ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 21 : วันเกิดรัชทายาท2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,584 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

ปัง

  เสียงเปิดประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดี ภาพที่ปรากฏ​แก่สาบตาของพวกเขาคือหญิงสาวที่สูงส่งยิ่งกว่าใคร กับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา พวกเขาทั้งคู่ดูราวกับปีศาจจำแลงกายมา

 " ถวายพระพร​เพค่ะ/พ่ะย่ะค่ะ องค์​ราชา องค์​ราชินี" เธอกับราฟเข้าไปทำความเคารพองค์​ราชากับราชินีก่อน และนั่นก็เป็นการเรียกสติของคนในงานด้วย

 " ละ ลุกขึ้นเถอะ" องค์​ราชาพูดขึ้น

 " ขอบพระทัย​เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ"

 " หนูโรส เป็นยังไงบ้าง?" องค์​ราชินีพูดขึ้นเสียงอ่อนโยน

 " สบายดีค่ะ" เธอตอบพร้อมยิ้มนิดๆ จนคนในงานต่างตกอยู่ในภวังค์​อีกครั้ง

 " โรส!" เสียงดยุควาเรนเซียดังขึ้น

 " ท่านพ่อ สบายดีมั้ยค่ะ" เธอพูดขึ้นด้วยความดีใจ วันนี้ท่านพ่อใส่ชุดประจำตำแหน่งสีขาว ด้านหลังท่านพ่อมีพี่แดนกับคริสที่ใส่ชุดสูทสีดำยืนอยู่

 " พ่อสบายดี" ต่อให้งานจะเยอะแค่ไหนแต่พอได้หน้าเจอโรสเขาก็ไม่เหนื่อยแล้ว

 " แคสเซียส เจ้าปล่อยหนูโรสไปก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน" องค์​ราชาขัดขึ้นจนดยุยวาเรนเซียอดมองค้อนไม่ได้ แต่ก็ยอมปล่อยลูกสาวสุดที่รักไป แต่...มีบางอย่างที่แปลก เจ้าชายราฟาเอลนั่น ทำไมถึงมากับลูกเขาได้? แถมยังดูสนิทกับลูกสาวเขาจนน่าหมั่นไส้

 " แดน ไปดูแลน้องด้วย" เขาหันไปสั่งเสียงเข้ม แน่นอนว่าอีกฝ่ายให้ความร่วมมืออย่างดี

 " โรสน้องรัก~" เธอกำลังจะไปที่โซนเครื่องดื่มแต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงพี่ชาย

 " พี่แดน ที่วาซีรอสเป็นไงบ้างค่ะ" เธอถามออกไป

 " ก็ปกติ เเค่เรียนหนักกว่าอควาเรสนิดหน่อยครับ" อันที่จริงมันก็ไม่นิดหรอก

 " งั้นเหรอค่ะ"

 " โรส!" เสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นพร้อมกัน

 " พวกนาย" แดนพูดขึ้นเมื่อเห็นหนุ่มรุ่นน้องกำลังรุมล้อมน้องสาวของเขาอยู่

 " อ้าว แดน" อลันทักทายอีกฝ่าย ที่จริงแดนกับอลันอายุห่างกันแค่สี่ห้าเดือน ส่วนคริสเกิดพร้อมกับแดน

 " แล้วพวกนายเป็นใครกัน มายุ่งกับน้องฉันทำไม?" คุณ​พี่ชายผู้หวงน้องสาวพูดดสียงเย็น

 " นายเป็นพี่ของโรสเหรอ?" ฝาแฝดพูดขึ้น

 " พวกเราเป็นเพื่อนกับโรสครับ" เกรเทลอธิบาย ส่วนฮานส์ขอตัวไปหาครอบครัวนานแล้ว

 " อ่อ เพื่อน" อย่าให้รู้ละกันว่าคิดไม่ซื่อกับน้องเขาน่ะ

 " ขอโทษครับ ท่านชายทั้งสอง ท่านดยุคเรียกครับ แล้วก็เจ้าชายอลาโน่ องค์​ราชาเรียกหาพระองค์​อยู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" มีพ่อบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาบอก

 " โรส พี่ไปก่อนนะ" อลันหันมาบอกโรสก่อนจะเดินตามพ่อบ้านไป

 " เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?" เกรเทลถามขึ้น

 " พวกเราเป็นห่วงแทบแย่ตอนเธอมากับราฟาเอล"ฝาแฝด

 " ไม่ต้องห่วง ราฟน่าไว้ใจ​กว่าพวกนายตั้งเยอะ" เธอพูดหยอก

 " ว่าไงนะ!/ว่าไงนะ!" พูดพร้อมกันเพื่อ?

 " พวกเราดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยรึไง?" เกรเทลถามคล้ายไม่เข้าใจ

 " ใช่ ไปล่ะ" เธอตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินจากมา ทิ้งให้พวกเขา3คนโวยวายเธอต่อไป

 " ไม่ไปหาองค์​รัชทายาทเหรอ?" เสียงชายที่ฟังไปก็คล้ายผู้หญิงดังขึ้นใกล้หูของเธอ

 " เจ๊ลิส" เธอหันไปมองทันที

 " เจ๊เอง รัชาทายาทนี่ตาถั่วเนอะ เจ๊ดูก็รู้แล้วว่าผู้หญิง​คนนั้นน่ะตอแหล" เธอพูดขึ้น ท่านหญิงของเจ๊ดูยังไงก็ดีกว่าเห็นๆ เจ้ารัชทายาทนั่นกลับหันไปคว้าผู้หญิง​เสแสร้งซะได้

 " นั่นสินะคะ" เธอหัวเราะน้อยๆกับคำพูดของเจ๊ลิส

 " เจ๊ลิสคะ นี่เจ้าชายลำดับที่1แดนปีศาจ ราฟาเอลค่ะ ราฟ นี่เจ๊ลิส เจ้าของร้านsnow dew " เธอหันไปแนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน

 " ว๊าย ตายแล้ว น้องที่เคยไปสั่งตัดชุดที่ร้านเจ๊นี่" เธอพูดขึ้นด้วยความตกใจ

  ตอนแรกก็นึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนของราชวงศ์​ที่ให้มาตัดชุดแทน ที่ไหนได้กลับเป็นถึงเจ้าชาย ตอนนั้นอีกฝ่ายใส่หมวกอยู่เลยมองไม่เห็นหน้า พอมาเห็นเต็มๆตาแล้วอยากจะหิ้วกลับบ้านจริงๆเลย

 " ชุดดีมากเลยครับ" เขาตอบกลับไป ชุดที่ใส่วันนี้เขาไปสั่งตัดที่ร้านsnow dew เขาก็เห็นอีกฝ่ายแต่ไม่ได้คุยกัน

 " ถ้าว่างก็แวะไปที่ร้านเจ๊บ่อยๆล่ะ ตายแล้ว! เจ๊ไปก่อนนะ ต้องไปหาองค์​ราชินีแล้ว" เธอพูดจบก็จากไปทันที

 " เจ๊ดูเป็นคนอารมณ์​ดีนะ" ราฟพูดขึ้น เขาไม่ใช่พวกเหยียดเพศ เพราะฉะนั้น​อีกฝ่ายจึงเหมือนกับคน​ปกติสำหรับเขา

 " แน่นอน" เธอยืนยัน

 " ไปนั่งเถอะ" องค์ราชาประกาศเริ่มงานตั้งแต่ลูเซียนเข้ามาในงานแล้ว แต่เธอคุยกับเจ๊ลิสอยู่เลยไม่ได้ฟังว่าเขาพูดอะไรบ้าง คนที่มีตำแหน่งสูงๆที่มีที่นั่งก็เริ่มไปนั่งที่กันแล้ว เธอกับราฟก็มีที่นั่งเพราะฉะนั้น​ก็ต้องแยกกันไปนั่งที่ตัวเอง

 " เป็นไงบ้าง?" พี่แดนถามขึ้นหลังจากที่เธอมานั่งได้ไม่นาน ท่านพ่อของเธอเป็นดยุคลำดับที่1 จึงได้นั่งฝั่งขวามือขององค์​ราชา ถัดจากท่านพ่อก็เป็นเธอต่อด้วยพี่แดนกับคริส

 " น่าเบื่อค่ะ" เธอบอกตามตรง ให้ดีก็ควรจะมีเรื่องสนุกให้เธอได้ดูหน่อย

 " เดี๋ยว​ก็เบื่อได้ไม่นานหรอก" คริสพูดขึ้น เธอกับแดนหันไปมองเขาทันที วันนี้เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ปกติจะต้องพูดจิกกัดเธอสิ แบบนี้มันไม่ปกติ!!

 " ถึงเวลามอบของขวัญ​ให้รัชทายาทแล้ว เป็นอะไรกัน?" เขาพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะถามต่อเมื่อเห็นเธอกับพี่แดนทำหน้าตกใจ

 " โรสเตรียมของขวัญอะไรไว้รึเปล่า​" แดนหันมาถามถึงของขวัญ​ที่โรสจะให้องค์รัชทายาททันที

" คนอย่างเขาไม่เหมาะกับของที่โรสจะให้ค่ะ" แดนทำหน้าสะใจเห็นด้วยก่อนจะหันไปสนใจการมอบของขวัญ​แทน

  ส่วนมากก็เป็นพวกสิ่งของมีค่า อัญมณี​อะไรทำนองนี้ จนมาถึงคนสุด้าคุณ​นางเอกที่เดินไปกลางห้องโถงจัดงาน ก่อนไฟบางดวงจะดับลงจนเกิดเป็นความมืดสลัวๆ และจู่ๆมีแสงสว่างขึ้นจากบนเพดาน แสงนั้นส่องลงไปตรงจุดที่คุณนางเอกยืนอยู่ ก่อาเสียงหวานจะถูกขับออกมาเป็นบทเพลง

