คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic_JJBA[Josuhan] : Take It Off

โดย Di_Saren

เด็กใจร้อนอย่างแก คิดว่าจะถอด 'มัน' ออกมาได้ง่ายๆหรอโจสุเกะ...ทำไมไม่ลองใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยๆถอดล่ะ

ยอดวิวรวม

69

ยอดวิวเดือนนี้

26

ยอดวิวรวม


69

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 มิ.ย. 62 03:38 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ



ทำไมไม่ลองใจเย็นกว่านี้



แล้วค่อยๆถอดล่ะ

________________________________


งอกวันชอทอีกแล้วค่ะ คันไม้คันมือมากมาย ขอฝากคู่นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมจัยด้วยนะคะ //ปาดน้ำตา

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มิ.ย. 62 / 03:38

บันทึกเป็น Favorite



          "บะ...เบาๆหน่อย"เสียงสั่นสั่งย้ำก่อนจะหลับตาลง ซ่อนความรู้สึกหวามไหวให้พ้นจากสายตาของฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ

 

          มันยากเหลือเกินที่จะรักษาสีหน้าให้ปกติในเวลาแบบนี้...โรฮังคิด

 

          ยิ่งลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอยู่ริมแก้มของเขา สัมผัสระมัดระวังจากมือใหญ่ค่อยๆช้อนท้ายทอยของเขารั้งให้ใกล้ จนแทบจะ ชิด

 

          เขาไม่กล้ามอง เพราะช่องว่างระหว่างเขากับโจสุเกะที่ห่างกันไม่ถึงครึ่งฝ่ามือกำลังทำให้ความรู้สึกข้างในปั่นป่วน ไม่กล้ายอมรับว่าแผ่นน้ำแข็งหนาที่เขาเพียรสร้างขึ้นเพื่อกั้นขวางเจ้าเด็กนั้นกำลังละลายเหลวไม่เป็นท่า

 

          เพราะลมหายใจผะแผ่วที่อุ่นแก้มเขาจนร้อนฉ่า ไม่ต่างกับสายลมฤดูร้อนที่โอบล้อมรอบกาย

 

          "ขอดูหน่อยสิ โรฮัง"เสียงทุ้มเรียกชื่อเขาเบาๆ ก่อนจะขยับเข้ามาอีก

 

          "ถะ...ถอยไป!"โรฮังพยายามขู่ลอดไรฟัน เรียกร้องให้อีกฝ่ายรักษาระยะห่างระหว่างกัน แต่เหมือนคนเด็กกว่าจะไม่ยอม

 

          "นิดเดียว"โจสุเกะก้มลงบอก "นายจะไม่เจ็บ เชื่อสิ" คำปลอบนุ่มนวลผ่อนคลายความตึงเครียดของโรฮังลงไปกว่าครึ่ง เหมือนกำลังสะกดจิตให้เขาเชื่อแบบนั้น "ฉันจะทำเบาๆ"

 

          ทันทีที่ปลายนิ้วอุ่นกดเนื้อนิ่ม เริ่มต้นนวดคลึงอย่างเชื่องช้า อาการปวดตึงก็วิ่งเข้าเล่นงานนักเขียนการ์ตูนคนดังจนสะดุ้งตัวโยน

 

          "อ่ะ!!!"โรฮังยันอกกว้างออกอย่างแรงแต่กลายเป็นว่าทั้งร่างถูกเจ้าเด็กจอมแสบรวมมากอดไว้แน่น "บอกว่าเจ็บไง โจสุเกะ!"คนขี้หงุดหงิดหันมาขู่ฟ่อ

 

          "อยู่นิ่งๆ"ดวงตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์ลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่โรฮังก็ไม่สามารถอธิบายได้มากนัก รู้เพียงแต่ว่า มันดุดันจนเขามองได้ไม่นานนัก

 

          อันตรายกับใจของเขาเกินไป

 

          "ไอ้เด็กบ้า ฉันเจ็บนะ!"เซนเซย์หนุ่มก้มหน้าบ่นอุบอิบ

 

          "ก็จะทำเบาๆนี่ไง"โจสุเกะบอกก่อนจะก้มลงจ้องตาระยะประชิด "อดทนหน่อยนะ โรฮัง"เสียงนุ่มอ้อนเบาๆ ดวงตาสีฟ้าสดใสจ้องลึกเข้ามาจับหัวใจของเขาบีบแรงจนเต้นผิดจังหวะ

