[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 7 : มงกุฎดอกไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

“ยูจัง ยูจังคะ ตื่นก่อนนะ”เสียงหวานใสดังเข้ามาในห้วงนิทราของคนที่กำลังนอนหลับอยู่ ยอนจองลืมตาขึ้นมามองคนที่มาปลุกเขาโดยไม่มีทีท่าหงุดหงิด นอกจากรอยยิ้มที่ส่งไปให้ทันทีที่เห็นใบหน้าน่ารักน่าชังของสาวเจ้า


“ซูบินจัง”เรียกชื่อหล่อนด้วยน้ำเสียงติดงัวเงีย ก่อนจะคว้ามือนุ่มมาจูบเบาๆ แต่ก็คงจะลืมไปว่าตัวเองมีแผลที่ปากจึงต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ


“ยังเจ็บมากอยู่เหรอคะ”พอเห็นเขาทำหน้าเหมือนเจ็บ ซูบินก็รีบถามด้วยความเป็นห่วงและแอบขำเล็กน้อยกับใบหน้ายู่ๆยามตื่นของเขา ในสายตาเธอยู ยอนจองน่ารักเสมอไม่ว่าจะเวลาไหน อาจจะยกเว้นตอนเขาเมาแบบเมื่อคืนเพราะเขาดูไม่ห่วงตัวเองเอาเสียเลย


“ไม่เท่าไหร่แล้ว คุณจะไปแล้วเหรอ”เขาถามกลับด้วยใบหน้าอ้อนๆ ตอนนี้ยังเช้าตรู่อยู่มากแต่ก็เป็นเวลาที่ซูบินต้องกลับไปโรงน้ำชาแล้วหลังจากอยู่กับเขามาทั้งคืน


“ค่ะ ฉันเตรียมเสื้อผ้า แล้วก็อาหารเช้าไว้ให้ยูจังแล้วนะ”


“ได้นอนบ้างรึเปล่า”ยอนจองยื่นมือไปสัมผัสแก้มนุ่มของเธอเบาๆ เมื่อคืนกว่าจะกลับมาที่ห้องก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว แม้เมื่อคืนเราจะไม่ได้ทำอะไรกันมากเกินไปกว่านอนกอดกันเอาไว้แต่มันก็แค่ไม่กี่ชั่วโมง เพราะดูท่าซูบินจะตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อมาเตรียมทุกอย่างให้เขา หล่อนดีเสียจนเขาละอายใจที่ไม่สามารถทำอะไรให้หล่อนได้ไปมากกว่านี้


“อย่าห่วงเลยค่ะ อ้อมกอดของยูจังทำให้ฉันนอนหลับสบายมากกว่าที่เคยตั้งเยอะ”เธอส่งยิ้มละมุนไปให้ แม้จะเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมงแต่เธอก็สุขใจที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอแทบไม่กล้าหลับตาลงด้วยซ้ำเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเพียงแค่ฝันไป


“ฉันไม่อยากให้คุณไปเลย คุณจะไม่โดนทำร้ายอีกใช่มั้ย”ร่างสูงยังคงห่วงเพราะการที่ซูบินขัดใจแขกเมื่อคืนอาจจะทำให้หล่อนถูกโชตะลงโทษก็เป็นได้ ถ้าหากซอลซังอยู่เขาคงไม่ต้องห่วงมากเท่านี้


“ไม่หรอกค่ะ โชตะยุ่งอยู่กับการตามหาตัวซอลซัง คงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องแบบนี้ ยูจังอย่าห่วงไปเลยนะ”


“ถ้าฉันตามหาตัวสารวัตรกับซอลซังเจอเมื่อไหร่ ฉันจะไปขอซูบินจังให้มาอยู่กับฉัน”ยอนจองพูดด้วยสายตาจริงจัง เรื่องเมื่อคืนทำให้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ซูบินต้องทำงานแบบนั้นไปตลอดชีวิตแน่ๆ หล่อนต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้และเขาจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อมอบแต่สิ่งดีๆให้แก่เธอ มันคือสิ่งที่ผู้หญิงดีๆแบบเธอควรจะได้รับ


“อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะยูจัง ทั้งโชตะและซอลซังต่างเป็นผู้มีพระคุณแก่ฉัน ฉันทิ้งพวกเขาไปไม่ได้หรอกค่ะ”แม้จะอยากอยู่กับยอนจองแค่ไหน แต่คนที่ถูกปลูกฝังให้สำนึกในบุญคุณคนมาโดยตลอดแบบซูบินย่อมเลือกความสุขให้ตัวเองไม่ได้ เธอต้องรับใช้พวกเขาไปจนกว่าพวกเขาจะไม่ต้องการ