ประยุกต์​พลังให้เข้ากับการแสดง คุณ​นางเอกพัฒนาแล้วสินะ เธอคงได้สนุกอีกแน่

  จนกระทั่งเพลงจบลง ไฟทุกดวงก็กลับมาสว่างเหมือนเดิม เสียงชื่นชมก็ดังขึ้นมา การแสดงนี้นับว่าไม่เลว แต่ถึงอย่างนั้น...คุณ​นางเอกก็ยังพลาดอยู่ นั่นคือตอนที่ร้องเพลง เธอร้องผิดไปหลายท่อน ทำให้เสียงชื่นชมลดน้อยลงไปด้วย

  อีกอย่างคือตอนที่​คุณ​นางเอกจบการแสดง ไม่ได้โค้งตัวขอบคุณ​ทุกคนในงาน ซึ่งสิ่งนี้นับเป็นสิ่งสำคัญ​เพราะถึงแม้จะเป็นเจ้าชายเจ้าหญิง​คนไหนที่ออกมาแสดง ยังต้องโค้งตัวขอบคุณ​ผู้ชม มันเป็นการแสดงถึงความเคารพต่อทุกคนด้วย แต่ก็...ช่างมันเถอะ

 " ท่านหญิงจะมอบอะไรเป็นของขวัญ​ให้คุณ​ลูเซียนเหรอค่ะ" เมลโลเดินมาถามโรสหลังจากที่การแสดงจบลง อาศัยจังหวะที่ตัวเองยังเป็นเป้าสายตาแล้วเข้ามาพูดเสียงดังกับเธอ อันที่จริงเธอเคยเห็นในใบรายชื่อว่า คุณนางเอกได้เป็นคนสุดท้ายในการมอบของขวัญ

   ซึ่งคนที่เห็นใบลำดับการมอบของขวัญ​ก็มีแค่ไม่กี่คนด้วยสิ แต่ยังไงคนที่ได้มอบของขวัญคนสุดท้ายอย่างคุณนางเอกก็ต้องได้เห็นใบลำดับการมอบของขวัญอยู่ดี เพราะมันมีความจำเป็นต่อการดำเนินงานเลี้ยง ถ้าเธอคิดไม่ผิด คุณนางเอกคงจะฉวยโอกาสนั้นดูว่าเธอไม่มีของขวัญจะให้ลูเซียน

  เเล้วก็เอามาพูดตอนนี้เพื่อให้เธอตกเป็นเป้าให้คนสนใจล่ะสิ ถึงจะไม่มีรายชื่อในการมอบของขวัญแต่จะไม่ให้ของขวัญเลยก็ไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงองค์รัชทายาท จะไม่มอบของขวัญ​ก็คงจะเป็นการทำลายเกียรติ​ของอีกฝ่าย...ต่อให้ลูเซียนจะไม่มีเกียรติ​ให้ทำลายก็เถอะ

แต่...คิดจริงๆเหรอ? ว่าแค่นี้จะทำอะไรเธอได้น่ะ

 " ขอบคุณนะที่เตือน บังเอิญฉันลืมไปหน่อยน่ะ" เธอแกล้งตกใจ พอพูดจบเธอก็เดินไปอยู่กลางโถงจัดงานที่คุณนางเอกใช้แสดง แล้วโค้งตัวเคารพทุกคน ก่อนจะเรียกเปียโนสีขาวออกมาจากมิติ จริงๆแล้วในมิติมันมีเครื่องดนตรีทุกชนิดน่ะ

  การกระทำของเธอเรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างมาก เพราะในสายตาคนอื่นนั้นมันเหมือนกับเธอเสกเปียโนขึ้นมาได้ แต่เธอกลับไม่สนและนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนแล้วเริ่มบรรเลงบทเพลงขึ้น เพลงที่เธอใช้เล่นมันเป็นเพลงฟังแล้วเศร้า ซึ่งมาจากโลกเดิมของเธอ

 "!!!" 

  เธอหันไปมองด้านข้างในขณะที่​มือยังคงเล่นเปียโนอยู่ ตอนนี้กำลังมีคนบรรเลงไวโอลีน​ร่วมกับเปียโนของเธอในบทเพลงเดียวกัน ซึ่งคนที่เล่นเพลงจากโลกเดิมของเธอได้คงมีแค่คนคนนี้เท่านั้น

ฉันไม่ยอมให้เธอสนุกคนเดียวแน่

  เธออ่านสายตาที่เขาส่งมาได้อย่างนั้น แล้วแต่นายสิ เธอตอบเขาผ่านทางสายตา จากนั้นพวกเขา2คนก็ร่วมกับบรรเลงดนตรีร่วมกันจนจบบทเพลง เธอกับเขาหันไปโค้งตัวให้กับทุกคนก่อนจะเก็บเครื่องดนตรีเข้ามิติ จนถึงตอนนั่นล่ะ คนอื่นๆถึงจะได้สติกลับคืนมา

 " ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก"

 " เกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรไพเราะขนาดนี้มาก่อนเลย"

 " ใครบอกว่าท่านหญิง​ไร้ความสามารถกัน! นี่มันยิ่งกว่านักเปียโนอันดับ1อีก!"

