Biohazard2 : RE - Evolution

ตอนที่ 21 : Episode 20 - แยกทาง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ส.ค. 52

Episode  20

- แยกทาง -

 

          ภายในห้องกว้างโล่งที่มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ใหญ่ที่หันหลังอยู่เบื้องหน้า  ทั้ง 6 คนกำลังยืนเพื่อรอผู้เป็นนายที่เรียกพวกเขาให้มาพบ

                อีนังมีน  มองแกดูมีความสุขจังนะ  หลับฝันดีรึไง? ไอซ์เอ่ยแซวเมื่อเห็นมีนมีสีหน้าเปล่งปลั่ง

                รู้ด้วยเหรอ? มีนยิ้มแฉ่งพลางเหลือบสายตาไปมองชายหนุ่มข้างกายแล้วก็ต้องมีท่าทีเขินอายทำเอาคนแซวมุ่นหัวคิ้ว

                อะไรของเมิง ไอซ์เอียงคอมองอย่างสงสัย  นึกว่ามันจะแหวใส่กลับเฉยเมยซะนี่

                พอเถอะไอ้ไอซ์  มันกำลังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน กุ๊กโพล่งออกมาอย่างรู้ทัน กรูดีใจกับเมิงด้วยนะ

                คำกล่าวที่ไอซ์เริ่มขมวดคิ้วอย่างงงๆ  ส่วนคริสกับคาร์ลอสนั้นเข้าใจได้ทันที  2 หนุ่มยิ้มพรายส่งให้ลีออนที่ยืนตีหน้านิ่ง

                ไม่ต้องอดทนแล้วนะนาย  แล้วก็ไม่ใช่งาน คาร์ลอสเอาแขนพาดที่ไหล่ซ้ายของลีออนก่อนที่คริสจะพาดกับไหล่ขวา

                แล้วพวกเรา  ก็กินเด็กด้วยกัน

                คาร์ลอสและคริสกลั้วหัวเราะด้วยกัน  แต่ลีออนถอนหายใจอย่างนึกปลงไม่คิดจะเถียงอะไร  ทางด้านไอซ์ มีนและกุ๊กที่ยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่นั้น  จู่ๆไอซ์ก็โพล่งเสียงหลงเมื่อได้ฟังเรื่องราวบางอย่าง

                เมิงยังบริสุทธ์! กับพี่ลีคนแรก?

                เออ  แล้วเมิงจะเสียงดังทำไมเนี่ย มีนเอามือตบหัวเจ้าหล่อนเกือบจะคว่ำ  ลอบมองร่างสูงที่หันมามอง

                เมิงแน่ใจนะ? กุ๊กย้อนถาม

                กรูแน่ใจและก็แปลกใจว่าทำไม  ตอนนั้นกรูก็สลบไปไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรด้วย มีนนิ่งคิดย้อนไปถึงวันวานอันแสนขมขื่น  แต่ก็ไม่มีอะไรให้คิดเพราะเธอไม่ได้มีสติอยู่ในเหตุการณ์

                เรื่องนั้นจะยังไงก็ช่าง  เมิงกับพี่ลีลงเอยกันแล้วกรูยินดีด้วยนะ กุ๊กตบบ่าเพื่อนสาวเบาๆ

                แล้วฉับพลันความคิดชั่วร้ายก็แล่นเข้าสู่หัวสมองของคนทั้งคู่  เมื่อแววตาของพวกเธอหันมาจับจ้องที่อีกร่างหนึ่งที่ชะงักไปกับนัยน์อันเจ้าเล่ห์

                อะอะไรของพวกเมิง ว่าพลางก้าวถอยหนีช้าๆ

                ที่เหลือก็แค่น้องน้อยคนสุดท้ายสินะ มีนเปรย

                หึหึพวกกรูไม่รอดแล้วเมิงก็ต้องไม่รอด กุ๊กเสริมเสียงแฝงความนัย

                ไอซ์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก  ใบหน้าเหยเก  ก้าวร่นถอยช้าๆจนไปชนกับบางสิ่ง

