Biohazard2 : RE - Evolution

ตอนที่ 5 : Episode 5 - Go To My Place

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ต.ค. 51

Episode  5

- Go To My Place -

 

          แสงแดดอ่อนสาดส่องรอดผ่านม่านบางกระทบกับใบหน้าของร่างที่นอนอยู่บนโซฟา  เปลือกตาที่โพล่งขึ้นพร้อมกับร่างใหญ่ที่สะดุ้งพรวดขึ้นมาก่อนจะสอดส่ายสายตาไปทั่ว

                ขยะที่ถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อย  ห้องหับที่ไร้กลิ่นอับและดูสะอาดสะอ้าน  แต่..ไร้วี่แววของเด็กสาวที่เขานำติตตัวมาเมื่อวาน

                มีน!” เขาโพล่งออกมาอย่างตกใจและวิ่งไล่หาไปทีละห้องแต่ก็ไม่พบ ยัยนั่นหายไปไหน!”

                ลีออนเดินตรงไปหยิบอาวุธของตนและปรี่เข้าไปที่ประตู

                แอ๊ด

                อ้าว..ตื่นแล้วเหรอคะ? มีนโคลงหัวมอง  ในมือถือถุงกระดาษใบโตที่ใส่บรรดาอาหาร

                ไปไหนมา!” ลีออนพูดเสียงกร้าวทำเอามีนสะดุ้ง

                ปะ..ไปมินิมาร์ท..มาค่ะ

                มีนตอบด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ  ลีออนกระชากเธอเข้ามาในห้องและปิดประตู

                ออกไปข้างนอกคนเดียวได้ยังไง! มันอันตรายนะ!”

                ก็..ก็แค่แถวนี้เอง  หนูเห็นพี่หลับอยู่ก็ไม่อยากปลุกอ่ะ มีนหลุบสายตาลงต่ำเอาหน้าซบกับถุงกระดาษ

                เธอ!” ลีออนตะคอก  มีนสะดุ้งสุดตัวและเกือบจะร้องไห้  แต่ทว่า

                ชายหนุ่มดึงเธอเข้ามากอดทำเอาของทั้งหมดร่วงลงพื้น

                พี่เป็นห่วงนะ..คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก ลีออนว่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและลูบหัวเธออย่างห่วงใย

                ขอโทษค่ะ..ก็..ในตู้เย็นมีแต่เบียร์..เบียร์..และก็เบียร์  พี่จะให้หนูซดเบียร์ยามเช้าเหรอคะ?

                แล้วนี่..ตื่นเช้าขึ้นมาทำไม  ไหนจะห้องนี่อีก? ลีออนผละเธอออกเบาๆ  มีนก้มลงเก็บของที่ตกอยู่

                ว่าง..” มีนตอบสั้นๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว  เดี๋ยวหนูทำอาหารเช้าให้  แต่ง่ายๆนะ..ยากๆไม่เป็น

                ทำอาหารเป็นด้วยเหรอเรา? ลีออนเลิกคิ้วถาม  มีนช้อนสายตามอง

                เปลี่ยนใจ..ไม่ทำแล้ว!”

                ขะ..ขอโทษ  เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนละกัน  เอากาแฟกับขนมปัง ลีออนไหวไหล่และเดินตรงเข้าห้องน้ำไป

 

                อรุณสวัสดิ์พี่คริส กุ๊กเอ่ยทักเสียงใสเมื่อชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาในครัวที่แคลร์และกุ๊กกำลังทำอาหารเช้าอยู่

                มีอะไรกินบ้างเหรอ? คริสเอ่ยถามพลางเกาหัวแกรกๆ

                อย่างที่เห็น แคลร์ตอบกลับกวนๆ

                พี่คริสนั่งเลย  เดี๋ยวกุ๊กเตรียมให้ กุ๊กว่าพลางจัดแจงอาหารให้กับคริส

                กุ๊ก..วันนี้เราจะกลับไปเอาของที่แมนชั่นของหนูกัน

                หือ? ก็ดีค่ะ  ไม่อยากรบกวนพี่แคลร์มาก กุ๊กพูดพร้อมกับรินกาแฟใส่ถ้วย

                เก็บเฉพาะของที่จำเป็นเท่านั้น  รวมทั้งอาวุธที่เหลือด้วย

                ค่ะแล้ว..เราจะไม่เจอไอ้พวกนั้นเหรอ?  แบบว่า..อาจจะซุ่มอยู่ก็ได้ กุ๊กเปรยน้ำเสียงประหม่า

