[ KHR FIC | REBORN FIC ]「 I AM CELINE ( oc ) 」

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 : โรคุโด มุคุโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    23 ก.ค. 62











6
โรคุโด  มุคุโร่






           มือหยาบกร้านชุ่มเลือดศัตรูสั่นระริก  ริมฝีปากหยักขยับขึ้นลงหลายๆ  รอบคล้ายคิดคำด่าไม่ออก  กวาดสายตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายไล่อ่านตัวอักษรในกระดาษแผ่นบางทีละบรรทัด  พอทำความเข้าใจเนื้อหาอีกเป็นครั้งที่สามเขาก็ตวัดดาบตัดมันเป็นชิ้นๆ  ด้วยแรงโมโห  ฉลามคลั่งคำรามดังลั่น


           "ยัยเด็กบ้า!!!"


           ไม่ว่าเปล่ายังกระทืบเศษกระดาษบางชิ้นที่ตกลงในระยะสายตาเสียจนกระดาษยับยู่ยี่  ก่อนจะสงบลงทีละน้อยเมื่อมองเห็นเอกสารปึกใหญ่ที่วางกองไว้อย่างเป็นระเบียบ  ดูท่าเจ้าหมาเวรนั่นจะทำงานให้เขาตามเนื้อหาในจดหมายจริงๆ


           แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ฉลามคลั่งหายหงุดหงิดอยู่ดี


           นัยน์ตาแสนยโสทอประกายกร้าว  เจ้าเศษซากจดหมายบางส่วนยังอยู่ในมือของเขา  นึกโมโหเสียจนอยากจับคุณน้องสาวบอสมานั่งเฉ่งสักสามวันติดต่อกันให้รู้แล้วรู้รอด


           แต่ยัยเด็กนั่นก็ไม่อยู่ให้เขาเฉ่งแล้วสิ


           สควอโล่คำรามออกมาอีกครั้ง  มือหนาเสยกลุ่มผมสีเงินด้านหน้าขึ้นคล้ายไม่รู้จะเอาความหงุดหงิดไปลงที่ไหน  พอหันไปมองตู้เก็บเอกสารที่สาวเจ้ากล่าวถึงในจดหมายก็มีอันต้องส่งเสียง  หึ  ในลำคอ


           เขาไม่รู้ว่ามันยังอยู่ตามที่คุณน้องสาวบอสบอกไหม  แต่เขาจะไม่ช่วยมัน


           เป็นถึงวาเรียควอลิตี้  ถ้ามันออกมาไม่ได้เขาจะเฉ่งจนกว่าไอ้เจ้าชายโรคจิตนั่นจะลืมหน้าแม่ไปเลย


           แว่วเสียงถอนหายใจจากร่างสูงโปร่งของสเปลบี  สควอโล่  เขาเลือกที่จะโยนความเครียดที่เกิดจากดวงใจวาเรียตัวยุ่งทิ้ง  สองขาก้าวฉับไปยังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายหลังการทำภารกิจ  โดยก่อนเข้าไปก็ไม่ลืมที่จะโทรเรียกแม่บ้านมาจัดการคราบเลือดบนพื้น


           และใช่  เขาไม่มีความคิดจะตามไปเก็บคุณน้องสาวบอสกลับอิตาลีเลยแม้แต่น้อย


           เซลีนโตแล้ว  ฝีมือเองก็ไม่ได้แย่  สควอโล่ไม่จำเป็นจะต้องห่วงเธอขนาดนั้น  ทั้งยังมีเชส  นัทเซลตามไปด้วยไม่มีอะไรต้องห่วงเลยแม้แต่น้อย  ถ้าจะห่วงก็คงห่วงคนที่นั่นมากกว่า


           เด็กนั่นทั้งเอาแต่ใจแล้วก็อันตราย






           ผ่านมาราวๆ  เกือบสิบชั่วโมงนับตั้งแต่เซลีนจับมือพาเชส  นัทเซลก้าวขาขึ้นเครื่องบินเพื่อมุ่งหน้ามายังเมืองนามิโมริในประเทศญี่ปุ่น  ซึ่งเป็นที่อยู่ของว่าที่บอสตามข้อมูลที่เธอได้มา  จนในที่สุดสองขาเล็กก็ได้เหยียบลงบนแผ่นดินแดนอาทิตย์อุทัยสมใจอยาก


