ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 19 : ตัดสิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,736 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

 " โรส!!" เสียงเรียกชื่อเธอดังลั่น

 " ถวายพระพรเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ องค์​ราชา องค์​ราชินี" เธอกับอีก3คนทำความเคารพท่านลุงกับท่านป้าก่อนจะลุกขึ้น

 " โรส ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย?" ดยุควาเรนเซียถามขึ้นด้วยความร้อนใจ เขาโมโหจนแทบคลั่งตอนรู้เรื่องนี้

 " โรสไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูดพร้อมยิ้มน้อยๆเพื่อให้ท่านพ่อคลายกังวล

 " ถ้าเป็นอะไรบอกป้าได้นะ" องราชินีพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงแล้วเธอก็พยักหน้า

 " โรส แขนน้องไปโดนอะไรมา?" แดนถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นผ้าพันแผลที่ข้อศอกเธอ ทุกคนก็หันมามองอีกครั้ง

 " แผลถลอกนิดหน่อยค่ะ" เสื้อมันรัดแน่นแล้วก็มีหลายชั้นเกินไป แผลอาจแย่ลง ราฟเลยบอกให้เธอถกแขนเสื้อขึ้นไป คนอื่นเลยสังเกตุเห็นแผลได้ง่ายน่ะสิ

 " เธอมีแผลที่หัวเข่าด้วย แผลใหญ่มากครับ" เจ้าพวกฝาแฝดขัดขึ้น เห้อ เธออยากดูการตัดสินมากกว่ามาโดนสอบสวนซะเองนะ

 " ไปโดนอะไรมา" องค์​ราชาถามเสียงเย็น เขาก็โมโหพอๆกับแคสเซียสนั่นแหละ

 " แผลจากตอนโดนเมลโลกระชากครับ" เกรเทลพูดต่อ

  เขาเห็นตอนโรซาเรียล้มลงไป ในดวงตาของเมลโลมีแต่ความสะใจ ไม่มีความสำนึกผิดหรืออะไรทั้งนั้น แล้วยิ่งรวมกับตลอด2อาทิตย์ที่เขาเฝ้าสังเกตุเมลโลอย่างเป็นคนนอกตามที่โรซาเรียบอก เขาก็ตัดสินใจได้แล้ว ว่าจะไม่ขอยุ่งกับเมลโลอีกต่อไป ถึงจะเจ็บปวดไปบ้างแต่ก็คงต้องตัดใจ

 " มะ ไม่จริงนะคะ เมลโลไม่ได้ตั้งใจ เมลโลแค่อยากดึงตัวท่านหญิงกลับมาเฉยๆ" นํ้าเสียงสั่นเครือ ดวงตาฉํ้านํ้าละลายใจเหล่าฮาเร็มได้เป็นอย่างดี

 " ถ้าเธอแค่ออกแรงเบาๆก็คงได้ แต่รอยแดงที่ข้อมือโรสล่ะ" ซีเวลถามขึ้น เขาเห็นรอยแดงตรงข้อมือโรสบนรถม้า ตอนที่ถุงมือของเธอมันร่นลงไป

 " โรส! ถอดถุงมือ" พี่แดนบอกเสียงเข้ม เธอก็ได้แต่ทำตาม ตอนนี้เธอกำลังอยากจะบ้า เจ้า​นี่ไปเห็นรอยแดงที่เป็นรอยมือของคุณนางเอกตอนไหนกัน

  แต่ก็ต้องยอมรับว่าคุณ​นางเอกแรงเยอะจริงๆ ถึงทำให้ข้อมือส่วนที่ถุงมือคลุมอยู่เกิดรอยแดงได้ ถามว่าเธอเจ็บมั้ย? เธอไม่เจ็บหรอก เพราะราฟทายาให้เธอแล้ว

ปัง!!