                ถ้าเจอก็สอย แคลร์ว่าอย่างไม่ยี่หระ

                เง้อ..แต่หนูกลัวนะ กุ๊กทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

                แต่พี่น่ะกลัวหนู คริสกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่แม่เจ้าปาระเบิดทั้งที่อยู่ในเมือง

                หมายความว่าไงอ่ะ? กุ๊กยืนกอดอกมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

                ปากก็บอกว่ากลัว  แต่พอเอาเข้าจริงๆ..ไม่วายพวกนั้นจะกลัวหนูมากกว่าล่ะมั้ง  อยากรู้มั้ยแคลร์? ถ้าเจอ..น้องคงชอบ คริสอมยิ้มกับความคิดของตน  ส่วนแคลร์และกุ๊กหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ

 

                เดินดีๆระวังของตก ไอซ์สั่งเสียงดุกับเด็กผู้ชายข้างตัวที่หอบของตามเธอมา

                ประตูร้านถูกถีบออกพร้อมกับทั้ง 2 ร่างที่ก้าวเข้าไปอย่างเก้ๆกังๆ

                ไปไหนมาอีกล่ะยัยตัวยุ่ง? คาร์ลอสเลิกคิ้วถามขณะที่นั่งเผละอยู่บนโซฟา  สายตาเขาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มที่ตามมาด้วย อ้าวเฮ้ย..แล้วแกมาทำไมแต่เช้าล่ะนั่น

                ก็ลูกพี่หญิงให้ผมช่วยหอบอาหารแห้งมานี่น่ะ

                แกร๊ก

                นายเรียกใครว่าลูกพี่หญิง? ไอซ์ถามด้วยน้ำเสียงขุ่นและจ่อปืนที่ขมับคนด้านข้าง

                อ้าว..ไม่ใช่เหรอครับ  ก็ผมเห็น..อยู่ด้วยกันแล้วนี่

                ขอบใจ..วางไว้นั่นแหละ คาร์ลอสผายมือไปที่โต๊ะ และก็เชิญออกไปได้แล้ว

                คร้าบ..อยากมีเวลาส่วนตัวกันสินะ เด็กหนุ่มพูดพลางไหวไหล่แต่ก็ต้องชะงักกับปืนที่จ่อชิดหัว ผมไปก็ได้ ว่าจบ  เขาก็เดินออกจากร้านไปทันที

                ไอซ์…”

                หือ?

                เมื่อคืน..กรนซะเสียงดังเชียว คาร์ลอสหัวเราะเบาๆอย่างถูกใจทำเอาไอซ์แทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม

                จริงอ่ะ!”

                หลอกทำไม..พี่ไม่ได้นอนเลยเนี่ย

                งั้นคืนนี้จะนอนห่างๆแล้ว  เดี๋ยวพี่นอนไม่หลับอีก ไอซ์ว่าพลางก้มหน้าหงุดน้ำเสียงเศร้าๆ  คาร์ลอสเดินเข้าไปใกล้เธอและกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

                ไอซ์..พี่..พี่ล้อเล่น คาร์ลอสยิ้มเผละและจะเดินเข้าห้องน้ำแต่ถูกไอซ์คว้าแขนเสื้อไว้

                งั้น..ที่นอนไม่หลับ..คงเพราะตื่นเต้นล่ะสิ ไอซ์แย้มรอยยิ้มพรายและมองเขาด้วยสีหน้าอ้อนๆ  คาร์ลอสดึงเด็กสาวเข้ามาใกล้และกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

                ล่ะมั้ง สิ้นคำ  เขาก็ขบใบหูเธอเบาๆก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้เด็กสาวยืนหน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก

                อะ..ไอ้..ไอ้พี่บ้า!”