 

          "ถะ...ถ้าฉันเลือดไหล แกตายแน่ไอ้เด็กบ้า"คนแก่กว่าหลบตาทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเริ่มจัดการกับวาสลีนในมือ แก้มตอบร้อนซู่เมื่อถูกจับหันเข้าหาก่อนจะต้องหลับตาแน่นอีกครั้งเมื่อเนื้อครีมนิ่มแตะลงบนผิวเบาๆก่อนจะกดนวดจุดสำคัญ

 

          "เจ็บก็บอกนะ"โจสุเกะผ่อนแรงช้าๆ และคนหลับตาก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ

 

          "อ่ะ...อือออ"ฟันคมงับริมฝีปากกลั้นเสียงครางเจ็บเอาไว้แน่นจนเลือดซิบ ถึงจะได้วาสลีนช่วยหล่อลื่น แต่การจะขยับ มันไม่ง่ายเลย ยิ่งแรงกดเพิ่มขึ้นจากทางด้านหลังมันยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง

 

          "โรฮัง"โจสุเกะลังเลเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

          "จะ...เจ็บบบบบบ"คนมาดนิ่งฟอร์มแตกไม่เป็นท่า หยดน้ำตาเอ่อคลอจนนัยน์ตาสีเขียวสดแวววาว "อะ...ไอ้เด็กบ้าเอ้ย แกทำฉันเจ็บ!"

 

          คนที่เคยเย็นชาเสมอมาถึงกับน้ำตาเล็ดเมื่อโจสุเกะออกแรงส่งหนักขึ้น ทุกครั้งที่ผ่อนจังหวะออก การกดย้ำเข้ามาใหม่ก็ยิ่งหนักหน่วง รุนแรงขึ้นทุกๆครั้ง

 

          "ฮะ...ฮิงาชะ...ชิคาตะ!!!"เสียงเรียกตะกุกตะกักร้องลั่น เขาเจ็บมาก เจ็บที่สุดเลย เจ็บจนเสียงที่ร้องออกมาสั่นเหมือนคนสำลักน้ำ "หยะ...หยุดเดี๋ยวนี้ ขะ...ขอสะ...สั่งให้แกหยุด เดี๋ยว นี้!"โรฮังจิกเสื้อนักเรียนแน่นจนแทบจะกระชากติดมือ

 

          "ดะ...เดี๋ยวสิ"โจสุเกะเหงื่อซึมขมับ ก่อนจะเพ่งสมาธิไปที่ช่วงสำคัญที่สุด "จะออกแล้ว"เสียงห้าวร้องบอก

 

          "มะ...ไม่เอา!!!"โรฮังขืนตัวหนีแต่ไม่สำเร็จ เขารู้สึกได้ว่าตรงนั้นมันบวมเป่งและแดงจนแสบ เขาทนให้มันเสียดสีแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

 

          "บอกว่าอีกนิดเดียวไง!"โจสุเกะคำราม "จะออกแล้วโรฮัง"

 

          "ฉันจะฆ่าแก!"เสียงขู่จากคนตัวเล็กยังดังไม่ตก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะรวบรวมแรงสุดท้ายกดเข้าสุด จนหลุดออกมา "อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!"

           

          "เสร็จ"ร่างสูงผละออกไปมองผลงานอย่างภาคภูมิใจ เลืิอดสีสดค่อยๆไหลย้อยออกมาพร้อมหลักฐานคามือของโจสุเกะ "ออกมาเยอะเหมือนกะ.."

 

          "หุบปาก!"โรฮังที่กำลังหน้าแดงจัดด้วยความโมโหตะโกนออกมาสุดเสียง...เจ็บ เจ็บเป็นบ้าเลย

 

          "ไหนดูหน่อย"โจสุเกะขยับเข้ามาหา "รูมันเล็ก ก็แบบนี้แหละ"เด็กหนุ่มพูดตามตรง

 

          "บอกให้หุบปาก!"คนเจ็บยังคงไม่มีอารมณ์เล่น

 

          "ตอนเอาเข้าไม่ลำบากกว่ารึไง"โจสุเกะหัวเราะเบาๆพลางมองของในมือ

 