           ระหว่างที่นั่งอยู่บนเครื่องบินเซลีนหลับมาตลอดทาง  ไม่แปลกที่ตอนนี้ร่างเล็กจะมีพลังงานล้นเหลือ  เซลีนก้าวเดินออกจากสนามบินโดยมีเชสคอยถือสัมภาระให้เต็มสองมือ  จุดหมายปลายทางของพวกเขาอยู่ที่บ้านซาวาดะ  บ้านของว่าที่บอสคนต่อไป


           เดินไปสักพักดวงหน้างดงามของนายหญิงตัวน้อยก็แสดงสีหน้าลำบากใจจนพิรุณหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยทัก


           "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับคุณหนู"


           "เชส  นายคิดว่าว่าที่บอสจะอยู่ในที่แบบนี้ไหม...?"


           เบื้องหน้าปรากฏสิ่งก่อสร้างที่โทรมเสียจนเซลีนยิ้มแหย  บางส่วนของตึกร้างสีหม่นนั่นคล้ายจะพังอยู่รอมร่อ  นัยน์ตากลมโตก้มมองแผนที่และรูปบ้านที่ได้มาจากครูพิเศษนักฆ่ารีบอร์นสลับกับตึกโทรมๆ  ตรงหน้า


           "เอ่อ...  อย่าว่าแต่ว่าที่บอสเลย  เป็นผมก็ไม่อยู่"
           "ตอนนี้เรากำลังหลงทางอยู่ใช่ไหมครับคุณหนู"


           เธอดูไม่ค่อยอยากยอมรับแต่สุดท้ายก็พยักหน้าขึ้นลงเบาๆ


           "อืม  คงจะอย่างนั้นแหละไอ้หมาเวร"


           สองขาพาร่างสูงโปร่งของเซลีนในวัยสิบหกปีไปใกล้ประตูทางเข้าของสิ่งก่อสร้างสีหม่น  หัวคิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย  ป้ายตรงหน้าบอกว่ามันคือ  'โกคุโยแลนด์'  เธอมองมันแล้วเริ่มวิเคราะห์


           "ก่อนจะร้างคงเป็นสถานบันเทิงของเด็กละแวกนี้  ซากเครื่องเล่นกับกรงขังสัตว์เต็มไปหมด"


           แม้จะมีสนิมเกาะเขรอะทั่วรั้วเหล็กที่ใช้กั้นเขตแดน  เจ้าสิ่งก่อสร้างที่คล้ายกับพร้อมจะพังลงมาทุกเมื่อยังคงความขลังไว้จนเด็กสาวนึกขนลุก  เซลีนอดไม่ได้ที่จะปีนข้ามรั้วเปรอะสนิมไป  ท่ามกลางสายตาเลิ่กลั่กของมือขวาคู่ใจ


           "คุณหนูครับ!"


           ไม่นาน  ร่างของพิรุณหนุ่มก็ปีนตามร่างเล็กไปติดๆ  โครงหน้าได้รูปสไตล์หนุ่มตะวันตกแฝงแววไม่สบายใจ  เขาเป็นห่วงร่างน้อยตรงหน้าเสียจนเผลอทิ้งสัมภาระไว้นอกรั้วทั้งหมด


           น่าแปลก  ทั้งๆ  ที่เป็นสถานที่รกร้างแท้ๆ  แต่กลับมีร่องรอยการอยู่อาศัยเต็มไปหมด  คุณหนูผู้เป็นนายเองก็ดูสนใจไม่น้อย  ถึงขั้นปลดกลิ่นอายนักฆ่าออกมาราวกับตอนนี้ตนอยู่ในเวลาทำภารกิจ  เห็นดังนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจ


           อีแบบนี้ถึงเป็นเขาก็คุมเซลีนไว้ไม่อยู่หรอก


           "เชส  นายรู้ไหม  การอยากรู้อยากเห็นน่ะเป็นคุณสมบัติของตัวเอกที่ดีนะ"


           อยู่ๆ  เซลีนก็โพล่งขึ้น  ไม่ว่าเปล่ายังใช้นิ้วมือน้อยๆ  เคาะเบาๆ  บริเวณเศษซากอารยธรรมของกรงขังสัตว์  นัยน์ตากลมโตสีเอกลักษณ์แวววาวเป็นประกาย  ก่อนประกายนั้นจะถูกดับลงด้วยคำพูดของเขาเอง


           "แต่คนประเภทนั้นในหนังพวกเขามักจะตายเป็นคนแรกนะครับ"


           "แต่ฉันคือตัวเอก  และคนที่จะตายคนแรกในบทละครของฉันมักจะเป็นคนที่ทำให้ตัวเอกหงุดหงิดแบบนาย"


           เชอร์ริลล์  อาวุธคู่ใจปรับเปลี่ยนรูปร่างเป็นดาบคาตานะเล่มยาว  คมดาบจ่อมาทางเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล  เชส  นัทเซลรู้จักนิสัยของเธอดีและชินเสียแล้ว  เธอคงกำลังล้อเขาเล่นอยู่เป็นแน่


           พึ่บ!


           โอเค  เธอคงไม่ได้ล้อเล่นแล้วล่ะ


           เส้นผมสีขาวบางส่วนถูกตัดออกไปในการตวัดดาบเพียงครั้งเดียว  เมื่อได้เห็นท่าทางหงอเป็นลูกกระต่ายของมือขวาคู่ใจ  เซลีนทำเพียงหัวเราะในลำคอ  ก่อนที่ดวงตาของคนร้ายกาจเหลือบมองไปยังเชสด้วยสายตารู้ทัน


           "คิดว่าฉันล้อเล่นล่ะสิ"


           เจ้าดาบเล่มยาวกลับไปเป็นกระบอกสีเงินวาวอีกครั้ง  แววตายามทอดมองแฝงความถือดีอย่างถึงที่สุด  ราวกับเธออยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง  ก่อนที่พิรุณหนุ่มจะระบายยิ้มละมุนออกมา  ยอมรับเธอโดยดุษฎีเหมือนที่ทำมาตลอดแปดปี


           "ครับ"


           ว่าเสียงนุ่ม  ในขณะที่กำลังจะเข้าสู่ท่าทำความเคารพเต็มพิธีการอย่างทุกครั้งสัมผัสของพลังมายารุนแรงก็ปะทะเข้ากับความรู้สึก  ร่างสูงโปร่งเอนกายเข้าบดบังร่างเล็กๆ  ของดวงใจวาเรียตัวน้อย


           เห็นดังนั้นเซลีนก็หรี่ตาลง  ชะโงกหน้าออกไปมองผู้มาเยือน  ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะประหลาดที่ให้ความรู้สึกปั่นจิตไม่ต่างจากเสียงของเบลเฟกอล  ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้พวกเธอจนแทบเข้าประชิดตัว


           เซลีนกล้าสาบาน  ตลอดชีวิตที่ถูกรับเลี้ยงและเคี่ยวเข็ญโดยมาเฟียของเธอ  ร่างน้อยไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง  ไม่เคยเล่นยาหรือพืชสมุนไพรใดๆ  ที่ทำให้เห็นภาพหลอนเลยแม้แต่ครั้งเดียว


           แต่ไอ้เจ้าบ้าผมทรงสับปะรดที่อยู่ดีๆ  ก็โผล่มาพร้อมม่านหมอกหนาจัดนี่มันอะไร!


           คนธรรมดาไม่มีทางใช้พลังมายาได้ขนาดนี้ไม่ใช่หรือ!