 

                ณ แมนชั่นสุดหรูอลังการดาวล้านดวง(ที่เคยเป็น)

                ห้อง..เละแน่..” มีนบ่นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและยืนจดๆจ้องอยู่หน้าประตูห้อง

                รีบเข้าไปเถอะ  เดี๋ยวพวกมันจะแห่กันมา ลีออนว่าพลางเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ

                สภาพห้องยังเหมือนเมื่อวานที่กระจกแตกกับโซฟาที่นอนกลิ้งโคโล่อยู่กับพื้น

                ให้เวลาเธอ 10 นาที  เก็บแค่ของที่จำเป็นเข้าใจมั้ย? ลีออนสั่งและเริ่มสำรวจรอบๆห้อง

                มีนตรงรี่เข้าไปห้องของเธอทันทีและก็ต้องตกใจที่มันอยู่ในสภาพเดิมไม่มีการรื้อค้นอะไร

                มันจะไม่ค้นจริงๆงั้นเหรอเนี่ย? แปลก..แปลกมาก มีนพูดและพยายามไล่ความคิดที่ไม่เกี่ยวข้องก่อนจะเริ่มลงมือเก็บของที่จำเป็น

                สมุดธนาคาร  เครื่องใน  เสื้อผ้า  ครีมต่างๆ  ของใช้จำเป็น..และ..อาวุธประจำตัว

                เสร็จรึยัง? ลีออนตะโกนเร่ง

                ค่า! เสร็จแล้ว!” มีนตะโกนบอกและสะพายกระเป๋าเป้ออกมาที่ห้องกลาง ไปกันเถอะ..พี่..ระวัง!” มีนพุ่งเข้าไปผลักลีออนออกห่างหน้าต่างเมื่อลำกล้องเล็งมาที่เขา

                วิ่ง!” ลีออนบอกและยกปืนขึ้นมากราดยิงป้องกันตัว

                ศัตรูเองก็กระหน่ำใส่พวกเขาเช่นกัน  กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเฉี่ยวแขนด้านขวาของมีนไปทำเอาเธอกรีดร้องออกมา

                โอ๊ย!!”

                มีน!”

                ไม่เป็นไรค่ะยังวิ่งได้!” มีนเอามือกุมแผลและออกวิ่งไปทันทีโดยมีลีออนยิงสนับสนุน

                ไหวแน่นะ! พี่เห็นเราหน้าซีด!”

                รีบไปเถอะค่ะก่อนที่หนูจะไม่ไหวจริงๆ!” น้ำเสียงของมีนแหบพร่าลง  ลีออนที่เห็นดังนั้นอุ้มมีนขึ้นพาดบ่า พี่..หนูยังวิ่งไหว  ถ้าอุ้มหนูแบบนี้จะทำให้พี่เคลื่นไหวลำบากนะ  เดี๋ยวจะโดนไปอีกคน

                งั้นเธอก็คอยยิงสนับสนุนละกัน ลีออนออกวิ่งสุดแรงเกิดและพยายามหลบกระสุนเท่าที่จะทำได้โดยมีมีนยิงกราดให้เบื้องหลัง

                พวกเธอถูกไล่ต้อนไปจนถึงรถสปอร์ต  ลีออนรีบวางเธอลงและสตาร์ทเครื่องทันที

                อดทนหน่อยนะ!” ลีออนบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

                ไม่เป็นไร..ค่ะ สิ้นคำ  มีนก็สลบไสลไปทันทีเพราะความเจ็บบวกกับเลือดที่เสียไป

                ปัดโธ่เว้ย!” ลีออนถบทออกมาและออกรถไปทันที

 

                ที่ห้องพักของลีออน  ประตูถูกถีบออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของ 2 คนที่รุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

                ลีออนวางร่างของเด็กสาวลงกับโซฟาและฉีกแขนเสื้อเธอออกเพื่อทำแผล

                มีน..” ลีออนเอ่ยเรียก

                คะ..” มีนตอบเสียงแผ่วเบา

                ไม่เป็นไรแล้วนะ  พี่ทำแผลให้อยู่

                ค่ะ..ขอโทษนะพี่ลีออนที่เป็นภาระ..น่ะ มีนว่าด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ

                เป็นเพราะพี่  ถ้าพี่ไม่พาเราไปก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้  แต่จะให้เธออยู่คนเดียวก็ไม่ได้ ลีออนตัดพ้อตัวเอง

