Biohazard2 : RE - Evolution

ตอนที่ 27 : Part.2 Episode 4 : ลาก่อน...แล้วเจอกันใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

Episode  4

- ลาก่อน...แล้วเจอกันใหม่-

 

               พวกคุณมีเวลาเตรียมตัวจนถึง 3 ทุ่มของวันนี้ จากนั้นเราจะมุ่งตรงสู่ประเทศไทยด้วยเครื่องบินของกองทัพ

               คือคำกล่าวของนิโคลัสที่บอกทั้ง 3 คน พวกเธอมีเวลาเตรียมตัวอีกเพียง 9 ชั่วโมงเท่านั้น วินเซ้นต์แยกตัวไปโดยไม่พูดจาอะไรทำเอาไอซ์นึกหมั่นไส้อยู่ลึกๆ

               “นี่เราต้องไปนานแค่ไหนอะพี่คาร์ลอส” หญิงสาวช้อนดวงหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนเคร่งเครียด

               “ไม่รู้สิ แต่คงไม่นานเท่าเจ้าพวกนั้น” เขาพูดไพล่ไปถึงเพื่อนรักทั้ง 2 “เราเองก็ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว เตรียมของที่คิดว่าจำเป็นที่สุด และไม่สร้างภาระเวลาเดินทาง” พูดยังไม่ทันขาดคำเจ้าตัวดีก็โพล่งขึ้นลอยๆ

               RPG ได้ปะหว่า” คำกล่าวของเธอเรียกสายตาค้อนขวับของอีกฝ่ายได้ชะงัดนัก

               “จะเอาไปก่อสงครามรึไง” มือใหญ่ขยี้ตัวอีกฝ่ายอย่างแรง “หน้าที่ของพวกเราคือแค่ไปเก็บข้อมูลสิ่งที่อัมเบรลล่ากำลังทำอยู่เท่านั้น นอกนั้นเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ไทย”

               ไอซ์เดินบ่นพึมพำขณะที่กำลังนึกถึงสิ่งที่เธอต้องเตรียมให้พร้อม แน่นอนว่าปืนคู่ของเธอคืออาวุธหลักที่ต้องนำไปด้วย และเธอกำลังคิดว่าควรจะพกดาบญี่ปุ่นไปสักเล่มเผื่อกรณีกระสุนหมด แต่คราวนี้เธอไม่มีลูกคู่น่าอับอายในการเล่นบทของเกมส์ Devil May Cry เสียนี่ คงต้องสวมบทบาทตัวละครในเกมส์หรือการ์ตูนอื่นๆแทนเสียแล้ว จู่ๆ...พลันบางสิ่งก็แล่นเข้าหัว

               เฮ้ยยย

               เธอร้องเสียงหลงทำเอาคาร์ลอสสะดุ้งโหยงรีบหันมามอง

               “เป็นอะไรของเธอ”

               หญิงสาวทำหน้าเหยเกเหมือนจะร้องไห้

               “งั้นอย่างนี้ก็ต้องหยุดงานยาวดิ” เธอพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีงานพาร์ทไทม์รออยู่ “โดนไล่ออกแหงๆ”

               “ถือโอกาสนี้ก็ลาออกซะเลยสิ” คาร์ลอสรีบเสนอ เขารอที่จะได้พูดประโยคนี้อยู่แล้ว

               “ถ้าลาออกเอาตังค์ที่ไหนใช้อะ”

น้ำคำของเธอทำเอาเขาเกือบหลุดขำออกมา ไม่คิดว่าเธอจะห่วงเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ในเมื่องานของหน่วยลับที่ทำอยู่ก็ได้ค่าตอบแทนที่เยอะอยู่แล้ว เธอยังจะต้องเสียดายเงินพาร์ทไทม์อีกหรือ และเขาเองไม่มีทางปล่อยให้เธอลำบากแน่นอน

               เธอเคยบอกว่าสนุกที่ได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไป นั่นคงเป็นเหตุผลหลักเสียมากกว่า

               “เฮ้อ คงต้องลาออกจริงๆสินะ” เจ้าหล่อนถอนหายใจยาว “ก่อนกลับบ้าน แวะร้านให้ไอซ์ก่อนละกัน”

 

 

               ลาออกเสียงดังลั่นของชายวัยกลางคนที่แสดงอาการตกใจจนคนมองคิดว่าแอคติ้งได้สุดยอดเสียเหลือเกิน

               “ค่ะ พอดีฉันต้องกลับไปดูแลพ่อที่ป่วยอยู่” ไอซ์พยายามปรับสีหน้าให้เศร้าที่สุด นึกไพล่ไปถึงพ่อที่เธอต้องอ้างถึงซึ่งจมหายไปกับนิวเคลียร์พร้อมกับจังหวัดเพชรบุรีเรียบร้อย

