เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ่ บ ส์ !!

ตอนที่ 2 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

บทที่ 1


"อาหินยังไม่กลับมาอีกหรือคะป้านวล?"

เสียงหวานใสๆ ไพเราะ ที่ดังมาจากร่างของสาวน้อยแก้มสุกปลั่งจากเปลวแดดยามบ่าย ผิวนวลเนียนที่เคยขาวผุดผ่องราวงาช้างมาบัดนี้เริ่มออกสีน้ำผึ้งเข้ามาแทน .. แต่กระนั้นมันก็มิได้บดบังความสวยหวานของดวงตาคู่กลมโต กระจ่างและริมฝีปากสีสด

อกอวบขาวคู่สวย ที่โผล่พ้นชายบิกินี่ทูพีซตัวจิ๋วสีดำ ทำให้ร่างที่แลดูว่าเพิ่งจะพ้นวัยแรกรุ่นมาได้เพียงไม่กี่ฤดูนี้เอง..มีความเฉิดฉันท์อันจะฉายแววหัวกระไดไม่แห้งให้แก่คฤหาสน์ 'ฟ้าอิงน้ำ' ในเวลาอันใกล้นี้คงจะได้แล้วล่ะ

"ยังค่ะ แต่เมื่อครู่คุณท่านเพิ่งโทรฯเข้ามาบอกว่าให้คุณหนูไม่ต้องรอทานข้าวค่ะ คุณท่านกำลังจะข้ามไปเกาะนู้น"

คนเป็น..ป้านวล.. คว้าผ้าขนหนูกับเสื้อคลุมยื่นส่งให้ก่อนตอบรับคำถาม

เจ้าเกาะนู้น...ที่แม่บ้านซึ่งนับรวมให้เป็นแม่นมคนเก่าคนแก่ปุ้ยใบ้ทำปากยื่นไปทางทิศนั้นก็เป็นที่รับรู้กันว่าที่นั่น มันเป็นเกาะส่วนตัวของ 'ศิลา' และเป็นที่ๆ หวงห้ามของเขา และหากทุกครั้งที่เขาเดินทางข้ามไปยังเกาะนั้นย่อมเป็นอันรับรู้กันว่า .. ผู้ชายคนที่ว่าถึง..เขาต้องการพักผ่อนและต้องการความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างสูง

จะไม่มีการติดต่องาน ไม่มีการตอบรับหรือพบปะกับผู้ใดทั้งสิ้น ..โดยเฉพาะอย่างยิ่ง.. สาวน้อยคนสวยที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น ผู้ที่โหนตัวขึ้นจากสระว่ายน้ำกว้างด้วยท่วงท่าที่งดงามเพื่อมายืนหน้างอง้ำ..ขัดใจในคำตอบนั้นอยู่ตรงนี้

ในความเป็นจริง เรื่องนี้ไม่มีใครอื่นที่จะรู้ความนัยในการปลีกตัวไปวิเวกของชายหนุ่มดีไปยิ่งกว่า เกวลินหรือ คุณหนูมันแกว...คนนี้แล้วล่ะ

เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นมาเมื่อปิดเทอมฤดูร้อนจากปีที่แล้วนี้นี่เองน่ะสินะ และก็เพราะปกติแล้วที่กระท่อมน้อยนั่น หากมีเรื่องงานหรือเรื่องด่วนอื่นใด ใครๆ ก็พอจะสามารถติดต่อเขาได้เสมอ

...แต่ที่ห้ามโดยเด็ดขาดก็คือ...

เกวลิน ... คนนี้นี้แหละ

และ...ทำไมถึงต้องเป็นหล่อน?

