายไป ก็เพราะอยากจะหลีกหนีความวุ่นวาย ไปหาที่ที่สงบ

  และส่วนมาก คนอื่นๆก็คงจะไม่ทันได้คิด ว่าเวลาที่เธอกับเขาหายตัวไป พวกเรามักจะหายไปพร้อมๆกันเสมอ ซึ่งบางครั้งเธอกับเขาก็จะอยู่ด้วยกัน บางครั้งเธอกับเขาก็มีธุระ จึงไม่ได้อยู่ด้วยกันในช่วงเวลาที่หายไป แต่ส่วนมากก็จะอยู่ด้วยกันนั่นแหละ

  การที่เธอทำแบบนี้ มันเหมือนกับเธอได้ย้อนเวลากลับไป กลับไปเป็นเพียงแค่นักศึกษามหาลัยคนหนึ่ง มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่สุดแสนจะสงบ และดีมากๆสำหรับเธอ เรียกได้ว่าเป็นสวรรค์​บนดินสำหรับเธอเลยก็ได้

  เธอคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยๆก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย จากเรื่องราววุ่นวายต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้



 " เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ?" เขานอนไม่หลับ เลยออกมายืนตากลมที่นอกระเบียง แล้วก็หวนนึกไปคนบางคนที่อยู่ในโลกก่อน โลกที่เขาจากมา และไม่มีวันได้หวนกลับไป ซึ่งหมายความว่าเขาจะไม่ได้พบกับเธออีก

  เรื่องราวหลังจากที่เขาส่งคนไปลักพาตัวยัยผู้หญิง​โสโครกนั่นมา คือเขาเริ่มเข้ามาบริหารธุรกิจ​ของผู้ชายคนนั้น ตอนนั้นเขาอายุ22พอดี เขาบริหารงานได้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ชายคนนั้น จนกลายเป็นนักธุรกิจ​หนุ่มไฟแรง

  เขานั้นมีธุรกิ​จทุกด้าน และแน่นอนว่าธุรกิจ​สีเทาก็ด้วย แต่ในอีกทางหนึ่ง เขาก็เป็นนักฆ่าด้วย นักฆ่าอันดับ1ขององค์กร​ บางครั้งก็เป็นสายลับ

  แต่ที่เขาสืบทอดธุรกิจ​จากชายคนนั้น และขยายมันให้กว้างขึ้น เขาเป็นนักฆ่าเพราะชายคนนั้นเป็นหัวหน้าองค์กร​ ทั้งหมดเพราะชายคนนั้นต้องการ

หึ! ทำลายแสงสว่างอย่างท่านแม่ไปแล้ว ยังจะมาบงการชีวิตของเขาอีก

  เขาจะไม่ทำตามก็ได้ แต่ที่เขาทำก็เพราะท่านแม่ เห็นแก่ที่ท่านแม่รักชายคนนี้ และคอยดูแลธุรกิจ​ทั้งหมดในช่วงที่ชายคนนั้นไม่ได้ดูแล และสุดท้าย...ตอบแทนที่ชายคนนั้นเลี้ยงดูเขา เมื่อก่อนเขาแค้นก็จริง แต่เขาปล่อยวางตั้งนานแล้ว ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่รู้สึกผิด ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น เพเต่ถึงมันจบแล้วยังไงล่ะ? ท่านแม่เขาก็ฟื้นขึ้นมาไม่ได้อยู่ดี

  ยังดีที่ในชีวิตของเขายังมีแสงสว่างอยู่​อีกหนึ่ง คือเธอคนนั้น เขาเจอกกับเธอตอนไปเรียนต่อที่อังกฤษ​ ถ้าเทียบแล้วคงเป็นตอนม.4ที่เราเจอกัน เขากับเธอเป็นคนคล้ายๆกัน ก็เลยเข้ากันได้ดีเสมอ

  พอเข้ามหาลัย พวกเราก็เรียนที่เดียวกัน แถมยังเป็นคณะบริหารคณะเดียวกันอีกต่างหาก ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีตลอด

จนกระทั่งถึงวันนั้น...

  วันที่เขากลับไปที่ญี่ปุ่น ที่บ้านหลังนั้น หลังจากที่เขาเรียนจบ ชายคนนั้นพาเขาไปงานเลี้ยง และเขาก็เจอกับเธอคนนั้นอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่เป็นศัตรู

  พ่อของเธอกับชายคนนั้นเป็นศัตรูกัน ทั้งทางธุรกิจ​และองค์กร​ เธอได้เป็นนักฆ่าเหมือนเขา แต่เป็นเพราะความเต็มใจ ไม่ใช่โดนบังคับ ตอนที่เจอกันในงาน พวกเราทั้งคู่ตกใจมาก แต่เพราะอยู่ในงาน ก็เลยไม่ได้แสดงอาการอะไรมาก

  หลังจาก​นั้นพวกเราก็แข่งกันทั้งธุรกิจ​และงานในองค์กร​นักฆ่า แต่เพราะฝีมือของพวกเราเสมอกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ทำให้ผลที่ได้มาคือเสมอกันตลอด แต่การที่เราเป็นศัตรูกัน มันกลับทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้น ส่วนงานนักฆ่า เพราะพวกเราฝีมือดีกันระดับต้นๆ จึงมีภารกิจร่วมกันอยู่เสมอ มันทำให้เขาคิดได้

  ว่าการได้มองคนที่เรารักอยู่ใกล้ๆเรา ถึงจะอยู่ในฐานะศัตรูก็ดีมากแล้ว เพราะถึงเป็นศัตรูกันอย่างน้อยก็ยังมีความสัมพันธ์​กัน ไม่แยกจากกัน เขาจึงคิดว่าแค่นี้ก็ดีพอแล้ว ดีเกินพอสำหรับคนที่มืดมนอย่างเขาแล้ว...

