[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 9 : ความเกลียดชัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61



แนะนำให้เปิดจนจบตอนเลยนะคะ



นายร้อยตำรวจหญิงชู โซจองกำลังวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอย่างเป็นเอาเป็นเอาตายในขณะที่มีผู้ชายอีกสามสี่คนที่วิ่งไล่ตามมา สาเหตุก็มาจากที่ก่อนหน้านี้ดันเข้าไปก่อกวนชวนให้พวกมันโมโหตอนที่พวกมันกำลังจะลวนลามเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจนกลายเป็นตัวเองที่โดนรุม ถึงจะมีวิชาติดตัวแต่เขาก็ยังเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวคงไม่มีแรงมากพอที่จะต่อกรได้นาน


ตึกๆๆ


“หยุดนะโว้ยย มาให้พวกกูสั่งสอนซะดีๆนังตัวแสบ!!”เสียงฝีเท้ายังคงดังไล่เลี่ยกันมา พร้อมกับเสียงตะโกน


“หยุดก็โง่สิโว้ย!!”ร่างสูงหันไปตอบกลับก่อนจะพยายามปัดเอาถังขยะแถวนั้นให้ล้มลงขวางทางแต่พวกมันก็ยังตามอย่างไม่ลดละจนอัตราเร็วในการวิ่งลดลงทุกที


“กัดไม่ปล่อยเลยเว้ย”เขาบ่นพลางหอบหายใจหนักขึ้น


“เหวออ”


ตุบ!


แต่ก่อนที่จะทนไม่ไหวแล้วหยุดให้พวกมันรุม ว่าที่คุณตำรวจก็ถูกใครบางคนดึงคอเสื้อเอาไว้แล้วกระชากให้เขาล้มลงไปนอนแอ้งแม่งอยู่หลังพุ่มไม้


“ชู่วว อยากโดนซ้อมเหรอ”ครั้นจะโวยวายก็ถูกมือนุ่มส่งมาปิดปากเอาไว้ โซจองมองเจ้าของมือนั่นก่อนจะเบิกตาโตนิดๆเพราะจำได้ว่าหล่อนคือเด็กผู้หญิงคนนั้นที่เขาช่วยเอาไว้เมื่อหลายนาทีก่อน จึงยอมอยู่นิ่งๆนอนฟังเสียงฝีเท้าของพวกมันที่วิ่งผ่านไป เด็กสาวอายุราวๆ14 ปีชะเง้อคอมองด้านนอกเพื่อให้แน่ใจว่าคนพวกนั้นไปแล้วก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากปากของอีกฝ่าย


“ธ เธอ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถาม เอาจริงคืออยากจะโกรธมากที่หล่อนเล่นกระชากจนหลังเขากระแทกพื้นแทบหัก แต่พอเห็นหน้าหล่อนแล้วก็ไม่อาจจะต่อว่าใดใดได้ลง เขาแพ้เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักอันนี้พูดกันตรงๆเลยแล้วกัน ขนาดใบหน้าของหล่อนนั้นดูมอมแมมหรือแต่งตัวซอมซ่อแค่ไหนแต่ก็ยังซ่อนความน่ารักนั้นไว้ไม่มิดอยู่ดี


“ฉันรู้ทางแถวนี้ดีกว่าคุณแล้วกันค่ะ”ร่างเล็กตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วส่งมือมาให้โซจองจับเพื่อเป็นที่ยึด ซึ่งแน่นอนว่าโซจองไม่มีทางปฏิเสธเขายื่นมือไปจับแล้วลุกขึ้นยิ้มใส่อีกคนอย่างไม่กลัวว่าจะเจ็บแผลตรงปาก


“ถือเป็นการขอบคุณค่ะที่มาช่วยฉันไว้”


“เธอก็ช่วยฉันไว้เหมือนกัน แบบนี้ถือว่าหายกันสินะ”


“งั้นก็ดีแล้วค่ะ ฉันขอตัวนะคะ”หล่อนตอบด้วยสีหน้าที่ยังไม่แสดงอารมณ์ใดใดออกมาเช่นเคยก่อนจะหันหลังกลับเตรียมก้าวเดินออกไป


“เดี๋ยวสิ”


“ระวัง!”หากแต่โซจองก็เรียกเอาไว้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เด็กผู้ชายแถวนั้นตะโกนเตือนเพราะลูกบาสที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เด็กสาวยืนอยู่


ปึก!