           "โอ๊ะโอ  เหมือนเราจะมีแขกมาหานะครับเนี่ย"


           "โอ๊ะโอบ้านป้าแกสิ  จะปลอมก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย  ประสาท"


          แว่วเสียงขุ่นๆ  จากด้านหลังของคนตรงหน้า  โรคุโด  มุคุโร่ก็ตวัดสายตาไปหาคนตัวเล็กที่พยายามจะดันตัวให้หลุดจากการป้องกันของมือขวาหนุ่ม  เจ้าของทรงผมประหลาดรู้สึกถึงตัวตนของเธอมาตั้งแต่แรก  ก็เจ้าหล่อนเล่นปลดจิตสังหารรุนแรงเสียขนาดนั้น


           'เด็กคนนี้ดูแล้วอันตรายใช่ย่อย'


           "โธ่  คุณหนูอย่าออกมาสิครับ  เป็นเด็กดีให้ผมสักครั้งไม่ได้หรือไง"


           เซลีนไม่สนใจคำบ่นของผู้ใต้อาณัติ  ก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้า  ชักอาวุธขึ้นพร้อมฟาดฟันกับผู้ใช้มายาแปลกหน้าเต็มที่


           ชั่วขณะหนึ่งร่างน้อยเริ่มนึกทบทวนความทรงจำในสมอง  เหมือนเธอจะเคยเห็นเจ้าตัวประกอบตรงหน้าอยู่บ้างตามเอกสารที่วองโก่เล่ประสานงานกับวินดีเช่


           ผู้ใช้มายาที่เธอไม่เคยเห็น  เอกสารของวินดีเช่  ข่าวนักโทษตัวอันตรายแหกคุก  ทุกอย่างมันลงล็อกพอดิบพอดี


           "นาย...  โรคุโด  มุคุโร่  ?"


           เด็กสาวเดาะลิ้น  เจ้านักโทษแหกคุกนี่น่าจะทำให้เธอสนุกได้ไม่น้อย


           "เป็นคนที่มีข้อมูลรอบด้านจริงๆ  เลยนะครับ  ดวงใจวาเรียคนดัง"
           "ทั้งคุณทั้งคุณมือขวานั่น  เป็นร่างที่สมบูรณ์แบบทีเดียว  เสียแต่ไม่ใช่ร่างของบอสน้อย  คุฟุฟุฟุ"


           หัวคิ้วสีเข้มเคลื่อนตัวเข้าหากันเป็นรอบที่ร้อยของวัน  ตอนแรกเธอก็นึกว่าเป็นแค่นักโทษแหกคุกธรรมดา  แต่สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักหนานั่นยิ่งฟังหัวคิ้วยิ่งขมวดเป็นปมแน่น


           ถ้าเธอเข้าใจไม่ผิด  บอสน้อยนั่นคงจะหมายถึงว่าที่บอสวองโกเล่


           "นายเองก็ข้อมูลแน่นดีเหมือนกันนี่  แต่เรื่องร่างใหม่นั่นหมายถึงอะไร  เกี่ยวข้องอะไรกับว่าที่บอส  นายพอจะอธิบายให้ฉันฟังได้ไหม  หืม"


           มุคุโร่นิ่งไป  ก่อนจะหัวเราะออกมา


           เห็นหน้าตาดูฉลาด  เขาก็นึกว่าทั้งสองคนถูกส่งมาจับกุมเขาโดยวองโกเล่  แต่ดูเหมือนโรคุโด  มุคุโร่จะคาดการณ์ผิดเสียแล้ว


           'แค่เด็กหลงทางงั้นหรือ  งต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด'


           "ผมคงวางหมากผิดสินะครับ  จะเสียมารยาทไปไหมถ้าผมจะขออธิบายพร้อมทำความรู้จักคุณไปด้วย"


           เซลีนอยู่ในวงการมานานเสียจนเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อทะลุปรุโปร่ง  การทำความรู้จักของคนตรงหน้าเริ่มขึ้นในที่สุด  ร่างน้อยเบี่ยงตัวหลบ  จับด้ามสามง่ามที่ผู้ใช้มายาหนุ่มซัดเข้าหาตัวเอาไว้ได้ทันพอดี