“งั้นถ้าสารวัตรชิงตัวซอลซังมาได้ คุณก็จะมาอยู่กับฉันได้ใช่มั้ย”คุณตำรวจยังคงแอบมีหวัง ถ้าโซจองรอดและเขาช่วยโซจองให้สมหวังกับมาม่าซังคนสวยได้ ซูบินจังก็จะหลุดพ้นจากคนพวกนั้นเช่นกัน


“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้ายูจังไม่สบายใจ ฉันสัญญาว่าฉันจะดูแลรักษาตัวให้ดี ฉันจะไม่ออกไปกับแขกคนอื่น จะไม่มีใครแตะต้องฉันได้มากไปกว่ายูจัง ตกลงมั้ยคะ”


“เอางั้นก็ได้ค่ะ”เขาตอบด้วยใบหน้ายุ่งๆเล็กน้อยเหมือนไม่ค่อยจะพอใจแต่ก็ต้องพอใจ


“แต่มีข้อแม้ว่ายูจังก็ห้ามไปมีเรื่องหรือทำอะไรเสี่ยงๆแบบเมื่อคืนอีก แล้วฉันจะหาโอกาสออกมาหายูจังบ่อยๆนะ”


“เข้าใจแล้ว ซูบินจัง”ร่างสูงลุกขึ้นสบตาอีกฝ่าย เขายกมือขึ้นจัดผมหน้าม้าเจ้าหล่อนให้เข้าที่แล้วลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ


“ฉันไม่รู้ว่ามันเร็วไปมั้ย แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่า ฉันรักซูบินจังนะ”คุณผู้หมวดส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจไปให้ มันอาจจะใช้เวลาไม่เท่าไหร่ แต่ความรักมักไม่เคยเลือกเวลา ไม่เคยเลือกสถานที่หรือเลือกว่าควรจะเป็นใคร เพราะถ้ารักก็คือรักเขาสัมผัสมันได้และโกหกใจตัวเองไม่เป็น


 “มันไม่มีอะไรเร็วเกินไปเลยยูจัง เพราะถ้าหัวใจต้องขึ้นอยู่กับเวลา ฉันก็คงเป็นผู้หญิงใจง่ายที่รักยูจังตั้งแต่วันแรกที่ได้อยู่ด้วยกันแล้วค่ะ”ร่างเล็กปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลลงมาอย่างตื้นตันใจที่ได้ฟังคำที่เธออยากฟังมากที่สุดในชีวิตตอนนี้ หัวใจของเธอราวกับถูกติดปีกให้โบยบิน แล้วมันก็บินไปอยู่ที่คนตรงหน้าแล้วเป็นที่เรียบร้อย


“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าน้อยใจกันอีกนะ วันไหนที่ฉันทำเหินห่างขอให้ซูบินจังรู้ว่านั่นคือหน้าที่ ไม่ใช่สิ่งที่ใจฉันต้องการ”ยอนจองอธิบายเพราะบางครั้งเขาก็จำใจที่จะต้องให้หน้าที่มาก่อนเขาไม่อยากให้ซูบินต้องน้อยอกน้อยใจแล้วทำแบบเมื่อคืนอีก ร่างสูงจับสองมือเล็กของเจ้าหล่อนมาคล้องคอก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกดจูบลงบนริมฝีปากสีระเรื่อเพื่อสื่อสิ่งที่คำพูดไม่สามารถอธิบายได้ทั้งหมด


“อือ พอก่อนนะคะ ฉันต้องไปแล้ว ยูจังก็รีบแต่งตัวไปทำงานนะ”ซูบินจำใจต้องผละออกจากจูบรสหวานที่สุดในชีวิตที่เธอได้รับเพราะถ้าขืนนานกว่านี้ เราทั้งคู่อาจจะถูกเล่นงานกันขึ้นมาจริงๆ เธอหอมแก้มเขาเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน


“ฉันจะคิดถึงคุณนะ”คนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงส่งยิ้มตาปิดไปให้แล้วนั่งมองเจ้าหล่อนเดินออกไปจนลับตา มือเรียวยกขึ้นมาจับตรงอกข้างซ้ายที่เต้นเร็วกว่าทุกวัน นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกสดชื่นขนาดนี้  แต่ความสดชื่อก็ดูจะหายไปเร็วกว่าที่คิดเมื่อมือถือที่วางอยู่ปรากฏข้อความจากจ่าซาโต้ที่บอกว่าตอนนี้พบร่องรอยของโซจองเพิ่มเติมแล้วและคิดว่าท่านสารวัตรยังมีชีวิตอยู่  ยอนจองจึงไม่รอช้าลุกขึ้นแต่งตัว เขาคงต้องขอโทษซูบินที่คงไม่ทันได้กินกับข้าวฝีมือเธอก่อนออกไป





