[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 8 : ข้อแลกเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

"สารวัตร  ไปโรงน้ำชากันเถอะ นะๆ”เสียงอ้อนวอนของผู้หมวดหน้าหมีดังขึ้นภายในห้องทำงานของท่านสารวัตรแห่งเมืองนางาซากิ เขาเข้าไปนั่งย่อตัวลงอยู่หน้าโต๊ะแล้วโผล่ตาปริบๆไปมองคนที่ยังนั่งจ้องหน้าจอหน้าตาเคร่งเครียด


“ชวนซาโต้ไปสิ”โซจองตอบกลับมาโดยหาได้สนใจมองหน้าตาหน้าสงสารของยอนจองไม่


“ไม่เอา ถ้าสารวัตรไม่ไป ซอลซังก็คงไม่ดูแลแล้วพอซอลซังไม่มาดูแล ซูบินจังก็จะไม่มา ฉันก็ไม่ได้เจอซูบินจังน่ะสิ”ร่างสูงยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม นี่มันก็เกือบจะอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่ที่เขาไปรับโซจองออกมาจากหมู่บ้านหลังเขานั่น พอกลับมาก็โซจองก็เอาแต่พยายามตามสืบหาพวกคนร้ายจนจับมาได้แล้วแต่ท่านสารวัตรก็ยังดูเคร่งเครียดตลอดเวลา เลิกงานจากที่สน.ก็กลับมานั่งทำงานที่บ้านพักต่อไม่ยอมออกไปผ่อนคลายเหมือนทุกที  ทำให้เขาต้องอดเจอซูบินไปด้วย เขาคิดว่าโซจองจะคิดถึงซอลอาซะอีก


“ต่อให้ฉันไปหล่อนก็ไม่มาดูแลหรอก”ท่านสารวัตรพูดราวกับกำลังตัดพ้อ ใช่ เขากำลังตัดพ้อซอลอา เพราะวันนั้นที่โชตะมารับหล่อน หล่อนก็กล่าวลากับลูจังและฮายาโตะแต่ไม่คิดจะลาเขาเลย รวมถึงไม่คิดจะพาเขากลับไปด้วย เขาจึงต้องรอจนกระทั่งยอนจองมารับในวันถัดไป  แต่สิ่งที่ทำให้เขามานั่งทำหน้าเครียดเกือบทั้งอาทิตย์ก็ไม่ใช่เรื่องนี้ไปทั้งหมดเสียทีเดียว


‘นี่คุณตำรวจ แทนที่คุณจะมาจับพวกผมคุณควรไปไล่จับพวกโรงน้ำชาดีกว่านะ’


‘แล้วพวกแกไม่น่าจับตรงไหน ทั้งเปิดคาสิโนผิดกฎหมาย ทั้งค้าประเวณีแถมยังลอบทำร้ายเจ้าหน้าที่’โซจองตอบกลับพวกแก๊งค์นาชิมูระไป หลังจากพักรักษาตัวจนกลับมาทำงานได้เขาก็เร่งสืบหาตัวการที่ขับรถไล่ล่าเขาซึ่งเป็นพวกนาชิมูระตามที่ซอลอาว่าจริงๆ แถมเขายังได้รู้ว่าพวกนี้ยังทำผิดกฎหมายอีกหลายอย่าง เลยต้องจับมาสืบสวน


‘มันช่วยไม่ได้ที่สารวัตรไปอยู่กับนังผู้หญิงคนนั้นเอง’


‘ให้เกียรติผู้หญิงหน่อย เผื่อจะลืมว่าฉันก็เป็นผู้หญิง’


‘ซอลซังนี่ร้ายกาจจริงนะ ขนาดผู้หญิงด้วยกันยังทำให้หลงสเน่ห์ได้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกฮาชิโมโต้ถึงไม่เคยถูกจับเลยซักครั้ง เพราะตำรวจยศใหญ่นอนกับหล่อนหมดแล้วนี่เอง’


‘แกพูดบ้าอะไร อยากโดนข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานเพิ่มรึไงฮะ!’ร่างสูงพุ่งตัวข้ามโต๊ะไปกระชากคอผู้ต้องหาด้วยความโมโหทันทีหลังจากได้ยินประโยคดูหมิ่นทั้งตำรวจแล้วก็ซอลอา