  ราวกับต้องการหาที่ระบาย ดยุควาเรนเซียกับองค์ราชาตบที่วางแขนบนเก้าอี้พร้อมกัน มันจะมากเกินไปแล้ว เขายังไม่กล้าทำให้ลูกของเขามีแม้แต่รอยขีดข่วนเล็กๆ แต่สามัญชน​นี่เป็นใคร บังอาจทำให้ลูกเขามีรอยแดงขนาดนี้

 " ใจเย็นๆครับ ท่านพ่อ" แดนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงอดกลั้น ประโยคที่พูดคล้ายเตือนตัวเองไปด้วย โรสก็ลูบแขนดยุควาเรนเซียเบาๆเช่นกัน

 " เอาล่ะ! มาเริ่มตัดสินกันดีกว่า" องค์​ราชาพูดขึ้น เกรงว่าถ้ายังไม่เริ่มตัดสินตั้งแต่ตอนนี้ เขาจะห้ามตัวเองไม่ไหวแล้วให้ทหารลากสามัญชน​ตรงหน้าไปประหารซะก่อน

 " โทษของการที่สามัญชน​ทำร้ายชนชั้นสูงทั่วไป คือการเฆี่ยนด้วยแส้30ครั้งแล้วขายเป็นทาส แต่โรสเป็นถึงลูกสาวของดยุคลำดับที่1 เพราะฉะนั้น​โทษ​จะร้ายแรงกว่า" อลาโน่พูดขึ้นเสียงเย็น รอยยิ้มของเขาหายไปตั้งแต่เกิดเหตุ​การณ์​เมื่อตอนเที่ยง

 " มะ ไม่นะ" เมลโลพูดขึ้นก่อนจะร้องไห้ออกมา

 " เสด็จพ่อ! ทรงคิดใหม่ด้วย" ลูเซียนพูดขึ้น เขาทนไม่ได้หรอกนะที่จะต้องเห็นคนรักบาดเจ็บน่ะ

 " ใช่พ่ะย่ะค่ะ" คนพูดคือไรเดอร์​ แต่ที่คุกเข่าลงมีถึง3 คือมาร์ตินกับคริสที่เดินไปตรงหน้าองค์​ราชาตอนไหนไม่รู้

 " ลูเซียน! แกเป็นถึงรัชทายาท อย่าทำให้ราชวงศ์​ต้องเสื่อมเสียเพราะผู้หญิงเจ้ามารยาแค่คนเดียว!" องค์​ราชาตวาดขึ้นเสียงดัง

 " คริส! แกก็เป็นถึงลูกชายของดยุคลำดับที่1 แต่หลงไปกับมารยาของสามัญชน แทนที่จะปกป้องน้องสาวที่มีสายเลือดเดียวกับแกนะ!" ดยุควาเรนเซียตวาดต่อจากองค์​ราชา

 " ถ้ายัยโรสจิตใจดี! นิสัยดี! อ่อนโยน! ใจกว้าง! ไม่ทำตัวร้ายๆ! ผมจะเข้าข้างเธอโดยที่ท่านพ่อไม่ต้องบอกเลย!" คริสตวาดกลับ

 " และถ้าเธอไม่ทำร้ายเมลโลผมก็จะทำตัวดีๆกับเธอด้วย!" ลูเซียนพูดต่อ

อุ๊บส์​ ฮ่าๆๆ เธอหลุดหัวเราะออกมาจนทุกคนหันมามอง

 " เป็นบ้าอะไรของเธอ!" ลูเซียนพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง

 " ลูเซียน! " องค์​ราชาตวาดกลับ

 " ช่างเขาเถอะค่ะ ท่านลุง สมแล้วล่ะที่โรสหัวเราะให้กับความโง่ของพวกเขาน่ะ" เธอพูดสียงร่าเริงครั้งแรก จนทุกคนตกใจก็ช่วยไม่ได้มันน่าหัวเราะจริงๆนั่นแหละ

 " หมายความว่าไง? " ไรเดอร์​ถาม

 " จิตใจดี? นิสัยดี? ใจกว้าง? อ่อนโยน? ไม่ร้ายกาจ? คริส สิ่งที่นายพูดมาคืออะไร? "เธอถาม แต่เขากลับเงียบ คล้ายไม่เข้าใจ

 " ก็ได้ ถ้าไม่เข้าใจก็ดูนี่" เธอสะบัดมือ​1ครั้งก่อนจะปรากฏ​ภาพบางอย่าง มันเป็นภาพจากความทรงจํา​ที่โรสคนก่อนเคยเห็น ภาพเหตุการณ์​พร้อมเสียงที่คมชัด สิ่งที่คุณนางเอกเคยพูดและแสดงเอาไว้ เหตุการณ์​ที่คนอื่นๆไม่เคยได้รับรู้ ปรากฏ​ออกมาทุกอย่าง