                พี่..หนูเป็นแค่งาน..เหรอ?..แล้วพี่จูบหนูทำไม  แล้วยังมาเป็นห่วงหนูอีก  อย่าทำให้หนูคิดเข้าข้างตัวเองไปมากกว่านี้จะได้มั้ย..มัน..รู้สึกแย่มากกว่าเจ็บแผลอีกนะ มีนเริ่มพล่ามไปเรื่อยเหมือนคนเพ้อๆ

                พี่พยายามที่จะคิดแบบนั้น..แต่ก็ทำไม่ได้  พี่ทำไม่ได้จริงๆ  ยิ่งเห็นเธอบาดเจ็บแบบนี้..” ลีออนว่าด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

                เพราะว่า..เป็นงานสินะ  เลยต้องปกป้องดูแล..พอจบงานแล้ว..พี่ก็จะไม่สนใจหนูอีก..เหรอ? มีนยังคงตัดพ้อต่อ ตอนจากกันเมื่อ 2 ปีก่อนพี่ก็ไม่พูดอะไรเลย  ที่หนูมาที่นี่..ก็เพราะหวังว่าซักวันจะได้เจอพี่นั่นแหละ

                มีน..พี่..ขอโทษ..”

                ช่างมันเถอะ..ช่วยไม่ได้นี่มันเป็นงาน มีนว่าพลางลุกขึ้นนั่งและมองเขาด้วยแววตาเนือยๆ

                ลีออนดึงเธอเข้ามากอดเบาๆและลูบหัวอย่างเอ็นดู

                ก็เพราะว่าเป็นงานพี่ถึงได้กลุ้มใจอยู่นี่..ทั้งที่..พี่ไม่ได้อยากให้เธอเป็นแค่งาน

                เอ่อพี่..ปะ..ปล่อยหนูก่อนก็ได้..” มีนว่าพลางดันลีออนออกซึ่งเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย ขอโทษค่ะที่พล่ามอะไรแปลกๆให้ฟัง

                รู้มั้ย..คริสรู้สึกยังไงกับกุ๊กก็แบบเดียวกับที่พี่รู้สึกกับเธอ ลีออนบอก  แววตาของเขาจับจ้องที่สตรีเบื้องหน้า

                หา? มีนเหวอและถอยตัวออกห่างแต่ลีออนดึงเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะจูบที่หน้าผากเบาๆ

                มีน..พี่..”

                เด็กน่ะให้ท่าแล้วนะ..แต่..เจ็บแผล..ยกยอดไว้คราวหน้านะคะ มีนทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้  แต่ลีออนหัวเราะเบาๆ

                คราวหน้าก็คราวหน้า  ห้ามหนีล่ะ

                พี่ลีออน มีนว่าพลางดึงคอเสื้อคนตรงหน้าให้โน้มลงมาก่อนจะประกบริมฝีปากกับเขาอย่างกล้าหาญ

                ลีออนเบิกนัยน์ตากว้างอย่างตกใจแต่ก็ไม่สะบัดออก  กลับกัน..เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะค่อยๆไล่ไปเรื่อย

                อะ..โอ๊ย! เจ็บแผล! ยกยอดไปคราวหน้าจริงๆนะเนี่ย! ไม่ไหวอ่ะ!” มีนยกมือห้าม  ปากเริ่มแบะอยากเจ็บปวด

                แล้วเริ่มทำไมล่ะนั่นเฮ้อ…” ลีออนถอนหายใจยาวก่อนจะส่ายหัวอย่างปลงๆ

 

                เมื่อวานมันเละขนาดนี้เลยเหรอฟะ  จำได้ว่ากระจกแตก  ไอ้กุ๊กล้มโซฟา..แต่วันนี้..ยังกลับผ่านสงครามโลกมา

                ไอซ์ยืนเกาหัวแกรกๆกับสภาพห้องที่ดูไม่ได้ในตอนนี้

                มัวแต่จดๆจ้องๆอยู่นั่นแหละ  รีบๆไปเอาของซะทีเซ่!” คาร์ลอสตบหัวเธอเบาๆ

                หือ..อือ..อารักขาด้วยล่ะ

                คร้าบ! เจ้าหญิง!”

