ผั ว ( ลั บ ) : SWEET so HOT

ตอนที่ 2 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

โหลด eBook ⏩ ที่นี่

“เอ่อ..!! เมจ๋า เค้าขอโทษนะเตง แต่ทุกคนยุ่งมากๆ เลย .. เมช่วยไปรับออเดอร์น้องๆ โต๊ะนั้นให้หน่อยสิ” 
แก้มใส หน้าหันมาหน้ามันแพร๊บ แก้มไม่ใสสมกับชื่อตัวซะแล้วสิในตอนนี้ เพราะมัวแต่ต้องวิ่งเข้าวิ่งออกระหว่างครัว โต๊ะแขก และเคาน์เตอร์คิดเงินจนแขนแทบพัน ขาแทบขวิด โดยขณะที่หันมาขอร้องเพื่อน ที่ข้างหูนางก็ยังจะแนบโทรศัพท์โทรกำลังจะสั่งให้คนหาน้ำแข็ง โซดา ผ้าเย็นมาเพิ่ม … ระหว่างรอสายก็ยังจะละปากมาหาสาวน้อยเจ้าของร่างขาวนวล หุ่นบอบบาง แต่เซี๊ยะกำลังน่าฟัด เพราะอวบอัดในส่วนที่ควรอวบ คอดกิ่วในส่วนที่ควรคอด เว้า นูนในตำแหน่งที่ควรเป็น ที่กำลังเพิ่งลงมาจากเก้าอี้สตูลตัวสูงบนเวทีที่แค่ยกพื้นสูงเล็กน้อย และกำลังจะเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ที่เพื่อนควรต้องนั่งประจำ แต่ดันทำไม่ได้ เพราะมีแขกเข้ามาเยอะมากมายเกินคาดจริงๆ สำหรับวันเปิดตัวของร้านวันแรก
“อ๊ะ..ได้สิ เดี๋ยวเมจัดการให้” 
หนึ่งใน ‘แกงค์ห้าองค์หญิง’ คนนี้ที่อวบ อึ๋ม อิ่ม เชี๊ยะ ใบหน้าหวานล้ำเอ่ยรับปากรับคำเพื่อนก่อนจะเดินตรงไปตรงทิศที่เพื่อนเพยิกหน้าส่งทางให้
เมรี ลูกสาวสุดสวยคนสุดท้องของเศรษฐีทางภาคเหนือ ที่ครอบครัวทำธุรกิจส่งออกผ้าไหม มีโรงทอใหญ่เป็นของตนเอง มีรีสอร์ทบ้านสวนทรงไทยที่หุ้นกับเพื่อนของพ่อพอได้เป็นธุรกิจเสริมอีกอย่าง แต่ช่วงนี้เธอเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเอกชนที่ต้องไปเรียนไกลถึงกรุงเทพฯมาหมาดๆ แต่เธอยังอยากพักผ่อนสมองสักหน่อยก่อน ก่อนจะกลับไปลุยงานช่วยบริหารรีสอร์ทที่เพิ่งบอกครู่นี้ว่าบิดานั้นมีหุ้นอยู่กับเพื่อนเขานั่นล่ะ เพราะทั้งโรงทอผ้าไหมกับบริษัทใหญ่ ทั้งพ่อกับแม่ของเธอก็มีพี่สาวทั้งสองที่ต่างก็เรียนจบจากเมืองนอกมาคอยแบ่งหน้าที่กันไปดูแลจนมันอยู่ตัวหมดแล้ว ส่วนเธอเลือกสายการท่องเที่ยวและโรงแรม ซึ่งนั่นมันก็เพราะความที่เธอเป็นลูกคนเล็ก พ่อแม่ตามใจเธอกว่าพี่ๆ เมรีจึงได้มีนิสัยติดพ่อติดแม่มากจึงตัดสินใจเลือกเรียนในไทย ที่ค่าใช้จ่ายแพงเว่อร์พอๆ กับต้องบินไปเรียนต่างประเทศเลยทีเดียวนั่นแหละ และจากตรงนี้พ่อกับแม่เธอก็เลยตัดสินใจลงหุ้นกับเพื่อนนักธุรกิจที่เพิ่งคบหาติดต่อและร่วมลงทุนเปิดกิจการรีสอร์ทกันไม่นาน และเธอเองที่พอจบสัปดาห์นี้ก็กะว่าจะกลับเข้าเมืองไปพักอีกสักพัก