เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ่ บ ส์ !!

ตอนที่ 15 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

โหลด eBook คลิกที่นี่

จนสุดท้ายมารดาก็อ่อนใจ แล้วก็เพิ่งจะบินกลับฝรั่งเศสไปแค่ไม่กี่วัน แล้วจู่ๆ เมื่อสองวันก่อนหล่อนก็โดนลักพาตัวออกมาจากคอนโดสุดหรูฯที่อยู่ของตัวเองในแบบที่ทำเอาหล่อนนั้นทั้งตกใจ ทั้งหวาดกลัวล้นหัวใจไปหมด

จนกระทั่ง พบว่าตนได้เดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูโอ่อ่าใหญ่โตของอลันแล้วก็ถูกส่งตัวมายังที่บ้าบอนี้อีกต่อหนึ่ง

ถูกจับมัดอย่างกับผักอย่างกับปลาเพื่อที่จะมาเจอหน้าคนที่ ... หล่อนควรจะเรียกเขาว่าอะไรดี?

ผู้ชายเฮงซวย คนไร้หัวใจ ... คน ... โอ้ยเยอะแยะ!!

"คุณอย่ามาบ้ากับฉันนะคะ" สั่งอย่างระแวง

"ไม่หรอก" เขายิ้มแต่แววตามีเลศนัย

หล่อนควรเชื่อใจเขาได้ไหมเล่านี่?

"ปล่อยฉันหน่อยสิคะ" ทำเสียงอ่อนตะล่อม

"แบบนี้ค่อยดูเป็นยัยคุณหนูขี้แยขึ้นมาหน่อย"

เขาหรี่ตาทำเป็นถอยตัวไปมอง ก่อนเหลียวแลหาว่าน่าจะมีลูกกุญแจที่ล๊อคข้อมือหล่อนวางไว้อยู่

มันมีจริงๆ วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงพร้อมซองการ์คเล็กๆ

เขาเอื้อมหยิบกุญแจมาไขข้อมือให้หล่อน ก่อนจะอ่านโน๊ตในซอง

อ่านเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมามองหล่อนยิ้มๆ

"นั่นคุณยิ้มบ้าบออะไรของคุณ?" สงสัย

"อลันบอกว่า ผัวเมียกัน..ก็คุยกันดีๆ … แต่ถ้าขืนคุณยังจะดื้อดึงดีนัก อุปกรณ์มีเตรียมไว้อยู่ใต้เตียง"

"ผัวเมียอะไร!! แล้วอุปกรณ์บ้าอะไรของคุณ!!"

ตกใจถามเสียงสูงก่อนจะก้มลงมองใต้เตียง มันมีกล่องเหล็กหน้าตาน่ากลัวๆ วางไว้อยู่จริงๆ

พออัคนีดึงมันออกมาแล้วเปิดให้ดูหล่อนถึงกับตาเหลือก..ถอยกรูไปชิดหัวเตียง

"ไม่เอา!! คุณอย่ามาบ้านะ! ฉันแจ้งตำรวจจับคุณได้จริงๆ ด้วย"

"เราจะอยู่กันที่นี่"

"ไม่!!"ตวัดเสียงสูง

"คุณจะกักขังหน่วงเหนี่ยวตัวและจิตใจฉันไม่ได้นะคะ"

พอหล่อนพูดแค่นี้ก็ดูเหมือนเขาจะชะงักนิ่งอึ้งไป   

จากกิริยานั่น มันจึงทำให้รู้ว่าก่อนหน้าเขาคงจะแค่แกล้งพูดอำหล่อนเล่นๆ แต่ตอนนี้สิ ..

มิรินดาก็ชักจะไม่แน่ใจ

"ลุกขึ้นเถอะ"

"คุณจะส่งฉันกลับบ้านใช่ไหม?"