                ห้องกรู..ห้องสุดหรู  แต่เงินไอ้มีน..ยังเรียบร้อยค่อยยังชั่ว

                ไอซ์ตรงดิ่งไปเก็บเสื้อผ้าเป็นอย่างแรกยัดเข้ากระเป๋าอย่างไม่คิดชีวิต  ซึ่งในนั้นก็มีบรรดาอาวุธที่ซ่อนไว้

                เสื้อผ้า  สมุดธนาคาร  อาวุธ  แค่นี้พอ..หือ? ไอซ์มุ่นหัวคิ้วเมื่อเห็นอัลบั้มรูปเล่มใหญ่ กรูมีด้วยเหรอ? เอาไปเหอะ เจ้าหล่อนยัดใส่กระเป๋าทันทีและหอบสัมภารกออกจากห้องนอนไป

                เสร็จแล้วเหรอ? เร็วจัง  ยัดล่ะสิ

                ชัวร์..เก็บไปเพื่อ? ไม่ทันกินพอดี ไอซ์ไหวไหล่และออกเดิน  แต่สายตาเธอก็ต้องสะดุดอยู่กับรอยสีแดงที่พื้น อะไรวะ?

                เธอทิ้งตัวลงนั่งพลางเอามือแตะที่หยดเลือดนั้นเบาๆก่อนจะยกขึ้นมาดู

                เลือดเหรอ? ของใคร  เพิ่งแข็งตัวได้ไม่นานด้วย คาร์ลอสมองมันอย่างพิจารณา  และเขาต้องชะงักกับใบหน้าของเด็กสาวที่นิ่งอย่างน่ากลัว

                เลือด..ไอ้มีน

                หา? เฮ้ย! ยัยนั่นโดนยิงเหรอ?

                มั้ง..” เธอตอบสั้นๆ  สายตาตอนนี้จับจ้องที่ปลอกกระสุนปืนที่ตกห่างออกไปไม่ไกลนัก  เธอเดินไปหยิบมันขึ้นพิจารณาดู

                นั่น..ไรเฟิลนี่นา  แถมเป็นแบบกึ่งอัติโนมัติซะด้วย คาร์ลอสบอกและดึงมันมาดู

                ไอซ์ลุกขึ้นพรวด  สายตาของเธอตอนนี้อาฆาตอย่างชัดเจน  เธอกำลังหลับตาเพ่งสมาธิเพื่อหาอะไรบางอย่าง  ฉับพลัน- - เธอก็ออกวิ่งไปทันที

                เฮ้ย! จะไปไหน!” คาร์ลอสตะโกนถาม

                สะสางบัญชี!” ไอซ์ตะโกนบอก

                ยัยนั่นไม่เป็นไรหรอกน่ะ! ลีออนก็อยู่ด้วย! เธออย่าวู่วามจะได้มั้ย!” คาร์ลอสวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วและคว้าแขนของเธอ

                ปล่อย!”

                ปล่อยเธอก็วิ่งไปเป่าหัวมันน่ะสิ!”

                ถูกไม่ใช่แค่เป่าหัวนะ  แต่ระเบิดให้เป็นจุลต่างหาก!” ไอซ์ตะคอกใส่เขาและพยายามสะบัดออก  แต่คาร์ลอสดึงเธอเข้ามาใกล้

                ยัยเด็กโง่! ฟังพี่นะเฟ้ย! ลีออน- - ไม่มีทางปล่อยให้ยัยเด็กนั่นเป็นอะไรไป! และถ้าเธอไปเป่าหัวไอ้บ้านั่น- - มันไม่จบแค่หนึ่งแน่!” คาร์ลอสตะคอกใส่แต่ไอซ์ปัดมือออก

                งั้นพี่ก็ไม่ต้องไปไอซ์ไปคนเดียว!”

                อย่าทำอวดเก่ง! แค่เธอคนเดียวจะไปสู้อะไรมันทั้งกองทัพได้! และถ้าเธอเป็นอะไรไปขึ้นมาคิดบ้างมั้ยว่ายัยเด็กนั่นจะรู้สึกยังไง! ชอบจริงๆนะ! สร้างปัญหาเนี่ย! ใจเย็นๆแล้วใช้สมองที่ไม่ค่อยจะมีคิดดูบ้าง! มันคุ้มรึเปล่า!” คาร์ลอสถบทด่าเสียงเหี้ยม  ไอซ์ยืนตวัดสายตามองค้อนพลางกำหมัดแน่น