  ชีวิตพวกเราอยู่ในฐานะศัตรูของกันและกันอยู่2ปี ตอนนั้นเขาอายุ24ปีพอดี แล้วก็เกิดเหตุ​การณ์​นี้ขึ้น พระเจ้ามาหาเขา

  ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ? เธอจะแต่งงานแล้วรึยัง? ฮ่าๆๆ เขาคิดอะไรเนี่ย คนอย่างยัยนั่นเหรอจะแต่งงาน ให้ตายเขาก็ไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด


นี่ เธอได้ยินฉันมั้ย? ฉันขอโทษนะ ที่จากมาโดยไม่ลา เธอไม่ต้องห่วงฉันนะ ฉันสบายดี ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เธอชอบอากาศหนาวๆ กลางคืนเลยไม่ชอบห่มผ้า ระวังจะเป็นหวัดด้วยล่ะ เธอคิดถึงฉันมั้ย? ฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ฉันคิดถึงเธอ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.832K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1131 totton23tv (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:49
    ตอนแรกนึกว่าคนอื่นที่แท้คนรักมันก็เป็นนางเอกเรานี้เอง
    #1,131
    0
  2. #940 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:24
    น่าจะบอกชื่อ​จริงๆ​ไปนะจะได้รู้ว่าเป็น​คนๆเดี๋ยว​กับน
    #940
    0
  3. #744 bLueNiGhT (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 16:45
    กรี้ดดดด ทำลายกำแพงไปเลยลูกกก
    #744
    0
  4. #666 KasumiRuri (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:14
    แค่เองออกจากห้องแล้วเข้าไปอีกห้องแกก็เจอแล้ว!!
    #666
    0
  5. #598 Foke_kung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:49

    ปมนี้...ปมนี้เท่านั้น...มาแก้มันที~~~งื้ออออใกล้แค่เอื้อมแต่ทำไมไม่เอะจายยยยงื้อออออ
    #598
    0
  6. #582 Key-Ky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 15:18
    คิดถึงก็ไปหาสิ เปิดประตูเข้าไปเลยยยยย อยู่ข้างห้องนี้เอง -////-
    #582
    0
  7. #565 num no (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:42
    อยากรู้ปมเว้ยยยย
    #565
    0
  8. #554 Mirenna (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:08
    ไม่ต้องคิดถึงหลอกลูกกกก.... น้องเขาก็อยู่ข้างๆนั่นลูกไง ถถถ
    #554
    0
  9. #495 miyumiyu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:58
    โอ๊ยยย นังราฟฟฟฟ ก็ผู้หญิงที่แกกระเตงๆพาโดดเรียนบ่อยๆนั่นไงโว๊ยยยยย
    #495
    3
    • #495-2 ยัยตัวขี้เกียจ(จากตอนที่ 22)
      10 พฤษภาคม 2562 / 02:03
      ขอเห็นด้วยและขำทีเถอะ 555555
      #495-2
    • #495-3 ยัยตัวขี้เกียจ(จากตอนที่ 22)
      10 พฤษภาคม 2562 / 02:03
      ขอเห็นด้วยและขำทีเถอะ 555555
      #495-3
  10. #147 Rachanin11 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 16:18
    ก็คนที่แกอุ้มมาจนถึงห้องไงว้อยย
    #147
    0
  11. #73 FANG_426 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:53

    เมื่อไหร่จะรู้ รู้ซักทีเถอะนะๆ
    #73
    0
  12. #72 AnoMaMa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:54
    ก็อยุ่ด้วยกันตลอดเนี้ยยยยย
    #72
    0
  13. #70 Dar699699 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 09:43

    รู้สึกตัวสักทีเถอะก็ที่อย่างข้างๆไงไม่รู้สึกว่ามันบังเอิญไปหน่อยหรอ // รออ่านนะคะ
    #70
    0
  14. #69 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:11
    รู้สักทีเถอะ นะๆๆๆๆๆ
    #69
    0
  15. #68 _BlackW (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 12:06
    รู้ซักทีเหอะ..สงสาร...
    #68
    0
  16. #67 pholtip (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 11:34
    เมื่อไรจะรู้เนี่ยทั้ง2
    #67
    0
  17. #66 Dreamnoy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:08
    เมื่อไหร่จะรู้ความจริงว่าเธอคนนั้นอยู่ข้างๆนายไง
    #66
    0
  18. #65 DuFruit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 09:50
    พระเจ้าคิดจะจับคู่ให้หรือไง?

    แต่ว่านะ เป็นพี่น้องกัน

    เรือจะล่มไหมเนี่ย
    #65
    3
    • #65-1 จิ้งจอกเจ้าปัญหา(จากตอนที่ 22)
      4 มกราคม 2562 / 12:45
      ไม่แน่ว่าอาจจะล่มก็ได้ ผมทำได้ทุกอย่าง
      #65-1
    • #65-2 ornich060(จากตอนที่ 22)
      5 มกราคม 2562 / 21:01
      ถ้าล่มก็ต้องหาพระเอกใหม่ที่ดีกว่า เทพกว่าลึกลับมืดมนและเย็นชาใหม่น่ะสิ ยังไงไรท์ก็เกริ้มมาขนาดนี้ล่มไปก็แย่ถึงจะเป็นพี่น้องแต่สำหรับราชวงศ์ไม่ใช่เรื่องแปลกนิ่ไรท์คงไม่ใจร้ายหรอกนะคะ
      #65-2
  19. #64 65h56 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 09:08
    เย้ๆๆๆ
    #64
    0