ร่างสูงจึงก้าวเข้าไปเอาตัวบังหล่อนไว้จนถูกลูกบาสกระแทกศีรษะอย่างแรงแต่คนโดนก็ทำแค่เพียงนิ่วหน้าเซไปด้านข้างเล็กน้อยในขณะที่สายตาก็ยังคงจ้องมองใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่เช่นกัน


“ฉันจะถามว่า เธอชื่ออะไร”นี่คือเหตุผลหลักที่เขาเรียกหล่อนไว้ก่อนหน้านี้ และเหตุผลของคำถามนี้ก็ทำเอาเด็กสาวต้องยิ้มขบขันออกมา เป็นครั้งแรกที่โซจองเห็นหล่อนยิ้ม ยิ้มที่ทำเอาหัวใจเขาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ถึงกระนั้นสาวเจ้าก็ไม่ได้ตอบอะไรหล่อนเพียงแค่ยิ้มตอบแล้วถอยเท้าออกมาโค้งให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปต่อปล่อยให้โซจองได้มองแผ่นหลังเล็กนั้นอย่างแสนเสียดาย


“ฮยอนจองค่ะ ฉันชื่อ คิม ฮยอนจอง ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”แล้วหัวใจเขาก็เต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหล่อนยอมหยุดเดินแล้วหันกลับมาตอบ วันนั้นมันเป็นครั้งแรกที่ชู โซจองถูกขโมยหัวใจ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเขาเองก็ได้หัวใจของหล่อนมาพร้อมกับรอยยิ้มแรกนั่นแล้วเช่นกัน

.
.
.


สารวัตรโซจองรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก เขาพลิกตัวตะแคงข้างเพื่อควานหาเรือนร่างงดงามที่เขาพึ่งกอดรัดแนบแน่นไปเมื่อสามชั่วโมงก่อนเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง หากแต่ก็พบแค่พื้นที่เตียงอันว่างเปล่า ดวงตาคมจึงค่อยๆเปิดขึ้นมองภาพเบื้องหน้าผ่านแสงไฟสีส้มอ่อนตรงหัวเตียง ไม่มีซอลอาอยู่แล้วจริงๆและยิ่งสำรวจตัวเองหัวคิ้วของเขาก็ยิ่งกดเข้าหากันเพราะตัวของเขากำลังอยู่ในชุดนอนสีเข้มอย่างที่ชอบใส่ประจำ


“ฝันเหรอ”อดคิดไม่ได้ว่าความสุขที่พึ่งผ่านพ้นไปนั้นมันเป็นเพียงแค่ความฝันแต่มันก็ช่างเชื่อได้ยาก เมื่อกี้เขาว่าเขาฝันถึงฮยอนจองผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา หาใช่เซ็กซ์อันร้อนแรงที่ยังติดอยู่ในความรู้สึกหรือแม้กระทั่งกลิ่นหอมอันน่าหลงใหลที่ยังอวบอวลอยู่ในห้อง


“ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันนึกว่าคุณจะนอนยาวจนเช้าเสียอีก”แต่เสียงหวานที่ดังอยู่หน้าประตูก็ทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งเพราะเขาไม่อยากให้หล่อนต้องกลายเป็นแค่ความฝันเหมือนดั่งเช่นฮยอนจอง


“ฉันตื่นเพราะคุณไม่อยู่ไงคะ”ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นนิ่งพิงหัวเตียงมองหล่อนที่เดินไปหย่อนกายลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยรอยยิ้ม ยิ่งมองจากตรงนี้โซจองก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าซอลอานั้นช่างคล้ายกับฮยอนจองเสียจริงๆ แต่ก็เป็นความคล้ายคลึงที่แตกต่างหรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะฮยอนจองในตอนนั้นยังเด็กและเขาก็ไม่เคยมีโอกาสได้รู้ว่าหล่อนจะเติบโตมาเป็นแบบไหน หล่อนหายไปหลังจากที่เราเจอกันยังไม่ถึงเดือน ไม่ว่าเขาจะพยายามสืบหาซักเท่าไหร่ก็ไม่มีประวัติเด็กผู้หญิงที่ชื่อคิม ฮยอนจองอยู่เลย หล่อนเป็นดั่งสายลมที่พัดเข้ามาทำให้หัวใจเขารู้สึกล่องลอย แล้วก็พัดผ่านไปทิ้งไว้แค่ความทรงจำ ลึกๆแล้วโซจองก็อยากให้ซอลอาเป็นฮยอนจองของเขาเหลือเกิน


“อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่หรือคะที่ฉันจะไม่อยู่ตอนคุณตื่น”คนสวยคุยกับเขาผ่านทางเงาสะท้อนของกระจก


“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำให้ฉันมีความสุขมากแค่ไหน”เขาลุกขึ้นมาโอบหล่อนจากด้านหลังจรดริมฝีปากลงบนไหล่เนียน เขาไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่ซอลอาพูดเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงหยำฉ่าที่จบงานแล้วก็แยกย้ายกันไป


“มากแค่ไหนหรือคะ”


“มากจนไม่อยากจะปล่อยคุณไปไหนเลย”คำตอบของเขาทำให้ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่หล่อนจะเบี่ยงหน้าเข้ามามอบจูบให้เป็นรางวัล แต่ไฟกับน้ำมันเพียงแค่เฉียดใกล้กันก็สามารถเกิดเปลวไฟได้ จากจูบเนิบนาบกลายเป็นร้อนแรง ซอลอาพลิกตัวกลับมาใช้สองมือประคองหน้าใบหน้าเขาเพื่อที่จะสอดเรียวลิ้นเข้าไปได้ถนัดมากขึ้น เธอดันตัวโซจองจนเขากลับไปนั่งลงบนปลายเตียงส่วนเธอก็ทิ้งตัวนั่งลงบนตักเขาอีกที


“อืมม”ร่างสูงแสนพอใจกับรสจูบนั้น ยอมรับเลยว่าซอลอาเก่ง หล่อนรู้ว่าแบบไหนที่จะทำให้เขาหลงระเริงไปกับความเย้ายวนขิงหล่อนแบบถอนตัวไม่ขึ้น มือเรียวของเขาเริ่มไล้ไปตามขาอ่อนภายในกระโปรงเดรสแต่ก่อนที่มันจะสูงขึ้นไปกว่านี้เจ้าของร่างก็กลับส่งมือมาหยุดมันไว้พร้อมกับถอนจูบออกมา


“คุณมีความสุขก็ดีแล้วค่ะโซจอง เพราะจากนี้คุณจะไม่มีวันรู้สึกถึงมันอีก”หล่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ฉายความเศร้าออกมาเพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาจนหัวใจคนมองต้องกระตุกวูบ


“คุณหมายความว่ายังไง”


“ข้อแลกเปลี่ยนไงคะ ฉันให้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว”ร่างบางว่าพลางลุกขึ้นไปหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าหน้ากระจก


“ถึงคราวที่คุณต้องให้ฉันบ้าง”ก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จอไปยังร่างของโซจอง


“ซอลจังคุณ… “


“บอกแล้วไงคะ อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้น”


“นี่คุณ อยากฆ่าฉันจริงๆงั้นเหรอ”จู่ๆความเจ็บปวดก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งหัวใจที่เคยแข็งแกร่งของท่านสารวัตร เขาได้แต่มองหล่อนด้วยสายตาตัดพ้อ


“ทีแรกก็ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้คิดว่าไม่เพราะฉันอยากได้ความสุขทั้งหมดในชีวิตคุณนับจากนี้มากกว่าความตายของคุณ”อีกฝ่ายก็กำลังพยายามกระชับปืนในมือไว้ไม่ให้สั่นไหวไปตามหัวใจ หรือแม้แต่เสียงของเธอเองก็ต้องกดให้มันต่ำที่สุดเพราะถ้าโซจองฟังให้ดีเขาก็จะได้ยินว่ามันกำลังสั่นเครือ


“คุณเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอซอลซัง”


“ค่ะ ฉันเกลียดคุณ” ‘เกลียดพอๆกับที่ฉันรักคุณ’ซอลอาได้แต่เก็บคำนี้ไว้ในใจ มันผิดมาตั้งแต่ 15 ปีก่อน ถ้าเธอรู้ว่าเป็นเขาที่จะทำให้หัวใจเธอสลาย ในตอนนั้นเธอจะไม่หันหลังกลับไปตอบเขาเป็นอันขาด แต่มันก็ยังเป็นเขาคนที่เธอเผลอใจให้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ เพราะว่าเป็นเขาเธอถึงได้เจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้


“ไม่จริงหรอก เมื่อกี้คุณก็ดูมีความสุขเหมือนกับฉัน ถ้าคุณเกลียดฉันคุณจะยอมนอนกับฉันทำไม”ถึงจะเจ็บกับคำว่าเกลียดแต่โซจองก็ยังเชื่อในความรู้สึกตัวเอง ก่อนหน้านี้หล่อนยังพร่ำเรียกชื่อเขา มองเขาด้วยสายตามีความสุขเหมือนที่เขามองเธอ มันไม่ใช่สายตาของคนที่เกลียดกันเลยแม้แต่นิด


