ผั ว ( ลั บ ) : SWEET so HOT

ตอนที่ 7 : 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

โหลด eBook ⏩ ที่นี่

พาเขามาถึงเคาน์เตอร์ จ่ายเงินค่าห้องล่วงหน้าให้เสร็จสรรพเลย โดยที่มีเขายืนมองนิ่งๆ จนกระทั่งเธอหันไปบอกให้พนักงานพาเขาไปที่ห้อง
ก็ยังต่างคนต่างเงียบ .. แล้วก็แยกย้ายกัน
เช้าต่อมาเธอก็ลาเพื่อนกลับบ้าน เพราะอาทิตย์หน้าก็ต้องเตรียมตัวไปทำงานให้บิดาแล้ว แล้วจากนั้นเพราะวุ่นๆ กับการเรียนรู้งานและระบบภายในองค์การจนลืมเขาไปสนิทเพราะเธอเข้ามาในช่วงจังหวะเวลา MD ไม่อยู่ซะด้วยสิ
อาทิตย์ถัดมาเธอก็มาเริ่มทำงาน ฝึกงานศึกษากับหัวหน้าฝ่ายต่างๆ บิดาบอกกว่าหุ้นส่วนบินสวนเธอกลับไปช่วยเป็นที่ปรึกษาให้ลูกชายของเขาที่กำลังมีปัญหาธุรกิจติดขัด อีกสักพักจะกลับ เมรีก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะช่วงนั้นเธอกำลังศึกษาหนักมาก และยุ่งมากจริงๆ ก็โดนทิ้งให้เรียนรู้การบริหารงานอยู่คนเดียวเลยนี่นา
จากนั้นไม่นาน เธอกับลุงอินก็ได้มีโอกาสเจอกันอีกครั้ง ...
วันหยุดเธอขับรถผ่านตลาดในเมือง จอดแวะซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ คลับคล้ายว่ามีคนร่างสูงคุ้นตายืนมองมาจากอีกฝั่งถนนเล็กๆ
ไม่รู้ทำไมด้วยสิ … หัวใจเธอถึงได้เต้นตูมตาม ห้ามไม่อยู่ทันทีที่เห็นเขา
พอยิ้มให้ .. คนสูงวัยใบหน้านิ่งก็เดินข้ามถนนมาหา
“ลุงไปที่ร้านอีก .. ไม่เจอ”
“หนูไม่ได้ทำงานที่นั่น”
“รู้แล้ว .. เจ้าของร้านบอก”
แรกๆ พราวรุ้งก็โทรฯมาเล่าให้ฟังแล้ว
“แล้วคุณลุงมาทำอะไรที่นี่คะ?” 
เขาก็ไม่น่าจะรู้นี่นาว่าเธอมาอยู่ที่นี่ เพราะพราวรุ้งก็บอกว่าก็ไม่ได้บอกเขานะว่าเมรีไปไหน บอกแค่ว่าเธอไม่ใช่สาวนั่งดริ้งแต่เป็นเพื่อนกันที่มาช่วยชั่วคราว แล้วกลับบ้านไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ หันหลังเดินออกจากร้านไปเลย
‘ท่าทางลุงเหมือนคนอกหักชะมัดเลยล่ะเม รุ้งเห็นแล้วยังเผลอสงสาร’
พราวรุ้งว่างั้น แต่เพื่อนจะพูดเกินไปหรือเปล่า
หือออ คนหน้านิ่งขนาดนี้ ยัยรุ้งไปดูออกอย่างไรนี่ว่าเขาดูน่าสงสาร? แต่เอาจริงๆ เห็นแซวกันเล่น หยอกเย้ากันไป แต่บรรดาเพื่อนสาวทั้งหลายก็แอบเตือนเธอแบบเกรงๆ
‘อย่าจริงจังอะไรเลยนะเม .. ลุงเขากับเมมันไม่เหมาะกัน’
จากนั้นก็ต่อปล่อยมุกว่าโบราณล้อมาว่า 
‘ลุงเค้ามันดอกฟ้า .. ส่วนคุณหนูเมรีนี่แค่แมววัด … ยังไงๆ ก็ไม่คู่ควรกันหรอก’
“ลุงเพิ่งได้งานใหม่ เพื่อนชวนมาเป็นยามอยู่ที่รีสอร์ทเปิดใหม่ใกล้ๆ นี้”
“ฮ้า!! จริงหรือคะ?” 
โอ๋ย! .. ตาย! … ก็ที่นี่มันมีรีสอร์ทที่เธอดูแลอยู่ที่เดียวเองนี่นา 