          นัยน์ตากลมสีเอกลักษณ์เหลือบไปหาเชส  เซลีนนึกอยากมอบรางวัลมือขวาดีเด่นให้เขาเสียจริง  ร่างสูงโปร่งทรุดตัวลงนั่งกับโซฟาเก่าแถวๆ  นั้น  ทำสีหน้าประมาณว่าจะไม่เข้ามายุ่ง  เชิญอาละวาดให้เต็มที่โดยที่เซลีนไม่ต้องออกปากสั่ง


           แม้จะในมือของเขาจะถืออาวุธพร้อมเข้ามาผลัดสู้ทุกเมื่อก็ตาม


           ดวงใจวาเรียเลิกสนใจ  เบนสายตากลับมาหาศัตรูอีกครั้ง  ร่างสูงในชุดนักเรียนสีเขียวหม่นก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเหยื่อโดยไม่ทันตั้งตัว  ซัดสามง่ามอีกอันที่ซ่อนเอาไว้ใส่เด็กสาว


           "ชิ"


           โยกศีรษะหลบคมสามง่ามที่พุ่งเข้ามา  ในขณะเดียวกันก็ยกขาขึ้นถีบโรคุโด  มุคุโร่ให้ห่างจากระยะอันตราย  เธอไม่ลืมที่จะซัดสามง่ามอันแรกกลับไป  และถอยหลังออกมาตั้งหลัก


           ถือเป็นช่วงเวลาอันดีที่ร่างน้อยจะเปลี่ยนกระบอกสีเงินวาวในมือให้กลายเป็นไม้พลองปลายแหลม  แล้วพุ่งเข้าไปหาเพื่อโต้กลับ  มุคุโร่ไม่ปล่อยให้ร่างน้อยได้ใจ  สัญชาตญาณของเขาเองก็ไม่ใช่ว่าจะด้อย  กระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว  ไม่วายฝากรอยแผลเล็กๆ  ไว้ผ่านการเสือกคมสามง่ามเข้าหา  เด็กสาวก็ไม่น้อยหน้า  แทรกลำไม้พลองยาวเข้าหาร่างอีกฝ่ายจนเกิดบาดแผล


           บาดแผลมันเล็กเสียจนเซลีนไม่รู้สึกรู้สาอะไร  ผู้ใช้มายาหนุ่มเองแทบจะไม่ได้สังเกตุเห็นรอยบาดเป็นทางยาวบริเวณท่อนแขนที่เธอฝากเอาไว้  หากมันไม่เกิดอาการปวดแปลบขึ้นมา


           มุคุโร่ไม่ค่อยเข้าใจ  ฝ่ามือหนาเลื่อนกุมบาดแผล  มองเด็กสาวด้วยสายตาเคลือบแคลง  แต่ก็ไม่ปล่อยให้การต่อสู้เว้นช่วงนานนัก  ร่างหนาตวัดสามง่ามขึ้นปัดป้องทุกการโจมตีจากเธอ  ลอบเบ้หน้าเมื่อเผลอถอยร่นจนมาติดกำแพง  เซลีนที่เป็นฝ่ายคุมสถานการณ์ตอนนี้หยุดชะงักแล้วขยับร่างออกห่างจากเจ้าของทรงผมแปลกตา


           จีบปากเล็กขยับบ่นอุบอิบ  ดวงหน้างดงามแฝงแววไม่พอใจอย่างรุนแรง


           "ฉันไม่ชอบให้คู่ต่อสู้หลังติดกำแพง  มันเหมือนรังแกคนไม่มีทางสู้  ขยับขึ้นมา"


           "คุณนี่แปลกคนนะครับ"


           เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง  เคลื่อนตัวขึ้นอย่างว่าง่ายตามคำสั่งจากเด็กสาว   มุคุโร่ไม่มีความคิดจะใช้พลังมายากับเธอมาตั้งแต่ต้น  แต่เขาคงต้องเปลี่ยนความคิด  ด้ามสามง่ามปักลงบนพื้นดิน  พลังของเขาทำให้พื้นแยกเป็นเสี่ยงๆ  ทั้งยังยกนำร่างของเขาลอยสูงขึ้น


           ใบหน้าสับสนแตกตื่นจากดวงใจวาเรียตัวน้อยที่คาดหวังถูกแทนที่ด้วยใบหน้านิ่งสนิท  ไม่พอยังลามไปถึงคุณมือขวาที่นั่งอยู่บนโซฟา  แม้โซฟานั่นกำลังลอยสูงขึ้นเพราะพลังมายาเขาก็ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นแม้แต่น้อย


           สองคนนี้มันอะไรกัน...  !