‘ฮ่าๆ คุณมันอ่อนหัดจริงๆสารวัตร นังนั่นทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ อย่าโง่เพียงเพราะหลงความงามของหล่อนไปหน่อยเลย คนที่หลงคารมหล่อนพังมานักต่อนักแล้ว'


โซจองยังคงคิดหนักกับเรื่องราวที่ได้รับรู้มา


คนที่จะนั่งดื่มกับซอลซังได้ต้องมีข้อแลกแปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ’


ยิ่งคำพูดของซาโต้ที่พูดไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาไปเยือนโรงน้ำชาก็ยิ่งย้ำชัดว่าที่พวกนาชิมูระพูดนั้นอาจจะเป็นเรื่องจริง เขาไม่ได้ไว้ใจพวกโชตะ เขารู้ว่าที่โรงน้ำชามีบางอย่างที่น่าสงสัย เขาทราบดีว่าซอลอาอันตรายมาตั้งแต่ต้นแต่ตอนที่เราติดอยู่ในหมู่บ้านนั้นมันทำให้ลืมไปเสียสนิทว่าหล่อนเป็นใคร นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เขายังไม่พร้อมจะไปเจอหน้าหล่อนจนกว่าจะหาความจริงได้ว่าเบื้องหลังโรงน้ำชาอะไรซ่อนไว้  ต่อให้เขาจะคิดถึงหล่อนแทบขาดใจก็ตาม


“สารวัตรไม่คิดถึงซอลซังหรอกเหรอ ตอนติดอยู่ที่นั่นไม่มีอะไรคืบหน้าเลยจริงอะเหรอ”ฝั่งยอนจองก็ยังไม่ยอมลดลูกตื้อ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องไปเจอซูบินให้ได้


“ฉันขอถามแกหน่อย ถ้าวันนึงแกต้องจับซูบินขึ้นมา แกจะทำยังไง”ร่างสูงละสายตาออกจากจอคอมแล้วหันมาถามผู้ช่วยตัวเองด้วยสายตาจริงจัง เท่าที่รู้จากพวกสายสืบมา มันอาจจะเป็นไปได้ที่พวกเขาอาจจะต้องทำอย่างที่ถามออกไป ซึ่งคำถามนั้นก็ทำเอายอนจองใจหล่นวูบ


“ถ ถามอะไรแบบนั้น ซูบินจังไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย ทำไมฉันต้องจับหล่อน”


“อย่าเอาความรู้สึกตัวเองตัดสินว่าหล่อนไม่ได้ทำอะไรผิดยอนจอง แกเป็นตำรวจนะ”


“แต่ตำรวจก็ไม่ควรจะกล่าวหาคนอื่นถ้ายังไม่มีหลักฐานเหมือนกัน ฉันไม่คุยกับสารวัตรแล้ว ไม่ไปก็ไม่ต้องไป ฉันไปกับซาโต้ก็ได้”คุณผู้หมวดทำหน้างอนใส่สารวัตรตัวเองราวกับเด็กงอนผู้ปกครองที่ไม่พาไปเที่ยว(สาว)ก่อนลุกขึ้นสะบัดหน้าเดินหนีไป ทั้งที่จริงแล้วยอนจองก็กำลังหนีความจริงไม่ต่างกัน ถ้าพวกโรงน้ำชาทำผิดกฏหมายแน่นอนว่าซูบินก็ต้องถูกจับในฐานะมือขวาของซอลอาเช่นกัน


แกร็ก!


แต่พอเปิดประตูออกไปร่างสูงก็ต้องชะงักเมื่อได้พบกับแขกที่มาเยือนโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ซึ่งเป็นบุคคลที่อยู่ในบทสนทนาของพวกเขา ยอนจองอยากจะยิ้มดีใจที่ได้เห็นร่างเล็กของคนที่คิดถึงรวมถึงซอลอา ถ้าหากว่าทั้งสองคนจะไม่มาพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่เขาไม่ค่อยอยากจะเห็นหน้าซักเท่าไหร่  และคิดว่าคนที่ไม่อยากเห็นมากกว่าก็คือโซจอง


"โอ้ ผมกำลังจะเคาะประตูเรียกพอดีเลยครับ"โชตะยิ้มออกมา ซึ่งสำหรับยอนจองแล้วมันเป็นรอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้ที่สุด 