จากนั้นก็ต้องออกไปเริ่มดูแลบริหารงานที่รีสอร์ทแห่งนั้นหลังจากนี้แหละ และช่วงนี้เธอก็เลยยังไม่มีงานอะไรที่จะทำจริงจัง แล้วมันเป็นช่วงที่ พราวรุ้ง และ แก้มใส เพื่อนสนิทที่เคยเรียนมัธยมท้องถิ่นรุ่นเดียวกันที่จบพร้อมกันเข้าร่วมหุ้นกับแฟนและเพื่อนๆ คนอื่นที่ก็รู้จักกันดีอยู่มาเปิดผับกันเล่นๆ และผลัดกันมาดูจึงชวนเธอมาด้วย เมรีเลยอาสาไปเป็นนักร้องเปิดงานให้ 
วันนั้นธีมที่ร้านจัดแบบลูกทุ่งคาวบอย ร้องเพลงเสร็จเธอก็ยังจะนึกสนุกขึ้นมาอีก เลยแกล้งทำตัวไปเป็นสาวนั่งดริ้งคอยช่วยลูกน้องของเพื่อนรับแขก แต่เจอแขกกรุ๊ฟแรกก็ได้เรื่อง แต่ช่วงที่กำลังเริ่มอึดอัดใจกับแขกวัยรุ่นกลุ่มนี้อยู่พอดี กำลังคิดหาวิธีชิงหนีก็พอดีมีกลุ่มชายห้าลุง ที่บางคนวัยคงกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่หลักกิโลสี่กิโลห้า พวกเขาขับรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่เข้ามาจอดหน้าร้าน .. สี่คนมารถกระบะ อีกคนไม่ทันเห็นว่าใคร ขับมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ตามมา มาถึงทั้งหมดก็จับกลุ่มเดินตามกันเข้ามาในร้าน
มีคนหนึ่งเดินตามมาหลังสุด แต่ดันสะดุดตาเธอมาก่อนใครเพื่อนด้วยใบหน้าที่ดูนิ่งๆ ผิวเขาคล้ำ ตัวก็ใหญ่ แต่กลับดูสูงสง่า โดดเด่น มืดทะมึน แต่จากการแต่งกายที่ดูธรรมดา ซอมซ่อ เก่ามอ ด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวมอๆ กางเกงยีนตัวเก่าสีซีดจางจากการตากแดดตากลมมานานที่เธอดูออกว่าไม่น่าจะใช่จากการฟอกสีแน่นอน อ่อ มีคนแต่งกายคล้ายเขาอีกคน แต่คนนั้นดูหนุ่มกว่าและน่าจะเป็นคนเดียวเองมังที่ดูคล้ายจะต้นสามสิบ หากทว่าบุคลิกหลุกหลิก ไม่นิ่ง กับอีกสองคน คนหนึ่งขาว ผอม หน้าเสี้ยมแต่ดูซื่อๆ ขณะที่อีกคนก็ขาว แต่ตัวอ้วนล่ำ เตี้ยกว่าใครในทั้งหมด และคนทั้งคู่นี้แต่งตัวดูดีกว่า ก็คล้ายกับอาเสี่ยบ้านนอกทั่วไป ยิ่งเด่นชัดก็ตรงที่ขี้คุยโม้โอ้อวดสุดๆ นี่ล่ะ ส่วนคนสุดท้ายดูบ้านๆ ธรรมดา สบายๆ ยิ้มเยอะหน่อย และดูคล้ายจะเป็นคนในพื้นที่นี้
และก็เพราะเพื่อนคนอื่นๆ พนักงานคนอื่นๆ ก็มัวแต่วุ่นวายกันเพราะเป็นวันเปิดร้านใหม่ แถมเธอยังจะอยากหนีหลบมือไม้ของแขกวัยรุ่นกลุ่มนี้ที่เริ่มเลยเถิด พยายามจะลวนลามเธอเข้าให้แล้ว เมรีเลยฉวยโอกาสรีบขอตัวมาต้อนรับแขกลุงๆ กลุ่มนี้ทันที
พอเข้าไปรับออร์เดอร์ ชายห้าคนนี้ที่คงจะนึกว่าเมรีนั้นเป็นสาวนั่งดริ้งจริงๆ พอสั่งอาหารเครื่องดื่มกับแกล้มของเขาเสร็จ แต่มีคนหนึ่งละไม่ลืมนึกถึงจึงหันมาถามเธอว่า
“จะกินอะไรไหม?” 