“เพราะหน้าที่ไงคะ คุณก็เคยได้ยินมาไม่ใช่เหรอว่าฉันก็ทำแบบนี้กับทุกคนที่ให้ประโยชน์”แล้วคำตอบของหล่อนก็ทำให้หัวใจเขาต้องบีบรัดแน่นจนกลายเป็นหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ


“ฉันไม่เข้าใจ คุณทำแบบนี้เพราะต้องการอะไรจากฉันกันแน่ซอลซัง ถ้าคุณต้องการทำให้ฉันเจ็บปวดบอกเลยว่าคุณทำสำเร็จแล้ว แต่ช่วยบอกกันหน่อยได้มั้ยว่าเพราะอะไร คุณถึงเกลียดฉัน”


“คิม วอนโฮ คุณยังจำชื่อนี้ได้อยู่มั้ย”ร่างบางลดปืนลงข้างลำตัวแล้วเอ่ยชื่อของคนเป็นพี่ชายออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มในที่สุด


“...... “โซจองเงียบไปก่อนที่หัวใจของเขาจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างกายของเขาชาวาบไปทุกส่วน ทำไมเขาจะจำชื่อนี้ไม่ได้ เพราะมันคือชื่อของคนที่เป็นเหมือนตราบาปในชีวิตเขาจนถึงทุกวันนี้

ในตอนนั้นเขาพึ่งเข้ารับราชการได้ไม่นานก่อนจะถูกสั่งให้ตรวจค้นร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งถูกเปิดบังหน้าบ่อนการพนัน ซ้ำยังจ้างแรงงานที่ลักลอบเข้ามาในประเทศแบบผิดกฏหมายหนึ่งในนั้นคือคิม วอนโฮ เขาเป็นคนคุมบ่อนพนันเป็นลูกครึ่งเกาหลีญี่ปุ่น แต่ไม่มีรายชื่ออยู่ในทะเบียนของเกาหลี

พวกตำรวจทลายบ่อนได้สำเร็จ วอนโฮวิ่งหนีพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่เขาก็เห็นหน้าค่าตาได้ไม่ชัดนักเพราะเป็นเวลากลางคืนจนกระทั่งทั้งคู่วิ่งแยกกัน เขาวิ่งตามวอนโฮมาพร้อมกับตำรวจอีกนาย วอนโฮยอมหยุดและขอร้องให้เขาปล่อยไปแต่เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ จากนั้นเพียงแค่เสี้ยวนาทีวอนโฮก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อดึงบางสิ่งออกมา ด้วยความที่เป็นตำรวจใหม่เขาจึงตกใจลั่นไกปืนเพราะคิดว่าวอนโฮจะต่อสู้

แต่สุดท้ายสิ่งที่วอนโฮเอาออกมาก็เป็นเพียงแค่สมุดรายชื่อลูกค้ารายใหญ่ของบ่อน วอนโฮแค่อยากใช้มันแลกกับการให้โซจองช่วยดูแลน้องสาวให้ หากแต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้พูดเพราะกระสุนที่โซจองยิงทะลุกลางอกของเขาแบบพอดิบพอดี

โซจองรู้สึกผิดมากจนแทบจะลาออกจากการเป็นตำรวจแต่พ่อของเขากลับห้ามเอาไว้ ซ้ำยังยกผลงานที่เขาสามารถตามจับคนที่เป็นลูกค้าของบ่อนนั้นได้จนเขาเลื่อนยศเป็นผู้หมวดในเวลาไม่ถึงปี ส่วนเรื่องของวอนโฮตำรวจบอกว่าชายหนุ่มคิดต่อสู้สิ่งที่โซจองทำเป็นเพียงแค่การป้องกันตัว แม้จะอยากบอกความจริงแค่ไหนแต่เขาก็ทำไม่ได้เพื่อรักษาหน้าของพ่อตัวเอง


“และคิม ฮยอนจอง น้องสาวของเขาที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ คุณจำได้รึเปล่าคะ”ถึงแม้กระบอกปืนกระบอกนั้นจะยังอยู่ในมือของซอลอา แต่โซจองกลับรู้สึกว่าถูกหล่อนลั่นไกเข้าใส่แล้วถึงสองครั้ง ไม่ตายก็เหมือนตายกับความจริงที่ได้ฟัง


