[ KHR FIC | REBORN FIC ]「 I AM CELINE ( oc ) 」

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : คดีเปลเด็กและบทสรุป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    18 ก.ค. 62







คดีเปลเด็กและบทสรุป
 ใครที่ยังไม่ได้อ่านสองตอนที่แล้วอย่าลืมกลับไปอ่านด้วยนะคะ  เด็กดีมันไม่แจ้งเตือน  ;______;  )






           ข่าวที่เพิ่งได้รับทำให้เซลีนตกใจเป็นอย่างมาก  ร่างน้อยเร่งฝีเท้าทะยานออกจากองค์กรเชลเบคโลในทันทีโดยมีร่างสูงของเชส  นัทเซลตามมาไม่ห่าง


           นับเป็นโชคดีที่เชสมีสติพอที่จะไปเอารถมาก่อนที่คุณหนูของตนจะยั้งอารมณ์ไม่อยู่งัดสกิลฟรี  รันนิ่งที่เคยฝึกกับเบลเฟกอลเมื่อสมัยเข้าวาเรียใหม่ๆ  ขึ้นมาใช้แล้วออกวิ่งไปยังศูนย์บัญชาการกลางของวองโกเล่


           ดวงใจวาเรียตัวน้อยมีท่าทางร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด  ร่างเล็กแทบจะนั่งไม่ติดเบาะเลยเสียด้วยซ้ำ นัยน์ตากลมแฝงแววร้อนใจปนหัวเสีย  จีบปากเล็กขยับพูดไม่หยุดตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นรถมา


           "กะแล้วเชียวว่ามันแปลก  ร้อยวันพันปีไม่เคยอยากให้ออกนอกพื้นที่  ปกติแค่เท้าล้ำเขตแดนไปนิดเดียวก็โดนเฉ่งจะตายห่-  ตุ๋นฉันซะเปื่อยเลยนะ  ไอ้พวกเวร"


           แน่นอนว่าทุกคำที่เล็ดลอดออกมานับจากนี้ล้วนเป็นคำด่าทั้งสิ้น  ทั้งยังด่ารวมไปถึงผู้เป็นพี่ชายที่เธอไม่เคยกล้าพูดถึงในทางเสียหายมาตลอด  สักพักก็ตวัดสายตาไปทางมือขวาหนุ่มอย่างจับผิด


           "นายคงไม่ได้ร่วมมือกับพวกนั้นหรอกใช่ไหม"


           "ใครจะไปกล้าล่ะครับ"


           แม้ในเวลาแบบนี้ร่างสูงก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า  ถึงจะเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ  อย่างคนทำตัวไม่ถูกก็ตาม  ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูก็จอดเทียบหน้าคฤหาสน์ซึ่งเป็นศูนย์บัญชาการกลางของวองโกเล่  ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ  สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังโดยอัตโนมัติ


           กลิ่นดินปืนและเลือดฉุนๆ  คละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ  เสียงปืน  ดาบ  รวมไปถึงสารพัดอาวุธดังอื้อ  มองปราดเดียวก็พอจะทราบถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป  หน่วยวาเรียภายใต้การนำของซันซัสผู้เป็นพี่ชายเข้ายึดครองพื้นที่ทั้งหมดแล้ว


           "ฉันจะไปตามหาท่านพี่แล้วหยุดเขา  ส่วนนายตามฉันมา"


           สิ้นคำสั่ง  เด็กสาวเริ่มออกตัวอีกครั้งบุกเข้าไปทางศูนย์บัญชาการกลางอย่างไม่เกรงกลัว  ระหว่างทางมีศพของชายฉกรรจ์มากมายกองเกลื่อนบนพื้นพรมชุ่มเลือด  นัยน์ตากลมกวาดสายตามองหาพี่ชายของตัวเอง


           ขณะวิ่งในสมองก็ทบทวนว่าห้องทำงานของผู้เป็นพ่ออยู่ส่วนใดของคฤหาสน์  พอนึกออกก็ตรงไปที่ห้องเป้าหมายอย่างรวดเร็ว


           แต่เซลีนก็ต้องชะงักฝีเท้า  เมื่อเห็นประตูบานหนึ่งถูกแง้มเอาไว้  มือเล็กยื่นไปหาเชส  นัทเซลที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงแล้วฉวยเอาปืนพกข้างลำตัวของเขามาไว้ในมือ


           ด้วยความที่ยังเด็กเธอเลยไม่ได้รับอนุญาตให้พกอาวุธติดตัว  เวลาออกไปทำภารกิจก็อาศัยสู้ด้วยมือเปล่า  จำได้ว่าซันซัสเคยบอกว่าจะอนุญาตให้เธอพกอาวุธตอนอายุครบสิบปี


