Biohazard2 : RE - Evolution

ตอนที่ 15 : Episode 14 - อาการแปลกของไอซ์และมีน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 เม.ย. 52

Episode  14

- อาการแปลกของไอซ์และมีน? -

 

          วิบกรูวิบแมร่งวิบชิบหายแกล้งกรูเรอะไอ้แก่! เดี๊ยะเถอะเมิงคอยดูนะ  กรูจะจัดการเอาให้เอ๋อไปเลย

                ในตอนเช้ามืด  ไอซ์เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องตรงดิ่งไปหามีนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

                ไอ้มีน! กรูไม่ยอมนะ! กรูจะแกล้งเค้ากลับอ่ะ!” ไอซ์โพล่งเสียงดังและกระโดดขึ้นไปนอนกลิ้งบนเตียง

                อะไรอีกอ่ะ  จะเริ่มอะไรอีกล่ะทีนี้? มีนตวัดสายตาไปมองอย่างงงๆ

                ไอ้พี่บ้าคาร์ลอสนั่นไง  แกล้งกรูเหมือนเด็กๆ..คนเชี่ยอะไรวะ..จู่ๆก็..” ว่าถึงนี้  ไอซ์นิ่งเงียบลงและเอาหมอนมาทุบเล่น

                ก็อะไรเหรอ? มีนยิ้มกรุ้มกริ่มถาม

                ช่างมัน! ว่าแต่ไอ้มีน..วันนี้กรูเริ่มงานใหม่วันแรกอ่ะ  ผสมเครื่องดื่มร้านแบบพวกOn Streetอยู่บนข้างทางน่ะ  เป็นร้านคอฟฟี่ช็อปแนวสบายๆติดจะหรูเล็กน้อยสำหรับคนผ่านไปผ่านมา..กรูแต่งตัวไม่ถูก  ช่วยกรูหน่อยดิ ไอซ์ควงหมอนไปมาและโยนไปให้มีนที่ปัดไปด้านข้าง

                ก็ได้..เพราะวันนี้กรูก็ไปทำงานวันแรกเหมือนกัน  ร้านคอฟฟี่ช็อปน่ารักๆ  ขายพวกกาแฟเครื่องดื่มกับขนม ว่าถึงตรงนี้  มีนทำหน้าฝันหวาน

                แล้ว..กรูอยากแกล้งพี่คาร์ลอสคืนด้วยว่ะ  เมิงว่ากรูทำไงดีวะ? ไอซ์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง มีแผนดีๆป่ะ?

                มีนยักคิ้วด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พลางเอามือถูริมฝีปากไปมา

 

                ที่ด้านล่าง  ลีออนและคาร์ลอสกำลังทำขนมปังปิ้งและชงกาแฟดื่มเป็นอาหารเช้า

                พวกนั้นยังไม่ลงมาเลย คาร์ลอสว่าพลางทาแยมผิวส้มที่ขนมปัง

                เมื่อคืนนายรุนแรงไปรึเปล่า? ลีออนยิ้มกวนๆ

                แล้วนายล่ะ? คาร์ลอสถามกลับ

                ฉันไม่ได้ทำอะไร..” ลีออนไหวไหล่

                เสียงลงบันไดดังขึ้นอย่างจงใจก่อนที่ร่างทั้ง 2 จะค่อยๆก้าวเข้ามาในครัวเรียกสายตาของทั้ง 2 ชายหนุ่มที่หันมามองต้องเบิกค้าง

                ไอซ์อยู่ในชุดเสื้อสีขาวแขนยาว  คอและข้อมือมีระบายแบบโลลิต้าผูกโบว์สีดำ  กางเกงขาสั้นสีดำที่เข้ากันกับบู๊ทสูงประมาณเข่า  ผมถูกรวบมัดข้างซ้ายและผูกโบว์ไว้  ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ  ริมฝีปากบางสีชมพู

                ส่วนมีนนั้นเป็นชุดโลลิต้าฟูฟ่องสีชมพู  กระโปรงสั้นประมาณเข่ามีโบว์ใหญ่ผูกที่เอวด้านหลัง  ผมทำเกลียวปล่อยยาวผูกผ้าคาดผมประดับลูกไม้  ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อนๆเหมือนตุ๊กตา 

                จะไปเล่นคอสเพลย์กันที่ไหนเหรอ? คาร์ลอสถามด้วยสีหน้าเหวอๆและเตรียมจะยกมือกันเพราะคิดว่าสาวเจ้าจะแจกบรรดาห่ากระสุนให้

                แปลก..เหรอ..คะ..พี่คาร์ลอส ไอซ์ถามอย่างประหม่าและก้มหน้าหงุด  ชายหนุ่มถึงกับผงะทำขนมปังตกมือ

