เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ่ บ ส์ !!

ตอนที่ 5 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

เปล่า!! อาหินไม่ได้ปิดประตูใส่หน้าหล่อนโครมหรือผลักไหล่หล่อนออกจากบ้าน แค่เขาทำเป็นเงียบๆ เฉยๆ เย็นชามากกว่าแต่ก่อน .. หล่อนนี่ก็จะบ้าได้แล้วล่ะ

แต่ถามว่าเข็ดไหม? … ไม่หรอก!

ถามว่าท้อไหม? ... ไม่เลย!!

เลิกรักเขาได้ไหม? ... ไม่ล่ะ ... ไม่เลิก!!

แปรงฟันป้วนปากเสร็จก็ออกมานั่งบนเตียงหวีผม

เอาไงดี? ...

ถ้าเขาเข้ามาแล้วหล่อนควรทำอย่างไรดี?

ฉุดขึ้นเตียงเลยดีไหมนะ?

ไม่อ่ะ!! เกิดเขาขัดขืนขึ้นมาล่ะ!

ตัวบึก ถึกขนาดนั้น .. แค่สะบัดมือปัดกระจึ๋งเดียว หล่อนก็ปลิวกระจัดกระจายได้แล้วนา

แต่เอาเข้าจริง เขาเปิดประตูเข้ามามองสบตาหล่อนผ่านกระจกเงา .. เกวลินก็มือไม้จะอ่อนแล้ว

ศิลาเมิน.. เดินตรงไปยังห้องน้ำที่หล่อนอ้างว่าหลอดไฟเสีย ... มันก็ทำท่าว่าจะเสียจริงๆ น่ะแหละน่า

ร่างสูงใหญ่หายไปในนั้นสักพักก็เดินออกมา มองหาเก้าอี้แล้วเรียกให้หล่อนไปช่วยจับมันเพราะเขาจะปีนขึ้นไปลองไขขั้วดู .. หล่อนเดินไปจับเก้าอี้ให้เขา

จังหวะเงยหน้าขึ้นมอง บังเอิญจริงที่ใบหน้าแฉล้มกับเจ้าส่วนบริเวณกลางตัวของเขามันอยู่ตรงกันพอดี

มันคงยากที่จะถอนสายตาไปมองที่อื่น และคนที่ก้มมองลงมาพอดีเขาก็คงเห็นว่าหล่อนกำลังจ้องมองตรงส่วนที่เป็นที่สิงสถิตย์ของ 'เจ้ายักษ์น้อยจอมดุดันขยันยิ่ง’ ของเขาอยู่

เหมือนจะได้ยินเสียงใครสักคนคราง?

พอเหลือบตา เงยหน้ามองคนข้างบนแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายแบบคนไม่รู้ตัว

ปากอวบอิ่มสีสดเผยอค้างน้อยๆ อยู่ตรงใกล้ๆ ไอ้เจ้าส่วนนั้นของเขาพอดี๊ยส์พอดีซ้ำไปซะอีก!!

โอ้ย!! นรกชะมัด ... อยากจะบ้าตาย!! ...

ศิลาครางอยู่ในใจอีกครั้ง

แต่เจ้าดวงตาดุๆ ของเขานั้นมันก็ยากที่จะดุให้หล่อนกลัวได้อีกในครั้งนี้

แล้วจะไม่ให้คนข้างบนร้องครางได้อย่างไร!

ก็ยัยหลานจอมยั่ว ที่กำลังยืนคล้ายจะเกาะขาเขาอยู่ ตาคู่กลมโตใสแจ๋ว มันกำลังจ้องเป๋งไปสู่เจ้ายักษ์ที่เขานั้น ต้องพยายามมากมายสักแค่ไหน .. แต่ไอ้เจ้าหนูนั่นมันก็ยังดื้อดึง .. ตื่นขึ้นมาขยับขยายตัวพองซะจนได้อยู่ดี

เสียงลมพายุข้างนอกเริ่มพัดผ่านมา

แต่ทว่าคนข้างใน ... มีใครสนใจด้วยหรือ? ...

โดยไม่มีคำพูดใดๆ

และดูเหมือนว่าสายตาของยัยหลานตัวแสบก็ดูจะปลุกเจ้ายักษ์ของเขาให้ลุกตื่นขึ้นอย่างต่อเนื่องและง่ายดาย

ศิลายืนเอนตัวไปข้างหน้าอีกนิดอย่างที่คงบังคับใจตนเองไว้ไม่ไหวอีกแล้ว

รอยนูนนั้น มันดันเสื้อคลุมเนื้อผ้าไหมออกมาให้เห็นจนเด่นชัด และเขาก็ได้แต่คาดหวังว่านั่นมันจะทำให้ยัยตัวแสบของเขาหวาดกลัวและตกใจจนหนีไป

ใช่!! หล่อนตวัดสายตามามองเขาอย่างตกใจ

ศิลาภาวนาให้หล่อนถอยออกไป

แต่ ... อีกใจก็ร่ำร้องว่า ...

ไม่ ... อย่าไป!!

ความรู้สึกมันต่อยตีกันเองอย่างรุนแรงแต่เขาก็ยังคงจ้องมองใบหน้าหวานซ่านนั้นอยู่อย่างดุดัน

เกวลินบังคับขาสั่นๆ ของตนเองไว้ให้ยืนให้มั่น

บังคับให้มันไม่ก้าวถอยหนี .. เพราะรู้ดีว่า ..

หากหนีไปอีกในคราวนี้ .. หล่อนก็คงต้องหนีเขาตลอดไปเลยนั่นแหละ!!