  เธอถ่ายทอดพวกมันผ่านเวทย์​ที่เคยอ่านเจอในหนังสือ และดูเหมือนเหตุการณ์​ทุกอย่างที่เธอแสดงออกมา จะมีเยอะเกินไปทำให้ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะจบ เธอจึงตัดครึ่งหนึ่งออกไป ถึงมันจะเสี่ยงที่คนอื่นจะรู้ว่าเธอใช้เวทย์​ได้แล้ว เพราะเธออยากเก็บไว้เป็นความลับอีกสักหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร

 " ทีนี้เข้าใจรึยัง?" เธอถามหลังจากที่ภาพเหตุการณ์​หายไป

 " เอ๋...เงียบกันทำไมล่ะ? เมื่อกี้ยังเถียงกันอยู่เลยนี่" เธอพูดพร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย

 " อึก" คริสได้แต่กลืนนํ้าลายลงคอ

 " ไม่จริง! เธอต้องสร้างมันขึ้นมาแน่ๆ" ลูเซียนยังคงเถียงเธอ

 " เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ท่านลุงคะ โรสขอตัดสิน​โทษของสามัญชน​คนนี้ได้มั้ยค่ะ" และคำพูดของเธอก็เรียกสติของคุณนางเอกได้เป็นอย่างดี จากที่เธอกำลังตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์​เมื่อครู่ก็หันมามองเธออย่างอาฆาต

 " ไม่ได้นะ เสด็จพ่อ! "ลูเซียนพูดขึ้นเสียงดังก่อนจะหันไปมองหน้าองค์​ราชา ถ้ายัยนี่ตัดสินโทษให้เมลโล คนรักของเขาจะไม่ถึงตายเกรอ? แต่...

 " ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" องค์​ราชากลับตอบรับพร้อมยิ้มให้เธอ

 " ขอบคุณ​ค่ะ โรสอยากขอให้ท่านลุงปล่อยเธอไป และให้เรียนอยู่ในอควาเรสต่อไป" เธอพูดเสียงเรียบ และนั่นทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก

 " ทำไมล่ะ? เธอทำร้ายหนูนะ" องค์​ราชินีถามขึ้น

 " แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละค่ะ ที่โรสจะปล่อยไป อีกอย่าง ถ้าไม่มีเธอ ชีวิตโรสคงจะขาดสีสันแย่" แน่นอนว่าจุดประสงค์​ของเธอคือข้อหลัง ส่วนข้อแรกคือการให้โอกาสเปลี่ยนบทบ้าง เธอเบื่อบทนางเอกเจ้านํ้าตาแล้ว เหตุการณ์​นี้คงทำให้คุณ​นางเอกคิดได้

 " ตกลง แต่อย่างน้อยเธอก็ควรจะได้รับโทษสักนิดนะ เจ้าว่ายังไง? แคสเซียส" องค์​ราชาพูดขึ้นก่อนจะหันไปถามความคิดเห็นจากเพื่อนเก่า และอีกฝ่ายก็พยักหน้าเห็นด้วย

 " ถ้างั้นก็..."

 " หนูรีบกลับเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว" องค์​ราชาพูดตัดบท จากนั้นทุกคนก็ทำความเคารพองค์​ราชากับองค์​ราชินีก่อนจะแยกกัน

 " ดูแลตัวเองด้วยนะ" พี่แดนกับท่านพ่อบอกลาเธอ ส่วนคริสน่ะเหรอ? จะสบตากับเธอยังไม่กล้าเลย

 " พี่แดนกับท่านพ่อก็ด้วยนะคะ" เธอบอกพวกเขาก่อนจะเดินไปหาเกรเทลกับเจ้าฝาแฝด เพื่อนั่งรถม้ากลับอควาเรสแต่เธอเหลือบไปเห็นพี่แดนกับวิลล์​ซะก่อน

 " รอรถม้าอยู่รึไง?" เธอเดินไปถามวิลล์​แล้วเขาก็พยักหน้า

 " ไปกับพวกเรามั้ย? อลาโน่" เกรเทลถามขึ้น

 " ก็ดีนะ ฉันเมื่อยแล้ว" วิลล์​หันไปบอกอลาโน่ จากรถม้าที่ตอนมายังคงโล่งอยู่ ตอนนี้กลับแน่นขนัดไปด้วยคน6คน