                นี่พี่ว่าไอซ์โง่ใช่มั้ย? ไอซ์ชี้มาที่หน้าตัวเอง

                แล้วคนฉลาด..เค้าทำกันแบบนี้เหรอ? คาร์ลอสใช้สายตาเหยียดมองเธอ ถ้าหัวเย็นลงก็กลับกันได้แล้ว

                เฮอะทำมาเป็นสั่งสอน..” ไอซ์บ่นอุบแต่คาร์ลอสไม่คิดจะสนใจและออกเดินนำไป  เธอเล็งปืนไปที่หัวเขาอย่างไม่สบอารมณ์

                ฉันไม่อยากให้ปืนของฉันต้องมาเจาะหัวกบาลฉันเองหรอกน่ะ!” คาร์ถบทเหมือนรู้ทัน

                ได้ไอ้คุณคาร์ลอส คำเรียกที่ทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับมามองอย่างไม่สบอารมณ์

                เป็นไรไปอีกล่ะเนี่ย? คาร์ลอสถามด้วยสีหน้าติดจะหงุดหงิดแต่ก็ต้องค้างไปเล็กน้อย  เมื่อเจ้าหล่อนโยนปืนของเขาส่งคืนทำเอาเกือบรับแทบไม่ทัน

                คืน เธอว่าพลางเดินออกนำลิ่วผ่านหน้าเขาและมีการตบที่บ่าของชายหนุ่มเบาๆ

                เฮ้ย!” คาร์ลอสตะโกนเรียก  ไอซ์หันมามองด้วยแววตาที่ทำให้ใสซื่อ

                เดสเซิร์ทของเจ้าหล่อนถูกโยนกลับคืนสู่มือเจ้าของเดิม

                คืน..เหมือนกัน คาร์ลอสว่าพลางเดินผ่านเธอไปและตบที่หัวเบาๆ

 

                เงียบไมไม่พูดวะนั่งเช็ดปืนอยู่นั่นแหละ  เสนียดฉันติดรึไง  เดี๋ยวก็เอามั่งหรอก

                ไอซ์นั่งจ้องมองชายหนุ่มที่จดจ่อกับปืนในมือโดยไม่สนใจเธอเลย

                ไอ้คุณคาร์ลอส ไอซ์เอ่ยเรียก  แต่ชายหนุ่มไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ฉันเรียกนายอยู่นะ สรรพนามถูกเปลี่ยนยกเซ็ต  ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังคงไม่สนใจ

                ไอซ์กำหมัดยุกยิกและพยายามข่มอารมณ์ตัวเองแต่ก็ยากเหลือเกิน

                รำคาญนักใช่มั้ย? รำคาญก็บอกเด่ะจะได้ไป

                เงียบ

                เออ! ไปก็ได้  ไม่อยู่มันแล้ว! อยู่แล้วคนบางคนอึดอัดใจ!” ไอซ์ลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปที่ประตู

                โครม!

                ปืนถูกกระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง  ชายหนุ่มเดินดุ่ยๆเข้ามากระชากแขนเธอแล้วลากไปโยนลงกับโซฟา

                แววตาที่มองแกมด่าก่อนจะหันไปจดจ่อกับปืนที่โซฟาเหมือนเดิม

                ไอ้สาด..คิดว่าเข้มนักเหรอ?..กรูกลัวตายแหล่ะ..โด่..สนใจปืนนักก็ไปดูแลปืนเลยเด้!

                ไอซ์ทำหน้าอูมมองเขาและลุกขึ้นยืน  แต่คาร์ลอสกลับฟาดขาที่โต๊ะตรงหน้าไอซ์จนมันหักเป็น 2 ท่อนและมองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

                มีไรก็ว่ามาเด่ะ  อย่าด่าด้วยสายตา!” ไอซ์ยื่นหน้ากวนๆส่งให้  คาร์ลอสทำเสียงไม่พอใจและเตะโต๊ะโครมเดียวกระเด็นไปมุมห้อง

                ไอซ์ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างตัดพ้อแต่เขากลับเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานอย่างไม่สนใจเธอ

                ฮึ..กลัวตายแหล่ะ  โต๊ะมันแพงจะไปพังมันทำไม!