แสดงว่าเขามาเป็นยามอยู่ที่รีสอร์ทเธองั้นหรือ … อืออออ เอาไงดี?
เขาพาเธอเดินไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวริมทาง เมรีก็ไม่ขัด ทั้งๆ ที่อากาศร้อนเหงื่อแตกพลั่ก เขายังจะยื่นผ้าเช็ดหน้าที่เทน้ำเย็นบิดหมาดแล้วมายื่นให้ เธอมอง ก่อนจะรับมันมา เช็ดแขน เช็ดคอ ค่อยสบายขึ้นนิดหน่อยๆ .. คุยสักพักเขาก็จะกลับ เธอมองหาไม่เห็นรถมอไซค์คันเก่าของเขาจอดอยู่ใกล้ๆ จึงถาม
“ขายไปแล้ว มันเก่ามาก”
“หือออ.. มันขายได้ด้วยหรอ?” หลุดปากถามงง
“ห้าร้อย” คนฟังเหวอ เงินแค่นั้นเขาเอามาทำอะไรได้นี่ 
รองเท้าเธอสักข้างยังจะซื้อไม่ได้เลย
“เยอะอยู่นะ กินก๋วยเตี๋ยวได้ตั้งเกือบสิบชาม”
โอ้ย .. คิดงี้..เมรีก็ไปไม่เป็น
“งั้น .. คุณลุงพักอยู่ไหนคะ เมจะไปส่ง” 
เผลอหลุดเรียกชื่อตนแบบสนิทสนมกับเขาไปตอนไหนไม่รู้สิ ..
จากตรงนั้นขับออกชานเมืองมาได้สิบหน้านาทีกว่า แต่ทว่า .. บ้านเขาที่เธอคิดในตอนแรกว่ามันจะเป็นแค่เพียงบ้านพักหลังนี้นั้นตั้งอยู่ในสวนสวยเนื้อที่เกือบยี่สิบกว่าไร่ที่สงบเงียบแห่งหนึ่ง บรรยากาศดี สวยมาก และเธอก็ชอบมันมากถึงกับออกปากชม
“วิวสวยจังเลยค่ะ มันก็ไม่ไกลตัวเมืองเท่าไร แต่ทำไมไม่ค่อยมีบ้านคนเลยคะ?”
ถัดรั้วเข้ามามันเป็นผืนทุ่งนา สลับกับแปลงปลูกผัก มีไม้ยืนต้นเช่นมะนาว มะกรูด พริกปลูกแซมประปราย บางแปลงก็เหมือนเป็นผลไม้ยืนต้นแต่มีไม่เยอะ แถมฉากหลังยังเป็นทิวเขา โอย .. สวยมาก!!
“ตรงนี้ที่ของลุงเองแหละ”
“หมดนี่เลยหรือคะ?” 
อ่อ! ที่เขาบอกว่าบ้านเขาไกลจากที่ร้านนั่น มันก็ไกลอย่างที่เขาบอกคืนนั้นจริงๆ
กวาดตามองบริเวณเนื้อที่ ที่ขับและนับจากรั้วคอนกรีตเสริมเหล็กแปะป้ายส่วนบุคคลเข้ามา มันก็ตั้งไกลโขอยู่นะ และดูเหมือนว่าฐานะเขาก็ไม่ได้แย่มากอย่างที่เธอคิดไว้สักนิดเลยแหะ
เธอขับรถผ่านเลยไปทางด้านหลัง กระท่อมไม้น่ารักหลังเล็กปลูกอยู่ริมปลายนา ลมทุ่งพัดโชย วิวทิวเขาสุดลูกหูลูกตา มองไกลๆ ยังมีไอหมอกเมฆลอย ทั้งสวย ทั้งสงบ
“ลึกจังค่ะ แล้วคุณลุงเข้าออกที่นี่ยังไง?” 
หันมาถาม .. แต่คนโดนถามกลับกะพริบตางงหนึ่งปริบแล้วหลุบตาต่ำ มองต้นขานวลขาวเธอแว็บเดียวก่อนเสมองไปทางอื่น
ซึ่งเธอเองก็งงว่า เอ๊ะ? คำถามก็ธรรมดาๆ เขางงอะไร .. ก่อนจะได้ยินเขาตอบ
เส้นแนวนอน
cr.pics (just for image) via as : google
♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : ผั ว ลั บ : ด้วยนะคะ
??”?โหลด E-Book คลิกตรงนี้คร้า~*??”?
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น