                วันนี้พวกเราเริ่มงานวันแรก  มีนทำร้านคอฟฟี่ช็อบในเมือง  ส่วนไอ้ไอซ์พวกร้านเครื่องดื่มข้างถนน  และคอนเซ็ปต์ร้านพวกนั้นคือแต่งตัวน่ารักๆ  เลยจับมันแต่งซะด้วย มีนพูดฉอดๆหน้าตายและเดินไปนั่งตรงข้ามกับลีออน

                มีร้านที่ให้แต่งแบบนี้ด้วยเหรอ? ลีออนเปรยถาม  แต่มีนยักไหล่  ส่วนไอซ์เดินเข้ามานั่งข้างมีนและไม่ยอมมองคาร์ลอส

                มีน..วันนี้..ไอซ์..เอาริชาร์ดไป  มีนไปด้วยรึเปล่า? ไอซ์เอ่ยถามคนข้างกาย  มีนเหวอไปเล็กน้อยกับคำพูดคำจาที่ไม่ได้เตรียมกันมาก่อนเมื่อเจ้าหล่อนแทนตัวเองด้วยชื่อ

                เดี๋ยวพี่ไปส่ง..ดีกว่า คาร์ลอสบอกและจ้องมองเด็กสาวเหมือนเธอเป็นของแปลก

                ไม่เป็นไรค่ะพี่คาร์ลอส  ไอซ์ไปเองดีกว่า เด็กสาวตอบปฏิเสธอย่างสุภาพแต่ก็ต้องเกือบตัวงอเมื่อคนข้างกายกระทุ้งที่สีข้างอย่างแรง

                ไปเถอะไอซ์..แต่งตัวแบบนี้ขี่มอเตอร์ไซค์ไม่สะดวกหรอก  ฝากด้วยนะคะพี่คาร์ลอส มีนส่งยิ้มหวานให้คาร์ลอสที่ยิ่งเหวอมากขึ้นไปอีก

                งั้น..พี่ลีออนก็ไปส่งมีนมันด้วยนะคะ ไอซ์หันไปส่งยิ้มหวานกว่าให้ลีออน

                ก็ได้  พี่ไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว ลีออนรับคำ

                เข้างานกี่โมง? คาร์ลอสถาม

                “9 โมงเช้าเร็วกว่ามีน 1 ชั่วโมงค่ะ ไอซ์ตอบพลางหยิบขนมปังมาทาเนยกิน

                ระ..เหรอ..งั้น..รีบเถอะ..”

 

                ในรถเฟอร์รารี่คันหรู..ไอซ์นั่งเหม่อมองไปตามทางเบื้องหน้าโดยมีคาร์ลอสเป็นผู้ขับ

                พี่คาร์ลอส ไอซ์เอ่ยเรียกเสียงนุ่ม

                หา? เอ้ย..ว่าไงจ้ะ? คาร์ลอสทำตัวไม่ถูกกับท่าทางที่เปลี่ยนไปเพียงแค่ชั่วข้ามคืน

                ไอซ์..แต่งแบบนี้ประหลาดรึเปล่า? ไอซ์มองเขาด้วยแววตาขอคำตอบ

                ก็ไม่นี่..แต่ดู..แปลกๆ คาร์ลอสตอบด้วยน้ำเสียงติดจะเก้อเขิน

                เหรอ..แปลกจริงๆนั่นแหละ  ไม่เหมาะสินะ..ดูยังไง..ก็ผู้ชายใส่ชุดผู้หญิง คำพูดแกมตัดพ้อเล็กน้อย  เด็กสาวนั่งเอาหัวพิงกับกระจกและมองนอกหน้าต่าง

                ไม่หรอก..น่ารักดี..คือ..ยังไงดีล่ะมันไม่ใช่แบบ..” คาร์ลอสพูดติดจะลนทำให้ไอซ์หันไปมอง

                เฮ้อ..ขนาดพี่คาร์ลอสยังเงอะๆงะ  ดูดิ..มีนมันแต่งหน้าให้ด้วย..ไอซ์นี่..ทำยังไงก็ดูไม่ดีเลยใช่มั้ยอ่ะ? น้ำเสียงของไอซ์เศร้าลง  เธอนั่งแหงนหน้ามองเพดานเลื่อนลอย

                มันไม่ใช่แบบนั้น..แค่ไม่ชินตาล่ะมั้ง

                โอเค  คราวหลังไม่แต่งแล้ว..พี่จะได้สบายตาตัวเองหน่อย ไอซ์ผงกหัวกับความคิดของตัวเอง

                พี่หมายถึงว่า..นานๆทีแต่งแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..ดูน่ารักดี  เหมือนตุ๊กตา คาร์ลอสเอามือเกาที่จมูกแก้เก้อ

                จริงเหรอ? ไม่แปลกแน่นะพี่คาร์ลอสชอบรึเปล่า? ไอซ์มองเขาด้วยแววตาอ้อน

                ชอบ..” คาร์ลอสตอบสั้นๆ เอ่อ..เลี้ยวที่ตรงไหนนะ?