                ปึก

                มีกำแพงอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอฟะ ถบทพลางหันไปมอง  พบว่าร่างสูงของคนที่ประกาศว่าเธอเป็นว่าที่ภรรยายืนอยู่ พี่คาร์ลอส

                คุยกันสนุกจังเลยนะ  ให้พี่ร่วมวงด้วยสิ คาร์ลอสแววตาพราวระริกอย่างถูกใจ

                งะเง้อ ไอซ์แทบจะครางหงิงๆ  เธอกำลังจะถูกแกล้งอะไรกันเนี่ย

                พี่ชายจ๋า  ช่วยสอนน้องน้อยที่ยังไม่ประสาให้กลายเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ คำกล่าวจากมีนที่ไอซ์สะดุ้งเฮือก  ร้อนๆหนาวๆในอก

                เหลือมันคนเดียวอ่ะพี่  พวกกุ๊กไม่ยอมหรอกนะ กุ๊กแสยะยิ้มเผยให้เห็นเรียวฟันขาว

                ไม่ต้องห่วง  พี่ไม่ยอมน้อยหน้าเจ้าพวกนั้นหรอก ไม่ว่าเปล่า  คาร์ลอสรวบเอวเด็กสาวให้เข้ามาใกล้

                งะแง๊ ไอซ์ทำหน้าบูดเบี้ยวอยากจะปล่อยเสียงร้องออกมา  ทว่า

                สนุกสนานกันจังเลยนะ

                เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากทางโต๊ะทำงานเพียงตัวเดียวของห้อง  เก้าอี้ที่หันหลังอยู่ค่อยๆหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคนปรากฏร่างของผู้ที่อาศัยอยู่ก่อนแล้ว

                ชายวัยกลางคนผู้มีผมสีดำแซมขาวเสยไปด้านหลังในชุดสูทสีเทา  ไว้หนวดพอสมตัว  ดวงตาสีฟ้าราวห้วงสมุทร  ผิวสีขาวที่ตกกระอย่างคนตะวันตก  ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่คละไปกับรอยเหี่ยวย่น

                สวัสดีทุกคน เขาเอ่ยทักทาย         

                หวัดดีป๋า คาร์ลอสทักตอบกวนๆและยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากไอซ์ 

                สวัสดีครับบอส คริสและลีออนพูดขึ้พร้อมกันอย่างสุภาพ

                ครายอ่ะพี่คริส กุ๊กกระตุกแขนเสื้อชายหนุ่มที่เข้ามาใกล้

                คงยังไม่มีใครอธิบายเรื่องของฉันสินะ ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใจดี แนะนำตัวเลยละกัน  ฉันเป็นหัวหน้าหรือที่เรียกว่าบอสของที่นี่  ชื่อนิโคลัส  ซิลแวร์

                ทั้ง 3 สาวจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่บอกว่า  ลุงหน้าตาท่าทางคล้ายผู้พัน KFC เนี่ยน่ะเหรอบอส

                ขอเข้าเรื่องเลยนะ  ที่เรียกพวกเธอทุกคนมาในวันนี้ก็ด้วยเรื่องภารกิจและการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ใหม่ ว่าถึงตรงนี้  แววตาสีฟ้าห้วงสมุทรก็ทอดมองเหล่าเด็กสาวที่ยืนจังก้าอยู่

                ไม่มีใครพูดอะไรออกมา  ทำได้แค่มองตอบกลับไปเท่านั้น

                เธอ นิโคลัสเหลือบมองกุ๊กทำเธอชะงักกึก  มองซ้ายเปรยขวาราวกับหาอะไรบางอย่าง เธอคาเรน  ดอริส..รหัส 5032040004 โค้ดเนม Blast  User ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านระเบิด

                กุ๊กชี้มาที่ตัวเองอย่างงงๆและหันไปมองอีก 2 สาวที่หลุดหัวเราะลั่นกับสิ่งที่ได้ยิน

                ไอ้ห่ากุ๊ก  Blast Userหรือ Bad Userวะ  แต่อย่างมึงคงเป็นอย่างหลังมากกว่า ไอซ์ส่งลูกยั่วที่กุ๊กเตรียมจะหยิบC4ออกมาประเคนให้  แต่คริสห้ามไว้ก่อน