ถามอย่างมีความหวัง...แกมใจหายนิดๆ แต่ก็ต้องรีบปัดมันทิ้งไป

เขาพยักหน้า..แต่ทว่า

"แต่คงไม่ใช่ตอนนี้หรอก"

“อย่ามามัวแต่อมพะนำแบบนี้ซี่คะ”

สาวสวยหวานสงบเสงี่ยม เริ่มไม่เสงี่ยมสงบแล้วซิ นี่ถ้ากระชากคอเขามาเขย่าได้หล่อนคงทำไปนานแล้วมัง

"ผมพูดจริงๆ ว่าเราคงต้องรออลันให้ส่งคนมารับ และตอนนี้เราคงยังติดต่อโลกภายนอกไม่ได้หรอก คงจนกว่าอลันจะแน่ใจแล้วว่าเราใช้ช่วงเวลาฮันนีมูนกันไปแล้วเต็มที่"

หล่อนอายหน้าแดงสลับกับซีดเผือด

"ไม่ต้องห่วงหรอก .. หากคุณไม่เต็มใจผมก็จะไม่ข่มขืนคุณแน่นอน"

แก้มหล่อนแดงจนไปถึงลำคอแล้วละทีนี้

"ฉันบอกไปแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับคุณ" ยืนยัน

"ผมรู้" เขายอมรับเสียงเฉย

แต่หัวใจของคนฟังเจ้าเอย .. ไยเลยจึงปวดหนึบ!!

"ผมเพิ่งเดินทางมาถึงเหนื่อยๆ ดูเหมือนคุณเองก็คงเพิ่งมาถึงก่อนหน้าผมได้ไม่นาน" เขาเปลี่ยนเรื่อง

"ผมจะยกเตียงนี่ให้คุณ" เขาพูดแค่นี้ .. หล่อนนิ่ง

เมื่อเห็นหล่อนมีท่าทางว่าจะไม่พูดต่อเขาก็จึงเดินออกจากห้องไป

------

หญิงสาวหลับอุ่นสบายบนเตียง .. ผวาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนยังอยู่ในสถานที่แปลกตาเช่นเดิม

เหนียวตัวมากเพราะถูกจับทุกลักทุเลข้ามน้ำข้ามทะเลมาเกือบสามวันกว่าแล้ว

ป่านนี้ .. พ่อกับแม่จะรู้ข่าวหรือยังว่าหล่อนหายตัวไป? .. ก็อาจจะคงรู้แล้วกระมังแต่คงยังทำอะไรไม่ได้

ไม่รู้..หรือ..รู้.. ก็ไม่รู้ .. ว่าใครที่จับตัวหล่อนมา?

คงมีคนสงสัยบ้างล่ะน่าว่าหล่อนกับเขาทำไมถึงได้หายตัวมาพร้อมกัน

ไม่มีเสื้อผ้า .. อลันนี่ช่างไม่มีเมตตาเอาเสียเลย!!

มองเห็นเป้เขาก็เลยถือวิสาสะ หยิบเสื้อยึดเขามาใส่สลับกับตัวที่หล่อนต้องซักไปก่อนก็แล้วกัน

มันตัวใหญ่ .. ใส่แล้วก็ยาวเลยมาเกือบครึ่งน่องได้อยู่น่ะ

หน้าแดงก่ำ

ใช่!! เขาตัวใหญ่..แล้วก็ขรุขระสากระคายชะมัดยาดเลยจริงๆ!!

เดินออกมาเห็นเขานอนกอดอกคุดคู้อยู่บนโซฟา ที่ถ้าสำหรับหล่อนนอนเองมันก็แลว่าเป็นโซฟาหนานุ่มกว้างขวางดี .. แต่มาดูตอนนี้..อื้มมมม..เขานี่ทำให้เฟอร์นิเจอร์ตัวนี้กลายเป็นของกระจิ๋วๆ ไปเลย

เดินเลยไปยังมินิบาร์ที่มีอยู่ให้ห้องนั้นนั่นล่ะ ดูว่าพอจะมีอะไรประทั่งชีวิตเป็นอาหารเช้าได้บ้าง

"ปกติเวลามีแขกอลันจะส่งคนรับใช้มาให้"

เขาตื่นขึ้นมานั่ง .. ผมเผ้ายุ่งเหยิง

ผู้ชายบ้าอะไร .. เซ็กซี่ ... ชะมัด!!