                หัวมุมด้านหน้าค่ะ  ไปอีกนิดก็ถึงแล้ว

                น่ารักฟ่ะ  เมื่อคืนกินอะไรผิดสำแดงไปรึเปล่า? 

                คาร์ลอสชำเลืองมองเด็กสาวด้านข้างที่จ้องออกไปข้างนอกเหมือนเด็กๆ

                พี่คาร์ลอสหยุดตรงร้านข้างหน้านั่นแหละ ไอซ์บอกเสียงใส

                คาร์ลอสหยุดรถแล้วรีบลงไปเปิดประตูให้ไอซ์  เจ้าหล่อนส่งยิ้มหวานให้และก้าวลงมาช้าๆ

                เลิกกี่โมง? ชายหนุ่มเอ่ยถาม

                “6 โมงเย็นค่ะ  มารับด้วยนะ ไอซ์โคลงหัวไปมา

                อื้อ..” คาร์ลอสอ้ำอึ้งเล็กน้อย

                พี่คาร์ลอส

                หือ?

                ไอซ์เขย่งเท้าสูงขึ้นไปที่ชายหนุ่ม  มือทั้ง 2 แปะที่หน้าอกของเขา  เธอจุ๊บที่แก้มของคาร์ลอสเหมือนเด็กๆ

                แล้วเจอกันนะคะ ไอซ์ส่งยิ้มเหมือนเด็กๆและวิ่งเข้าไปที่ทำงานของเธอ

                ก็ไม่เลวแฮะ คาร์ลอสเอามือจับที่แก้มแล้วเดินไปหารถงามก่อนจะขับออกไป

                ไอซ์โบกมือบ๊ายบายให้เขาจนลับสายตาไป

                เฮ้อ..จริตจะกร้านกรู  ติวโดยไอ้มีนหลักสูตรชั่วคราวเกือบจะบ้าตาย..แมร่ง..ทำงานดีกว่า

 

                ทางฝั่งมีนกับลีออนที่อยู่ในรถสปอร์ตเมื่อเขากำลังขับรถไปส่งเธอ  เด็กสาวนั่งอ่านตำราทำขนมหวานอย่างตั้งใจ

                เธอ..แต่งตัวเหมือนเด็กเลยนะ ลีออนเอ่ยถามเนิบๆ

                ก็เด็ก..นี่คะ มีนยิ้มหวานส่งให้

                “23 แล้วไม่ใช่เหรอ?

                แล้วถ้าบอกว่า 18 จะเชื่อป่ะละ? มีนปิดหนังสือลงและมองจ้องคนข้างกาย

                วันนี้เลิกกี่โมง? ลีออนตัดบท

                “3 ทุ่มค่ะ..” มีนว่าเสียงใส

                งั้นพี่มารับกลับบ้าน

                ดึกนะคะ..” มีนเลิกคิ้วถาม

                พี่รอได้..”

                อาจมีเลทเพราะหนูต้องช่วยเค้าเก็บร้าน  เดี๋ยวจะมีคนบางคนบ่นว่าช้า..และยืนสูบบุหรี่กองโต

                พี่ก็แค่..เข้าไปนั่งดื่มกาแฟรอ

                แล้วกลางคืนก็จะนอนไม่หลับ

                ดื่มเป็นปกติลีออนตอบหน้าตาย

                ผิดปกติตรงที่มันเป็นช่วงหัวค่ำก่อนนอน

                พี่นอนหรือไม่นอนก็เหมือนกันเพราะต้องทำงาน

                บ้างานขนาดนี้มีเวลามารับหนูด้วยเหรอคะ?

                ถ้าเวลาสำหรับเธอ..พี่มีเหลือเฟือ

                งั้นถ้ารอนานก็ห้ามบ่นว่าช้า มีนหรี่นัยน์ตามองเขาเล็กน้อย

                ก็ช่วยทำให้มันเสร็จไวๆก็แล้วกัน ลีออนสวนขวับ

                คำขอร้องเหรอคะ? มีนเลิกคิ้วถามแววตากรุ้มกริ่ม

                ถ้าเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนเธอจะฟังมั้ย?