           หวังว่าเขาจะจำได้และไม่จากเธอไปไหนเสียก่อน


          ระหว่างนั้นร่างสูงก็เปิดประตูบานนั้นให้กว้างขึ้น  บันไดทอดยาวลงไปยังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์  ไม่เสียเวลาหยุดคิดหนึ่งพิรุณและหนึ่งเมฆาเร่งฝีเท้าลงไปชั้นล่าง พวกเขาพบประตูอีกบานที่เปิดค้างไว้เช่นกัน สองร่างแทรกผ่านช่องว่างระหว่างประตูเข้าไปยังชั้นใต้ดินที่มีร่องรอยจากการต่อสู้เต็มไปหมด


           ยังไม่ทันที่ดวงใจวาเรียตัวน้อยจะทำความเข้าใจเหตุการณ์ก็บังเกิดแสงสีขาวสว่างจ้าปกคลุมทั่วทั้งชั้นใต้ดิน  เมื่อแสงนั้นหายไป  ภาพตรงหน้าถึงกับทำให้เด็กสาวทรุดตัวลงกับพื้น  น้ำตาค่อยๆ  ไหลออกมาราวกับโลกทั้งใบได้แหลกสลายลงตรงหน้า


          ร่างสูงศักดิ์ของผู้เป็นพี่ชายอยู่ภายใต้น้ำแข็งกองมหึมาที่จะไม่มีวันละลาย


           รองหัวหน้าหน่วยพิรุณดึงร่างน้อยเข้ามากอดแนบอก  เซลีนไม่เหลือคราบคุณหนูผู้อวดดีอีกต่อไปแล้ว  เธอสะอื้นจนตัวโยนดูน่าสงสารจับใจ


           บอสวองโกเล่รุ่นที่เก้าที่ตั้งใจจะเดินออกไปสังเกตเห็นลูกสาวสุดที่รักโดยบังเอิญ  ดวงตาอบอุ่นใจดีคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและขอโทษ  ชายชรายังไม่พร้อมจะคุยกับเธอ  เด็กสาวเองก็คงไม่ต่างจากเขาเท่าไร  ก่อนจะเบนสายตาไปหาพิรุณหนุ่ม


           "ฝากดูแลเธอด้วยนะ"






          หลังจากนั้น  หน่วยวาเรียทุกคนก็ถูกกองกำลังเสริมจากวองโกเล่เข้าจับกุมและมอบบทลงโทษไปตามระเบียบ  พวกเขาล้วนเสียใจที่บอสพ่ายแพ้ให้กับวองโกเล่รุ่นที่เก้า  ไม่พอยังใจสลายเมื่อเห็นน้ำตาที่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนักจากคุณน้องสาวบอส


           เหล่าติ่งเดนตายทุกคนต้องร่ำไห้  แทบจะคลานเข่าเข้าไปขอขมาเธออยู่แล้วแต่ติดที่รองหัวหน้าหน่วยพิรุณที่ไม่ได้เห็นหน้ามานานเฝ้าอยู่หน้าห้องรับรองไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปแม้แต่คนเดียว


           ทุกคนออกจากห้องรับรองไปแล้วแต่ดวงใจวาเรียตัวน้อยยังคงร้องไห้ไม่หยุด  ทั้งเธอและมือขวาธาตุพิรุณถูกสอบสวนเสียจนพรุน  สุดท้ายก็ลงเอยที่พ้นความผิดอย่างฉิวเฉียด  เด็กสาวและเชส  นัทเซลถูกพามายังห้องรับรองที่วองโกเล่จัดไว้ให้ด้วยความสุภาพเต็มพิธีการ


           ร่างน้อยเลือกที่จะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับพี่ชายทั้งนั้น. พิรุณหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ปิดปากเงียบ  รวมถึงฉลามคลั่งที่พวกเขาเพิ่งจะรู้ว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์เองก็ไม่ได้พูดอะไร  ทำให้เรื่องทุกอย่างกลายเป็นปริศนาโดยสมบูรณ์


          ในตอนแรกเธอตั้งใจจะขังตัวเองไว้ในห้อง  แต่เสียงโวยวายจากด้านนอกกลับดังรบกวนไม่หยุด


           มือน้อยปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มหลังจากนั่งร้องไห้อยู่ในห้องรับรองมาได้สักพักใหญ่  เธอลุกขึ้น สองขาพาร่างเล็กไปยังหน้าประตูไม้เนื้อดีแล้วเปิดออก  แต่พอเห็นกลุ่มคนที่ยืนอออยู่หน้าประตูก็พาลอยากปิดประตูอัดใส่หน้าพวกเขาสักรอบสองรอบ