                เมิงดูดิไอซ์  พอได้ฉายาปุ๊บมันก็จะทำตามฉายาปั๊บเลยว่ะ มีนเข้าลูกคู่

                และก็เธอ คำกล่าวต่อมาที่มีนหยุดหัวเราะ  เงี่ยหูฟังว่าเธอจะได้รับฉายาอะไร เอมมี่  ชาง  รหัส 5032040017  โค้ดเนม Gun Slinger”

                ไอซ์และกุ๊กหันมามองหน้ากันเอง  นี่มันได้ฉายาเท่ห์ขนาดนี้เลยงั้นหรือเนี่ย?  ให้ได้สิ  ไม่เหมาะกับมันเล้ย!

                เริดกว่าของเมิงอีกนังกุ๊ก ไอซ์พึมพำพอให้เธอได้ยิน

                กรูไม่เก่งปืนมั่งให้มันรู้ไป กุ๊กบ่นเบาๆ

                คนสุดท้ายลอเรนซ์  ไคล์ ถึงตรงนี้  ไอซ์สูดลมหายใจเฮือกใหญ่  และพยายามแงะมือคาร์ลอสออก รหัส 5032040074 โค้ดเนม Sense Master”

                สิ้นคำกล่าว  มีนและกุ๊กก็ทำหน้าเหยเกมองไอ้เด็กเมื่อวานซืนของกลุ่มที่ฉายามันดูจะดีกว่าใครเพื่อน

                โหเซ้นมาสเตอร์  เซ้นในทางแย่ๆอ่ะดิเมิง มีนสำทับทันควัน

                เอาน่า  เพราะไอ้เซ้นบ้าๆมันทำให้เรารอดมาได้ตลอด  ต้องขอบคุณท่านเซนมาสเตอร์ด้วยนะคะ กุ๊กพยายามกลั้นหัวเราะ  ไอซ์ส่งสายตาจิกให้ทั้งคู่แต่ก็ไร้ผล

                เป็นที่น่ายินดี นิโคลัสเอ่ยขัดขึ้น  เรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ทว่าตอนนี้กลับมีเรื่องที่น่าหนักใจกว่านั้น

                อะไรเหรอครับ? ลีออนเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย

                ตอนนี้เชื้อไวรัสได้แพร่กระจายไปหลายประเทศแล้ว  เราต้องรีบหยุดยั้งมันก่อนที่จะคลอบคลุมทั้งโลก เขาว่าน้ำเสียงเครียดพลางลุกขึ้นยืนหันหลังให้

                ถ้าอย่างนั้นป๋าคิดจะส่งพวกเราไปจัดการเรื่องทุกอย่างสินะ คาร์ลอสดูจะไม่ทุกร้อนเท่าไหร่  สำหรับเขาถ้าจะลุยก็ได้ทุกเมื่อ

                ถูก  และฉันก็ได้วางตัวไปแล้ว  ก่อนอื่นเราจะส่งคนไปที่แอฟริการเหนือ  และคนที่จะรับหน้าที่นั้นก็คือนาย  คริส

                คำกล่าวที่กุ๊กหันไปมองคนข้างกายด้วยสีหน้าตกใจ  นี่เธอจะต้องแยกกับเขาอย่างนั้นหรือ

                ป๋า เอ๊ย บอส  คือ--”

                แน่นอนว่าเธอต้องไปด้วยคาเรน นิโคลัสที่ดูจะรู้ทันรีบเอ่ยขัดกุ๊กก่อน

                จริงเหรอคะ! เย้!” กุ๊กกระโดดกอดคอคริสแน่น  ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องแยกกับเขาแล้ว

                จะดีเหรอครับบอส  เธอยังอ่อนประสบการณ์  ผมกลัวว่าอาจจะเป็นอันตรายได้ คริสรีบขัด  สำหรับตัวเขาเองไม่เป็นอะไรเท่าไหร่  แต่รู้สึกห่วงเด็กสาวเสียมากกว่า

                จากภารกิจที่ผ่านๆมา  ฉันเชื่อว่าทั้ง 3 นั้นมีความสามารถพอ  และยังเป็นบุคลากรที่สำคัญซึ่งเราจะขาดไม่ได้เลย  ในเมื่อพวกเธอมีพลังพิเศษอันเหนือมนุษย์ คำกล่าวมุ่งมั่นแฝงแววชื่นชมที่คนได้รับรู้สึกเคอะเขินไม่น้อย คิดว่าทำได้รึเปล่าคาเรน?