           ชั่วขณะที่มุคุโร่สับสนจนเผยช่องว่าง  เซลีนก็พุ่งเข้าไปประชิดตัว  โดดผ่านแผ่นดินที่กำลังแยกออกอย่างไม่ทุกข์ร้อนแล้วฟาดท่อนไม้พลองยาวกับใบหน้าหล่อๆ  นั่นจนร่างของผู้ใช้มายาหนุ่มกระเด็นไปไกล


           ตอนนี้ทุกสิ่งรอบกายกลับมาเป็นปกติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


           "ดีนะที่ฝึกกับมาม่อนบ่อยๆ  ไม่อย่างนั้นได้ตายห่-เพราะฝีมือเจ้าบ้านั่นแน่ๆ"


           ร่างน้อยถอนหายใจโล่งอก  ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจริงจังอีกครั้งเมื่อคนที่ควรจะสลบไปเดินตัวเอียงๆ  มาหาเธอ  เขาทำท่าอยากจะบีบคอเธอให้ตายเสียให้ได้  แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงความสุภาพปลอมๆ  เอาไว้อย่างเหนียวแน่น


           "โฮ่  เก่งผิดคาดเลยนะครับ"


           เมื่อคู่สนทนาไม่ตอบอะไรมุคุโร่จึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ


           "อาจารย์ของคุณมาถึงที่นี่แล้วนะครับ  เขาคงอยู่กับเพื่อนผมได้ไม่นานนัก  สักพักคงพาพวกบอสน้อยขึ้นไปหาผมที่ตึกศูนย์กลาง  มันคงจะดีถ้าเราสองคนสงบศึกชั่วคราว"


           "นั่นคือประโยคสั่งเสียสไตล์ญี่ปุ่นงั้นหรือ  โทษทีนะ  ฉันไม่ค่อยถนัดภาษาญี่ปุ่นน่ะ  :-)"


           เธอพูดไปอย่างนั้นหวังแหย่ให้อีกฝ่ายมีน้ำโหเล่น  จริงๆ  สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง  เซลีนสัมผัสถึงคุณอาของตนที่ก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้สักพักแล้ว  เชสเองก็เดินเข้ามายืนข้างกายแทนการยืนยันคำพูดของมุคุโร่


           "คุฟุฟุฟุฟุ  ปากดีจังนะครับ  แต่...  ผมเองก็มีเรื่องที่ต้องทำ  ถ้าคุณอยากจะทัศนศึกษาแหล่งกบดานของนักโทษแหกคุกผมก็ไม่ได้ว่าอะไร"
           "แล้วผมจะอธิบายเรื่องร่างใหม่ที่ผมยังไม่ได้พูดถึงให้ฟัง"
           "ไปไหมครับ :-)"


           เป็นประโยคเชิญชวนที่เซลีนอยากเอาเท้าไปยีหน้าหล่อๆ  ของเขาให้หายโมโหมากกว่าที่จะตามเขาไปเสียอีก


           แต่บางทีการไปรอเจออัลโกบาเลโน่ธาตุอรุณกับว่าที่บอสกับคนตรงหน้าก็คงไม่แย่เท่าไร  มือขวาคู่ใจถึงจะดูไม่ค่อยสบอารมณ์กับมุคุโร่  แต่เขาก็พยักหน้าสนับสนุนคำเชิญชวนของผู้ใช้มายาหนุ่ม


           "อืม ไปกันเถอะ"






______________________






           ทุกคนคงจะสงสัยว่าหายไปไหนมาหลายวัน  ก็  ค่ะ  สอบและอ่านหนังสือ  แหะ  แต่พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายแล้วก็คงหายเซ็งได้บ้าง  แอ่


          บอกตามตรงไม่ถนัดซีนตีกันเลยค่ะ  แม้จะเป็นการตีกันสั้นๆ  แล้วจบด้วยการตัดบทของนังมุก็ตาม  ฟฟฟฟฟฟ.