               “ป่วยหนักขนาดนั้นเลยเหรอ” ผู้จัดการวัยกลางคนมีสีหน้าเศร้าตาม

               “ค่ะ”

               “งั้นก็ช่วยไม่ได้ละนะ” เขาถอดถอนใจ “ลูกค้าขาประจำของเธอคงจะโวยวายกันน่าดู บาริสต้าสายเอนเตอร์เทนหายไปแบบนี้”

               ผู้จัดการร้านบ่นอย่างเสียดายในฝีมือและอัธยาศัยของเจ้าหล่อน เพราะเพียงเวลาไม่นานเธอก็สามารถเข้ากับพนักงานในร้านและลูกค้าได้เป็นอย่างดี แถมยังสร้างลูกค้าขาประจำให้ร้านไว้อีกมากมาย

               “แต่เธอไม่อยู่แบบนี้วิลเลียมคงจะเหงาน่าดู” คำพูดอ้างอิงถึงชายหนุ่มทำเอาไอซ์เลิกคิ้วสูง คนที่ไม่ค่อยสนอะไรอย่างวิลเลียมนี่น่ะหรือจะเหงา เธอไม่สามารถจินตนาการภาพชายหนุ่มนั่งทำหน้าหม่นหมองมองแก้วกาแฟและถอนหายใจออกมาได้เลยจริงๆ

               “ช่วยพูดอะไรที่มันดูเป็นความจริงด้วยครับ” เสียงนิ่งเอ่ยขึ้นจากเบื้องหลังเรียกนัยน์ตาของคนทั้ง 2 ได้ชะงัดนัก

               “พี่วิล”

               ชายหนุ่มยืนทำหน้านิ่งราวรูปสลัก ดวงตาสีฟ้าเขียวจ้องมองยังร่างบางกว่าที่รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ

               “คุณเสร็จธุระกับเธอแล้วใช่มั้ย” เขาถามผู้จัดการร้านที่สีหน้ากระตุกแข็งพิกล “มานี่” ชายหนุ่มบอกสั้นๆก่อนจะหันหลังออกเดินไป

               หญิงสาวและชายวัยกลางคนหันมาสบตากันอย่างงงๆ แล้วเธอก็เดินตามเขาออกไปหลังร้าน

               วิลเลียมยืนรอเธออยู่ การมองของทำให้เธอรู้สึกเกร็งทีเดียว

               “ได้ยินว่าเธอลาออก” เขาเปิดการสนทนาก่อน

               “อือ พอดีต้องกลับไปที่บ้านน่ะ” เธอยิ้มแห้งๆ

               “แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”

               “ยังไม่รู้เลย”

               และความเงียบก็เข้าคลอบคลุมโดยรอบ ชายหนุ่มยังคงมองเธออย่างไม่ละสายตา เขาก้าวช้าๆไปหาร่างเล็กกว่า จนทั้งสองยืนห่างกันไม่ถึงเมตร

               “ไปกับแฟนเธอเหรอ” คำถามต่อมาของวิลเลียมทำเอาไอซ์สะดุดกึกมองเขาด้วยความสงสัย

               “ใช่”

               ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอ แววตาของเขาฉายประกายเศร้าชั่วแว่บหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเมื่อเธอจ้องมอง

               “ตำแหน่งเธอฉันจะทำเอง”

               “พี่ชงเครื่องดื่มเป็นด้วยเหรอ” คำถามปนความปรามาสอย่างไม่ตั้งใจของเจ้าตัวดีทำให้ชายหนุ่มต้องขยี้หัวเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว

               “อร่อยกว่าเธอทำก็แล้วกัน”

               “ให้มันจริงเถอะ” ไอซ์ปัดมือชายหนุ่มออก และพยายามจัดทรงผมตัวเองให้เข้าที่ “ฉันจะปิดเบอร์สักพักนะ ไว้กลับมาค่อยเปิดใช้อีกครั้ง”

               “ไลน์ก็ยังใช้ได้อยู่นี่”

               “เอ่อ คงไม่ได้เล่นอะไรสักพักเลยน่ะ”

               “เธอจะไปเป็นมนุษย์ถ้ำรึไง” เขามองเธอด้วยสายตาเอือมระอา “กลับมาเมื่อไหร่ก็ติดต่อมาด้วยละกัน”

               “อื้อ” หญิงสาวพยักหน้ารับ พลันความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัว เธอมีท่าทีเก้ๆกังๆจนอีกฝ่ายรู้สึกขัดใจ

               “เป็นอะไรของเธอ”