                ไม่พอใจก็พูดมาเซ่ะ!” ไอซ์ว้ากออกมาลั่น

                พูดไปแล้วแมร่งมีใครฟังเปล่าวะ!” คาร์ลอสตะโกนกลับโดยไม่คิดจะมอง

                ไอซ์ยืนนิ่งเอ๋อมองเขาที่ไม่แม้แต่เปรยเศษเสี้ยวของสายตามามองเธอ หยาดน้ำใสๆเริ่มไหลรินอาบแก้ม

                ขอ..โทษ เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาและเอามือป้องปากไว้

                คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นมองแล้วต้องผงะกับสิ่งที่ได้เห็น  เขารีบลุกขึ้นและโผเข้าไปดึงเธอมากอด  แต่เด็กสาวพยายามผลักออก

                ขอโทษ..พี่ใจร้อนไปหน่อย คาร์ลอสว่าด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พี่เป็นห่วง..ไม่อยากให้เธอวู่วาม  ทำอะไรที่มันเสี่ยงอันตราย

                พี่คาร์ลอส

                หือ?

                โต๊ะมันแพงนะ

                บ้านมีตังค์ คาร์ลอสตอบเสียงเนิบๆ ว่าแต่นะ..ข้างบ้านเค้าคงสงสัยแล้วแหละว่าสามีภรรยาตีกัน

                ไอ้พี่บ้า!” ไอซ์แหวใส่และต่อยท้องเขาอย่างจัง

                เจ็บนะ..” คาร์ลอสเอามือกุมท้องตัวเองก่อนจะพูดต่อ แล้วนั่น..สำรวจปืนตัวเองรึยังล่ะ?

                ยัง..ไม่อยากจับ

                งั้นก็เอาคืนมาอุตส่าห์ถ่างตาทำทั้งคืน..ปรับปรุงยกแผง  ถ้าไม่ต้องการ  ก็เอาคืนมา คาร์ลอสว่าพลางกวักมือ  ไอซ์หยิบปืนออกมาดูอย่างรวดเร็วและก็เบิกนัยน์ตากว้างอย่างถูกใจ

                ขอบคุณค่ะพี่คาร์ลอส เธอว่าพลางกระโดดกอดคอชายหนุ่มทันที

                ไม่เป็นไร..แค่ดูแลมันให้ดีก็พอ คาร์ลอสเกาหัวอย่างเขินๆ  ไอซ์ผละออกและแย้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

                คนอาไร้! ไร้อารมณ์! อุตส่าห์กอดแบบนี้แล้วยังไม่กอดตอบอีก

                โอ้โห! พูดอย่างนี้กอดใหม่สิครับน้อง! เดี๋ยวพี่สนองเอง คาร์ลอสกวักมือเรียกกวนๆแต่ไอซ์ไหวไหล่

                รู้สึกตัวช้าไป..อด..นะจ๊ะ ไอซ์ส่งยิ้มให้และเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ขอตัวไปล้างน้ำมูกน้ำลายก่อนนะ  ถ้าไง..พี่เช็ดเสื้อหน่อยก็ดี

 

                แอ๊ด

                ประตูห้องถูกเปิดออกเป็นครั้งที่ 3 แต่คราวนี้กลับมีบุคคลเข้ามาเยือนเพิ่มขึ้น

                สงครามโลก..” กุ๊กพูดสั้นๆและมองไล่ไปรอบห้อง

                เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? คริสมุ่นหัวคิ้ว  ส่วนแคลร์เดินเตะนู่นเตะนี่

                เละไม่มีชิ้นดี  แถมมีปลอกกระสุนปืนไรเฟิลอีกต่างหาก แคลร์ว่าพลางหยิบปลอกกระสุนขึ้นมาดู หือ..รอยเลือด

                คำกล่าวจากแคลร์เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว

                เลือดเหรอ? ของใคร? ใครโดนยิง!” กุ๊กมีสีหน้าเลิ่กลั่กและมองซ้ายเปรยขวาไปทั่ว

                ตั้งแต่เช้าเพราะมันแห้งสนิทแล้ว แคลร์บอกขณะที่ใช้มือสัมผัสที่รอยเลือด

                อยู่นานคงไม่ดี  รีบๆเข้าเถอะกุ๊ก คริสหันไปเร่งเด็กสาวอย่างร้อนใจ

                ค่ะ สิ้นคำตอบรับ  เธอก็เดินเข้าห้องไปทันที

 