หอพักA

  เธอกับพวกเขากลับมาถึงหอพักกันก็ประมาณ5โมงเกือบจะ6โมง ตอนจะเดินเข้าหอพักเธอเจอกับกลุ่มของคุณนางเอกเข้า เธอเกือบลืมไปแล้วสิ ว่าพวกเขาก็นั่งรถม้ามาพร้อมกับพวกเธอ แค่นั่งกันคนละคัน

 " หลีกไป! พวกเราจะเข้า" ลูเซียนพูดขึ้นเสียงแข็ง และทุกคนที่ข้างเธอก็คงจะรู้ความคิดเธอดี ว่าเธอไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายอีกจึงไม่ได้มีปฏิกิริยา​อะไร นอกจากจะยอมหลีกทางให้

 " ดีที่ยังรู้ว่าต้องทำยังไง" ลูเซียนพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะประคอง เน้นว่า ประคอง คุณ​นางเอกราวกับเธอเจ็บนักหนาเข้าไป

 " อีกไม่นานเขาจะถูกปลดจากตำแหน่ง" จู่ๆอลันก็พูดขึ้นหลังจากที่พวกลูเซียนเดินไปไกลพอสมควรแล้ว

 " สมควร! /สมควร! " ซีน่อนกับซีเวลพูดขึ้นพร้อมกัน

 " ที่จริงองค์​ราชาจะปลดเขาหลังจากที่เรียนจบจากอควาเรส แต่คงต้องปลดก่อนเวลา" วิลล์​พูดขึ้นพร้อมยักไหล่ การที่หมอนั่นโดนปลดก็ไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายเท่าไหร่

 " ท่านหญิง!!" เสียงเรียกเธอดังระงมเมื่อเธอเข้ามาในห้องนั่งเล่นของหอพัก

 " เป็นยังไงบ้างคะ?" นักเรียนหญิงที่เคยมาทักเธอเมื่อตอนเช้าเดินเข้ามา

 " เจ็บตรงไหนบ้าง?"

 " ว้าย! มีท่านหญิง​แผลด้วย!" กลายเป็นว่าตอนนี้มีนักเรียนหลายคนกำลังมาห้อมล้อมเธออยู่

 " พอ! หยุด! ถอยออกไป" วิลล์​ทนไม่ไหวจนตวาดขึ้น ซึ่งทุกคนก็เผลอถอยออกไป

 " เกิดอะไรขึ้น?" เธอถามออกไป

 " เราได้ข่าวว่าท่านหญิง​บาดเจ็บน่ะครับ" นักเรียนชายใจกล้าคนหนึ่งพูดขึ้น

 " พวกเราก็เลยเป็นห่วงน่ะค่ะ" แล้วคนอื่นก็ริ่มพูดบ้าง

 " แล้ว?" เธอพูดออกไป เจ้าพวกนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมา ตอนเธอมาอยู่ร่าง​นี้ใหม่ๆไม่เห็นจะเป็นแบบนี้กันเลย

 " พะ พวกเราขอโทษค่ะ/ครับ!!!" พวกเขาพูดออกมาพร้อมกันเสียงดังจนเธออดตกใจไม่ได้ พวกเขาดูมาสักพักแล้ว บางครั้งท่านหญิง​ก็ไม่ได้ทำผิดเลยสักนิด แต่อาจเป็นพวกเขาเองก็ได้ที่ผิดไปหลงเชื่อเมลโล จากเรื่องเมื่อตอนเที่ยงพวกเขาก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไง

 " ขอโทษเรื่องอะไร?" เธอถามออกไปอย่างงงๆ

 " กะ ก็เรื่องที่พวกเราเคยทำไม่ดีกับท่านหญิง​เอาไว้ไงล่ะครับ" เหตุการณ์​แบบนี้เธอเคยเจออยู่นะ
ตอนที่เกรเทลมาขอโทษเธอไงล่ะ

 " อืม ไม่เป็นไร" เจ้าพวกนี้เล่นส่งสายตารู้สึกผิดมาพร้อมกันจนเธอขนลุกไปหมดแล้ว

 " จะ จริงเหรอค่ะ ทะ ท่านหญิง" เธอพยักหน้า เธอไม่คิดจะเอาเรื่องใครอยู่แล้ว เพราะสิ่งที่เจ้าพวกนี้ทำน่ะ มันเกิดกับโรสคนก่อน ไม่ได้เกิดกับเธอ เรื่องอะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ เจ้าพวกนี้ก็ดูจะสำนึกผิดแล้วจริงๆ