                ถ้าพี่คุกเข่าคงจะพิจารณา มีนทำลอยหน้าลอยหน้า

                แล้วให้พี่ขอแต่งงานด้วยเลยมั้ยล่ะ? ลีออนหันไปส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะจดจ่อที่ทางข้างหน้า

                มีนจุกพูดอะไรไม่ออกรีบหยิบหนังสือมาเปิดอ่านต่อทันที

 

                Heaven Blue ร้านคอฟฟี่ช็อบ

                ขอบคุณที่มาส่งค่ะ มีนกัดฟันพูดแล้วโค้งให้เขา

                ไม่เป็นไร  แล้วพี่จะมารับ ลีออนไหวไหล่

                เตรียมรอนานได้เลยค่ะ

                แล้วจะรอ ลีออนตอบกลับกวนๆ พี่ไปทำงานก่อนล่ะ  สายแล้ว

                สาย? ปกติพี่ไปกี่โมงเนี่ย? มีนเลิกคิ้วถามงงๆ

                ไม่มีเวลาแน่นอน ลีออนตอบแบบขอไปที

                อ้าว? หนูนึกว่า..วันนี้พี่ต้องเข้าเช้ากว่าปกติ

                เสียใจ..พี่ไม่เคยเข้าเป็นเวลา สิ้นคำ  ลีออนขึ้นรถแล้วสตาร์ทออกไปทันทีโดยมีมีนยืนมองตามหลังไป

                แล้วก็กลับบ้านไม่เป็นเวลาด้วยเลย  ดีมั้ย? ชิ!”

 

                ที่เซฟเฮาท์กับการกลับมาถึงของชายหนุ่มผมบลอนด์ทอง  เขาเปิดประตูเดินจ้ำอ้าวเข้าไปที่ห้องรับแขกที่ชายหนุ่มอีกคนนั่งอยู่ก่อนจะโยนกุญแจลงโซฟา

                กวนประสาท เขาถบทอย่างไม่พอใจและทิ้งตัวลงนั่ง

                ทะเลาะกันมารึไง? คาร์ลอสสั่งลูกยั่ว

                แล้วนายล่ะ?

                ก็ไม่เลวนักหรอก..”

                “2 คนนั้นตั้งใจแกล้งยั่วประสาทพวกเรา  แสบจริงๆ ลีออนกัดฟันพูดบางๆ

                ฉันว่าก็น่ารักดีนะ  นานๆทีจะเห็นยัยนั่นทำตัวบ้องแบ๊ว คาร์ลอสยิ้มกรุ้มกริ่มและเอนตัวพิงไปกับโซฟา

                กะทำให้พวกเราหัวปั่น..ไม่มีทางซะหรอก ลีออนเอาเท้าพาดที่โต๊ะตรงหน้าและหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดโทรทัศน์ดู

                เหรอ...งั้นนาย...หัวเสียเรื่องอะไร? คาร์ลอสย้อนถาม

                ฉัน…”

                แอ๊ด..

                กลับมาแล้ว กุ๊กเดินนำเข้ามาห้องด้วยสีหน้าติดจะสะโหลสะเหล พวกไอ้มีนไปไหนเหรอ?

                เอ่อ..ไปทำงานน่ะ คาร์ลอสอ้ำอึ้งเล็กน้อยกับสภาพของเจ้าหล่อนที่อยู่ในชุดเมื่อวาน

                กุ๊กขอตัวไปนอนนะ กุ๊กบอกและเดินหายขึ้นห้องไปทันที

                ฉันลางาน อีกเสียงโพล่งขึ้นพร่อมร่างใหญ่ที่เดินเข้ามา  คริสที่ยังคงอยู่ในชุดตำรวจเดินขยีหัวอย่างงัวเงีย พวกนายไม่ทำงานเหรอ?

                ฉันไม่มีงาน ลีออนตอบสั้นๆ

                ยังไม่มีออเดอร์ คาร์ลอสพูดพลางนอนแผ่ไปกับโซฟา

                งั้นฉันก็ขอตัวไปนอนก่อนนะ คริสเดินตรงรี่ขึ้นไปข้างบนทันทีโดยมีสายตาของลีออนและคาร์ลอสมองตามไป

                นายว่ามั้ยลีออน..ไอ้คริสมันลืมหน้าที่ไปหมดแล้ว คาร์ลอสหันไปพูดกับชายหนุ่มที่นั่งห่างออกไป

                ไม่หรอกมันแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก

                ว่าแต่..สงบสุขไปมั้ย? อัมเบรลล่าไม่เคลื่อนไหว? ไม่มีงานเข้ามา

                ก็แค่ช่วงนี้ ลีออนว่าพลางเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปเรื่อย ไม่มีข่าว..ไม่มีพวกดักตาม

                ฉันชักสังหรณ์ว่ามันจะทำให้เราตายใจไปชั่วครู่หนึ่งนี่สิ

                ถ้านายยังรู้สึกได้..แผนมันก็ยังคงไม่สำเร็จ..แต่ตอนนี้ฉันคงต้องเตรียมการรับมือกับแผนของยัยนั่นก่อน ลีออนเอาเท้าลงและลุกขึ้นยืน

                นายจะไปไหน?คาร์ลอสโพล่งถาม

                เข้าครัว ลีออนไหวไหล่และเดินเข้าครัวไปทันที

 

                ได้ยินมั้ยไอ้มีน? กรูว่านะกรูจะแกล้งเค้าต่อแหละ ไอซ์ว่าเสียงใสขณะที่ใช้โทรศัพท์สาธารณ

                [ตามสบายเพื่อน  กรูเลิกและ..เพราะตอนนี้  กรูจะทำสงครามจริงๆแล้ว]

                กรูคิดอยู่เนี่ยว่าจะเล่นอะไร  คงต้องยืมมือบุคคลที่ 3 ว่ะ..แกล้งยั่วประสาทพี่เค้าเล่น  เมิงว่าไงวะ?