ใบหน้าหวานแดงซ่านหันกลับไปมองเจ้ายักษ์ที่หล่อนเองแม้จะเคยเห็นมันแล้วเมื่อครั้งฤดูร้อนปีที่แล้ว แต่มันก็ยังดูไม่ดุร้ายกาจน่ากลัวเท่านี้นะถ้าจะจำได้

ค่อยๆ โน้มหน้าไปพิงต้นขาเขา...

ใกล้ๆ กันกับที่อยู่ของเจ้าปีศาจนั้นนั่นแหละ

ฟีโรโมนจากกายของชายที่ตนพึงใจ มีแต่จะดึงดูดให้หล่อนโหยหาและหลงกลมนต์เสน่ห์จากเขา

ระยำ!! หล่อนกำลังจะทำให้ฤๅษีเพลย์บอยอย่างเขาตะบะแตกซะแล้วล่ะนี่

ยิ่งเมื่อมองจากข้างบนลงมาเจ้าเสื้อกล้ามโนบาร์ของหล่อนมันแทบไม่ได้ปิดกั้นสายตาหิวกระหายของเขาได้มากนักหรอก

ศิลาที่มิอาจฝืนต้านทานอารมณ์ของตนเองเอาไว้ได้อีก .. เขาจึงหันเจ้าหมอนั่นไปหาใบหน้างาม

โธ่เอ๋ย! ระยำแล้วไง!!

และก็ .. ขอให้นรกมันมอดไหม้

ขอให้ไอ้ผีลามกมันไม่มีที่จะอยู่!!

ก็ถ้าไม่ใช่เพราะมัน เขาคงไม่มาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ได้หรอก!!

หันตรงสู่ปากเป้าหมายที่อวบอิ่มจิ้มลิ้มสวยๆ!!

หล่อนก็ค่อยๆ ซุกหน้าเข้าไปหามันราวกับคนที่กำลังโดนสะกดจิตอย่างไรอย่างนั้น

พระช่วย! เขานี่อยากจะขยุ้มผมหนานุ่มๆ นั่น

กำกระชาก .. ให้หล่อนหงายหน้า..อ้าปาก

แล้วเขาก็อยากจะกระแทกร่างเข้าสู่ปากนุ่มๆ นั้นซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!!

ขยับ บดเบียดเข้ากับใบหน้าที่ยังซุกติดอยู่เหมือนจะอยากบอกให้รู้ว่าเขาต้องการอยากให้หล่อนทำมากกว่านั้น

เกวลินเองก็ไม่ได้รู้เรื่องนี้ในเชิงปฏิบัติจริงๆ เลยนี่สิ!

เห็นหล่อนทำตัวก๋ากั๋นขี้ยั่วอย่างนี้แต่หล่อนก็คอยทำเฉพาะแค่ต่อหน้าเขาสองต่อสองเท่านั่นแหละ ไอ้ที่มักจะแกล้งๆ ซื้อชุดราตรีสั้นๆ เซ็กซี่ๆ มาใส่ก็แค่คอยเอาไว้ยั่วเขาคนเดียเลยแหละ เพราะรู้ดีนี่ว่า..ศิลาจะไม่มีวันยอมให้หล่อนแต่งออกไปไหนต่อไหนได้แน่

ส่วนชุดอยู่บ้านก็ต้องแน่ใจแล้วว่าวันนั้น..อาดิน หรือผู้ชายคนอื่นๆ จะไม่ผ่านมาเห็น

โชคดีที่หัสดินนั้นไม่ค่อยมาอยู่ติดบ้านนัก เพราะถ้าให้นับกันจริงๆ มันเป็นบ้านที่ศิลาสร้างมา หาใช่สมบัติของตระกูล เพราะความที่เขาเป็นนักธุรกิจที่มีวิสัยทัศน์ดีและมีหัวในเชิงนี้มาก จึงนำพาให้เขาก้าวเข้าสู่นิยามคำว่า 'อายุน้อยร้อยล้าน' ได้อย่างรวดเร็ว คฤหาสน์นั้นมันจึงเท่ากับเป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขาอีกเช่นเดียวกัน และใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าอณาจักรแห่งนี้เป็นของฤๅษีที่รักสันโดษ ที่ถ้าหากแขกจะไปใครจะมาก็ต้องขอนัดก่อนล่วงหน้า แล้วมีหรือที่ว่าหล่อนจะไม่รู้ตารางนัดนั่นด้วย

แล้วพอมาเจอเหตุการณ์ที่วาบหวามขนาดนี้.. ทฤษฏีที่ไปกุกกักค้นมาจากอินเตอร์เน็ตมันก็ไม่ได้ช่วยให้หล่อนจะหยุดแสดงความเงอะงะได้เลย

"เอามันออกมาดูก็ได้นะ"

เสียงเขาพูดแต่ฟังดูแล้วดุมากๆ ในความคิดของสาวน้อย แม้จะกลัวเกรงเขาบ้าง แต่หล่อนก็ยังจะทำใจกล้า .. ค่อยๆ ปลดสายเสื้อคลุมของเขาออกอย่างช้าๆ

สาบเสื้อแยกออก เปิดเผยให้เห็นเจ้าสิ่งที่เมื่อปีที่แล้ว หล่อนเห็นมันผ่านจากกางเกงผ้าฝ้ายสีดำสนิทของเขา

แต่วันนี้ หล่อนก็ไม่ทันคาดคิดว่าจะพบเจอกับมันได้ง่ายดายแบบนี้นี่นา

แต่ …

วั๊ย! … โอ้ยตาย!!

คนทะลึ่ง! .. คนหน้าไม่อาย!! ...

เส้นแนวนอน
>--ตัวอย่างตอนสุดท้าย .. โปรดติดตามอ่านจบเรื่องได้ในรูปแบบ ebook นะคะ-->

♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ บ ส์ !! : ด้วยนะคะ
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น