                ค่ะ!” กุ๊กรับคำมั่น ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดเลย

                คริสที่เห็นดังนั้นไม่คิดจะเถียงอะไรต่อ  เพราะเขารู้ดีว่าอะไรที่นิโคลัสตัดสินใจไปแล้วไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

                และที่อังกฤษคงต้องให้เป็นหน้าที่ของพวกเธอสองคน  ลีออน เอมมี่

                ประโยคต่อมาที่มีนสะดุ้งเล็กน้อย  ถึงตาเธอแล้วอย่างนั้นหรือนี่  ลีออนไม่พูดอะไรออกมาและไม่มองเธอเลย

                หนูด้วยเหรอคะ ถามด้วยน้ำเสียงติดจะกล้าๆกลัว

                แน่นอนสิ  ฉันหวังในตัวเธอนะ พูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

                มีนผงกหัวรับและหันไปหาลีออน  ตอนนี้พยักหน้าเล็กน้อยส่งให้เธอพร้อมกับจับมือไว้

                แล้วผมล่ะป๋า คาร์ลอสที่รู้สึกว่าน้อยหน้าไม่ได้แล้วเอ่ยถามบ้าง  เขาเองก็ไม่อยากงอมืองอเท้าเสียเท่าไหร่

                สำหรับพวกนายทั้งคู่

                คาร์ลอสรอฟังด้วยความหวัง  แต่เด็กสาวนั้นรู้สึกหน้าเจื่อนๆลง  เธอล่ะไม่อยากจะยุ่งเรื่องวุ่นวายเสียเท่าไหร่

                ยังไม่มีภารกิจใดๆ  ให้เตรียมรอรับคำสั่งไว้ก่อน คำกล่าวที่คาร์ลอสเกือบจะหน้าคะมำ  มองหน้าคนพูดอย่างขอคำตอบ

                หมายความว่าไงป๋า  ไหนว่าหลายประเทศมีไวรัสแพร่กระจาย

                เรื่องนั้นมันก็ถูก  แต่ฉันก็ได้ส่งหน่วยกวาดล้างไปหลายทีมแล้ว  สำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูงน่ะ  เหลือติดไว้บางจะดีกว่า  เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน

                ชายหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างนึกปลง  แต่เขาคิดว่าการตัดสินใจของผู้เป็นนายนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

                ตกลงตามนี้  พวกนายแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองกันได้  เมื่อเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ก็ให้กลับมาเจอกันที่นี่  ส่วนนายคาร์ลอส  กลับไปที่บ้านของตัวเองได้  หน้าที่ของนายตอนนี้คือดูแลลอเรนซ์และรอฟังคำสั่งต่อไป นิโคลัสประกาศเสียงดังด้วยมาดผู้นำที่ผุดขึ้นมาทันตา

                ทั้ง 3 หนุ่มตะแบะมือทำความเคารพเขา  ซึ่งเมื่อ 3 สาวเห็นก็รีบทำตามทันที

                ขอให้พวกนายรอดปลอยภัยกลับมา  ฉันจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่  มีอะไรก็ติดต่อมาได้  จะขอกำลังเสริมหรือผู้ช่วยก็ได้ตามพวกนายต้องการ  ถือว่าฉันให้สิทธิ์เต็มที่

                ขอบคุณครับ

 

 

                ……..

                ……………..

                ……………………

                ความเงียบเข้าคลอบคลุมขณะที่ทั้งหมดเดินไปตามทางเดินที่มอดยาวเพื่อเตรียมตัวสำหรับหน้าที่ของตน  จนกระทั่งมาหยุดที่ทาง 3 แพ่ง

                ต้องไปนานแค่ไหนอ่ะพี่คริส? กุ๊กเอ่ยถามคนข้างกาย

                จนกว่าภารกิจจะเสร็จ  พี่ก็ไม่รู้ว่ากี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี่ คำกล่าวที่ทำเอาบรรดาคนฟังรู้สึกหดหู่ไม่น้อย

                เราก็เหมือนกันสินะพี่ลี มีนถามชายหนุ่มมาดนิ่ง

                อืม เขาตอบสั้นๆ

                ทว่า….