          "เอามานี่!"โรฮังที่นั่งกุมหูอยู่คว้าต่างหูคู่ใหม่เอี่ยมที่โจสุเกะเพิ่งช่วยถอดเมื่อกี้กลับมาอย่างหวงๆก่อนจะกลับไปนั่งตรงบันไดหน้าบ้าน "เลือกได้ก็ไม่อยากนายมาช่วยหรอก ถ้าเป็นโคอิจิช่วยดึงออกล่ะก็ หูฉันคงไม่เลือดทะลักแบบนี้แน่"

 

          เซนเซย์หนุ่มบ่นอุบอิบก่อนจะยกมือแตะแผลตรงติ่งหูเบาๆ อาการปวดตึงรุนแรงจนต้องซี๊ดปาก เจ้าบ้านั่นทำแรงเกินไปจริงๆนะ

 

          "เอ้า ช่วยเสร็จจะขอบคุณสักคำน่ะมีไหมห๊ะ"เด็กตัวโตโวยขึ้นมาทันที เขาอุตส่าห์ตั้งใจช่วยแท้ๆ ยังจะโดนเปรียบเทียบกับเพื่อนสนิทอีกหรอ

      

          "นายกระชากมันออกจากหูฉัน แบบนั้นเรียกว่าช่วยรึไง!"โรฮังขึ้นเสียง "เกิดหูหลุดขึ้นมาจะทำไงห๊ะ"

 

          "แล้วจะให้ทำไงล่ะ ก็รูนายมันแน่น! ไม่ออกแรงแล้วมันจะออกได้ไง!"เจ้าเด็กดื้อเถียงกลับ "นวดก็นวดแล้ว วาสลีนก็ทาอย่างที่นายบอก"

 

          "เงียบเดี๋ยวนี้!"โรฮังขึ้นเสียงสั่งทันทีที่เห็นเงาร่างคุ้นตาของใครอีกคนที่โผล่เข้ามาร่วมวงสนทนา

 

          "ฉันอดทนทำช้าๆ พยายามจะไม่ทำให้เจ็บ นี่ก็เบามือที่สุดแล้ว นายจะโวยวายอะไรอีกห๊ะ คิชิเบะ โรฮัง!"

 

          เสียงระเบิดอย่างสุดจะทนของโจสุเกะทำเอาคนแก่กว่าหน้าแดงไปถึงหู ไม่ใช่เพราะอายหรือเสียหน้า แต่คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นทำเอาเพื่อนตัวเล็กของเขาที่ยืนอึ้งฟังอยู่ไม่ไกลสตั้นไปชั่วขณะ

 

          "เซนเซย์กับโจสุเกะ อ่ะ...อุหว๋าาาา"โคอิจิที่บังเอิญผ่านมาได้ยินบทสนทนาน่าสงสัยถึงกับหน้าแดงแปร๊ดไปตามๆกัน "หนะ...ไหนบอกว่าไม่ถูกกันยังไงล่ะครับ!"

 

          "มะ...ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น"โรฮังส่ายหน้ายิก "ฮิงาชิคาตะ รีบอธิบายสิ"

 

          "เออ แบบนั้นแหละ"โจสุเกะบึ้นปาก ยังหงุดหงิดไม่หาย จะให้มาอธิบายอะไรอีก

 

          "ทำไมหรอโคอิจิ"โอคุยาสึที่ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่ถามเพื่อนตัวเล็ก

 

          "ก็ทั้งสองคน แบบว่า..."เด็กชาตัวเล็กทำตาโตกอดกระเป๋านักเรียนแน่น พิจารณาจากประโยคที่ได้ยิน เสื้อผ้าของโจสุเกะที่เป็นรอยโดนกระชาก และโรฮังเซนเซย์ที่น้ำตาคลอ แถมยังหน้าแดงจัดขนาดนี้ "ลึกซึ้ง...ปะ...ไปแล้ว"

 

          หลักฐานมันฟ้อง!

 

          "ไม่ใช่!!!"โรฮังหน้าซีดทันทีก่อนจะรีบปรี่ไปจับไหล่ของโคอิจิบีบแน่น "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะโคอิจิ นี่เจ้าบ้า รีบอธิบายสิ"คนตาดุหันมาจ้องหน้าโจสุเกะให้รีบอธิบาย

 

          "ฉันทำแรงไปนิด หมอนี่เลยโกรธ"โจสุเกะยักไหล่ ก็ทำแรงไปจริงๆนั่นแหละ

 

          "อธิบายแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!"โรฮังหันมาเหวี่ยงใส่เพราะเก็บอาการร้อนใจไม่อยู่ ยิ่งเห็นโคอิจิตะลึงจนนิ่งไปยิ่งใจเสีย "ฟังก่อนนะคือว่า...."