“ค คุณ คุณล้อกันเล่นใช่มั้ย”เขาเงยหน้าขึ้นถามหล่อนผ่านม่านน้ำตาที่กำลังทำให้ภาพทุกอย่างพร่ามัว แทนที่จะดีใจที่ซอลอาคือฮยอนจองอย่างที่แอบหวัง กลับกลายเป็นความเจ็บปวดมหาศาลเมื่อความจริงอีกอย่างที่พึ่งรู้คือเขากลายคนที่ฆ่าพี่ชายของหญิงสาวที่เป็นดังความรักอันงดงามด้วยมือของตัวเอง  


“ฉันคือเด็กคนนั้นค่ะ คนที่คุณเคยช่วย เด็กที่เคยเล่าให้คุณฟังว่ามีพี่ชายเป็นทุกอย่างของชีวิต แล้วคุณเคยรู้บ้างมั้ยคะโซจองว่าฉันเป็นยังไง ฉันต้องเจอกับอะไรบ้างจากการที่คุณพรากลมหายใจเขาไปจากฉัน!”หญิงสาวที่เคยพูดจาอ่อนหวานบัดนี้กลับตะโกนทุกความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจใส่คนตรงหน้าพร้อมทั้งน้ำตา เธอมีวอนโฮคอยปกป้องมาตลอด แต่หลังจากเขาตายเธอต้องหนีทั้งตำรวจหนีทั้งพวกในบ่อนที่เคยคิดจะข่มขืนเธอมาหลายต่อหลายครั้ง เธอต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดเพียงลำพังเพื่อไปพบโชตะตามที่วอนโฮบอกให้ได้ คนที่เธอรักคือคนที่ทำลายชีวิตเธอให้เหมือนตายทั้งเป็น


“ส่วนคุณ คุณกลับได้เสวยสุขกับอำนาจที่ได้รับจากการตายของพี่ชายฉัน รู้มั้ยว่าฉันเกลียดตัวเองแทบบ้าที่ฉัน.....ต้องมารู้สึกแบบนี้​กับคนอย่างคุณ!!!”ร่างบางเกือบหลุดพูดความรู้สึกที่แท้จริงออกไปแต่ก็ยั้งไว้ได้ทัน เธอจะไม่มีวันให้เขาได้รู้เป็นอันขาดว่าเธอรู้สึกยังไง


“ฉ ฉันขอโทษ ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัวทั้งนั้น ถ้าเธออยากฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ฮยอนจอง”ท่านสารวัตรใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง


“คุณมัน….”ซอลอายกปืนขึ้นเล็งใส่เขาอีกครั้ง อยากฆ่าเขาให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำแต่มือเธอก็สั่นเกินกว่าจะกดลั่นไก ความเจ็บปวดมันมีมากเกินไปจนเธอแทบรับมันไว้ไม่ไหว เธอเกลียดเขา เกลียดตัวเอง เกลียดทุกอย่างที่ทำให้เส้นทางของเธอกับเขาสวนทางกันแบบนี้


“แต่อยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่ได้มีความสุขกับอำนาจนี้เลย แม้แต่ในฝันฉันก็ยังถูกความผิดตามหลอกหลอน ถ้าการตายของฉันมันเพียงพอที่จะชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้นก็ได้โปรด ฆ่าฉันเถอะ อย่างน้อยขอให้ฉันได้ตายเพราะน้ำมือของคนที่ฉันรัก”ร่่างสูงจดจ้องเข้าไปในดวงตาของหล่อน ไม่ว่าจะเป็นฮยอนจองเด็กสาวแสนน่ารักคนนั้นหรือซอลซังผู้หญิงที่แสนอันตรายคนนี้ มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าหล่อนคือคนที่เขารักไม่ได้ ต่อให้ไม่ตายเขาก็ไม่รู้จะหายใจต่อยังไงไหวเมื่อความจริงจะคอยตอกย้ำว่าเขาเคยทำให้เธอต้องทรทานเพียงใด


“ฉันไม่ใช่คนที่คุณรักหรอกโซจอง ฉันขอให้คุณกลับประเทศคุณไปซะ และอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเพราะถ้าเราเจอกันอีกครั้งไม่คุณก็ฉันที่จะต้องตาย”พูดเพียงแค่นั้นซอลอาก็เก็บปืนแล้วหันหลังกลับเดินออกไป เธอไม่อยากจะใจอ่อนเพราะสายตาของเขาอีกแล้ว ในเมื่อเธอฆ่าเขาไม่ได้การไม่เจอกันอีกเลยตลอดชีวิตคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรา


“เดี๋ยวสิซอลซัง”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้สองเท้าที่กำลังก้าวออกไปหยุดชะงัก


“ถ้าเกิดว่าคุณไม่ได้เกลียดฉัน ถ้าเกิดว่าไม่มีเรื่องพวกนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง มันเคยมีซักครั้งมั้ยที่คุณรู้สึกว่าคุณ รักฉัน”โซจองกลั้นใจถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อ 15 ปีก่อนเขาก็เคยถามความรู้ของฮยอนจองเช่นกันแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ จนตอนนี้เขาก็ยังอยากรู้ว่าเธอรู้สึกเหมือนที่เขารู้สึกต่อเธอบ้างรึเปล่า ขอแค่ซักครั้งที่ได้ฟังว่าเธอรักเขา เขาก็ยอมจากไปอย่างที่เธอต้องการ


สำหรับคุณ ฉันให้ได้แค่ความเกลียดชังเท่านั้นค่ะ สารวัตร”เสียงรองเท้าส้นสูงค่อยๆเดินห่างออกไปจนกระทั่งประตูปิดลง โซจองได้แต่หัวเราะให้กับตัวเองทั้งน้ำตา มันก็สมควรแล้วกับสิ่งที่เขาทำ ความตายมันคงง่ายไปที่จะให้เขาชดใช้ความผิด

.

.

.



ฮรุก แต่งเองร้องไห้เอง ร้องเพราะเนื้อเรื่องเหรอ เปล่า ร้องเพราะเพลง

อยากจะบอกว่ายังไม่ได้ทิ้งเรื่องนี้เด้อ และตอนหน้าก็จะจบแล้ว

ซึ่งก็ไม้รู้ว่าจะมีอารมณ์พิมพ์อีกเมื่อไหร่

คือในหัวอะแต่งจนจบละ 55 แต่ถ้ารู้ว่ายังมีคนช่วยอินอยู่ก็จะมาลงให้ในเร็วๆนี้ นะคะ

ใครที่ยังอ่านอยู่ก็ต้องขอบคุณมากจริงๆค่ะ ขอบคุณจากใจจริง พรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #81 WS212 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:19

    ฮรุก เจ็บปวดไปหมด สงสารไม่ถูกแล้ว

    #81
    0
  2. #72 Jakeee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 15:43

    เห้ะ ตอนหน้าจบแล้วหรอคะ จะจบ bad end รึเปล่าคะเนี่ย TT

    สงสารทั้งซอลซังทั้งคุณสารวัตรเลย แต่ชีวิตก็สวนทางกันจริงๆ อ่านแล้วเจ็บแทน รักกันแต่คู่กันไม่ได้นี่มัน ฟหา่กเฟาก้สกหกส เริ่มอยากรู้แล้วว่าจะจบยังไง 555 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ :) /ปูเสื่อรอ

    #72
    0
  3. #71 Error 404 Not Found (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:53
    คำพูดของซอลอาเหมือนกระสุนยิงเข้ากลางอกโซจองไปเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้สึกเจ็บ ไม่มีเลือด ไม่มีแผล แต่เหมือนตายทั้งเป็น.. หน่วงจนถ้าเราเป็นคุณชู ยอมเอาปืนจากมือพิซอลมายิงตัวเองตายไปเลยยังจะรู้สึกดีกว่า😂
    #71
    0
  4. #70 bbyn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:24
    พาร์ทอดีตนี่มองเห็นเป็นภาพเลย ว่าที่คุณตำรวจจะอบอุ่นขนาดไหน ฮยอนจองตอนเด็กน่ารักขนาดไหน ทำไมต้องมีเรื่องให้ต้องกลายเป็นแบบนี้ด้วย เพลงปวดร้าวเหลือเกินน TT
    #70
    0
  5. #69 LoveToon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 14:06
    ฮือออ ถ้าจะไม่ต้องเจอกันขนาดนี้ สู้ยิงโซจองทิ้งเลยดีก่า กล้าๆหน่อยคุณซอลซัง 555
    #69
    0
  6. #68 harry 2012 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:37
    อ่านไปเจ็บไป มันเป็นคู่ขนานจริงๆ รักไปช้ำไป 😭😭. ขอบคุณไรท์ที่มาต่อนะคะ ยังรออ่านเรื่องนี้ตลอดด
    #68
    0
  7. #67 ALERT__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 01:34
    หน่วงสุด ขอบคุณที่กลับมาต่อนะคะ
    #67
    0