               “เอ่อ” ไอซ์เกาหัวแกรกๆ เธอหลุบสายตาลงต่ำ “พี่วิลเลียม เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีมากคนหนึ่ง คอยช่วยเหลือฉันในหลายๆเรื่อง”

               “อยากจะพูดอะไรของเธอ” วิลเลียมเลิกคิ้ว เขากำลังรอดูว่าหญิงสาวตัวดีจะทำอะไรอีก

               “ขอกอดหน่อยได้มั้ย” แล้วคำพูดที่เธอพยายามจะกลั้นไว้ก็หลุดออกมา เจ้าหล่อนรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอด

               ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างเอ็นดูกับท่าทางตอนนี้ของเธอ เขาดึงเด็กสาวเข้ามาสู่อ้อมแขนและกอดเธอเบาๆ

               “ขอบคุณนะพี่วิล ฉันนับถือพี่เหมือนพี่ชายคนหนึ่งนะ”

               ประโยคของไอซ์ทำให้วิลเลียมชะงัก เขากระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม

               “จะซื่อบื้อเทียบเท่าหน้าตาไปถึงไหน” วิลเลียมบ่นพึมพำหากแต่เธอไม่ได้ตั้งใจฟังจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเขาพูดอะไร

               ชายหนุ่มดันร่างบางออกจากอ้อมแขน นัยน์สีน้ำตาลเข้มจ้องเขาเหมือนเด็กน้อย

               “หมอนั่นรออยู่ใช่มั้ย”

               “อือ”

               วิลเลียมจับมือเด็กสาวและพาเดินออกไปทางหน้าร้าน ท่ามกลางสายตาของบรรดาพนักงานที่ลอบมองตามหลังคนทั้งคู่ เธอได้ยินเสียงพูดลาก่อนและอวยพรให้เธอโชคดีเบาๆ

               แน่นอนว่าการมาส่งด้วยการจับมือลากมาของวิลเลียมสร้างความหงุดหงิดให้คนที่รออยู่ได้ดีทีเดียว คาร์ลอสยืนกอดอกพิงเฟอร์รารี่แววตาจับจ้องอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

               เอาเข้าไปดิ นี่กรุต้องจองศาลาก่อนจะได้ไปทำภารกิจหรือเปล่าเนี่ย

               ไอซ์แงะมือชายหนุ่มคู่กรณีออกและรีบเดินเข้าไปยืนใกล้คาร์ลอส เขาโอบเอวเธอทันที

               “ทำอะไรเนี่ยพี่” เธอพยายามแกะมือเขาออกแต่ก็ยากเสียเหลือเกิน หากจิกเข้าไปในเนื้อเธอได้เขาคงทำเป็นแน่

               “แล้วเจอกันนะลอเรนซ์” วิลเลียมดูจะไม่สนใจอากัปกิริยาของคาร์ลอสเสียเท่าไหร่ เขาหันไปพูดกับไอซ์ราวกับว่าคาร์ลอสไม่มีตัวตน

               “อื้อ แล้วเจอกัน” ไอซ์ตอบเสียงแผ่ว แล้วนัยน์สีน้ำตาลเข้มก็ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อมองไพล่เลยไปด้านหลังของวิลเลียม

               เมื่อทั้งผู้จัดการร้านและเพื่อนร่วมงานยืนโบกมือให้เธอ รวมถึงเหล่าลูกค้าบางคนที่เธอรู้จักดี

               “โชคดีนะ” วิลเลียมส่งยิ้มที่หาได้ยากยิ่งให้ มันเป็นรอยยิ้มที่ไอซ์ไม่เคยเห็นมาก่อน คาร์ลอสคลายการโอบรัดและเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับ

               หญิงสาวโบกมือส่งให้เพื่อนร่วมงาน ก่อนที่เธอจะขึ้นรถ เธอหันมาหาวิลเลียมอีกครั้ง

               “แล้วเจอกันนะพี่วิล”

               จบคำพูด ทันทีที่ประตูถูกปิด รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว วิลเลียมยืนมองตามจนลับสายตาแล้วก็หมุนตัวออกเดินกลับไปทางร้าน

 

 

               ร่างบางกว่าเหลือบมองคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่เป็นระยะ รู้สึกใจตุ้มๆต่อมๆว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เหมือนเขาจะรู้ว่าถูกมองจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ

               “อะไร”

               ไอซ์สะดุ้งสุดตัวแทบจะเอาตัวแปะอยู่กับประตู

               “ไม่มี...อะไรค่ะ” เธอตอบเสียงแข็งทื่อ

               “คิดว่าพี่จะดุอะไรเธอรึไง” คำกล่าวอย่างรู้ทันของเขาทำเธอหน้าเจื่อนลงทันที “มีอะไรจะสารภาพก็ว่ามา”