 " เจ้าชายราฟาเอลก็ใช่ย่อย ได้ข่าวว่าเรียนเก่งด้วยนี่" เสียงชื่นชมดังขึ้นจากทุกคนภายในงาน

 " เจ้าชายราฟาเอล หนูโรส พวกเจ้าทำได้เยี่ยมมากจริงๆ" องค์​ราชินีชื่นชม

 " นั่นสิ พวกเจ้าสมควรได้รับรางวัล" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอกับเขาตอบออกไปทันที

 " ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ"

 " ยังไงสิ่งนี้ก็เป็นของขวัญ​ให้รัชทายาทอยู่แล้วเพคะ"

 " แหม น่าเสียดายจริง" องค์​ราชินีพูดด้วยความเสียดายจากใจจริง

 " ถึงยังไงพวกเจ้าก็ทำได้ดีมากจริงๆ ไว้จบงานมารับรางวัลจากเราก็แล้วกัน" องค์​ราชาพูดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะขอบคุณ​แล้วกลับมานั่งที่

 " ท่านดยุค" เธอกลับมานั่งที่ได้ไม่นานก็มีคนมาทักทาย

 " องค์​รัชทายาท" ดยุควาเรนเซียลุกขึ้นแล้วโค้งตัวลงเป็นเชิงทำความเคารพ

 " ขอให้พระองค์​มีความสุข​มากๆนะพ่ะย่ะค่ะ" ดยุควาเรนเซียพูดส่งๆ เขายังไม่ลืมว่าอีกฝ่ายเคยทำอะไรไว้กับลูกของเขาหรอกนะ

 " ขอบคุณ" เขาพูดแบบไม่เคารพ ดยุคลำดับที่1แล้วไง? ยังไงก็เป็นแค่ดยุค เทียบกับรัชทายาทอย่างเขาไม่ได้หรอก

 " รัชทายาท วันหลังก็สั่งสอนคนของพระองค์​ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เเดนพูดเสียงเรียบ

 " นายพูดอะไร?" เขาถามเหยียดๆ วันนี้เป็นวันของเขาแล้วเขาก็เป็นรัชทายาท จะทำอะไรก็ได้

 " เกาะแขนองค์​รัชทายาทมางานในวัง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้สามัญชน​กลายเป็นชนชั้นสูงขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้น...กรุณาทำความเคารพท่านดยุคลำดับที่1ด้วย" เธอพูดเสียงเรียบ คนในงานเริ่มมองมาตจุดที่พวกเธอยืนอยู่ ไม่เคารพเธอได้ แต่ต้องเคารพ​ท่านพ่อของเธอ!!

 " ว่ายังไง?" คริสพูดขึ้น เขาเริ่มคิดหนักตั้งแต่ตอนที่โรสบาดเจ็บ สิ่งที่โรสเปิดในวันนั้นไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้ ก็เป็นไปได้ว่าที่ผ่านมาน้องเขาไม่ผิด แต่เป็นผู้หญิงตรงหน้าเขาต่างหากที่ผิด

 " ว๊าย เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้" 

 " เป็นแค่สามัญชน​แท้ๆ กล้ามาก" 

 " ท่านดยุควาเรนเซียยิ่งใหญ่แค่ไหน ใครบ้างไม่รู้" 

 " นั่นสิ ท่านดยุคทำงานเพื่อส่วนรวมแต่แม่นี่เป็นใครกัน ไม่แม้แต่จะทำความเคารพ ไร้มารยาท" เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น

 " อึก" เมลโลได้แต่สะอึกก่อนจะหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากลูเซียน

 " เมลโล ทำความเคารพซะ" ลูเซียนได้แต่ฝืนพูดขึ้น

 " ท่านดยุค" เมลโลพูดพร้อมย่อตัวลง

 " ไม่ใช่แค่ฉัน ท่านหญิงท่านชายด้วย" ดยุควาเรนเซียพูดเสียงเรียบ

 " แต่-"

 " ไม่มีแต่" เมลโลกำลังจะเถียงแต่ลูเซียนกลับขัดขึ้นซะก่อน ถ้าเข้าข้างเธอตอนนี้ เขาจะถูกมองว่าสั่งสอนคนของตัวเองไม่ดี

  ก็ไม่แปลกที่ลูเซียนจะพูดอย่างนี้ เพราะสามัญชน​ที่จะร่วมงานได้จะต้องเป็นคนที่มีความสำคัญ​มากจริงๆ อย่างอาจารย์​เดวิดหรือเจ๊ลิส กับอีกแบบคือมาร่วมงานในฐานะผู้ติดตามของชนชั้นสูง ซึ่งคุณ​นางเอกที่ต่อให้มีธาตุแสงแต่มันก็ยังไม่มีความสำคัญ​พอที่จะได้รับเชิญให้มางาน

