ตัวร้ายข้ามมิติ​

ตอนที่ 15 : โดดเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,024 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

 " โรซาเรีย! ออกมาแก้โจทย์​ข้อนี้สิ" อาจารย์​ที่กำลังสอนอยู่พูดขึ้น เธอก็แค่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเองนะ มันแสดงออกว่าเบื่อมากงั้นเหรอ เห้อ

  ถึงจะคิดอยู่ในใจแต่เธอก็ยังคงลุกไปทำโจทย์​ที่อยู่บนกระดาน ทุกคนต่างมองเธออย่างสมเพชคิดว่าเธอคงทำไม่ได้ เพราะเรื่องนี้พึ่งจะเริ่มรียนวันนี้วันแรกและโจทย์​ก็ยาก เห้อ มันก็แค่การแก้สมการจะยากอะไรล่ะ? เธอจบปริญญา​แล้วนะอย่าลืมสิ

  พอเธอทำเสร็จก็ส่งปากกาคืนให้อาจารย์​ก่อนจะพูดขึ้น " วันหลังขอยากกว่านี้นะคะ" นํ้าเสียงนั้นฟังดูอย่างไรก็มีแต่ความเบื่อหน่าย และถ้าหันไปดูวิธี​ที่เธอใช้แก้โจทย์​ก็เป็นวิธี​แบบละเอียด ต่างจากที่พึ่งเรียนไปซึ่งเป็นแบบย่อๆ หลังจากนั้นเธอก็กลับมานั่งเหม่ออีกครั้ง

 " เบื่อเหรอ" ชายผู้มีประสาท​ตายด้านข้างเธอพูดขึ้นให้พอได้ยินกันสองคน นํ้าเสียงที่ติดตลกนั้นช่างขัดกับใบหน้าที่ราบเรียบและนิสัยที่เย็นชาเสียจริง

 " มาก" เธอหันกลับมาตอบอีกฝ่าย เธอชอบเรื่องสนุกและเกลียดความน่าเบื่อ

 " โดดคาบเรียนมั้ย? " นํ้าเสียงคราวนี้นอกจากจะเย็นชาแล้วยังแฝงความขี้เล่นไว้หลายส่วน ใครบอกว่าเขาไม่เบื่อล่ะ? แต่ต่อให้เขาเบื่อแค่ไหน เขาก็ไม่เคย​แสดงอาการเท่ายัยนี่เลย

 " เด็กเรียนอย่างนายเนี่ยนะโดดเรียน?" คำพูดของเขาสร้างความตกใจให้เธออย่างมาก คนที่ดูเย็นชา และสอบได้ที่2 แถมยังเป็นเป็นเจ้าชายแดนปีศาจ คนอย่างนี้เนี่ยนะจะโดดเรียน ไม่มีทาง!!

 " ใครบอกว่าฉันเป็นเด็กเรียน" แต่ดูจากใบหน้าและนํ้าเสียงที่เขาแสดงออกมา มันบอกอย่างชัดเจนว่าเขาพูดจริง....โดดเรียน คำนี้ก็ฟังดูไม่เลว ชาติก่อนเธอตั้งใจเรียนไม่เคยออกนอกลู่นอกทางมาก่อน ชาตินี้ทำบ้างสักหน่อย​คงไม่เป็นไร

 " เอาสิ โดดเรียนกัน" เธอตอบเขาไป แถมคราวนี้เธอยังแฝงความขี้เล่นเหมือนอีกฝ่ายด้วย

 " เด็กดี" เขาตอบเธอ คำว่า เด็กดี น่ะมันช่างไม่เหมาะกับตัวเธอและเขาในตอนนี้เลยสักนิด

  หลังจากนั้นเขาก็ให้เธอลงมาที่ต้นไม้ที่อยู่ด้านข้างหน้าต่างที่อยู่ติดกับโต๊ะของเธอ เขาถามเธอว่าลงไปไหวมั้ย แต่สำหรับอดีตนักฆ่าอย่างเธอน่ะ สบายๆอยู่แล้วเธอเลยกระโดดลงไปในจังหวะที่อาจารย์​ยุ่งกับการสอน ส่วนคนอื่นๆก็มองอยู่ที่กระดาน หลังจากนั้นเขาก็ประโดดไปที่กิ่งไม้ที่เธอกระโดดลงมาก่อนแล้ว