 " เฮ้!! " แล้วพวกเขาก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ แต่ในขณะที่​ทุกคนกำลังดีใจกันอยู่นั้น กลับมีคนคนหนึ่งมองลงมาจากราวบันไดชั้น2ด้วยความอาฆาต

 " ยัยโรส" เมลโลพูดออกมาเสียงเย็นและเต็มไปด้วยความแค้น ฉันจะเอาทุกๅอย่างของเเกมาเป็นของฉันให้ได้!!

  แม่ของเธอเป็นผู้หญิงขายตัว เธอมีพ่อเป็นใครไม่รู้ เเม่ของเธอพาเธอมาจากต่างเมือง มาอาศัยอยู่ที่อาณาจักรเฟอร์​เดีย ตั้งแต่เกิดมาก็พบกับความลำบาก แต่พอถึงเวลาที่เด็กทุกคนต้องไปวัดพลังที่โบสถ์​ เธอกลายเป็นคนที่พิเศษเพราะมีธาตุแสง จากนั้นชีวิตเธอก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

  พอเธออายุ14ก็ได้รับทุนให้เข้าเรียนที่อควาเรส เธอเจอกับลูกขุนนางมากมาย แต่กลับมีผู้หญิง​บางคนแกล้งเธอ เธอจึงทำตัวอ่อนแอ บอบบาง ให้ผู้ชายหลงและคอยปกป้อง คอยให้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ จากนั้นเธอก็พบกับเจ้าชายและเหล่าชายหนุ่มรูปงามที่เป็นชนชั้นสูง เธอก็เข้าไปสนิทสนมจนพวกเขาหลงเธอ

  เธอดูเหมือนจะมีความสุขดีทุกอย่าง แต่ทุกอย่างมันยังไม่ดีพอ เธอต้องการเป็นเหมือนผู้หญิงคนนั้น โรซาเรีย ชีวิตของยัยผู้หญิง​นั่นมีทุกอย่าง จนเธออิจฉาและเริ่มแย่งทุกสิ่งของเธอมา ทั้งพี่ชาย คู่หมั้น แต่มันยังไม่พอ แล้ววันหนึ่งเธอก็รู้ ว่าถ้าเธอจะมีความสุขได้

  ก็ต้องทำให้ยัยนั่นตายไปซะ เธอจึงเริ่มหาทางฆ่ายัยนั่น แต่ในตอนนั้น ตอนที่เธอทำเกือบจะสำเร็จ ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจนั่นกลับฟื้นขึ้นมาหลังจากสลบไปนาน แล้วทุกอย่างมันก็ริ่มเปลี่ยนไป  เพราะฉะนั้น​เธอจะต้องฆ่ายัยนี่ให้ได้ ไม่ใช่แค่ทำให้หลับไป....

 " เมลโล ไปห้องผมมั้ย?" เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเธอ จากดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและอาฆาต ก็เปลี่ยนเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและใสซื่อทันที

 " ค่ะ" แล้วพวกเขาก็พากันเดินไป

 " ฉันไปพักก่อนนะ" เธอหันไปบอกพวกพี่อลัน ก่อนเธอก็เดินกลับขึ้นไปอาบนํ้าเปลี่ยนชุดเป็นชุดสบายๆ แล้วลงไปข้างล่างอีกครั้ง ตอนนี้ยังไม่ดึก เธอยังไม่ง่วงแต่เธอเริ่มหิวนิดๆแล้วสิ

 " มีอะไรบ้างเนี่ย" เธอเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็นดู

  อันที่จริงในหอพักมันก็มีห้องครัวมาตั้งแต่แรก สำหรับคนที่อยากทำอาหารทานเองหรือไม่อยากออกไปทานข้างนอก แต่มันก็ไม่ได้ถูกใช้อะไรบ่อยนัก เพราะคนส่วนมากก็มักจะไปที่โรงอาหารกัน ที่ใช้จริงๆคงมีแต่ตู้เย็นในห้องครัวล่ะมั้ง