  ก็จะต้องมาในฐานะของผู้ติดตาม ติดตามใคร? ต่อให้ไม่บอกก็คงรู้กัน ซึ่งคนที่พาสามัญชน​เข้ามาจะต้องรับผิดชอบในการกระทำของสามัญชน​ผู้ติดตาม ถ้าสามัญชน​ทำผิด ผู้ที่พาเข้ามาจะได้รับผลกระทบหรือเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย

 " ทะ ท่านชาย ท่านหญิง" เมลโลย่อตัวลงอีกครั้ง เธอกำมือเพื่อระบายความโกรธ​จนเลือดซิบ

 " ไม่อยากได้" แดนพูดขึ้น พี่ชายเธอก็เก่งไม่เบานี่

 " แดเนียล!" เจ้าของงานวันเกิดตวาดขึ้น

 " อะแฮ่ม! พระองค์​คงไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้ใช่มั้ยพ่ะย่ะค่ะ" คริสแกล้งกระแอมเล็กน้อย

 " ฝากไว้ก่อนเถอะ" ลูเซียนพูกเสียงลอดไรฟัน

 " ไม่รับฝาก" เธอไม่ลืมเติมเชื้อเพลิงเข้าไปอีกนิดก่อนอีกฝ่ายจะจากไป

 " เยี่ยมมาก คริส" เธอชมอีกฝ่ายครั้งแรกตั้งแต่ที่มาโลกนี้

 " แน่นอน" อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่าภาคภูมิใจ

 " โรส น้องเล่นเปียโนเก่งกว่าเมื่อก่อนนะ" แดนพูดขึ้น จะว่าไปแล้ว...โรสคนก่อนก็เล่นเปียโนได้เก่งอยู่นะ แต่ก็ยังห่างชั้นกับเธออยู่มาก

 " งั้นเหรอค่ะ" เธอตอบยิ้มๆ

 " เห้อ พี่ตกใจแทบแย่ตอนสามัญชนคนนั้นเดินเข้ามาทักน้องน่ะ" เขาก็มองทุกอย่างออกเหมือนโรส เพราะฉะนั้นเขาก็ต้องรู้จุดประสงค์ของสามัญชนคนนั้นดี

 " โรสไม่เหมือนเมื่อก่อนที่จะยอมให้ใครมารังแกแล้วนะคะ" เธอตอบ

 " ฉันชอบเมลโลไปได้ยังไงเนี่ย" คริสพึมพำ

 " พึ่งรู้ตัวรึไง?" โรสกับแดนหันไปพูดใส่เขาพร้อมกัน

 " พี่แดน โรสไปหาอะไรดื่มหน่อยนะคะ" เธอคอแห้งตั้งแต่เข้ามาในงานแล้ว

  จากนั้นเเธอก็เดินไปที่โซนเครื่องดื่มอีกครั้ง เธอหยิบค็อกเทล​ผสมเนื้อผลไม้ขึ้นมาดื่ม

 " เล่นเปียโนเก่งเหมือนกันนี่" เขามาตอนไหน?

 " นายเองก็เล่นไวโอลีน​ใช้ได้" เธอตอบกลับไป

 " วันหลังมาเล่นดนตรีพร้อมกันอีกสิ" เล่นดนตรีร่วมกันงั้นเหรอ? หึ เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด แต่ตอนนั้นเธอเป็นคนพูดประโยคนี้


 " ไว้วันหลังเรามาเล่นดนตรีพร้อมกันอีกนะ"

 " ก็ดี "

 " สัญญาสิ"

 " แน่นอน ฉันสัญญา"


 " โรซาเรีย! "

 " นี่! โรส!"

 " ห้ะ!"

 " เป็นอะไรไป" อยู่ดีๆก็นิ่งไปซะงั้น

 " อ่อ เปล่า" เธอตอบปัดๆ

 " ทานอะไรรึยัง?" เขาถาม

 " ยัง"

 " ถ้างั้นก็อย่าดื่มเยอะ มันเมาง่าย"

 " นายเป็นพี่หรือเป็นพ่อฉันกันเเน่เนี่ย"

 " ยอมรับฉันเป็นพี่แล้ว?"

 " ชาติหน้าก็อย่าหวัง" เธอตอบ

 " แล้วเธอจะขออะไรจากองค์​ราชา" เขาถามพลางจิบค็อกเทลในมือไปด้วย

 " ก็คงจะไม่ขอ แต่ถ้าท่านลุงบังคับ​ก็คงจะขอพวกหนังสือ" เธออยากรู้ว่าหนังสือในวังจะเหมือนกับหนังสือในมิติมั้ย

 " เรื่องสนุกกำลังจะเริ่มแล้ว" เขาพูดพร้อมชี้ให้เธอมองไปทางองค์​ราชา ที่ตอนนี้กำลังมีคู่รักร้องขอความเมตตาอยู่

 " เสด็จพ่อ ได้โปรดอนุญาต​ิให้ลูกกับเมลโลแต่งงานกันด้วยพ่ะย่ะค่ะ​" ลูเซียนพูดเสียงดังหนักเเน่น จนคนในงานหันมาให้ความสนใจกัน