 " ทำอะไร?" เธอถามเขาหลังจากที่เขามองไปที่โต๊ะซึ่งเป็นที่นั่งของพวกเธอ และร่ายเวทย์​บางอย่าง

 " สร้างตัวแทน" เขาตอบและชี้ให้เธอดูที่โต๊ะ ซึ่งมีเขากับเธอนั่งเรียนอยู่ เวทย์​สร้างเงา เวทย์​ที่จะสร้างอะไรขึ้นมาก็ได้ชั่วคราว การคงอยู่ของมันจะขึ้นอยู่กับพลังผู้ใช้ถ้าพลังมากก็อยู่ได้นาน สร้างได้ทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตถ้าสร้างสิ่งมีชีวิตก็ยิ่งยากและพอหยุดใช้เวทย์​ก็คงต้องเหนื่อยเพราะใช้พลังเวทย์​ไปมาก

  แต่เขาดูไม่รู้สึกอะไรเลยกับการสร้างเงาขึ้นมาถึง2เงา เขาดูชินชากับการร่ายเวทย์​แบบนี้ และดูไม่รู้สึกอะไรกับการโดดเรียน ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า...

 " นายโดดเรียนบ่อยเหรอ" ปากเธอไวพอๆกับความคิด

 " ครั้งนี้ครั้งแรก ไปเถอะ" เขาตอบก่อนจะพาเธอกระโดดลงไปที่พื้น จริงๆเขาก็ไม่คิดว่าวันนึงจะต้องมาทำอะไรแบบนี้หรอก

 " ไปไหนดี" พอลงมาจากต้นไม้เเล้วเธอก็ถามเขาอีกครั้ง

 " ดาดฟ้า" ดาดฟ้าที่เธอเคยเล่นกีต้าร์​แล้วเจอกับเจ้าฝาแฝดสีฟ้านั่นน่ะเหรอ ก็ไม่เลว เธอจึงพยักหน้าตอบอีกฝ่ายก่อนจะขึ้นไปที่ดาดฟ้าพร้อมกับเขา





 " ทำอะไรดีล่ะ" พอขึ้นมาเธอกับเขาก็มานั่งหลบมุมกันหลังบันไดทางขึ้นดาดฟ้า

 " บินเล่นกัน" ห้ะ!

 " บินเนี่ยนะ"

 " ปีศาจ​มีปีก" เขาตอบกลับมา เขามีปีกแต่ใช่ว่าเธอจะไม่มี แต่ปีกเธอน่ะ....เป็นสีขาว1ข้างสีดำ1ข้าง ถ้าขืนกางปีกออกมาเขาคงรู้แน่ว่าเธอเป็นเทพปีศาจ แถมปีกเธอยังเป็นแบบ3คู่ที่หนังสือบอกว่าเป็นตำนานอีกต่างหาก ทำให้เธอแสดงอาการลังเลออกมา

 " กางปีกออกมาสิฉันจะทำให้ปีกเธอเหลือเเค่1คู่และเป็นสีเดียว " เขาบอกเธอ เดี๋ยวนะ!! เขารู้ว่าเธอเป็นเทพปีศาจ และรู้ว่าเธอมีปีกหลายคู่

 " นายรู้? "

 " เทพปีศาจ​ด้วยกันก็ต้องมองออก" เขาตอบออกมา เขาเป็นเทพปีศาจดังนั้นไม่ใช่เเค่เธอคนเดียวที่รู้ว่าเขาเป็น แต่เขาก็รู้ว่าเธอเป็นเหมือนกับเขา แม่ของเขาหรือราชินีองค์​ก่อนเป็นเจ้าหญิงจากแดนเทพส่วนพ่อของเขาคือราชาแดนปีศาจ

 " แต่นายรู้ได้ไง ว่าฉันมีปีกหลายคู่" เรื่องที่เธอเป็นเทพปีศาจ​เหมือนเขาน่ะ เธอไม่แปลกใจ แต่เรื่องที่เธอมีปีกหลายคู่ล่ะ

 " ฉันมองเห็น ช่างเถอะ อยากลองบินมั้ยล่ะ? " เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ยอมบอกความลับของตัวเองให้ยัยนี่ฟัง

 " เอาสิ ก็ฉันยังไม่เคยบินเลยนี่" จากนั้นเธอก็กางปีกออกอย่างที่เขาบอกตอนแรก

 " ปีกเทพหรือปีศาจดีล่ะ?"