                [ก็แล้วแต่สิ..แต่กรูน่ะ..กับมัน..ต้องเดี้ยงกันไปข้าง]

                โอเค  เหรียญกรูจะหมดแล้วว่ะ

                [เสือกไม่ซื้อโทรศัพท์..เออๆ  แค่นี้แหละ..กรูจะทำงานต่อ..บาย]

                ซื้อเพื่อ..ไม่รู้จะติดต่อใคร  ตู้นี่แหละหาได้ทุกที่ ไอซ์วางหูลงและเดินกลับไปทางลานเครื่องดื่มที่เธอทำงานอยู่

                กาแฟน้ำพันซ์  โคล่า..เฮ้อเชคดีมั้ยกรู….ว่างๆทำอาชีพเดิม

                เอ็กเพรสโซ่โต๊ะ 4” เสียงพนักงานหนุ่มบอกและยื่นออเดอร์ให้ไอซ์  เธอเงยหน้าขึ้นมามองและค้างไปเล็กน้อย

                หนุ่มหล่อผมสีทอง  แววตาสีฟ้าเขียวยืนอยู่เบื้องหน้า  พนักงานหนุ่มที่เธอจำไม่ได้ว่ามีด้วยเหรอ?

                พี่ชื่ออะไรอ่ะ? ไอซ์เอ่ยถามไปอย่างลืมตัว

                วิลเลี่ยม เขาตอบเนิบๆ

                อายุ?

                “24 ปีนี้  เครื่องดื่มล่ะ ชายหนุ่มเร่ง

                พี่คิดว่าฉันอายุเท่าไหร่?

                “18 ไม่ก็ 19” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

                “22 ปีนี้..ยังโสดแล้วพี่ล่ะ..ฟรีรึเปล่า?

                เธอจะจีบฉันเหรอ? วิลเลียมมองไอซ์และยิ้มนิดๆที่มุมปาก

                แล้วถ้าใช่..พี่จะเครึเปล่าล่ะ? ไอซ์พูดพลางชงกาแฟอย่างไม่ยี่หระ

                ก็ไม่ได้ว่าอะไร  ฉันยังฟรี..อ้อ..โนชูก้านะ

                โอเค..ตกลงเราเป็นแฟนกันแล้ว ไอซ์ส่งยิ้มหวานให้ตามด้วยเอ็กเพชรโซ่ เสิร์ฟเสร็จแล้ว..มาคุยกันหน่อยนะ

                ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรแต่ยักคิ้วให้แล้วเดินเอาเครื่องดื่มไปส่งให้แขกโต๊ะ 4 ทันที

 

                ในเวลาประมาณเกือบ 6 โมงเย็น  ไอซ์กำลังเคลียร์ที่ผสมเครื่องดื่มโดยมีวิลเลียมคอยช่วย

                พี่นี่ท่าจะเนื้อหอม  พนักงานสาวๆมองกันตรึม  เขม่นฉันอีกต่างหาก ไอซ์พูดลพางเช็ดเคาท์เตอร์

                ฉันบอกไปแล้วว่าเธอเป็นแฟน วิลบอกอย่างไม่ยี่หระ

                เร็ว..เร็วมากไฮเปอร์ไปป่ะพี่? ไอซ์ยิ้มแหะๆ

                กลับยังไง? ให้ไปส่งมั้ย? ฉันเอามอเตอร์ไซค์มา วิลเลียมว่าพลางชี้ไปที่ฮาเล่ย์คันงามที่จอดอยู่

                คงไม่ได้ค่ะ  พี่ชาย..เอ่อ..ลูกพี่ลูกน้องน่ะ  หวงน้องสาวมาก..คงต้องคราวหน้า ไอซ์ทำหน้าเสียดาย

                ไม่เป็นไร  ว่าแต่..มีมือถือรึเปล่า? วิลเปรยถาม

                ม่ายมีอ่ะซื้อให้หน่อยดิ ไอซ์พูดกระแซะ ปกติยืมของพี่สาวใช้อ่ะ

                โอเค..งั้นพรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้ วิลเลียมขยี้ที่หัวไอซ์แรงๆ  เจ้าตัวดียิ้มเผละ