 " บังอาจ! ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าให้ทำตัวสมเป็นรัชทายาท แต่เจ้ากลับไม่ฟังเลยสักนิด!" องค์​ราชาตวาดเสียงดัง และคำพูดของพระองค์​ก็ทำให้ลูเซียนกับเมลโลหน้าซีดไปด้วย

 " แต่ลูกกับเมลโลรักกันจริงๆนะพ่ะย่ะค่ะ​" ลูเซียนยังคงไม่ยอมแพ้

 " ไม่! ข้าไม่อนุญาต​ิ ถ้าเจ้าจะแต่งงานกับสามัญชน​คนนี้ เจ้าก็ต้องถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาท!" องค์​ราชาพูดเสียงแข็ง

 " ลูเซียน เสด็จพ่อ พระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ​" สงครามระหว่างพ่อลูกหยุดลงเมื่อมีเสียงหนึ่งห้ามปราม

 " เสด็จพ่อ ฟังลูกก่อนสักนิดได้มั้ยพ่ะย่ะค่ะ" องค์​ราชาพยักหน้าก่อนอลันจะเดินไปกระซิบบางอย่างที่หูขององค์​ราชา หลังจากฟังไปได้สักพัก พระองค์​ก็กวาดสายตามองหาอะไรบางอย่าง จนหยุดลงที่โรสซึ่งเธอก็ยิ้มบางๆพร้อมพยักหน้าน้อยๆให้องค์ราชา

 " แค่นี้แหละพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ" อลันเดินกลับไปนั่งที่ตนเองแล้วรอฟังผล

 " ก็ได้ ลูเซียน ข้าอนุญาต​ิให้เจ้าหมั้นกับสามัญชน​คนนั้นได้ ส่วนเรื่องแต่งงาน เอาไว้คุยกันอีกที" องค์​ราชาพูดขึ้น ถึงองค์​ราชินีจะสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะเชื่อมั่นในการตัดสินใจขององค์​ราชา

 " ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ" คุณ​นางเอกที่ตอนแรกหน้าซีดเพราะได้ยินคำปฏิเสธ​จากองค์​ราชา ก็มีสีหน้ายิ้มแย้มสดใสขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องดูล่ะนะ ว่าจะมีความสุขได้นานรึเปล่า

เรื่องสนุกมันไม่จบเร็วนักหรอก เชื่อสิ

 " ไปทำอะไรเอาไว้?" คนด้านข้างโน้มตัวมากระซิบข้างหูของเธอ จนเธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยจึงเบี่ยงหน้าหลบ

 " ก็แค่หาเรื่องสนุกเอาไว้ดูนิดหน่อย" เธอตอบเขาไป

 " องค์​ราชาพ่ะย่ะค่ะ" นั่นมันอาจารย์​เดวิดนี่ เธอเห็นอาจารย์​เดวิดเดินไปด้านหน้าท่านลุงแล้วพูดอะไรบางอย่าง

 " โรส เจ้าชายราฟาเอล พวกเจ้ามาตรงนี้สิ" องค์ราชาประกาศเสียงดัง เธอกับราฟหันมามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาท่านลุง แล้วย่อตัวทำความเคารพเล็กน้อย

 " พวกเธอเป็นคนช่วยเดวิดปรุงยาเพิ่มพลังเวทย์​เหรอ?" จู่ๆองค์​ราชาก็ถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง แล้วก็เป็นอีกครั้งที่คนในงานหันมามีจุด​สนใจ​เดียวกัน

  อาจารย์​เดวิดคงจะบอกท่านลุงแล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นท่านลุงคงไม่เรียกเธอกับราฟมาถามแบบนี้ ในเมื่ออาจารย์​เดวิดบอกไปแล้ว เธอกับราฟก็คงจะปฏิเสธ​หรือโกหกไม่ได้

 " เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ" พวกเขาตอบพร้อมกันเสียงเรียบ

 " ดี! ดีมาก! พวกเธอเพิ่งจะอายุ16ปีกัน แต่กลับมีความสามารถ​เก่งถึงขนาดนี้ คราวนี้จะเบี่ยงไม่รับรางวัลคงไม่ได้ เราขอมอบตราเพกาซัสประจำอาณาจักร ให้พวกเธอคนละอัน" ไม่นานนักก็มีคนนำตราบางอย่างมาไว้ตรงหน้าพวกเธอ

  มันเป็นตรารูปโล่ที่มีมงกุฎ​พระราชาติดอยู่ด้านบน มีเพกาซัสยืนด้วยขาหลังกำลังสยายปีกอย่างองอาจ แล้วก็มีดาบ2อันไขว้กันด้านหลังเพกาซัสอีกที แน่นอนว่ามันมีสีทองทั้งอันในกล่องตรงหน้าเธอมีอยู่2อัน ตรานี้จะว่าดีก็ได้ เพราะมันสามารถใช้เข้าวังตอนไหนก็ได้ อีกอย่างคือจะมีสิทธิ์​สั่งการกองทัพได้