ก็เพราะเมื่อปิดภาคฤดูร้อนเทอมที่แล้ว หล่อนนี่ล่ะที่มักจะได้รับตั๋วเครื่องบินให้บินกลับมาเที่ยวหาชายหนุ่มผู้ซึ่งรับอุปการะเด็กกำพร้า ลูกสาวของอดีตคู่หมั้นตนเองให้กลับมาเที่ยวบ้านเกิดทุกปี แต่นับวันระยะที่ห่างกันไปในแต่ละปีๆ จากเด็กน้อยตาแป๋ว ผิวขาวซีดที่เกาะกอดตุ๊กตาผ้าตัวเก่าๆ เดินออกมาสบตาเขาเข้าอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่าบิดามารดาของตนเองนั้นเกิดอุบัติเหตุและจากไปพร้อมกันในคราวเดียวแล้ว

ตอนนี้ ..บัดนี้.. จากเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้น .. นับวันเติบโตขึ้นมากลายเป็นสาวน้อยแสนสวยสะพรั่ง เจ้าของร่างระหง อกอวบขาว และเป็นเจ้าของช่วงขาเรียวยาวที่ศิลาเห็นทีไรก็มักจะอารมณ์เสียขึ้นทันทีที่หากหันมาเห็นสาวน้อยสวมชุดนุ่งสั้นออกงาน หรือแม้จะแต่งอยู่บ้านเดินไปไหนมาไหนให้เขาได้เห็นก็ตามที

แรกๆ เกวลินก็ประหลาดใจ .. หล่อนก็ชอบแต่งของหล่อนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยว่า แต่พอพักหลังๆ สักสองสามปีที่แล้วที่หล่อนปิดภาคฤดู พอกลับมาจากต่างประเทศเพราะต้องไปศึกษาที่นั่น .. อันเนื่องมาจากการถูกส่งเสียหรือผลักไสให้หล่อนไปซะไกลๆ ให้พ้นๆ ก็สุดจะรู้อีกนั่นล่ะ

ที่พอหล่อนเข็นชุด .. กางเกงขาสั้นกุด เสื้อสายเดี่ยวเอวลอยที่สู้อุตส่าห์แวะซื้อมาจากกรุงเทพฯ ที่มันมีแต่ชุดสวยๆ เซ็กๆ เอ็กซ์ๆ ทั้งนั้นเลยเชียว

แต่พองัดเอาออกมาใส่ .. ไหงกลับก็โดนคนหน้าเฉยปรายตามองมาแค่แว่บเดียวแล้วเอ่ยดุๆ ว่า

อย่าให้เห็นว่าใส่ชุดแบบนี้อีกนะ!! ไม่งั้นอาจะจับโยนใส่กองไฟเผาไปพร้อมๆ ชุดที่ใส่อยู่มันซะเลย!!’

เอะอะก็จะจับเผา! เอะอะก็จะจับโยน! .. เห็นเราเป็นแม่มดกันหรือไง?

ผู้ชายอะไรไม่น่ารักเลย!! ... (ปาดน้ำตา)

รูปร่างหล่อนมันก็ไม่ได้เบอะบ๊ะ..เทอะทะ ย้วยหย่อนอะไรที่ตรงไหนให้มันแลมองว่าไม่สวยไปได้เลยนี่นา?

นี่ถ้าหล่อนใส่ไม่สวยก็ค่อยๆ มาบ่นมาว่ากันเบาๆ กันก่อนสิ (บ่นดังทำไม? หล่อนอายเขา..เราอยู่กันตั้งสองคน)

และไม่รู้นะ เกวลินมักจะคิดเสมอๆ นั่นแหละว่าที่ศิลามีท่าทีที่ไม่เคยสนิทใจกับหล่อน อาจเป็นเพราะเขาจะยังคงเคืองใจในตัวมารดาของหล่อนอยู่ก็เป็นได้ ก็เพราะหล่อนเองก็ทราบว่ารับเอาเค้าโครงหน้า ตาคม สวยหวาน จะมีก็แต่รูปร่างเซ็กซี่ๆ นี่แหละ...ที่แม่ไม่ได้ให้มา เพราะป้านวลเคยบอกว่ามารดาของตนเป็นคนร่างเล็กผอมบางมาก