                เฟอร์รารี่สีดำอันคุ้นตาขับเข้ามาจอดอยู่เบื้องหน้าของพวกเธอก่อนที่ประตูจะค่อยๆเปิดออก

                พี่มารับแล้วไอซ์ คาร์ลอสบอกและเดินเข้ามาหาเด็กสาว  สายตาของเขาตวัดไปมองชายหนุ่มด้านข้าง

                พี่วิลนี่พี่คาร์ลอสค่ะ ไอซ์แนะนำซึ่งวิลก็ยื่นมือส่งให้คาร์ลอส พี่คาร์ลอสนี่พี่วิลเลียม คาร์ลอสจับมือตอบแต่สายตายังคงจ้องที่หน้าของชายหนุ่ม

                กลับกันได้แล้วเรา คาร์ลอสจับมือเด็กสาวและดึงเธอให้ตามเขาไป

                บ๊ายบายค่ะพี่วิล  เจอกันพรุ่งนี้นะ!” ไอซ์โบกมือให้ก่อนจะถูกจับยัดเข้ารถ

                คาร์ลอสสตาร์ทเครื่องอย่างติดจะหงุดหงิด  เขาเห็นวิลเลียมส่งยิ้มบางให้ไอซ์ที่โบกมือตอบ

                ไอซ์..หมอนั่นเป็นใคร?

                พี่ร่วมงาน  ใจดีมากๆเลย  หน้าตาดีด้วย ไอซ์ว่าเสียงใสทำให้คาร์ลอสเริ่มจะไม่พอใจ

                มันไม่ได้จีบเธอนะ?

                เปล่านี่พี่คาร์ลอสเป็นอะไรไปเหรอ? ไอซ์ทำหน้าบ๊องแบ๊วถาม

                ไม่มีอะไร  ช่างเถอะ..พี่คงคิดมากไปเอง

 

                เค้ก 3 ชิ้น พาย 2 กาแฟอีก 3 แก้ว..เท่านี้นะคะ มีนส่งยิ้มหวานและกดเครื่องคิดเงิน ขอบคุณค่ะ

                เอมมี่..วันนี้มีใครมารับรึเปล่าจ้ะ? กลับดึกได้รึเปล่า? เจ๊เจ้าของร้านเปรยถาม

                สบายมากค่ะเจ๊  อยู่ช่วยยันปิดร้านเลยก็ไหว มีนพูดพลางจัดนู่นจัดนี่ให้เข้าที่

                แล้วหนุ่มคนเมื่อเช้านั่นล่ะใคร  อย่าคิดว่าเจ๊ไม่เห็นนะ  นั่นแฟนเหรอ? เจ๊สาวถามอย่างอยากรู้

                นั่นสิๆ  ถึงเธอจะมาทำงานวันแรก  แต่ฉันก็อยากรู้นะ เด็กสาวผมหยิกยาวสีน้ำตาล  ใบหน้าสละสลวยโพล่งถามและเดินเข้ามาใกล้

                พี่ชายค่ะ มีนตอบสั้นๆ

                แนะนำให้หน่อยสิเอมมี่  สเป็กฉันเลย

                ก็ได้..เดี๋ยวเค้าก็มารับฉัน มีนพยักหน้ารับหงึกหงัก

                แต่เจ๊ว่าไม่เหมือนพี่น้องกันเลย

                นับถือเป็นพี่น้องกันค่ะ มีนตอบ

                กรุ๊งกริ๊งๆ

                เสียงประตูร้านถูกเปิดออก

                มีน..พี่มารับแล้ว ลีออนเดินเข้ามาในร้านและตรงไปที่มีน

                ยังไม่เสร็จค่ะพี่  นั่งรอก่อนนะ มีนว่าพลางดันลีออนไปนั่งที่เก้าอี้ จะทานอะไรมั้ย?

                ไม่ล่ะ

                เอมมี่…” หญิงสาวเดินตรงรี่เข้ามาหามีน  แต่สายตาจับจ้องที่ลีออน พี่ชายของเอมมี่เหรอคะ?  แซนดี้ค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จัก

                พี่ชาย? ไม่ใช่

                รู้แล้วค่ะ  นับถือเป็นพี่ชายสินะ  เอมมี่บอก แซนดี้พูดเสียงใส  ลีออนชายสายตาไปมองอย่างไม่พอใจ

                ฉันจำไม่ได้ว่านับเป็นพี่เป็นน้องกับเจ้าหล่อน ลีออนพูดอย่างไร้เยื่อใย

                งั้นแสดงว่าเราก็เป็นคนอื่นคนไกลกัน  ว้า..” มีนทำหน้าเสียดายและส่ายหัวเนิบๆก่อนจะผละไปหาเจ๊สาว

                ชื่ออะไรคะ? แซนดี้ถามและนั่งลงตรงข้ามกับเขา

                ไม่จำเป็นต้องตอบ…” ลีออนตัดบท

                เห็นเด็กนั่นเรียกคุณว่าลีออน  งั้นฉันขอเรียกว่าลีออนได้มั้ยคะ?