                เมื่อพวกเขาเก็บของเสร็จและเดินลงมาข้างล่าง  บางสิ่งก็ผิดปกติไป

                เอ่อ..พี่ๆคะ..ไอ้ข้างหน้านั่น  ตัวอะไรเหรอ? กุ๊กเปรยถามน้ำเสียงหวาดๆ

                ไม่อยากจะเชื่อเลย  คริส..นั่นมัน

                ซอมบี้ คริสชักปืนออกมาและกราดยิงทันที

                หรือว่าคนในตึกนี้จะกลายเป็นซอมบี้หมดแล้ว แคลร์เลิกคิ้วสูงและชักแมชชีนกันออกมา

                ถ้าเป็นซอมบี้  ก็เท่ากับว่าไม่ใช่คน..ไม่ใช่คนก็ฆ่าได้เกลี้ยง!” กุ๊กแสยะยิ้ม  เหมือนกับเปิดสวิตซ์เมื่อซอมบี้เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเธอ

                ช็อตกันถูกชักออกมา  เจ้าหล่อนเดินเนิบๆเข้าไปและจ่อยิงอย่างเลือดเย็น

                ใช้ได้พี่นี่เข้าใจเลือกเด็กนะ แคลร์ชมเปราะและยิ้มพราย

                นี่ยังน้อย..มันก็แค่..ออเดิร์ฟ คริสว่าด้วยสีหน้าเหยเก

                แคลร์ไหวไหล่เล็กน้อยและเดินไปสมทบกับกุ๊ก

                ต้องการคู่หูมั้ย? แคลร์เอ่ยถาม

                ก็ดีค่ะ กุ๊กยิ้มรับคำ

                และสิ่งที่คริสเห็น..คือปีศาจ 2 ตัวกระหน่ำยิงซอมบี้ไม่ยัง  อย่าได้ไปทำให้แม่เจ้าโกรธเชียวล่ะ  ส่งเดียวที่คริสรู้ตอนนี้

                ศัตรูยังคงออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนและดูเหมือนจะเป็นคนในแมนชั่นนั้น

                ขืนมามากกว่านี้เราดับแน่! ถอยก่อน!” คริสตะโกนบอกและวิ่งตรงไปที่รถ

                ไปกันเถอะกุ๊ก!” แคลร์หันไปเรียกเด็กสาวที่ดูยังมันไม่หาย

                เธอถอนหายใจเล็กน้อยและวิ่งตามทั้งคู่ขึ้นรถไปทันที

                ออกรถ!” แคลร์สั่งเสียงเข้ม  คริสบึ่งรถออกไปทันทีอย่างไม่รอช้า

                ท่ามกลางเหล่าซอมบี้ที่หลั่งไหลลงมาจากตึก  ไม่มีแม้เงาของผู้คนในนั้นอีกแล้ว

                แล้วเราจะปล่อยไว้อย่างนั้นเหรอคริส? ถ้ามันแพร่กระจายไปล่ะก็ แคลร์เปรยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแต่กุ๊กกลับหยิบบางสิ่งออกมา

                ไม่ต้องห่วง กุ๊กว่าเสียงใสก่อนจะกดสวิตซ์บางอย่าง

                ตูม!!

                แมนชั่นทั้งหลังหายไปด้วยการระเบิดเพียงครั้งเดียวกลืนกินเหล่าซอมบี้ภายในอาณาบริเวณ

                โชคดีที่ติดระเบิดไว้ที่ห้องกันเหนียว…C4AX รุ่นข้าเมคเอง

                หมายความว่าไง? แคลร์ถามอย่างงงๆ

                ก็..ทำเอง กุ๊กตอบสั้นๆและฮัมเพลงเบาๆ

                นี่แหละ..ความสามารถของเจ้าหล่อน คริสยิ้มแหยๆและถอนหายใจยาวเพราะนึกสยองกับไอ้ความไร้เดียงสาของกุ๊กที่วันดีคืนดีก็ร้ายจนน่ากลัว

                ตื๊ด..ซ่าคลิก

                คริส เรดฟิลด์ครับ

                นี่ฉันเองนะ..เตรียมรับคำสั่งต่อไปได้

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

120 ความคิดเห็น