 " ปีศาจ" ปีกปีศาจ​นั่นเเหละเหมาะกับเธอที่สุด

  หลังจากนั้นเขาก็ร่ายเวทย์​จนปีกเธอกลายเป็นสีดำ และเขาก็ร่ายเวทย์​อีกครั้งเพื่อทำให้เธอเหลือปีกเพียงเเค่คู่เดียว

 " ไว้วันหลังฉันจะสอนเวทย์​บทนี้ให้ เธอจะได้เปลี่ยนปีกเองได้ "

 " ขอบคุณ​ " แล้วจู่ๆเขาก็กางปีกออกมา ปีกที่เขากางออกมาเป็นแบบเทพปีศาจ​และเป็น3คู่ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีปีก3คู่ในตำนานเหมือนเธอด้วย ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะมีเรื่องพิสดารแค่ไหน เธอก็ไม่แปลกใจอีกแล้วเพราะเธอรู้แล้วว่าเขานั้นช่าง.....มีความลับมากมายเสียจริง

 " ใส่นี่ซะ" เขายื่นกำไลอันหนึ่งมาให้เธอ หืม? มันคือกำไลล่องหนนี่ คนที่ใส่จะล่องหนคนอื่นๆจะมองไม่เห็น คนที่มองเห็นจะมีแค่คนที่เราอยากให้เห็น อา....จริงสิ ถ้าเกิดมีคนเห็นพวกเธอบินเล่นกันคงได้แตกตื่นแน่ ช่างรอบคอบซะจริงแถมยังเก่งซะด้วยสิ เพราะกำไลนี่ช่างหายากแสนยากนัก

 " กางปีกออกแล้วค่อยๆขยับ" หลังจากที่ใส่กำไลล่องหนให้ตัวเองเสร็จ ​เขาก็พาเธอมาที่ยืนที่กลางดาดฟ้าและเริ่มฝึกให้เธอ ซึ่งเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย เธออยากจะบินดูสักครั้งมันคงสนุกน่าดูเลย

  เพราะยัยหนูโรสคนก่อนน่ะ ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเทพปีศาจ​เพราะไม่มีพลังของเทพหรือปีศาจ​และกางปีกไม่ได้ เป็นเหมือนกับมนุษ​ย์ธรรมดาๆคนหนึ่งจึงไม่ได้ฝึกบิน แต่พอเธอมาอยู่ร่างนี้กลับกางปีกได้และมีพลังอย่างที่ควรจะเป็น

  เธอลองขยับปีกเบาก่อนจะรู้สึก​ว่า​ตัวเอง​กำลัง​ลอย​ขึ้นอีกนิด ร่างนี้นับว่ามีหุ่นนางแบบและสูงมากกว่าผู้หญิง​ทั่วไปอยู่มากแต่เธอกลับสูงเพียงแค่คางของราฟเท่านั้น พอเธอลอยตัวอีกนิดใบหน้าเธอกับเขาก็อยู่ในระดับเดียวกัน พอเธอหยุดขยับปีกร่างของเธอก็ค่อยๆร่อนลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล

 " ลองบินสูงๆสิ "

  จากนั้นเธอก็ลองบินขึ้นสูงๆอีกครั้ง และราฟก็บินตามเธอขึ้นมา

 "ลองบินไปแถวหอปรุงยาดูมั้ย?" เขาถามและคำตอบคือการพยักหน้าจากอีกฝ่าย แล้วพวกเขาก็บินไปที่หอปรุงยา ตลอดทางเธอเห็นนักเรียนของอควาเรสหลายคน บางที่ก็เรียนกันอยู่บางที่ก็เป็นคนที่มานั่งพักกันเพราะเป็นคาบว่าง




ฟุบ~

  เสียงบางอย่างกระทบกับพื้นห้องเรียกความสนใจจากเดวิดได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อหันกลับไปมองกลับพบกับบุคคลที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้

 " สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์​เดวิด" เธอกับเขาพูดขึ้นก่อนจะถอดกำไลล่องหนออก

 " พวกเธอไม่มีเรียนเหรอ?" ดูจากตารางที่ปกติราฟาเอลมาช่วยเขา ตอนนี้พวกเขาน่าจะเรียนอยู่นี่