และที่หล่อนคิดเองเสมอๆ ว่าแท้จริงศิลาอาจแอบมีใจให้มารดาหล่อนอยู่แน่ๆ จึงได้ไม่เคยให้อภัยในการโดนทรยศเมื่อครั้งอดีต แต่ไอ้ที่ต้องมาอุปการะเลี้ยงดูหล่อนก็เพราะพันธสัญญากันมาตั้งแต่รุ่นตาของหล่อนกับรุ่นพ่อของเขาโน่นกระมัง? ไม่งั้นป่านนี้หล่อนก็คงวิ่งเล่นมอมแมมๆ อยู่ในบ้านของเด็กกำพร้าที่ไหนสักแห่งไปแล้วแน่ๆ

ถึงแม้จะคิดแบบนี้ ... ถึงแม้จะฝังใจไปแล้วว่า

ศิลา ... ไม่น่าจะมีหัวใจไว้ให้หล่อน

แต่หล่อนน่ะหลงรักเขาจนหมดหัวใจไปแล้ว!!!

และก็ไม่รักแบบลูกรักพ่อ หลานรักอา อะไรนั่นด้วย!

หล่อนรักเขาแบบ..ผู้หญิงรักผู้ชาย..เลยนี่ล่ะ!

และก็แน่ใจด้วยว่าศิลาก็รับรู้ในเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วนั้นแล้วด้วย!!

แต่เขากลับไม่สนใจ

แต่หล่อนรักเขาไปแล้ว ... แล้วจะให้ทำไง?

ที่ถ้ำกระบอกเขามียารักษาโรคนี้ให้หายได้ไหม?

ถ้ารักษาได้จริงหล่อนก็จะรีบพุ่งไปอ้วกเขาทิ้งเดี๋ยวนี้เลยก็ได้นะ ... (ปาดน้ำตา)

ใครๆ ก็รู้ดีว่าใช่ไหมว่าการรักใครเขาข้างเดียวนี่มันทรมานมากมายขนาดไหน

ที่เขาหนีไปกบดานอีกหนนี้ ก็น่าจะเป็นสัญาณที่ดีว่าคุณอาฤๅษีอาจจะเริ่มมีใจหวั่นไหวให้หล่อนแล้วนะ ...

ใช่ป่ะ? (คิดบวกๆๆ)

หรือไม่..ก็ ..อาจจะกำลังไปนั่งคิดนอนคิด.. วางแผนตัดสินใจว่าจะไล่ตะเพิดหล่อนออกไปจากชีวิตเขาด้วยวิธีไหนดีนะ .. หรือเปล่า?

ไม่ซิ!! ไม่เอา ... ไม่คิดๆๆๆๆ!! (สั่นหัวๆๆ)

หล่อนไม่ควรมานั่งมโนคิดลบอยู่ตรงนี้นะ..ใช่ป่ะ?

แล้วก็เพื่อคุณอาสุดที่รัก!!

หากตราบใดที่เขายังไม่แต่งงาน ...

ตราบใดที่เขายังไม่ไล่หล่อนออกจากบ้าน ...

หล่อนก็จะสู้ ... ไม่ถอยไปง่ายๆ นักหรอกนะ!!

ศิลาขมวดคิ้วมุน..เมื่อมองเห็นเรือยนต์เล็กส่วนตัวลำหนึ่งจอดเทียบอยู่ตรงบริเวณสะพานเทียบเรือ ที่มีเรือเล็กอีกลำของเขาจอดเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว

ใครกันนะ!! ที่บังอาจขัดคำสั่ง มาขัดขวางความเป็นส่วนตัวของเขาถึงที่นี่ในครั้งนี้

เหอะ!! เตรียมใจเอาไว้เถอะว่าถ้าไม่ได้มีคำตอบที่มีเหตุผลเพียงพอพ่อจะไล่ตะเพิดให้ออกจากตำแหน่งเอาให้แทบแจ่นไปเก็บของกันไม่ทันมันเลย...คอยดู!!