วั๊ยยยย!! .. ไม่ใช่! .. ไม่เอาๆ เราไม่ควรคิดแบบนั้น!!

มิรินดาสั่นหน้าให้ตนเองด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

แอบเหลือบสายตามองไปอีกทีก็เห็นเขามองมา แล้วพอสบสายตากันเขาก็ยักคิ้วให้ .. เหมือนคนรู้ทันว่าหล่อนกำลังแอบมองเขา

อีตาบ้า!!

"หอม" เขาพูดขึ้นมาลอยๆ

"กลิ่นอาหารหรือ? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่คะ"

งง!! มือยังถือแค่มะเขือเทศที่เจอในตู้เย็นอยู่เลย

"กลิ่นตัวคุณน่ะ"

ก็ยังทำหน้าเฉยสนิทได้อีก แต่คนได้ยินนี่ใบหน้านี้แทบจะขึ้นควัน .. เขิน .. แต่ก็ตัดสินใจไม่ตอบโต้

"ผมไม่เคยเห็นเสื้อยืดตัวนี้ดูดีมาก่อน จนกระทั่ง...มันขึ้นมาอยู่บนตัวคุณ"

"คนเจ้าชู้นี้มักจะพูดจาแนวๆ นี้กันทุกคนเลยไหมนะ" หล่อนแขวะ

"มีใครมาอำคุณกันน่ะว่าผมเจ้าชู้" เขาขมวดคิ้ว

"มีใครจำเป็นต้องทำอย่างนั้นด้วยหรือ?"


บทที่ 5

ตีหน้าตาเฉยๆ กลับไปบ้าง

"ก็คงไม่"

เขาว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าห้องนอนไป

ก็สงสัยคงจะไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเขาแหละ

ออกมาอีกทีมิรินดาก็ปรุงอาหารเช้าแบบง่ายๆ ไว้สำหรับเขาและหล่อนเสร็จแล้ว

"หน้าตาดีกว่าข้าวต้มแขละๆ กับหมึกปิ้ง"

"คุณจำได้ด้วยหรือ?"

"จำได้ทุกอย่างนั่นแหละ"

ชิ!!

เขาได้ยินหล่อนทำเสียงแล้วขำจนตาพราว

"คุณจะนั่งดีๆ เป็นไหมคะนี่"

ดุเสียงแหวเมื่อรู้สึกว่าเขาจงใจขยับขาแข็งๆ อุ่นๆ ของเขาให้มันมาถูไถเรียวขายาวสวยของหล่อนอยู่บ่อยๆ จนเกินจำเป็นมากไปแล้วนะ!

"ทำไมล่ะ?"

แน๊ะ!! ยังจะมีหน้ามาถาม!!

เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบแต่ตาที่มองหล่อนมันเป็นพรายพราวระยับ

ผู้ชายบ้าอะไรกันนี่ พอมาอยู่ด้วยกันอย่างนี้จากคนที่เคยดุๆ ขรึมๆ ทำไมมันจึงดูก๊วนกวน .. แถมยังจะ ..

โอ้ย!! มีเสน่ห์จัง

กึก!!

จู่ๆ เขาก็วางแก้วลงซะแรง ทำเอาประสาทที่ตึงเครียดมากๆ ของมิรินดาแทบจะขาด .. ผึง!!

"ไปเถอะ"

อัคนีลุกขึ้น จับข้อมือหล่อนที่ยังถือขนมปังค้างไว้อยู่คามือ .. ตาโตแป๋วมองเขาแล้ว..งงๆ

จะไปไหน? ส่งหล่อนกลับบ้านหรือ? ... อื้ออออ...จริงดิ!?

เส้นแนวนอน
>--ตัวอย่างตอนสุดท้าย .. โปรดติดตามอ่านจบเรื่องได้ในรูปแบบ eBook นะคะ-->

♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ บ ส์ !! : ด้วยนะคะ
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น