 " พวกเราโดดเรียนครับ" แล้วก็เป็นเขาที่ตอบออกไป และเพราะประโยค​ที่เขาเอ่ยออกไปทำให้อีก2คนต้องตกตะลึง เดี๋ยวนะ! เขาบอกว่าโดดเรียนกับอาจารย์เนี่ยนะ!! บ้าไปแล้วแน่ๆ

 " พวกเธอโดดเรียนจริงเหรอ?" เด็ก2คนนี้เรียนเก่งและมีพรสวรรค์​ก็จริง แต่ดูจากนิสัยแล้วไม่น่าใช่พวกที่ชอบโดดเรียน

 " ค่ะ วิชาการคำนวณมันน่าเบื่อ" ในเมื่อเขาบอกไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบัง

 " คาบต่อไปเป็นคาบว่าง เพราะงั้นผมมาช่วยงานอาจารย์​ได้ครับ" ไม่น่าเชื่อว่ายัยนี่จะยอมรับแบบตรงๆ และไม่แก้ตัว

 " อ่อ ถ้างั้นมาช่วยฉันเตรียมของหน่อยสิ คาบต่อไปพวกปี1จะมาเรียนน่ะ" พวกนี้จะมาช่วยเขาก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ​นี่ อีกอย่างเด็กดีอย่างนี้ให้ไปนั่งเรียนแบบน่าเบื่อๆมันก็เสียของเเย่สิ

  หลังจากนั้นเธอกับราฟก็ช่วยอาจารย์​เดวิดเตรียมของที่พวกปี1จะใช้เรียน แต่บังเอิญ​ว่ามันเสร็จก่อนเวลาอาจารย์​เดวิดเลยให้พวกเธอไปปรุงยาเล่นในห้องพิเศษแทน แต่ห้องพิเศษที่ว่าน่ะ มันคือห้องทำงานของราฟน่ะสิ!!!

  ห้องของเขามีแต่ของที่เกี่ยวกับการปรุงยาทั้งนั้น ทั้งหม้อต้มยา หนังสือ วัตถุดิบ​ เห็นแบบนี้แล้วเธอเลยหยิบหนังสือมาดูเล่นจนพบยาชนิดหนึ่ง ยาเปลี่ยนสภาพ ยาที่จะเปลี่ยนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ยาที่สามารถ​เปลี่ยนสีผมหรือสีตาอะไรได้

 " ราฟ ฉันปรุงยาได้มั้ย" เธอหันไป​ถาม​เขา​ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวเพียงตัวเดียวในห้อง

 " จะใช้อะไรก็ใช้" แล้วเขาก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ จะใช้ให้หมดห้องเลยก็ได้เพราะเขาไม่สนอยู่แล้ว

  ในเมื่อเจ้าของเขาอนุญาต​แล้ว เธอก็ไม่ยอมเสียเวลาและเริ่มปรุงยาทันที โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอนั้นอยู่ในสายตาของอีกคนเลย

  และแล้วสิ่งที่ต้องการก็มาอยู่ในมือของเธอจนได้ ยาเปลี่ยนสภาพ เพียงแค่ดื่มเข้าไปแล้วคิดว่าอยากเปลี่ยนอะไรมันก็จะเปลี่ยนทันที จะมีผลอยู่แค่3วันเท่านั้น แต่เท่านั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ

กริ๊ง~

  เสียงสัญญาณ​บอกว่าหมดวิชาแรกแล้วดังขึ้น นั่นแสดงว่าพวกปี1เริ่มมาที่หอปรุงยาแล้ว อาจารย์​เดวิดขอให้เธอกับราฟช่วยเขาทำการสอนด้วย

 " ไปเถอะ" ราฟหันมาบอกเธอก่อนจะเดินนำออกไป เธอจึงเก็บขวดยาลงในมิติก่อนจะตามเขาไป พอออกมาที่ห้องโถงก็เจอนักเรียนปี1กับอาจารย์​เดวิดที่รออยู่แล้ว

 " ฉันให้ชูก้าไปตามฮานส์มาแล้ว" อาจารย์​เดวิดพูดขึ้นเมื่อเจอพวกเขา2คน

 " เอาล่ะ! คาบนี้อาจารย์​ที่จะต้องสอนพวกเธอติดธุระ เพราะฉะนั้นพวกเธอจะต้องเรียนกับฉันแทน คาบนี้พวกเธอจะต้องแยกสมุนไพรให้เสร็จ ส่วนคาบต่อไปพวกเธอจะต้องปรุงยาด้วยสมุนไพรที่พวกเธอแยกไว้เมื่อคาบแรก ไปที่กองสมุยไพรคนละกองและเริ่มแยกสมุนไพรซะ!! "