 

          "โอ้ววววววเข้าใจแล้วววว"โอคุยาสึตะโกนแทรกส่งตาเป็นประกายวิบวับแบบคนทันมุก "ไม่ต้องห่วงนะ เครซี่ ไดมอนด์รักษาได้ทุกอย่างอยู่แล้ว รับรองว่าไม่มีสึกหรอแน่นอนครับโรฮังเซนเซย์"เจ้าเด็กทึ่มโอคุยาสึยกนิ้วกดไลค์ให้เพื่อนสนิทอย่างแข็งขัน

 

          แกเข้าใจอะไรของแก!

 

          "หึ่ยยยยย"คนโดนเข้าใจผิดถึงกับยืนกุมขมับ พยายามสรรหาคำมาอธิบายเจ้าเด็กสองคนนี้ให้มันชัดๆว่า เขาไม่ได้มีอะไรกับโจสุเกะ

 

          ไอ้ที่ร้องเจ็บเมื่อกี้ก็แค่เขาซื้อต่างหูอันใหม่มาใส่แล้วมันเอาออกไม่ได้มา2-3วัน ตอนแรกกะจะเอามาให้โคอิจิช่วยแกะ แต่ดันมาเจอเจ้านี่ซะก่อน เลยเป็นเรื่องเข้า แค่นั้น

 

          แค่นั้นจริงๆ!

 

          "เอาน่า"มือใหญ่เลื้อยมาโอบสะโพกโรฮังจากด้านหลังก่อนที่โจสุเกะจะแตะหลังใบหูเบาๆเล่นเอาโรฮังตัวแข็งทื่อ ก่อนจะใช้พลังของเครซี่ ไดมอนด์รักษาแผลบวมแดงหายวับไปในพริบตา

 

          ไม่ทันจะได้หันไปด่า จมูกโด่งกลับฉกวูบเข้าเต็มๆแก้มของโรฮังต่อหน้าต่อตาโอคุยาสึที่อ้าปากค้าง และโคอิจิที่ทำกระเป๋าร่วงคามือไปแล้ว

 

          "อ่ะ"โรฮังเองก็อึ้งไม่ต่างกัน

 

          "ขออีกข้างนะครับ"เจ้าเด็กแสบขยับไปหอมแก้มอีกข้างอย่างเท่าเทียม ไม่สนใจสีหน้าตกใจยิ่งกว่าผีเข้าของโรฮัง เพราะดูไปดูมา

 

          เซนเซย์ของเขาก็น่าแกล้งจริงๆนั่นแหละ

 

          "จะ...โจ..."

 

          "ถ้าจะเอาเบาๆ ก็คงต้องเป็นครั้งหน้าล่ะน้าาาา"ดวงตาสีฟ้าสดใสส่องประกายวาววับ ทำหน้าทำตาสดชื่นแจ่มใส่สวนทางกับโรฮังที่ยืนกุมแก้มเหมือนวิญญาณหลุดไปแล้ว

 

          "กะ...แก!"

 

          "ป่ะ กลับบ้านกัน"โจสุเกะหันไปหยิบกระเป๋านักเรียนก่อนจะชวนโอคุยาสึกับโคอิจิกลับบ้านตามปกติ ยิ้มร่าเริงสดใสตามปกติ

 

          ใครมันจะไปปกติไหววะ!

 

          "ไอ้เด็กเวร!!!"เสียงตะโกนแบบโคตรแค้นดังมาจากนักเขียนหนุ่ม "กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ!"