          สามารถโดเนทกำลังใจให้น้องได้ด้วยการกดหัวใจจึ้กๆ  แล้วก็การคอมเมนต์นะคะ  ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #228 namthai120704 (@namthai120704) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 13:44
    มาอัพเถอะค่ะ
    #228
    0
  2. #227 093-317-9272 (@093-317-9272) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:08

    รออยู่นะ
    #227
    0
  3. #226 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 14:44
    โดนข่วนด้วยสามงามไปแล้ว จะเป็นอะไรไหมคะน้้น
    #226
    0
  4. #220 roniyayuplnwza007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 12:26

    โง้ย ทำไมน้องเท่

    #220
    0
  5. #218 SomYingg510 (@satrinamneung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 01:23
    งุ้ย น้องเท่มากค่ะ ฮ่าๆๆๆ หวี้ดน้องมาก
    มุคุโร่ น้องหัวสับปะรด​ได้ออกเป็นคนแรกเฉย5555 น่ารักดีค่ะ555
    #218
    0
  6. #217 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 01:27

    หนูลูกอย่าตามคนแปลกง่ายๆสิ

    #217
    0
  7. #216 Kikikikikkakkkk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:17

    ชอบนางเอกแบบน้อง มีฟามแข็งแกร่ง ชอบการด่านังมุว่าปลอมมาก ทำไมดีขนาดนี้น้อง ;-; อย่างเท่เลยลูกพี่!

    #216
    0
  8. #215 Kkkrkololi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 22:01

    ชอบการชวนสาวขึ้นบ้าน(?)ของนังสับป้า นายจะตีกับเขาแล้วชวนสาวขึ้นบ้านไม่ได้นะ!

    #215
    0
  9. #35 VNightmare (@VNightmare) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:21
    เชสนางมีความมุ้งมิ้งอ้ะ 5555555 รอนะค้ะะ 555
    #35
    0
  10. #34 Piyachat42158 (@Piyachat42158) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:20
    สนุกมากกกกกเลยค่ะ แล้วมาแต่งต่อนะค่ะ
    #34
    0
  11. #33 Piyachat42158 (@Piyachat42158) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:20
    สนุกมากกกกกเลยค่ะ แล้วมาแต่งต่อนะค่ะ
    #33
    0
  12. วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:03
    มีลางสังหรณ์ว่าเชสจะเมพในการต่อสู้..รึปล่าว แต่ยังไงก็ฟันธงไปก่อนละกัน ฟึบ!//สะบัดพัด แหม แต่เค้าน่ารักเนอะะ><
    #32
    0
  13. #30 Himechan (@Himechan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 19:57
    ้เชสน่ารักกกมากกกกก ถ้ามีผู้ชายนิสัยน่ารักกเหมือนเชสคงฟินน่าดู
    #30
    0
  14. #29 Mamorudes~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:06
    รู้สึกเอ็นดูเชสมากมาย ///w/// มาซุกอกเขาเถอะ >////

    สงสารทูน่า.... (อาเมน)
    #29
    1
    • #29-1 DevilJuneforlove (@DevilJuneforlove) (จากตอนที่ 6)
      23 ตุลาคม 2559 / 18:20
      ไรท์ก็เอ็นดูเชสค่ะ แต่งไปก็อิจฉาเซลีนไป งื้ออ>///<

      ทูน่าน้อยน่าสงสารจริงๆ นั่นแหละค่ะ555
      #29-1
  15. #28 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 16:44
    เซลีนมาแรงค่ะ ตอนต่อไปมาต่อเร็วๆน๊า~รออยู่
    #28
    0
  16. #26 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 14:26
    she มาแรงแซงแหกโค้งค่ะ!! 5555
    #26
    0