แต่พอเดินเข้าไปในตัวกระท่อมริมหาดหลังเล็ก กลับไม่พบใครเลยสักคน ...

เปลี่ยนจากความโมโหเลยกลายเป็นความแปลกใจ

เดินเอากล่องเครื่องมือตกปลาไปเก็บเข้าที่ กระท่อมส่วนตัวของเขาหลังนี้ปกติจะไม่มีใครหรือคนรับใช้แม่บ้านที่ไหนมาดูแลประจำ นอกจากทุกๆ หนึ่งสัปดาห์จะมีนายเหมี่ยวกับเมียของหมอนั่นที่จะมีหน้าที่มาคอยดูแลตรวจซ่อมแซมกับทำความสะอาดให้

เดินเลยไปยังชายหาดส่วนทางหลังบ้าน แล้วก็ต้องพ่นลมหายใจฉุนเฉียวออกมาพรืดใหญ่ๆ

จะใครซะอีก!!

สายตาคมกริบมองตรงไปยังร่างอวบสวย ที่มาปูเสื่อ หลับตา นอนคว่ำหน้าอาบแดดอุ่นๆ ยามบ่ายอยู่อย่างดูจะมีความสุขมากมายเสียนี่กระไร

ยัยเด็กตัวแสบ!!

แอบมานอนอาบแดดสบายใจทำไมที่นี่ .. ทำไมไม่อยู่บ้าน!!!

อยากจะดุใส่ อยากจะแกล้งตะคอกตะโกนให้ตกใจ แต่ก็ไม่ใช่วิสัยที่ชายหนุ่มจะพึ่งกระทำต่อหล่อนได้จริงจังเลยสักที .. ยัยตัวดีคนนี้ถึงได้ไม่เคยจะกลัวเขาเลยสิน่า!!

เมื่อยังยืนละล้าละลัง

จะดุก็ไม่กล้า .. จะว่าก็เกรงใจ

จึงทิ้งตัวลงนั่งบนเสื่อผืนเดียวกันนั่น ก้มมองใบหน้าหวานที่พลิกตะแคงใช้แขนตนเองมาหนุนแทนหมอนด้วย สายตาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

มันน่านักนะ!! ยัยเด็กดื้อ ..ขี้ตื้อ.. ขี้ยั่วชะมัดคนนี้นี่

ทำไมเขาจะไม่รู้ดีล่ะว่ายัยเด็กคนนี้ตั้งใจจะมาหาเขาด้วยเรื่องอะไร

แต่ไหนแต่ไรเขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้วางเฉย แล้วก็แกล้งทำตัวเฉยเมยใส่หน้ายัยตัวแสบคนนี้ไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ยัยหัวดื้อขี้ยั่วคนนี้ก็นับวัน..ก็ยิ่งทำให้เขาต้องก่อสร้างกำแพงเพื่อมาป้องกันหัวใจได้ยากเย็นขึ้นทุกวันๆ

ไหล่ลาดสวย ..แผ่นหลังที่เปลือยเปล่า..เกลี้ยงเกลาเนียนเรียบละมุน จะมีก็แต่เพียงสายรัดเส้นเล็กกระจิ๋วๆ สีส้มสดใส เพราะคนที่มานอนแผ่คว่ำอยู่ก็คงตั้งใจจะมานอนยั่ว..คุ้ยเขี่ยหากิเลสตัญหาราคะของเขาอีกแล้วล่ะสิ!!

เฮ้อ .... มันก็อดใจไว้ได้..ไม่ไหวหรอก

ศิลาเอื้อมมือไปใช้นิ้วชี้...เกลี่ยปอยเส้นผมนุ่มๆ ปอยหนึ่งที่มันปลิวระหน้าเนียนใสนั่นออกไปให้พ้นๆ ทาง

เส้นแนวนอน
<--โปรดติดตามต่อนะคะ--<

♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ บ ส์ !! : ด้วยนะคะ
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น