                พวกเมิงจะหดหู่กันทำไมวะ  เดี๋ยวก็ได้เจอกันน่ะ  ถ้าพวกเมิงทำเสร็จเร็วก็เจอกันเร็วไม่ใช่รึไง ไอซ์พูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี  แต่เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลนั้นรู้สึกได้ว่าแฝงบางอย่างไว้

                พูดง่ายนะเมิง  อังกฤษนี่ประเทศเล็กๆรึไง? มีนย้อนกลับ  มองเธอด้วยแววตาไม่ค่อยจะพอใจ

                กรูก็ไปซะนู่น กุ๊กทำน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์

                เอาน่าไว้เมิงเจอกิ๊กกรูที่นั่นฝากบอกว่ากรูสบายดีนะ ไอซ์กลั้วหัวเราะกับคำกล่าวของตน  แต่ไม่มีใครหัวเราะตามนอกจากสายตาดุของคาร์ลอส

                เมิงไม่เศร้ารึไงวะ  แยกกันอีกและ มีนยืนกอดอกจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

                กรูเศร้าแต่ไม่แสดงออกไงวะ  พวกเมิงจะคิดมากทำไม  ไม่ได้ตายจากกันซะหน่อย คำกล่าวออกแนวผู้ใหญ่ที่กุ๊กและมีนทำหน้าเหยเก พวกเมิงทำหน้าแบบนั้นทำไมวะ?

                นานๆจะเห็นเมิงพูดมีหลักการ มีนบอกพลางมองไล่เจ้าเพื่อนตัวดีตั้งแต่หัวจรดเท้า

                เมิงแน่ใจนะไอ้ไอซ์ กุ๊กถามย้ำ  ไอซ์พยักหน้ายืนยัน โอเค  พวกกรูจะได้ไปทำงานอย่างสบายใจ

                อย่าลืมของฝากของกรูนะ ไอซ์ทำหน้าตายและยักคิ้วกวนๆ

                เมิงเอาเป็นเครื่องในป่ะ  เดี๋ยวกรูเอามาฝาก มีนเสริมทันควัน

                ไม่ล่ะๆ ไอซ์รีบยกมือโบกไปมารัว

                เราไปเตรียมตัวกันได้แล้วแหละกุ๊ก  ต้องรีบออกเดินทางกัน คริสหันไปบอกกุ๊กที่ชะงักเล็กน้อยและหันไปมองมีน

                เราเองก็ต้องไปกันแล้ว ลีออนบอก

                มีนเองก็เช่นกัน  แล้วทั้งคู่ก็หันมามองไอซ์ที่ยืนอยู่เป็นตาเดียว  เธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

                พวกแก่ๆน่ะไปกันได้แล้ว  เดินทางนานๆระวังสุขภาพด้วยล่ะ ทำหน้าทะเล้นส่งให้

                หนอย! ไอ้เด็กเวรนี่  ไม่แก่มั่งก็ให้มันรู้ไป มีนพูดรอดไรฟัน  และมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

                ปล่อยมันไปเหอะมีน  ในเมื่อมันยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่เลย กุ๊กพูดด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่าถือไพ่เหนือกว่า  ซึ่งมีนก็แย้มรอยยิ้มถูกใจ

                ไอซ์เถียงอะไรไม่ออกทำได้แค่มองเธอและไม่คิดจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนเหลื่อมกันไปว่ามีสีหน้ายังไง

                ไปเลยปะพวกแก โพล่งไล่ทันควัน

                เออๆ  ไม่มีพวกกรูแล้วเมิงจะเหงา กุ๊กทำลอยหน้าลอยตาและเกาะแขนคริส ไปกันเถอะค่ะพี่คริส แล้วก็ออกเดินคู่กันไป