  ในตู้เย็นไม่ค่อยจะมีอะไรเลยแหะ เห้อ เธอตัดสินใจนำวัตถุดิบจากในมิติออกมา เธอหลีกเลี่ยงการเข้าไปในมิติหรือทำกิจกรรมอะไรในนั้น เพราะเวลาในมิติกับนอกมิติมันต่างกัน ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆอยู่เรื่อย

  30นาทีผ่านไป

  ตอนนี้ตรงหน้าเธอมีสเต็กหมู2จานกับนํ้าส้มวางอยู่ตรงหน้า ตอนเดินผ่านห้องนั่งเล่นมาที่ห้องครัวเธอเห็นราฟเดินกลับเข้ามาในหอพักพอดี คล้ายเพิ่งกลับมาจากที่ไหนสักแห่ง

  เธอถือจานสเต็กกับนํ้าส้มไปทานที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้คนอื่นๆกำลังทานอาหารอยู่เหมือนกัน เธอเดินไปนั่งตรงโซฟาตัวเดิมเมื่อเช้า เธอวางจานสเต็กไว้ที่โต๊ะด้านหน้าโซฟาหนึ่งจาน ส่วนอีกจานเธอหยิบมานั่งทาน

  เธอทานไปสักพักราฟก็เดินลงมาจากบันไดด้วยชุดไปรเวท เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเธอก่อนจะเดินมานั่งโซฟาตัวเดียวกับเธอ พวกเราก็นั่งกันที่เดิมเมื่อเช้านั่นแหละ

 " ของนาย" เธอบอกพร้อมมองไปที่สเต็ก​อีกจานที่วางอยู่บนโต๊ะ

 " ขอบใจ" เขาบอกก่อนจะหยิบสเต็ก​ขึ้นมาทานเช่นเดียวกับเธอ อร่อยแหะ เขาไม่เลือกกินแต่ของที่เขากินก็ต้องอร่อยแล้วก็ดีต่อสุขภาพด้วย

 " ถือซะว่าตอบแทนที่นายดูแลฉันตอนบ่ายละกัน" ในขณะที่​ทั้ง2คนกำลังทานอาหารกัน คนอื่นๆที่อยู่ในห้องก็ลอบมองพวกดขาทั้งคู่อยู่เป็นพักๆ

  พวกเขาไม่ได้สงสัยเรื่องความสัมพันธ์​ของคนทั้งคู่หรอกนะ แต่... พวกเขากำลังมองอาหารที่พวกเขาทั้ง2คนกำลังทานกันต่างหากล่ะ!! มันน่าทานมาก!!

 " เฮ้ยๆ นํ้าลายหยดแล้ว" เขาเตือนเพื่อนของตน

  หลังจากทานกันเสร็จ เธอกับราฟก็นำจานไปเก็บก่อนจะแยกกันไปนอน ต่างฝ่ายต่างมีเรื่องให้คิด แต่ในหัวของพวกเขามีอยู่ความคิดหนึ่งที่เหมือนกัน

วันนี้ช่างเป็นวันที่วุ่นวายเสียจริง







มุมโซฟาติดหน้าต่างที่โรสไ​ปนั่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.736K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #937 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:57
    น่าจะสั่งลงโทษ​นางเอกเยอะ​ๆ
    #937
    0
  2. #662 Noir13_sj (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 11:01
    ล๊อก😭
    #662
    0
  3. #572 zezeuiaz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 09:24

    ดีแล้วที่จะโดนปลด ไม่งั้นประชาชนน่าสงสารแย่
    #572
    0
  4. #564 num no (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:29
    ชอบคู่นี้
    #564
    0
  5. #47 Dreamnoy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 16:31
    ไม่น่าปล่อยไปเลย
    #47
    0
  6. #46 65h56 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:21
    อัพบ่อยๆน้าาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ธันวาคม 2561 / 14:23
    #46
    1
    • #46-1 65h56(จากตอนที่ 19)
      26 ธันวาคม 2561 / 14:22
      *บ่อยๆ*
      #46-1
  7. #45 65h56 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:07
    เย้ๆๆๆดีใจจนร้องออกมาแล้วเพื่อนหันมาทักว่าเป็นบ้าเหรอ? 5555+
    #45
    0
  8. #44 Nuisahnatasa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:01

    สู้ๆน้าา
    #44
    0