"มีอะไรรึเปล่ายอนจอง"เจ้าของห้องเดินออกมาบ้างเมื่อเห็นว่ายอนจองยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านไม่ยอมขยับ แล้วหัวใจเขาก็สั่นระรัวขึ้นมาเพียงแค่เห็นหน้ามาม่าซังคนสวยที่เขาแสนคิดถึง แต่มันคงดีกว่านี้ถ้าหล่อนจะไม่ยืนอยู่เคียงข้างใครอีกคน หนำซ้ำหล่อนยังเอาแต่หลุบสายตาลงต่ำไม่ยอมมองหน้าเขา


"พวกคุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ ถึงได้มาหาถึงที่"พอเห็นว่าซอลอาไม่สนใจ มองไปก็มีแต่เจ็บปวดใจเปล่าๆ โซจองจึงหันมาพูดเสียงแข็งกับโชตะแทน


"ผมกับซอลซังเอากระเช้ามาขอบคุณสารวัตรน่ะครับที่ช่วยซอลซังไว้คราวก่อน ต้องขอโทษด้วยที่พึ่งมาพอดีเรามีเรื่องที่ต้องจัดการกันก่อนครับ"


"เรื่องที่ว่ามันดีหรือไม่ดีเหรอคะ"ร่างสูงแกล้งถามเพื่อยียวน


"ต้องดีสิครับ เพราะผมกับซอลซังกำลังจะแต่งงานกัน"


"......."โซจองรู้สึกเหมือนหัวใจเขากำลังหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างกายชาวาบไปทุกส่วน จากประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน ซึ่งคนตกใจก็ไม่ใช่แค่โซจอง ยอนจองเองก็เช่นกัน เพราะถ้าโชตะแต่งงานกับซอลอา ก็เท่ากับว่าความฝันที่เขาจะได้อยู่ซูบินเป็นอันต้องสลายไป ฝั่งสองสาวก็ได้แต่ยืนเงียบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาทั้งคู่


"รับไปสิครับ แล้วถ้าสารวัตรว่างอาทิตย์หน้าช่วยให้เกียรติไปงานของเราสองคนด้วยนะครับ ผมอยากให้สารวัตรมา ใช่มั้ยซอลจัง"โชตะยื่นกระเช้าที่เต็มไปด้วยของบำรุงให้โซจองก่อนจะใช้มือนั้นโอบเอวซอลอาเอาไว้


"ค่ะ เชิญสารวัตรกับหมวดยูด้วยนะคะ"ร่างบางยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาโซจองแล้วเอ่ยชวนเสียงนุ่มเหมือนทุกครั้ง แต่มันช่างเป็นเสียงที่โซจองไม่อยากฟังเอาเสียเลย


"ฉันต้องไปอยู่แล้วสิ"เขาฝืนกลืนความเจ็บลงคอไปแล้วเอ่ยพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร


"ดีครับ อ้อ ผมมีนัดกับท่านผู้กำกับไว้พอดี ยังไงผมฝากว่าที่เจ้าสาวของผมซักพักได้มั้ยครับ"ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างนึกขึ้นได้ว่าบ้านพักของท่านผู้กำกับก็อยู่ในระแวกเดียวกัน แต่ก็มิวายสะกิดแผลของโซจองด้วยคำว่า ว่าที่เจ้าสาว 


"เดี๋ยวผมมารับนะครับที่รัก"ซ้ำด้วยการหอมแก้มหล่อนไปอีกหนึ่งที ก่อนจะเดินออกไปจนคนมองต้องกำมือแน่นจนสั่น


"เขาทำตัวเหมือนพวกขี้กลัวเลยนะ แค่ปล่อยให้คุณอยู่กับฉันแค่ไม่กี่วันก็ถึงกับต้องประกาศความเป็นเจ้าของเลย"ร่างสูงหันกลับมาจ้องคนที่ยังยืนอยู่ด้วยความเจ็บใจ


"เราคุยกันไว้นานแล้วค่ะ ไม่ช้าก็เร็วยังไงเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี"


"ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะซอลซัง"คำพูดของโชตะว่าเจ็บแล้ว แต่ดูเหมือนว่ายังไม่เท่าคำพูดของซอลอา เขาส่งมือเรียวไปคว้าแขนเจ้าหล่อนแล้วพาเข้าไปในบ้าน โดยไม่รอถามว่าหล่อน เต็มใจหรือไม่


ปัง!