  กองทัพที่ว่าก็คือหน่วยงานทหารลับ ที่ขึ้นตรงต่อองค์​ราชาเท่านั้น แต่คนที่มีตรานี้ก็สามารถสั่งการได้ด้วยเช่นกัน ซึ่งเรื่องกองกำลังลับนี้มีแค่ขุนนางที่ท่านลุงไว้ใจเท่านั้นที่รู้ แล้วตรานี้ก็เป็นตราประจำอาณาจักรเฟอร์​เดียด้วย

  ไม่มีคนได้รับมันมานานหลายสิบปี บางทีอาจจะเข้าร้อยปีเลยก็ได้ อีกอย่างคือมันมีทั้งหมด3ชิ้น แต่ว่าถูกทำลายไปแล้ว1อัน จึงเหลืออยู่แค่2อัน คืออันตรงหน้าเธอ มันสร้างจากทองคำบริสุทธิ์​ผสมกันสารบางอย่าง ทำให้คงทนมากถึงขั้นเอาไฟมาลนก็ไม่ละลาย แต่อันทีถูกทำลายไปเธอก็ไม่รู้ว่าโดนทำลายไปได้ยังไง

แต่ว่าสร้างยาแค่1ชนิดก็ได้ของขนาดนี้เลยเหรอ?

  อันที่จริง ในความคิดของอีกคนที่ได้รับของก็ไม่ต่างกันนัก เขาช่วยอาจารย์​เดวิดตอนปรุงยาแค่ไม่กี่ขั้นตอน กับแนะนำสมุนไพรบางอย่างในการผสมยาเป็นบางครั้ง ก็ไม่น่าจะโดนเสนอชื่อว่าช่วยในการปรุงยากับได้รับของขนาดนี้

เขาอุตส่าห์​ไม่ทำตัวเด่นแล้วแท้ๆ

 " ขอบพระทัย​เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ" พวกเขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกไปแล้วรับตรามา ก่อนจะกลับไปนั่งที่ประจำตำแหน่ง จะให้กลับไปตรงมุมเครื่องดื่มก็คงจะตกเป็นเป้าสายตาเยอะกว่ามานั่งประจำที่


  กลับมานั่งสักพักก็เริ่มรู้สึกถึงสายตาของคนรอบข้าง ความโลภ ในสายตาที่จ้องมองพวกเขามีแต่ความโลภ ยาเพิ่มพลังเวทย์​อาจจะดูธรรมดา​ในสายตาพวกเขา2คน แต่สำหรับคนอื่นๆมันมีค่ามาก เพราะถ้าใช้ยานี้ในปริมาณมากๆ มันอาจจะเพิ่มพลังเวทย์​ที่มากพอถึงขั้นยึดอาณาจักรเล็กๆได้ ซึ่งอยู่ในโลกก่อนพวกเขาก็เจอสายตาแบบนี้มามาก

  สา​ยตาของคนที่คิดจะหาผลประโยชน์​ใส่ตัวเอง โดยใช้พวกเขา ถึงจะเจอมาจนชินชาและไม่รู้​สึก​อะไร ​แต่มันก็น่าสะอิดสะเอียนเกินกว่าที่พวกเขาจะทนไหว มนุษย์​มีความโลภน่ะ เป็นเรื่องปกติแต่ถ้ามันมากเกินไป มันก็น่ารังเกียจอยู่ดี

 " เดี๋ยวโรสมานะคะ" เธอบอกคนข้างๆก่อนจะเดินไปที่ริมระเบียงของห้องโถง และไม่ลืมที่จะหยิบค็อกเทลติดมือมาด้วย

 " ไม่ว่าโลกนี้หรือโลกไหนก็มีแต่คนโลภ" ไม่เว้นแม้แต่เธอเองก็ด้วย...

 " จริงของเธอ" เธอหันขวับไปมองทันที เป็นเขาอีกแล้ว

 " ความโลภมันก็มีกันได้ทุกคน ไม่ว่าจะมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ" เขายังคงพูดต่อ

 " นายเจอบ่อยเหรอ?" เธอถามเขา

 " แน่นอน ขนาดฉันยังมีความโลภเลย" เขาตอบพร้อมจิบค็อกเทลในมือ

 " คนตายด้านอย่างนายมีความรู้สึกด้วยเหรอ?" เธอพูดขำๆ คนตายด้านงั้นเหรอ? ก็เหมาะกับญาติผู้พี่ของเธอคนนี้ดีนะ

 " ตายด้านแค่ไหน เย็นชาแค่ไหน ต่อให้คนอื่นมองว่าเราไม่มีความรู้สึกแค่ไหน ก็มีแค่เราคนเดียวที่รู้ คนอื่นบอกว่าเราทำเรื่องชั่วๆได้โดยไม่รู้สึกอะไร แต่ใครจะคิดว่าในใจเราอาจจะรู้สึกผิดก็ได้"

 "..."

 " บอกว่าเราไม่เจ็บปวด แต่ใจเราอาจจะเจ็บก็ได้"

 "..."