  และแล้วความวุ่นวายเหมือนตอนที่พวกเธอมาเรียนกับอาจารย์​เดวิดครั้งแรกก็เริ่มขึ้น อาจารย์​เดวิดบอกว่าห้องที่มาเรียนเป็นห้องDจึงค่อนข้างจะสอนยาก เพราะเขาสอนแค่ปี3ห้องAกับห้องBเท่านั้น แต่ที่ต้องมาสอนปี1เพราะอาจารย์​ที่ต้องสอนติดธุระเลยมาฝากงานไว้กับเขาแทน

  ส่วนหน้าที่ของพวกเธอน่ะเหรอ? หึ เฝ้าเด็กพวกนี้ไงล่ะ เฝ้าไม่ให้สร้างเรื่องวุ่นวายส่วนอาจารย์​เดวิดน่ะเหรอ บอกว่าจะไปจัดการงานกับเอกสารน่ะสิ และดูเหมือนเด็กพวกนี้จะเอาแต่มองเธอกับราฟนะ เห้อ

 " มองอะไร?" เธอถามออกไปเมื่อเด็กพวกนั้นเอาแต่มองเธอ แต่เธอที่ปกติมักจะเย็นชาอยู่แล้วบวกกับความหงุดหงิดที่ต้องมาเฝ้าเด็กพวกนี้ ก็กลายเป็นความเยือกเย็น​ที่แสนจะน่ากลัว ทำให้ทุกคนที่กำลังมองเธออยู่หันหน้ากลับไปทำงานแทบไม่ทัน

  แต่เธอจะรู้มั้ย? ว่าที่มีแต่คนมองเธอน่ะ ก็เพราะพวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนที่สวย เก่ง ฉลาด และสง่างามได้ขนาดนี้ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าอควาเรสก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเธอมาบ้าง แต่พอถึงวันสอบเข้าที่นี่พวกเขากลับตกตะลึงที่เธอสอบได้ที่2ของปี3 ซึ่งทุกคนรู้ดีว่าข้อสอบของอควาเรสนั้นยากขนาดไหน และทุกคนกลับพบว่าเธอนั้นไม่เหมือนกับข่าวลือสักนิด

เเอ๊ด~

  หลังจากที่มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น ทุกคนก็พากันมองไปตามเสียงก่อนจะพบกับชายหนุ่มผมสีเขียวอ่อน เขาเดินตรงไปที่โรสกับราฟยืนอยู่

 " ขอโทษที ฉันต้องสลัดเมลโลก่อนถึงจะมาที่นี่ได้" เขาพูดปนหอบนิดๆ ดูจากเหงื่อที่เกาะตามเส้นผมแล้วเขาคงจะรีบวิ่งมาที่นี่

 " ไม่เป็นไร อาจารย์​เดวิดอยากให้พวกเราคุมเด็กปี1พวกนี้ไม่ให้ก่อเรื่องน่ะ" เธอตอบเขาไปหลังจากนั้นพวกเขา3คนก็ต้องทำหน้าที่อันสุดแสนจะน่าเบื่อต่อไป แต่ฮานส์ก็ถามเธอว่าทำไมถึงมากันเร็วนัก เพราะหลังจากจบวิชาการคำนวณก็ไม่เห็นเธอกับราฟเลย เธอก็ได้แต่ตอบแบบปัดๆไป

 " เห็นเจ้าชายอลาโน่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอน่ะ" ระหว่างที่เฝ้าพวกปี1กันอยู่ ฮานส์ก็เดินมาบอกเธอ

 " อืม เดี๋ยวฉันจะไปหาเขาเอง ขอบคุณ" เรื่องอะไรที่ต้องคุยกันนะ?