เสียงประตูปิดลงทำให้ข้างนอกตอนนี้เหลือเพียงซูบินกับยอนจอง ร่างสูงได้แต่ยืนจ้องหน้าคนรักนิ่งไม่ไหวติง เขาไม่ได้ฟังคนอื่นพูดเลยมานับตั้งแต่ที่โชตะพูดว่าจะแต่งงานกับซอลอา


"ยูจัง ฉันขอโทษนะคะที่ไม่ได้มาหาคุณตามสัญญา"ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอไม่รู้ว่าพวกเจ้านายของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนว่าการตัดสินของพวกเขามันกลายเป็นการตัดเส้นด้ายความหวังของเธอที่จะได้อยู่กับยอนจองให้ขาดลงไปด้วย ที่เธอไม่ได้มาหาเขาตามสัญญาก็เป็นเพราะเรื่องนี้อีกเช่นกัน


"ฉันจะทำยังไงดีซูบินจัง ฉันสงสารสารวัตรแต่ฉันก็สงสารตัวเองมากเหมือนกัน เราจะไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันเลยใช่มั้ย"ผู้หมวดคนเก่งยืนกำหมัดแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงแล้วร้องไห้ออกมา เขาแสนเจ็บใจที่ช่วยอะไรสารวัตรของเขาไม่ได้ แต่เจ็บใจยิ่งกว่าที่เขายังหาหนทางช่วยซูบินออกมาจากขุมนรกนั้นไม่ได้อีกเหมือนกัน ซ้ำมันยิ่งดูเหมือนจะยากมากขึ้นกว่าเดิม


"ไม่เอาสิยูจัง เรายังอยู่ด้วยกันนะคะ ฉันยังมาเจอคุณได้นี่ไง"แม้หัวใจตัวเองจะอ่อนแอไม่แพ้ยอนจองแต่พอเห็นคนเข้มแข็งแบบเขาร้องออกมาก่อนเธอก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าไปกอดปลอบ มือเล็กลูบหลังเขาเบาๆเพื่อให้เขาได้ผ่อนคลายมากขึ้น 


"เจอได้เพราะซอลซังมาที่นี่ต่างหาก แต่ถ้าหล่อนไม่มาอีกแล้วล่ะ"


"คุณก็ไปหาฉันสิคะ"


"เราหนีไปอยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอซูบิน ฉันเลี้ยงคุณได้นะ ถึงจะมีไม่มากแต่ฉันไม่ให้คุณลำบากแน่นอน"ยอนจองผละออกมาจ้องมองด้วยสายตาร้องขอ


"คุณพูดเหมือนดูถูกฉันอีกแล้วนะคะ ฉันอยู่กับความลำบากมาทั้งชีวิตแล้ว ทำไมฉันจะทนมันไม่ได้ แต่คุณก็รู้ว่าเหตุผลจริงๆมันคืออะไร"ร่างเล็กอธิบายด้วยน้ำเสียงแอบเคืองในสิ่งที่เขาพูดเหมือนเธอสนใจเรื่องเงินมากกว่าอีกแล้ว


"ฉันขอโทษ"


"หิวมั้ยคะ ฉันทำอะไรให้กินเอามั้ย ท่าทางซอลซังกับสารวัตรอาจจะคุยกันอีกนาน"เธอส่งยิ้มน่ารักไปให้เขาพร้อมกับยื่นมือไปประคองแก้มนุ่มแล้วใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้ เพราะเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันมันช่างน้อยนิดเธอจึงอยากให้เรามีแค่รอยยิ้มให้กันมากกว่าน้ำตา


"กินคุณก่อนได้มั้ย"อีกคนพูดเสียงงุ้งงิ้งออกมา หมดคราบผู้หมวดสุดเท่ห์


"นั่นเรียกว่าหื่นแล้วค่ะไม่ใช่หิว"


"ไม่ได้เหรอ"


"มีเงินจ่ายเหรอคะ"ซูบินอดจะประชดกลับไปไม่ได้ แต่ก็เป็นการประชดเชิงหยอกล้อเสียมากกว่า


"ไหนบอกไม่พูดเรื่องนี้แล้วไง"


"ทำไงได้ล่ะคะ ช่วงนี้ฉันร้อนเงิน"


"ยังอีก"


"ล้อเล่นค่ะ ไปกันเถอะ"เธอหัวเราะออกมาน้อยๆกับใบหน้ายุ่งๆของยอนจอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดันหลังเขาให้เดินไปยัวห้องตัวเอง ไม่ใช่มายืนขวางประตูบ้านไว้แบบนี้