 " บอกว่าเราทำร้ายคนที่รักได้โดยรู้สึกอะไร แต่ใครจะรู้มั้ยว่าในใจเราเจ็บปวดแทบตาย อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ได้"



______________________ตัด


  บอกก่อนว่าผมไม่ได้วางพล็อตเรื่องละเอียดมาก เพราะฉะนั้น​บางสิ่งในนิยายเรื่องนี้อาจจะถูกปรับเปลี่ยนได้เสมอ แต่สิ่งทีเปลี่ยนจะเป็นรายละเอียดเล็กๆที่ไม่ค่อยส่งผลต่อเนื้อเรื่องหลัก แล้วผมก็จะไม่เปลี่ยนบ่อยด้วย

  ส่วนเรื่องเนื้อหาบางส่วน ผมค่อนข้างจะทิ้งปมเอาไว้เล็กน้อย แต่ผมจะกลับมาแก้ปมทั้งหมดอย่างแน่นอน 

  ปีใหม่ทุกคนไปเที่ยวที่ไหนกันบ้างครับ? อากาศเริ่มหนาวแล้ว ระวังสุขภาพกันด้วย ก็...แค่นี้แหละครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.584K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1282 J-U-N (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 14:30
    น่าสงสารร😭
    #1,282
    0
  2. #939 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:01
    ตกลงนี่มันงานวันเกิด​ใคร
    #939
    0
  3. #866 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 22:16

    สำหรับคริส ที่ทำร้ายน้องตัวเองเพื่อคนอื่นน่าจะมีบทลงโทษที่สมน้ำสมเนื้อบ้างก้อดีนะ

    #866
    0
  4. #697 Sincere-Vongola (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:02
    ยังมองว่าเเต่ละอย่างดูไม่ลงตัวสักเท่าไหร เรื่องสายเลือด เเล้วก็อื่นๆ
    #697
    0
  5. #535 Piszerel (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 07:53
    เดี๋ยวนะๆ ตรานั่นมันสั่งกองกำลังได้ใช่ไหม

    แล้วให้เจ้าชายต่างอาณาจักรไปจะดีหรอ น่าจะเสี่ยงต่อความมั่นคงของอาณาจักรนะ...
    #535
    1
    • #535-1 Taxa(จากตอนที่ 21)
      16 มิถุนายน 2562 / 10:54
      นั่นสิ น่าจะมีแผนอะไรหรือเปล่า
      #535-1
  6. #534 Piszerel (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 07:48
    ใช้ถูกมาตลอด อย่ามาใช้คะ-ค่ะผิดตอนนี้สิ!!
    #534
    2
    • #534-1 Piszerel(จากตอนที่ 21)
      10 พฤษภาคม 2562 / 07:49
      แล้วก็ๆ

      *อนุญาต
      #534-1
    • #534-2 จิ้งจอกเจ้าปัญหา(จากตอนที่ 21)
      10 พฤษภาคม 2562 / 16:58
      ไว้ผมแต่งนิยายจบจะแก้ทุกอย่างครับ เพราะผมเองก็อยากจะลองรีไรท์​นิยายตัวเองดูเหมือนกัน และเพื่อการนั้นผมก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะแต่งนิยายให้จบแล้วค่อยรีไรท์​ เพราะมันจะได้เป็นเหมือนตัวล่อหรือไม่ก็หลักประกันเวลาผมไม่อยากแต่งนิยายต่อ
      #534-2
  7. #63 65h56 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:21

    สนุกกมากกกกกกกก

    #63
    0
  8. #62 elleeee.ee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:06
    คะ - ประโยคคำถาม
    ค่ะ - ประโยคบอกเล่า

    ฝากแก้ไขด้วยนะคะ อย่างอื่นดีหมดเลยค่ะ ติดแค่เรื่องนี้จริงๆ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #62
    2
    • #62-1 จิ้งจอกเจ้าปัญหา(จากตอนที่ 21)
      2 มกราคม 2562 / 22:43
      เดี๋ยวจะลองแก้เวลาว่างดู ขอบคุณ​ครับ
      #62-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #61 เว่ยอิง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:46

    ปีใหม่อ่านนิยายอยู่บ้านค่ะ สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    #61
    1
    • #61-1 (จากตอนที่ 21)
      2 มกราคม 2562 / 20:42
      สวัสดี​ปีใหม่ครับ
      #61-1
  10. #60 Mind-heart-psych (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:51
    เราเที่ยวรอบบ้านค่ะไรท์
    #60
    1
    • #60-1 (จากตอนที่ 21)
      2 มกราคม 2562 / 20:42
      ชอบเม้นต์​นี้
      #60-1
  11. #59 Mod_Killer (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:45
    สนุกมากค่ะ
    #59
    0
  12. #58 Tababuya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:36

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    #58
    1
    • #58-1 (จากตอนที่ 21)
      2 มกราคม 2562 / 20:42
      สวัสดี​ปีใหม่​ครับ
      #58-1