 " พวกเธอกลับได้เลยนะ เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง" อาจารย์​เดวิดพูดขึ้นก่อนจะปล่อยพวกเธอไปพักเที่ยง แล้วพวกเราก็แยกกันไปทานข้าว

  เธอเลือกที่จะนั่งมุมเดิมที่วันนี้ไม่ค่อยมีคน แต่เธอทานข้าวไปได้ไม่นานตัวป่วนก็วิ่งโร่มาแต่ไกล " เธอจะสอนพวกเราใช่มั้ย?" ตอนนี้เจ้าฝาแฝดสีฟ้ากำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอในขณะที่​ตรงหน้ามีจานข้าว2จาน เห้อ พึ่งจะผ่านไปวันเดียวเองนะ เจ้าพวกนี้จะรีบไปไหนกัน

 " ตกลง สอนก็สอน" จะว่าไงดีล่ะ เห็นคนที่มีความพยายามขนาดนี้แล้วชวนให้นึกถึงตัวเองเมื่อชาติก่อนที่ตั้งใจทำเพื่อคุณ​พ่อ

 " จริงๆนะ" เจ้าพวกนี้ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นเฉยต่อทุกสิ่ง แต่พอได้ของที่ชอบกลับตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ มันน่าหมั่นไส้​จนเธออดจะเอื้อมมือไปยีผม​ของเจ้า2คนนี้ไม่ได้

 " ทำอะไรเนี่ย" ทั้ง2หลบมือของเธอก่อนจะพยายามจัดทรงผมสีฟ้าให้เหมือนเดิม ถึงจะแสดงอาการเดียวกันเเต่กลับเป็นซีน่อนคนเดียวที่พูดขึ้น

 " ขนาดซีเวลยังไม่บ่นเลย นายจะบ่นทำไมล่ะซีน่อน" เธอถามด้วยนํ้าเสียงติดตลกอันหาได้ยากจากเธอ

 " ห้ะ! /ห้ะ! " คราวนี้เป็นอะไรไปอีกเนี่ย

 " พวกนายจะตะโกนทำไม?" ดีที่เสียงไม่ดังมากเลยไม่ค่อยมีคนสนใจ

 " เธอแยกพวกเราออกนี่ " แล้วยังไงล่ะ?

 " อย่าบอกนะว่าไม่เคยมีใครแยกพวกนายออกน่ะ " เธอถามอย่างติดตลกตรงข้ามกับอีก2คนที่จริงจังกับเรื่องนี้มาก

 " ใช่/ใช่" น่าอนาถ​ดีแท้

 " พ่อแม่นายก็แยกไม่ออก " เธอถามด้วยนํ้าเสียงสงสัย และพวกเขาก็พยักหน้า

 " พอๆ ฉันจะกินข้าว " ถ้าขืนพูดต่อวันนี้เธอคงไม่ได้ทานข้าวแน่ พอทานเสร็จก็รีบขึ้นห้องแต่เจ้าฝาแฝดสีฟ้าก็ไม่วายยํ้าให้เธอสอนเล่นกีต้าร์ วันนี้เธอขึ้นมาค่อนข้าง​ช้าเพราะมัวแต่คุยอยู่กับเจ้าฝาแฝดนั่น พอขึ้นมาก็เหลือเวลาแค่45นาทีก่อนจะเริ่มเรียน คนก็เริ่มมากันเยอะอยู่

 " โรส มานี่หน่อยสิ" เธอยืนอยู่ประตูไม่นานพี่อลันก็ลากเธอไปใต้บันไดโดยมีวิลล์​ตามมาด้วย




 " มีอะไรรึเปล่าคะ" ฮานส์บอกว่าเขามีเรื่องจะคุยกับเธอนี่ เมื่อเธอถามไปเขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วกางมันออก มันคือแบบร่างเครื่องประดับที่เธอทิ้งไว้ที่ร้านของเจ๊ลิสนี่

 " น้องวาดมันใช่มั้ย?" เธอพยักหน้า

 " คืออย่างนี้นะ เจ๊ลิสเธอเห็นแล้วเอามาให้พี่ บอกว่าอยากให้น้องมาช่วยออกแบบเครื่องประดับให้ที่ร้านน่ะ" ไม่น่าเลย ไม่น่าวาดเลย ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ไหนจะช่วยอาจารย์​เดวิด ไหนจะสอนกีต้าร์​ให้เจ้าฝาแฝดสีฟ้านั่นอีก วุ่นวายตายแน่ๆ

 " โรส​ไม่น่าจะว่างค่ะ "