           

          "ไว้วันอื่นแล้วกันนะ บ้ายบายยยย"เจ้าเด็กตัวโตหันมาส่งยิ้มทะเล้นพร้อมโบกมือให้ก่อนจะออกวิ่งกลับบ้านทันที ทิ้งให้คนหัวร้อนยืนย่ำเท้าเร่าๆด้วยความแค้น

 

          "ไอ้เด็กแสบเอ้ย!"คนหงุดหงิดเดินตึงตังเข้าบ้านทันที แต่ถ้าสังเกตดีๆ ริมฝีปากบางกำลังเม้มแน่นด้วยอารมณ์ครึ้มอกครึ้มใจบางอย่าง

      

          วันนั้นคิชิเบะ โรฮังถึงได้เข้าใจว่าการข่มยิ้มนั้นยากกว่าการระเบิดเสียงด่าเจ้าเด็กแสบหลายขุมนัก นั่งคงเป็นสาเหตุที่ทำไมเขาถึงเลือกทำหน้านิ่งๆ ไม่ก็เปิดฉากด่าเจ้าโจสุเกะอยู่บ่อยครั้ง

 

          ไม่ต้องมารู้หรอกว่าเขายิ้มกว้างแค่ไหนกับไอ้เรื่องแบบนี้ จะยอมฟอร์มแตกให้เด็กมันล้อล่ะก็

 

          ไม่มีทาง!

 

          "ฝากไว้ก่อนเหอะ ไอ้เด็กบ้า"นิ้วยาวเกลี่ยต่างหูรูปปากกาสีเงินที่โดนบังคับถอดออกเบาๆ...เขาใส่ต่างหูมาตั้งกี่สิบปี คิดว่าโรฮังคนนี้ไม่มีปัญญาถอดเองรึไง

 

          เจ้าโง่

 

 

............ [END] ............

 

เนี่ยยยยยย ใจมันร่ำร้องจะเขียนวันชอท ลงในบล็อคไปแล้วก็แอบมาแปะในเด็กดีด้วย ไม่ต้องตกใจน้าาาา 


ริงๆมันเป็นบทวัดใจวัดไฟบาปนะคะ55555555 ใครคิดว่าเรทในตอนแรกนุขอโทดด้วยนะคะ(ยิ้มอรุ่ม) ตะ...แต่ว่ามันไม่มีอะไรสื่อเลยว่ามันจะมีซัมติงนี่นะ แค่น้องหมาน้อยหวังดีจะช่วยพี่เขาถอดต่างหู ขืนมารู้ว่าเซนเซย์ซ้อนแผนลับลวงพรางขนาดนี้ น้องมีร้องแน่ๆค่ะ55555


หนูต้องเข้าใจจะโจสุเกะ หนูจะได้กินได้ยังไง ถ้าพี่เขาไม่ยอมอ่ะรู๊กกกกกก


ส่วนตัวทับใจกับแฟชั่นของเซนเซย์มากค่ะ จะทะยอยไล่เขียนไปทีละสเต็ป เป็นวันชอทสดใส ขอเปิดตัวด้วยต่างหูปลายปากกาสุดเซ็กซี่ ต่อไปจะเป็นตอนไหน เกี่ยวกับอะไร ฝากติดตามด้วยนะค้าาาาาา


ไปแล้วแบร่ๆ

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Di_Saren จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 NoeCcarrot (@NoeCcarrot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 14:11
    บทแรกคิดดีไม่ได้เลยค่ะ 5555555555555
    #2
    0
  2. #1 honhelxz (@honhelxz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 05:19
    แงงงงงง กรีดร้องด้วยความหื่น 555555555555555 บ้าเอ้ย บทสนทนาจะลึกไปไหน คุนพี่โรฮังนี่แสบใช่ย่อย คนซึนแบบนี้ต้องเจอเจ้าลูกหมาซักหน่อยแร้วว กรี๊ดดด อ่านละเขินมากเลยค่ะ TuT
    #1
    2
    • #1-1 Di_Saren (@Di_Saren) (จากตอนที่ 1)
      11 มิถุนายน 2562 / 01:34
      555555555 ดีใจที่ชอบนะคะ เห็นซึนๆแบบนี้ก็ร้ายใช่ย่อยเลยนะ ทำซึนให้เด็กมันหยอก สุดท้ายคือตัวเองนั่นแหละที่ได้กำไรที่สุดแล้ว5555555555
      #1-1
    • #1-2 honhelxz (@honhelxz) (จากตอนที่ 1)
      25 มิถุนายน 2562 / 08:17
      ล ล้ายมากค่ะ คุนพี่ช่างร้ายกาจ รึจะเป็นเจ้าเด็กเองที่โดนเล่นซะนี่ 55555555
      #1-2