                อย่าร้องไห้ก็แล้วกันเมิง มีนสำทับเสริม  เธอกับลีออนก็เดินไปอีกทาง

                เด็กสาวคนสุดท้ายยืนมองคนอื่นจนลับสายตาไป  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ขยับตัวไปไหนจนชายหนุ่มที่ยืนเยื้องออกไปต้องตรงเข้ามาใกล้

                เมื่อกี้ยังทำเท่ห์อยู่เลยนี่ คาร์ลอสเอ่ยแซวแต่มือใหญ่ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

                ถะถ้าพวกมันไม่กลับมาล่ะพี่ไอซ์จะทำไง น้ำเสียงเริ่มแห่บพร่าติดจะสั่นเครือ  คาร์ลอสดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของตน

                พี่เชื่อว่าพวกนั้นต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่  มีเจ้าลีกับเจ้าคริสอยู่นี่นา

                แล้วถ้าไม่อ่ะไอซ์จะอยู่กับใครเนี่ย เธอจิกกำเสื้อเขาแน่นพลางช้อนดวงหน้ามองเหมือนเด็กๆ

                ก็พี่ไง  พี่แหละจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป ว่าถึงตรงนี้  สองมือของเขาสัมผัสที่แก้มของเธอเบาๆ ในฐานะสามีของเธอ ว่าจบแล้วเตรียมจะประทับจูบแต่ก็ต้องโดนศีรษะของเจ้าหล่อนโขกแรงๆกับปาก โอ๊ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!”

                อยากปากมีสี(เลือด)ก็บอกกันดีๆก็ได้ ไอซ์ทำน้ำเสียงกึ่งขู่ส่งให้ จะกลับกันได้ยังอ่ะพี่  ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันแล้วใจมันหวิวๆ เจ้าตัวดีไหวไหล่เล็กน้อย

                เออ  ป๋าก็อนุญาตแล้วด้วย คาร์ลอสลูบที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ  ในใจนึกถบทยัยตัวแสบเบื้องหน้าที่เริ่มฮัมเพลงเบาๆ

                กลับสลั๊มกลับสลัม ฮู้ฮู แล้วก็รีบออกจ้ำอ้าวก่อนคนเบื้องหลังจะได้ทันเขกหัว

 

 

                ครับป๋า  ทราบแล้ว  ไม่ต้องห่วงนะครับ เสียงทุ้มเอ่ยติดจะอารมณ์ดีก่อนมือถือจะถูกตัดสัญญาณ

                ป๋าโทรมาว่าไงเหรอพี่? ไอซ์เอ่ยถามพลางเช็ดถูกเจ้ามอเตอร์ไซค์คันงามที่จะพาเธอกลับสู่ที่พักของตน

                ป๋าบอกว่าให้ปิดเซฟเฮาส์ไปได้เลย

                หา? ปิดเซฟเฮาส์? แล้วไอซ์จะนอนที่ไหนล่ะพี่  นั่นเหมือนบ้านหลังสุดท้ายเลยนะ ไอซ์ตัดพ้อ  คิ้วย่นแทบจะผูกติดกัน

                คาร์ลอสเลื่อนกายเข้ามาใกล้เธอก่อนจะกระซิบเบาๆ บ้านพี่ไง

                สิ้นคำกล่าว  ไอซ์ถอยกรูดออกห่างจากเขาทันที  ใบหน้าเหวอฉายชัดจนทำเอาชายหนุ่มแทบจะหลุดฮาออกมา

                โอวไม่นะพี่ล้อเล่นใช่ป่ะ

                พูดจริง  และเป็นคำสั่งของป๋าด้วย  เธอต้องอยู่ในความดูแลของพี่ คาร์ลอสยิ้มพราย

                ล้อเล่นน่ะ! จะอยู่ได้ยังไงเล่า! ถ้าแค่ชั่วครั้งคราวอ่ะได้  แต่นี่…” คำพูดถูกกลืนหายเข้าลำคอ  เธอก้มหน้านิ่งราวกับกำลังปกปิดอะไรบางอย่าง ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย พึมพำเบาๆ

                ร่างสูงเดินตรงเข้ามาใกล้พร้อมกับมือใหญ่ที่ช้อนดวงหน้านั้นขึ้นมา แล้วอยากเป็นมั้ยล่ะ? เขาว่าเสียงนุ่ม