.
.
.
.
"ฉั
นว่าเข้ามาคุยกันในห้องสองคนแบบนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องดีนะคะ คุณเปิดประตูให้ซูบินเข้ามาดีกว่า"ในเวลาเดียวกันภายในบ้านของโซจอง ซอลอาค่อยๆดึงมือออกจากมือของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ แล้วบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงใจเย็น


"ยอนจองก็มีเรื่องที่ต้องคุยกับซูบินเหมือนกันค่ะ คุณคงไม่ใจร้ายขัดเวลาของคนรักกัน"


"เราออกไปคุยข้างนอกก็ได้นี่คะ แล้วให้พวกเขาแยกไปใช้เวลาของพวกเขาเอง"


"แล้วเวลาของเราล่ะคะ เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันที่นั่นมันไม่ช่วยให้คุณใจอ่อนเรื่องฉันเลยเหรอซอลซัง"โซจองพูดด้วยแววตาที่อ่อนลง เขาคิดมาตลอดว่าเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันที่นั่นซอลอาคงคิดใจอ่อนกับเขาบ้าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนหล่อนจะไม่รู้สึกอะไรเลย


"ถ้าฉันใจอ่อนแล้วมันจะเป็นจะยังไงเหรอคะโซจอง ฉันจะได้นอนกับคุณโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนอย่างนั้นเหรอ"


"ทำไมคุณเอาแต่คิดเรื่องนี้ล่ะ"


"แล้วคุณปฎิเสธมั้ยล่ะคะ ว่าที่คุณเข้าหาฉันมันก็เป็นเพราะเรื่องนี้"


"มันก็ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ซอลซังคะ บอกกับฉันได้มั้ยว่าคุณไม่ใช่คนที่จะนอนกับคนอื่นเพื่อข้อแลกเปลี่ยนบ้าๆนั่นจริงๆ"ที่ต้องลากหล่อนเข้ามาคุยมันไม่ใช่แค่เพราะเรื่องที่หล่อนกำลังจะแต่งงาน แต่เป็นเพราะเรื่องนี้ด้วยต่างหาก เขาไม่อยากจะทนคิดมากอีกแล้ว อย่างน้อยก็ให้เขาสบายใจซักเรื่องนึงก็ยังดี


"แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะคะ คุณคิดว่าผู้หญิงแบบฉันสะอาดมากนักเหรอ คุณไม่มีทางรับฉันได้หรอกค่ะโซจอง ปล่อยฉันไปเถอะ"ถึงจะเป็นแค่กลอุบาย แต่ลึกๆแล้วซอลอาก็อยากจะพูดมันออกมาจากใจจริง  ตอนนี้เธอไม่สามารถหยุดตัวเองได้ดังนั้นโซจองควรต้องเป็นฝ่ายหยุดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป


"ถ้าโชตะมันรับคุณได้ แล้วทำไมฉันจะรับไม่ได้ หยุดทุกอย่างแล้วมาอยู่กับฉันได้มั้ยคะซอลซัง ฉันต้องการคุณ"โซจองจับสองมือเรียวของหล่อนขึ้นมากุม เขาพลาดเองที่ริอาจเล่นกับไฟจนสุดท้ายต้องโดนแผดเผาเสียเอง


"อะไรที่คุณต้องการเหรอคะ ใจฉันหรือว่าตัวฉัน"เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาแน่นิ่งเพื่อรอคำตอบ แต่ก็แฝงไปด้วยการเชิญชวน ถ้าโซจองไม่มันก็ช่วยไม่ได้ที่เธอต้องปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามสิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว


"อย่างที่เคยบอกว่าฉันต้องการทั้งหมดที่เป็นคุณ ซอลซัง"


"แล้วคุณพร้อมที่จะแลกรึยังคะโซจอง แลกชีวิตของคุณกับทุกอย่างในตัวฉันที่คุณจะได้ไปในคืนนี้"ร่างบางจับมือของเขาขึ้นมาสัมผัสใบหน้าสวยของเธอแล้วกดจูบลงบนฝ่ามือให้สติของท่านสารวัตรแทบไม่หลงเหลืออยู่กับเนื้อกับตัว