           "มีธุระอะไรไอ้พวกงั่ง"


           ทุกคนดูเกี่ยงกันว่าใครจะพูด  แต่พอโดนจ้องเขม็งจากคุณน้องสาวบอสและมือขวาคนใหม่ของเธอมากๆ  เข้าก็พร้อมใจกันถีบเบลเฟกอลออกมาเป็นหน่วยกล้าตายแบบไม่เต็มใจ


           "อย่าโหดนักสิ  เจ้าชายก็กลัวเป็นนะ...  แค่จะมาพากลับปราสาทเฉยๆ  เอง"


           เสียงยังไม่แตกหนุ่มของเจ้าชายอ่อนลงในตอนท้าย  แม้จะมีรอยยิ้มแต่ไม่มีเสียงหัวเราะกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง  วาเรียควอลิตี้ทุกคนหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา  เซลีนหัวเราะเสียงกระด้าง  เชสเห็นอย่างนั้นจากที่ตอนแรกตั้งท่าเป็นลูกหมาขู่ก็สไลด์ตัวมายืนเคียงข้างผู้เป็นนายอย่างรวดเร็วเพื่อรอรับคำสั่ง


           "ถ้าอยากให้กลับไปนักก็ทำให้ฉันพอใจสิ"


           ทำเสียงแข็งใส่  เก๊กหน้าให้ขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้  ปรายตามองกลุ่มวาเรียควอลิตี้ด้วยสายตาขุ่นเคือง  ก่อนจะแอบหลุดยิ้มเล็กน้อยเมื่อเจ้าพวกคนอ๊องขยับกันยืนเรียงแถว  ยกกำปั้นขวาขึ้นแล้ววางทาบที่อกด้านซ้าย


           "ถ้าน้องหญิงกลับมาพี่เจ้าชายจะยอมทุกอย่างเลยค่ะ  อุชิชิชิชิ"  ( เบลเฟกอล )


           "จะให้บีบแก้มแบบไม่คิดเงินก็ได้"  ( มาม่อน )


           "เจ๊จะทำขนมอร่อยๆ  ให้เซนจังกินทุกวันเลยนะจ๊ะ  ถ้าอยู่ที่นี่ก็จะอดทานขนมอร่อยๆ  ของเจ๊นะฮ้า"  ( ลุซซูเรีย )


           "ผมจะภักดีและทำตามคำสั่งคุณหนูทุกอย่างครับ"  ( เลวี่ )


           สิ้นเสียงเลวี่ไม่ได้มีคนมาต่อในทันทีทำเอาทุกคนหันมามองสควอโล่เป็นตาเดียว  ความกดดันอ่อนๆ  ที่ถูกส่งมาทำให้ฉลามคลั่งอ้ำอึ้ง  ใบหน้าหล่อคมขึ้นสีเรื่อโดยไม่รู้ตัว


           "โว๊ะ  เรื่องมากว่ะยัยหนู  แต่  จะยอมสอนดาบที่เธออยากเรียนให้ก็ได้  กลับบ้านเถอะ"


          แว่วเสียงหัวเราะเบาๆ  จากร่างน้อย  เซลีนโถมตัวเข้ากอดฉลามคลั่งเป็นการใหญ่เพียงไม่นานวาเรียควอลิตี้ทุกคนก็รุมเข้ากอดกันจนกลายเป็นลูกบอลลูกใหญ่ๆ  บนโถงทางเดิน


           "ไม่โกรธแล้วเหรอคะน้องหญิง  ชิชิชิ"


           "ฉันหายโกรธตั้งแต่เปิดประตูมาเห็นหน้าเอ๋อๆ  ของพวกนายแล้ว"


           ก็เป็นครอบครัวนี่นา


           ถึงเจ้าพวกมนุษย์อ๊องจะสร้างเรื่องงามหน้าให้เซลีนแค่ไหนก็ทำใจโกรธได้ไม่นานหรอก


           นัยน์ตากลมโตเหลือบไปเห็นรองหัวหน้าหน่วยพิรุณที่ยืนอ้ำอึ้งไม่กล้าเข้ามากอดกับพวกเธอ  และมาม่อนที่ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปพวกเธอเอาไว้แต่ไม่มีทีท่าจะเข้ามาหาแม้แต่น้อย


           มือเล็กเอื้อมไปดึงเชสกับอัลโกบาเลโน่ตัวจิ๋วให้เข้ามาอยู่กลางวง  ส่งสัญญาณผ่านสายตาแล้วร่างทั้งห้าก็รุมกอดทั้งสองคนพร้อมกัน


           โถงทางเดินของคฤหาสน์วองโกเล่ถูกปกคลุมด้วยเสียงหัวเราะ  เป็นภาพที่ชวนให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอดยิ้มตามไม่ได้


           อยากให้ท่านพี่อยู่ตรงนี้ด้วยจังค่ะ :-)






TALK.