เธอก็ตอบมั่วๆ ส่งเดชไป
“ชามะนาวทีนึ่งก็แล้วกันค่ะ” คนถามเลิกคิ้วสูงนิด แต่ไม่ติดใจสงสัยอะไร
ที่ต้องสั่งเพราะไม่ใช่อะไร ก็เพื่อจะเอาเลือกที่ตรงนี้มาไว้เป็นที่หลบภัยจากพวกวัยรุ่นกลุ่มนั่น ที่จะได้กวักมือเรียกเธอไม่นั่งที่โต๊ะนั้นด้วยไม่ได้เท่านั้นแหละ และก็แค่รอให้พวกนั้นเช็คบิลออกไป ที่เธอไม่อยากให้เรื่องถึงหูเพื่อนเพราะถ้าเพื่อนเธอรู้ว่าคุณหนูเมรีโดนลวนลามในร้านเขา ยิ่งพี่..เต็มศึก ลูกทหารที่เป็นแฟนของแก้มใสเพื่อนคนนี้ที่เขาก็มีนิสัยนักเลงนิดๆ และอารมณ์ร้อนหน่อยๆ ด้วย คงจะเข้ามาเคลียร์ ประจวบเหมาะกับนี่ก็ใกล้เวลาที่พี่แสงหล้า อดีตหัวโจกนักเลงประจำโรงเรียนจะมารับพราวรุ้งที่อยู่ดึกไม่ได้ต้องกลับบ้านด้วยแล้วด้วย เธอก็กลัวน่ะสิว่า ประเดี๋ยวจะเลยเถิดเกิดมีเรื่องวุ่นวายไปกันใหญ่ … วันนี้ร้านนี้ก็ยิ่งเพิ่งมาเปิดใหม่ๆ หากมีข่าวเสียหายอะไรหลุดไปคงไม่ดีแน่ ที่สำคัญ เธอกลัวว่าข่าวจะไปถึงหูพ่อกับแม่ … หญิงสาวก็เลยคิดว่า … เอาน่ะ! ใช้วิธีนี้ไปก่อน
เพราะประเมินมองจากครู่นี้ ลุงๆ พวกนี้ดูแทบจะไม่มีใครสนใจอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ เข้ามานั่งกันได้อีกสามสี่คนก็เอาแต่หันหน้าคุยไม่กันหยุด ส่วนอีกคนที่เหลือเอาแต่นั่งฟัง เหมือนพวกเขาแค่มาหาที่หยุดคุยธุระกันมากกว่านี่ล่ะมัง
เอาใบออเดอร์ไปยืนรอพวกเขาสั่งอาหาร เครื่องดื่ม แล้วก็ไถลรอจนเด็กเสิร์ฟเอามาเสิร์ฟให้เสร็จสรรพ น้องในร้านกระซิบอย่างเกรงใจ บอกว่าจะมานั่งชงเหล้าให้พวกเขาแทนเธอเอง แต่เมรีกำลังหลบคนก็เลยบอกน้องไปว่า
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้องเองก็ยุ่งจนมือระวิงจะแย่แล้ว เดี๋ยวพี่จัดการโต๊ะนี้ให้เอง”
อีกอย่าง … ถ้ามาหลบอยู่ตรงนั้นเธอก็แค่เสิร์ฟอาหารหรือจะชงเหล้าให้เขาก็ได้ เพราะเธอเรียนจบสาขาการโรงแรมมาอยู่แล้ว จึงเรียนรู้และฝึกงานด้านการบริการจากโรงแรมห้าดาวมาจนชำนาญหมดแล้วทุกแผนก … น้องๆ ก็เลยสบายใจ
อยู่ตรงนี้จนอาหารมาครบละ แต่เหล่าลุงๆ ทั้งห้าคนนี่ก็ยังจะหันหน้าคุยปรึกษาอะไรกันเองง่วนเลย ไม่มีใครสนใจอะไรหรือหันมาคุยกับเธอเลยสักคน .. คุยกันเองเงียบๆ  เมรีเลยดีใจ คิดในใจว่าเลือกโต๊ะไม่ผิดแหะ .. ที่ตรงนี้ปลอดภัยดี ไม่เปลืองตัวอะไรเหมือนโต๊ะโน้น
ชายกลุ่มนี้เขาสุภาพดี อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ได้จะบริการเรื่องอย่างว่า เพราะเพื่อนๆ คงไม่ยอมเปิดร้านตัวเองทำเรื่องแบบนั้น จะมีก็แต่นักเที่ยวเด็กๆ ที่ไม่รู้จักมารยาทและกาลเทศะพวกนั้นเท่านั้นล่ะมัง
กระทั่งแก้มใสเห็นว่าถึงเวลาจึงเดินไปหยิบกีตาร์ขึ้นอินโทรคันทรี่สากลเพลงสุดโปรดของเธอขึ้นมา เมรีอดใจไม่ไหว เลยคว้าไมค์ขึ้นไปร้องเพลงนี้กับเพื่อน
ใบหน้าเธอหวานแบบธรรมชาติโดยแทบไม่ต้องแต่งแต้ม เสียงก็เพราะ รูปร่างก็ดี ผิวขาวผ่องกระทบแสงไฟในผับที่เปิดหรี่นิดๆ ผิวนี่อย่างกับจะส่องประกายออกมาเองเลยมันจึงแทบจะสะกดคนในผับเล็กๆ แห่งนั้นได้ไว้แทบจะทั้งหมดทันที 
ยกเว้นจะมีก็แต่โต๊ะของบรรดาลุงๆ โต๊ะนั้นเดียวเองแหละ … 
ไม่รู้จะเคร่งเครียดอะไรกันจังแหะ?
เส้นแนวนอน
cr.pics (just for image) via as : google
♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : ผั ว ลั บ : ด้วยนะคะ
??”?โหลด E-Book คลิกตรงนี้คร้า~*??”?
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น