                ตามใจ..ไม่ได้ห้าม..”

                เย็นชาจังนะ  มีแฟนยังคะ?

                ไม่มี ลีออนตอบสั้นๆ

                มีนที่ได้ยินถึงกับหันไปค้อนวงเบ้อเร่อให้ลีออน  แม้สถานะของเขากับเธอจะยังคงคลุมเครือก็ตาม

                แต่ฉัน..มีคู่หมั้นแล้ว  ชื่อเอมมี่  ชาง คำกล่าวต่อมาจากลีออนทำเอาพนักทั้งร้านที่ได้ยินนิ่งอึ้งและเหวอไปตามๆกัน  ส่วนเจ้าของชื่อค้างไปเรียบร้อยแล้ว

                แต่เด็กนั่นบอกว่าคุณกับเธอ..ไม่ได้เป็น..อะไรกัน? แซนดี้ยังคงรุกต่อ

                ฉันทึกทักเอาเองว่าเป็นแฟนกันโดยที่เธอไม่เต็มใจ  และยัดเยียดตำแหน่งคู่หมั้นให้..” ลีออนว่าพลางมองมีน

                เจ๊คะ?  ปิดร้าน 3 ทุ่มใช่มั้ย? เดี๋ยวหนูช่วย มีนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเคืองชายหนุ่ม  เพราะโดนตลบหลังกลับ

                ลีออนลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปหามีนทันที

                โทษทีนะถ้าเธอจะจีบฉัน..เอาให้ได้อย่างยัยนี่ก่อนละกัน สิ้นคำ  ลีออนก็จับเข้าที่ข้อมือมีนทันที ผมขอตัวเจ้าหล่อนไปก่อนนะ  ผู้ปกครองไม่ให้กลับมืด ว่าจบ  เขาก็ลากมีนออกจากร้านไปทันที

                อกหักหรือนี่ฉัน แซนดี้ว่าพลางเอามือจับที่แก้มตนเองอย่างนึกเสียดาย

                ทำใจเถอะแซนดี้  มองเค้าจะไม่สนใจอะไรเลยจริง เจ๊สาวตอบและตบไหล่แซนดี้เบาๆ

 

                ปล่อย! นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่หนูบอกให้พี่ปล่อย!” มีนพยายามยื้ดยุดฉุดกระชากแขนออกจากมือคนตรงหน้า

                ทำไมต้องปล่อย? กลับกันได้แล้ว  คริสรออยู่ ลีออนดึงมีนไปที่รถ

                อย่าเอาพี่คริสมาอ้าง..ปล่อย! หนูทำงานนะ!”

                ไม่ควรทำงานที่กลับมืด  มันอันตราย  คริสมันก็เตือนอยู่ ลีออนเปิดประตูและดันมีนเข้าไปข้างในแต่มีนยันไว้ไม่ยอมเข้า

                แล้วนี่จะดันทำไม! 2 ทุ่มนี่มืดตรงไหน? พี่ก็มารับหนูไม่ใช่รึไง?

                โอเค..พี่จะมารับทุกวันเลย ลีออนพยักหน้าเนิบๆและผลักมีนล้มเข้าไปนั่งภายใน(มันไม่ยอมเปิดประทุน)

                เรื่องอะไรเล่า!” มีนตะคอกกลับและจะเดินออกแต่ลีออนบังไว้

                นั่งเฉยๆ  พี่มีความอดทนพอนะ ลีออนว่าด้วยเสียงต่ำลง

                เหรอ..หนูว่า..ที่อันตรายมันพี่มากกว่ามั้ง

                ถ้าเธอยังทำตัวแบบนี้  บอกไว้ก่อนนะ..อย่าเล่นหรือแกล้งอะไรแปลกๆดีกว่า  พี่ไม่เล่นด้วย

                งั้นหนูไม่เล่นแต่เอาจริง มีนพูดรอดไรฟันและพยายามดัน

                ลีออนปิดประตูกระแทกใส่และเข้าไปในรถเช่นกัน

                จะเถียงอะไรก็ไปต่อกันที่บ้าน..คริสรออยู่  พี่ไม่ได้อ้าง ลีออนพูดพลางสตาร์ทรถออกไปอย่างรวดเร็ว

                กับพี่คริสหนูเข้าใจ  แต่กับพี่หนูไม่ฟัง!”