"แปลว่าคุณจะไม่แต่งงานใช่มั้ย"แต่ก็ยังมีพอที่จะถามเพื่อความแน่ใจ โซจองแค่เข้าใจว่าคำว่าแลกชีวิตคือการที่เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อหล่อนต่อจากนี้  แต่กับซอลอานั้นความหมายมันต่างกัน ความจริงเธอไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้แต่ที่ทำก็เพราะว่าลึกๆแล้วเธอก็รู้สึกกับเขาไม่แพ้ที่เขารู้สึกกับเธอ เธอถึงอยากมอบสิ่งสุดท้ายให้ก่อนที่ทุกอย่างจะเหลือเพียงแค่ความทรงจำ


"ค่ะ ฉันจะไม่แต่งงาน"


"งั้นฉันตกลง ฉันจะให้ชีวิตกับคุณ ซอลซัง"เป็นอีกครั้งที่โซจองเลือกที่จะกระโจนเข้าสู่กองไฟที่ร้อนระอุอย่างไม่กลัวตาย หรือไม่เขาอาจจะยอมตายถ้าความอันตรายนั่นชื่อยามากุชิ ซอล
ซอลอายกยิ้มกับคำตอบนัั้น ก่อนจะเข้าไปใช้แขนโอบรอบคอเขาแล้วกระซิบตรงข้างหู


"จำคืนนี้ให้ดีนะคะโซจองว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน"เธอกดจูบลงบนต้นคอเขาต่อจากนั้น แล้วปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการ


'เพราะต่อจากนี้ คุณจะไม่มีวันรู้สึกถึงคำว่าความสุขอีกเลย'

.

.

.

อยู่ๆก็คิดถึง ไม่รู้จะมีคนอ่านอยู่มั้ยเพราะหลายครอาจจะจินตนาการซอลอาในคาแรกเตอร์นี้ไม่ค่อยออกแล้ว ไรท์ก็เช่นกัน เสียใจแฮง จริงๆอาจจะมี NC แหละ แต่ขอคิดดูก่อน 

ไม่ใช่ไม่อยากเขียนนะคะ แต่หลังๆมานี้อิพี่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยอินเท่าไหร่ อาจจะเขียนออกมาไม่ค่อยดี 

เอาเป็นว่าถ้ามีคนคิดถึงเยอะก็จะมาต่อให้อีกเน้อ บับบาย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #83 EXSeol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:37

    แแง ทำไมอ่านไม่ได้ มันบอกปิดเนื้อหางะ น้ำตาสิไหลhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #83
    0
  2. #80 WS212 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:04

    สงสารโซจอง สงสารทุกคนเลย

    เครียดเหลือเกิน

    #80
    0
  3. #66 Jakeee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:51
    ฮรุก เครียดแน้ว TT สงสารทั้งโซจองทั้งยอนจองเลยค่ะ แต่ที่คิดว่าน่าสงสารกว่าคงเป็นซอลซังกับซูบินด้วย เห่ฟวเฟ่ปสฟว เอื้อออ ดูๆแล้วปมเบื้องหลังคงวุ่นวายพอควร แต่ชอบความอ้อนของตะหมี มีความตาปิ๊งๆ น่ารัก5555

    ปอลิง. คิดถึงเรื่องด้วยอีกคน รอติดตาม/เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ xoxo
    #66
    0
  4. #65 KimFriendry (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:53
    มาแล้วววว ~ คิดถึงไรท์เตอร์น๊าา
    ซอลซังก็ด้วย ~
    #65
    0
  5. #64 shimpy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:58
    ไรท์~ไอมิสยูวววววว~
    #64
    0
  6. #63 Investor (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:33

    คิดถึงซอลซัง เอ้ย คิดถึงไรท์มากๆครับ

    ปล. ตัดจบได้พีคมากครับ

    #63
    0
  7. #62 LoveToon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:15
    มาถึงก็ดราม่ามาเลยจ้าาา โซจองจะต้องเจออะไรต่อจากนี้

    ปล.คิดถึงไรท์ฯแล้วก็เรื่องนี้มากๆเลยค่าา มาต่อให้จบเลยน้าา
    #62
    0
  8. #61 รอได้เสมอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 10:25

    รู้สึกถึงดราม่าที่กำลังมาฮืออออ  ใจไม่ดีเลย

    ปล. คิดถึงงงเรื่องนี้ รอไรท์มาต่อตลอด

    #61
    0
  9. #60 ทาสอูจู???? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 02:11

    คิดถึงไรท์ คิดถึงเรื่องนี้ นึกว่าไรท์จะลืมเรื่องนี้แล้วส่ะอีก???? ขอบคุณที่กลับมาแต่งนะครับ ลีดคนนี้รอไรท์ เสมอ????

    #60
    0