 " ไม่ต้องวาดให้บ่อยก็ได้ แค่เดือนละครั้งก็พอ " เธอไม่แปลกใจที่พี่อลันจะเข้าข้างเจ๊ลิส เพราะเขาสนใจเรื่องเครื่องประดับมาตั้งแต่เด็ก เพราะองค์ราชินี​หรือแม่ของเขาชอบสะสมเครื่องประดับ​เขาเลยอยากหาของสวยๆมาให้ท่านแม่ของเขา

 " ก็ได้ค่ะ" คงไม่เป็นไรหรอก เดือนละครั้งเอง

 " ขอบใจนะ" เขายิ้มกว่างก่อนจะดึงเธอไปกอด เขาช่างเป็นพี่ชายที่ดีจริงๆ เพราะโลกก่อนเธอมีแค่คุณ​พ่อ ส่วนเพื่อนๆน่ะแก่กว่าเธอก็จริงแต่พวกนั้นก็ชอบทำตัวเป็นเพื่อนเธอมากกว่า เธอเองก็อยากลองมีพี่ชายดูสักครั้งเหมือนกัน พอมาโลกนี้แล้วเธอมีทั้งพี่แดน พี่อลัน ส่วนราฟน่ะ เขาเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่า

 " อะแฮ่ม อะแฮ่ม " คนที่ราวกับเป็นอากาศและถูกลืมไปแล้วกระแอม​ขึ้น

 " เจ็บคอรึไง?" อลันถามนํ้าเสียงติดตลก

 " อิจฉา​คนมีน้องโว้ย"

 " พี่วิลล์​ก็ทำตัวดีๆสิคะ แล้วโรสจะยอมเรียกว่าพี่เลย" คราวนี้เธอลองใช้นํ้าเสียงและท่าทางออดอ้อนเป็นครั้งแรกที่มาในโลกนี้ แต่ด้วยใบหน้าที่งดงามบวกกับการแสดงออกที่น่ารัก ทำให้วิลล์​ต้องหน้าแดงและหลบหน้าเธอแทน

 " หึๆๆ เป็นอะไรไปคะ? อ้อนแค่นี้หน้าแดงเลยเหรอ " ตอนนี้เธอสลัดคราบของลูดสาวดยุคลำดับที่1ผู้เย็นชา จนเหลือเพียงแค่น้องสาวคนหนึ่งที่กำลังอ้อนพี่ชาย

 " เปล่าเขินซะหน่อย!" เป็นวิลล์​ที่ตอบกลับมาทั้งๆที่ยังหน้าแดงอยู่

 " เอาน่าโรส คนเขาเขินอยู่ก็อย่าไปซํ้าเลย" ถึงตอนแรกจะห้ามเธอแต่ก็ไม่วายแซวอีกฝ่ายเล็กน้อย เห็นน้องสาวคนนี้ไม่ได้เย็นชาตลอดเวลา และยังรู้จักอ้อน รู้จักแกล้งคนอื่นหรือวิลล์​บ้าง เขาก็เบาใจลงไปอีก อย่างน้อยเธอก็ยังมีมุมน่ารักๆและสดใสสำหรับเขาอยู่

 " อลัน!!" วิลล์​เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง

 " นี่ก็ออกมานานแล้วกลับห้องเถอะ" เมื่อเห็นองครักษ์​ของตัวเองกำลังจะเริ่มการบริภาษ​ตน ก็รีบเปลี่ยนเรื่องและพากลับไปห้องเรียนแทน หลังจากนั้นพวกเราก็เรียนจนถึงเวลาเลิกก่อนเธอจะกลับไปอาบนํ้าและลงมาทานข้าวตอน6โมงเย็น แล้วก็ไปนั่งเล่นอยู่ในมิติก่อนจะเข้านอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.024K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1279 J-U-N (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 13:35
    วิลล์น่ารักกก
    เขินนน555
    #1,279
    0
  2. #1132 Phatranooch Piyanirun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 00:16
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #1,132
    0
  3. #1084 bowbowlovetomtom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 11:32
    ชอบมาก
    #1,084
    0
  4. #933 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:27
    แต่ละคนพอๆกันเลย
    #933
    0
  5. #25 Saminmime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:38

    รอนะคะ
    #25
    0
  6. #24 dictate (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:31

    รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #24
    0
  7. #23 saitarn_pcy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:29
    แงงงงง น่ารักมากๆเลยค่ะ
    ป.ล.ราฟก็มาจากโลกเดียวกับโรสหรือเปล่าเนี่ย
    #23
    0