                อ่ะ..ไอ้บ้า!” ไอซ์รีบสะบัดหน้าหนีทันที จะไปคุยกับป๋า

                ป๋างานยุ่ง  ไม่ว่ามาคุยเรื่องไร้สาระ คาร์ลอสขัดคอ แล้วก็ไปได้แล้ว  ต้องไปขนของเธออีก เขาผลักหัวเธออย่างนึกหมั่นเขี้ยว

                มัดมือชก

                เออเด่ะ ไม่คิดจะใส่ใจแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ทันที ขึ้นมา คาร์ลอพยักเพยิดหน้า

                ไอซ์ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินกระแทกเท้ามาที่มอเตอร์ไซค์ บอกไว้ก่อนเลยนะ  พี่นอนนอกบ้าน  ไอซ์นอนข้างในแล้วก็ขึ้นคร่อมบนเบาะ

                คาร์ลอสตวัดสายตามอง  ทว่ารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทำเอาเจ้าตัวดีรู้สึกร้อนๆหนาวๆ

                เอาเป็นนอนด้วยกันเลยดีกว่ามั้ย จบคำพูด  คันเร่งก็ถูกบิดอย่างรวดเร็ว  มอเตอร์ไซค์คันงามห้อตะบึงออกตัวอย่างรุนแรงทำเอาคนเบื้องหลังเกือบจะหาหลักยึดแทบไม่ทัน

                สายลมอ่อนกรรโชกที่พัดผ่านจุดเริ่มต้นของ 3 ชีวิตที่ร่วมฟันฝ่ากันมาจนพานพบกันอีกครั้ง  ตอนนี้กลับถูกแบ่งออกเป็นคนละแพ่งเพื่อหน้าที่อันแสนสำคัญที่เกี่ยวพันกับชะตาชีวิต

                ไม่มีใครรู้เลยว่าความป่าเถื่อนโหดร้ายอันแสนขมขื่นนั้นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้พร้อมกับการลาจากอันน่าเศร้า  แต่การเดินทางนั้นยังคงไม่สิ้นสุด

 

 

ประเทศไทย ณ ชลบุรี เวลา 09.30 .

 

กี้  แพรมารอนานแล้วนะลูก เสียงเอ่ยเรียกดังจากหน้าประตูห้องทำให้ร่างบางชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบ

กี้จะเสร็จแล้วแม่  บอกแพรรอก่อน

เมื่อคืนเล่นเกมส์ดึกล่ะสิ  แม่บอกแล้วว่าให้นอนแต่หัวค่ำ น้ำเสียงคนเป็นแม่กึ่งดุกึ่งอ่อนใจ

โหแม่ซี่รี่ย์เกมส์ซอมบี้ออกใหม่ทั้งที  ต้องลองเล่นหน่อยดิ เด็กสาวเถียงข้างๆคูๆ เสร็จแล้วๆ  เดี๋ยวกี้ลงไป

ไวๆล่ะ  อย่าให้แพรรอนาน

ร่างบางหมุนเพื่อสำรวจตัวเองไปมากับกระจกใหญ่อย่างอารมณ์ดีก่อนจะเหลือบไปมองเกมส์ที่ยังเปิดค้างไว้

ไว้ไปดูหนังกับแพรเสร็จเมื่อไหร่จะกลับมานะ ว่าแล้วก็กดปิดเครื่องทันควัน หนังก็ซอมบี้  เกมส์ก็ซอมบี้  นี่ถ้ามีในโลกจริงๆ  คงสนุกแหงๆ ร่างบางหัวเราะชอบใจกับคำพูดของตัวเองก่อนจะเปิดประตูแล้ววิ่งลงบันไดไปชั้นล่างทันที

 

 

 

                                                           

End Of Part.1.....                                                                                                                             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #73 Evil (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2552 / 18:53
    โดนจับแยกกันจริงๆด้วยอ่ะ

    อยากให้ไอซ์ "เป็นผู้ใหญ่" เร็วๆจังน๊า

    คิๆ ^^



    แล้วมาอัพอีกนะคะ สู้ๆ ^_^V
    #73
    0