                ก็ตามใจ  แต่ถ้าเล่นอะไรแปลกๆจนเกินเลยไป  อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน ลีออนใช้น้ำเสียงกึ่งขู่และเหยียบคันเร่งอย่างแรง

บอกตัวเองจะดีกว่ามั้ย..ชิ มีนบ่นอุบอิบแต่เป็นเสียงที่ลีออนได้ยินชัด

 

ที่เซฟเฮาท์..ลีออนและมีนที่กลับมาถึงเดินเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าบูดเบี้ยวทั้งคู่

มาแล้วเหรอมีน..พี่อยากคุยกับหนูหน่อย คริสพูดพลางกวักมือเรียกมีนมานั่งที่โซฟา  มีนพยักหน้ารับและเดินมานั่งกับไอซ์และกุ๊ก

ท่าเมิงจะโนเคว่ะมีน ไอซ์กระซิบกับมีนเบาๆเป็นเชิงถาม  แต่มีนไม่ตอบอะไร

พี่ได้ยินว่าพวกเธอทั้งคู่ทำงานแล้ว  และไกลบ้านมากด้วย  พี่ไม่อยากให้เลิกงานดึก..ไอซ์เลิกงาน 6 โมงเย็นยังไม่เท่าไหร่  แต่มีน 3 ทุ่มพี่ไม่ให้ คริสบอกเสียงเข้ม

แล้วทำไมต้องเป็นหนูคนเดียวที่ไม่ให้ มีนพูดเสียงทื่อ

ก็ทั้งหมดนั่นแหละ..มีนก็รู้ว่าเซฟเฮาท์เราห่างไกลผู้คน  ทางก็เปลี่ยว  แบบนี้หนูยังจะเลิกงานมืดอีกเหรอ? เราไม่ใช่คนธรรมดานะ  ถ้าเป็นไปได้พี่ไม่อยากให้พวกหนูทำงานด้วยซ้ำ คริสอธิบาย  น้ำเสียงเขาติดจะเป็นห่วงเหล่าเด็กสาว

หนูเข้าใจค่ะ  แต่งานหนูต้องเลิกมืด  พี่จะให้หนูเลิกทำเหรอ?

ขอเขาไม่ได้เหรอมีน? พี่ก็ไม่อยากบังคับนะ  แต่มันจำเป็น  เพราะพวกพี่เองก็ต้องทำงานคอยดูแลตลอดเวลาไม่ได้  เราเจอกันครึ่งทางไม่ได้รึไง?

โอเคค่ะ..แล้วพี่คริสอยากให้หนูเลิกกี่โมง มีนรับคำอย่างว่าง่าย

ไม่เกิน 6 โมงเย็น  พี่จะให้ลีออนไปรับ  แต่ถ้าวันไหนลีออนไม่ว่างพี่จะไปเองหรือไม่ก็คาร์ลอส

ตกลงค่ะ  ถ้าเป็นไปได้..อยากให้พี่กับพี่คาร์ลอสไปรับไปส่งทุกวันเลย มีนยิ้มหวานอย่างน่าขนลุก

พี่คริส..ไอซ์เอามอเตอร์ไซค์ไปเองได้ใช่ป่ะ? ไอซ์ลองเอ่ยถามอย่างหวาดๆ

โนเวย์  ช่วงนี้เป็นช่วงอันตราย  ให้พวกพี่จัดการดีกว่า..เธอเองก็เลิกงานเย็น..” คริสพูดเสียงราบเรียบ

มีริชาร์ด..ไม่ได้เหรอ? ขับเองเมื่อก่อนก็บ่อยตอนทำงานผับอ่ะ ไอซ์หลุบสายตาลงต่ำเล็กน้อย

ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน  และพี่ไม่อนุญาต คริสพูดเสียงเข้มทำเอาไอซ์สะดุดกึก

งั้น..ขอเป็นพี่คริสไปรับส่งนะ

พี่ไม่ได้ว่างทุกวันนะ

ไอซ์นั่งนิ่งเงียบเป็นความหมายว่าจบการสนทนาแต่โดยดี

พี่คริส  กุ๊กยังไม่มีงานทำเลย  หาทำได้เปล่า? กุ๊กยกมือถาม

ได้  แต่อย่าเลิกงานเกิน 6 โมงเย็นนะ

กุ๊กพยักหน้ารับหงึกหงักอย่างว่าง่าย

เอาล่ะ..ตกลงทั้งหมดตามนั้น  แยกย้ายกันได้แล้ว คริสปรบมือเป็นสัญญาณ

แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปทำภาระหน้าที่ของตนเอง  มีนส่งสายตาค้อนให้ลีออนก่อนจะเดินไปนอกบ้าน  กุ๊กเดินไปออเซาะคริสแล้วเข้าครัวกัน  ส่วนไอซ์นั่งดูหนังอยู่ข้างๆคาร์ลอสที่ประกอบปืน(เถื่อน)อยู่

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

120 ความคิดเห็น