               “นี่คิดว่าไอซ์กำลังปกปิดอะไรใช่มั้ยเนี่ย” เจ้าตัวดีแหวเสียงหงุด

               “ไม่มีก็แล้วไป” คาร์ลอสว่าหน้าตาย เขาดูจะจดจ่อกับการขับรถมากกว่าที่จะมาทะเลาะกับเธอ

               “ก็แค่คิดว่าพี่จะโกรธเรื่องที่พี่วิลจับมือฉัน” ไอซ์หลุดปากเปิดประเด็น แทบอยากจะเอามือตบปากตามอายุคนข้างๆเสียจริง

               คาร์ลอสเปรยหางตามามองแว่บหนึ่งก่อนจะกลับไปสนใจทางข้างหน้า

               “คิดว่ามันน่าหงุดหงิดมั้ยล่ะ” เขาพูดเสียงแหบต่ำทำเอาอีกฝ่ายร้อนๆหนาวๆ ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวอย่างแรงจนหญิงสาวเกือบกระแทกเข้ากับกระจก

               “ขับบ้าอะไรของพี่เนี่ย” ไอซ์ถบทลั่น หันไปจิกตามองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ คาร์ลอสเหยียบเบรกกระทันหันต่อ คราวนี้เธอไหวตัวทันพอจะเกาะเบาะแน่น “นี่แกล้งกันใช่มั้ยพี่คาร์ลอส”

               “โทษที” คาร์ลอสสูดลมหายใจพยายามสะกดอารมณ์ เขาฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย

               ร้องไห้เหรอวะ...ไม่อะ ไม่มีทาง อึดทึกควายแบบนี้ ไม่มีอารมณ์นั้นแน่นอน ฟันธง

               “ไอซ์” ชายหนุ่มเอ่ยเรียก เขาหันมาทางเธอขณะที่ยังคงซบกับพวงมาลัย “อย่าทำให้พี่หัวปั่นจะได้มั้ย”

               หะ นี่ไอซ์ไปทำพี่หัวปั่นตอนไหนกัน” ไอซ์ทำหน้าไม่ถูก นี่เธอก่อคดีอะไรกันไว้มากมาย

               เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มเธอก่อนจะจับดึงอย่างแรง

               โอ๊ย อี้อาออส” เธอปัดมือเขาออกและนวดคลึงแก้มตัวเอง “พวกชอบใช้กำลัง”

               “ก็เฉพาะกับเธอนั่นแหละ” สิ้นคำ คาร์ลอสก็เร่งเครื่องออกตัวอย่างรวดเร็ว เขาอดไม่ได้ที่จะขำกับใบหน้าและแววตาอาฆาตที่เธอส่งให้ มันดูตลกมากกว่าน่ากลัว

               “พี่คาร์ลอส”

               “หือ”

               “ถ้าจบภารกิจแล้ว เราไปเที่ยวที่ไหนกันสักที่มั้ย” ข้อเสนอของอีกฝ่ายเรียกสายตาของคนฟังได้ชะงัดนัก

               “ก็ดีนะ อยากไปไหนล่ะ”

               ไอซ์แย้มรอยยิ้มกว้างและโน้มตัวไปใกล้ๆชายหนุ่ม

               “ที่ไหนก็ได้ที่มีพี่คาร์ลอส”

               คำพูดของเจ้าตัวแสบทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

               “คงต้องส่งใบลาพักร้อนยาวแล้วแหละ” คาร์ลอสจอดรถหลบเข้าข้างทาง หันมาหาเด็กสาวที่ทำหน้ายียวนอยู่ “ก็เราจะไปฮันนีมูนกันนี่นา”

 

 







 

               ...ประเทศไทย จังหวัดชลบุรี...

               ฮือ ใครก็ได้ช่วยด้วย” เด็กสาวกลั้นสะอื้นขณะที่มองผ่านกระจกหน้าต่าง

               “ไม่ต้องห่วงนะมุก พวกเขาจะต้องมาช่วยเราแน่นอน”

               “แต่...แต่พี่อีฟ พวกมันยั้วเยี้ยไปหมด” ร่างบางกว่ากอดร่างสูงกว่าแน่น “ทุกคนกลายเป็นพวกมันไปหมด

               เราจะต้องรอด ความช่วยเหลือจะต้องมาถึงเราแน่นอน

 

 

 

จบ Part.2

**เข้าสู่ภาคใหม่ Coming soon**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #119 Mgangx (@0947815901) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:24
    แงงง เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ครั้งแรก สนุกมากเลยยย อ่านตั้งแต่ภาคหนึ่งยันตอนปัจจุบัน ชอบมากๆ รอต่อนะฮะ
    #119
    0