          เป็นการจบช่วงคดีเปลเด็กอย่างรวดเร็วภายในสี่ตอนค่ะ  ฟฟฟฟฟฟฟ.
          จริงๆ  ยัดซีนนี้มาก็เหมือนแกล้งน้อง  ร้องไห้ใหญ่เลย  โอ๋เอ๋ขวัญเอ๊ยขวัญมา  ;_______;
          อีกไม่กี่ตอนยัยหนูก็จะกลายเป็นสาวแล้วนะ  !  เรียกได้ว่า  อายุสิบหกมาเป็นสาวรำว----  โอเค  แป้กสุดใจ  ไม่เล่นแล้ว  นอกจากยัยหนูจะเป็นสาวแล้วพวกวองโกเล่ก็จะได้ออกแล้วด้วย  ไหนมีใครรอท่านฮิบ้าง !
           สัญญาตอนเซนเจอกับสึนะจะให้เปิดตัวอย่างเถื่อนให้สมกับที่รีดเดอร์ทุกคนรอ ! เชื่อเถอะ รีดเก่าส่วนใหญ่ไม่ค่อยชินที่เซนมาเป็นยัยน้องหนูใช่ไหมล่า  เพราะไรท์เองก็ชินกับตอนเซนเถื่อนๆ  เหมือนกัน---


ยังไงก็ฝากคอมเมนต์เพื่อให้น้องได้เอาไปปรับปรุงตอนต่อๆ  ไปด้วยนะคะ  ♡   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #224 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 14:12
    คนนึงก็พ่อ คนนึงก็พี่ ปวดใจจังค่ะ กอดๆกัน โอ๋ๆ
    #224
    0
  2. #209 ???????? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:40

    ไรท์มาอ้าป

    #209
    0
  3. #208 Yogorosu minna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:32

    เป็นตอนที่เศร้ามากเลยค่ะไรท์ แง๊ ฮืออยากเข้าไปกอดน้องแต่ท้ายตอนคือดีมากละมุนอ่านแล้วใจฟูสุดๆ แต่อยากให้ป๋ากลับมาไวๆค่ะไม่ไหว เห็นน้องเศร้าแล้วติ่งเดนตายจะร้องไห้ นี่คือสถาปนาตัวเองเป็นติ่งเดนตายเรียบร้อยแล้วค่ะ รอตอนต่อไปนะคะไรท์

    #208
    0
  4. #207 C.Rhapsody (@cherrywhipped) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 06:30
    ตอนพี่กอดกันแลเวอยากใหเคุณพี่อยู่ด้วยนี่เศร้ามากเลยค่ะ แง้ ; - ; สงสารน้องงงงง
    #207
    0
  5. #206 จดหมายราตรี (@aisica1414) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:51
    รอนะคะ พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากเลยยย
    #206
    0
  6. #170 Umeno0-1 (@Umeno0-1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 10:26
    จะหัวเราะเชสรึสงสารนางดี?---
    #170
    1
    • #170-1 J.Star (@DevilJuneforlove) (จากตอนที่ 4)
      14 ตุลาคม 2560 / 13:44
      ควรสงสารค่ะ เชสน่าสงสาร---
      #170-1
  7. #132 _MAYU_YU_CHAN_ (@Palhdjnc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:53
    ความยาวก็ดีขึ่นมากเลยค่ะ สำนวนก็ดี รวมๆแล้วดี้ดี อยากอ่านต่ออย่างไว//มองการบ้านที่กองไว้ข้างหลังด้วยสายตาว่างเปล่า 'คุคุ'
    #132
    0
  8. #18 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 07:12
    มาต่อเร็วๆน่ะรออยู่
    #18
    0
  9. #17 ์ีNulay73 (@wndy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 06:59
    ยามะ!!!นายคิดจะทำอะไรนางเอก!
    #17
    0
  10. #16 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 01:47
    โอ้ ไรท์มาลงดึกจัง~~~
    ยามะจอมเนียนจะทำอะไรรเซลีนบ่? (ถามว่าเซลีนจะรอดจากท่านฮิดีกว่ามั้ย? : ไรท์ / เซลีนของเราแกร่งอยู่แล้ว ไม่โดนขย้ำหรอก -^- : เรา)
    ปล.รู้สึกเชียร์เชส...นาง(?)น่าร้ากกกก ดูอ่อนแอ(?) น่าปกป้อง -..-
    #16
    0