ยามบ่ายมาเยือนและโซจองก็ตื่นขึ้นมาได้เวลาพอดีราวกับตั้งนาฬิกาการนอนของตัวเองเอาไว้ ร่างสูงรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเมื่อเช้า อาการปวดหัวทุเลาลงจนแทบไม่รู้สึก เขาลุกออกจากที่นอน ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นร่างกายแล้วเดินออกมามองหาคนสวยบางคนที่สัญญากันเอาไว้ว่าจะไปเดินเล่นด้วยกัน 


โซจองมองเห็นซอลอากำลังนั่งอยู่ชานหน้าบ้าน หล่อนก้มหน้าจดจ่อกับบางอย่างในมือ ท่าทางตั้งใจบวกกับใบหน้างดงามด้านข้างนั้นทำให้ท่านสารวัตรอดที่จะหยุดมองไม่ได้ จะให้พูดอีกกี่ร้อยครั้งเขาก็จะขอพูดว่ายามากุชิ ซอลนั้นสวยอย่างหาที่ติไม่ได้ จนเขาเริ่มรู้สึกละอายที่เป็นผู้หญิงแต่เทียบหล่อนไม่ติดเลยด้วยซ้ำ


“ทำอะไรอยู่เหรอคะ”เดินเข้าไปถามเมื่อรู้สึกว่ายืนจ้องไปก็เสียเวลาเปล่า


“ฉันเห็นลูจังปักผ้าเช็ดหน้าทิ้งไว้ เลยเอามาปักต่อให้ค่ะ จะได้เก็บเอาไว้ให้แกเป็นที่ระลึก”ซอลอาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้อีกคน เธออยากทำอะไรตอบแทนให้คนที่บ้านนี้บ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม


“อ่า ฉันอยากได้บ้างจังเลยค่ะ”ร่างสูงนั่งลงมองผ้าเช็ดหน้าลายดอกซากุระในมือซอลอาแล้วบ่นออกมา


“ไว้กลับไปฉันจะให้ซูบินจังหาให้คุณแล้วกันนะคะ”


“ฉันอยากได้ที่มันเป็นของซอลจังมากกว่านี่คะ”


“แล้วอะไรของฉันที่คุณอยากได้ล่ะคะ”เธอโต้คืนโดยไม่กลัวสายตาแพรวพราวที่จ้องมองมา เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะชนะ ใครกันที่จะใจสั่นจนต้องหลบตาก่อน


“ทุกอย่างเลยค่ะ ที่เป็นคุณ”คำตอบไม่ได้ต่างไปจากที่เธอคิดมากนัก แต่มันก็ทำให้เธอพึงพอใจได้ไม่น้อยเช่นกันยิ่งเขาคลั่งใคล้และต้องการในตัวเธอมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดี


“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรอไปจนกว่าจะถึงเวลาค่ะโซจอง จะไปเดินเล่นไม่ใช่หรือคะ แข็งแรงพอรึยัง”คนสวยจ้องตากับเขาอีกเพียงชั่วครู่ให้คนมองต้องใจสั่นหนักกว่าเดิม ก่อนจะก้มลงเก็บอุปกรณ์ปักผ้าเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกตามที่ตกลงกันไว้ 


“ฉันแข็งแรงจนอุ้มคุณยังได้เลยค่ะ แต่ขอตัวไปล้างหน้าก่อนนะ”โซจองลุกขึ้นแล้วพูดติดตลก เพื่อปิดบังอาการหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง สายตาเชิญชวนของซอลอาเมื่อกี้มันทำเอาเขาแทบควบคุมอาการใจสั่นของตัวเองไม่ได้ จนตอนนี้โซจองเริ่มรู้สึกถึงอันตรายในตัวของซอลอาแล้ว หล่อนเป็นผู้หญิงที่อันตรายต่อใจเขามากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา




หลังจากรอโซจองล้างหน้าเปลี่ยนชุดเสร็จ ทั้งสองก็เดินมาตามถนนเล็กๆที่มีพุ่มไม้ ดอกไม้ขึ้นตามสองข้างทาง  ห่างออกไปเป็นพื้นที่เขียวชะอุ่มจากต้นข้าวบนพื้นนาหลายไร่ บ้านหลังน้อยใหญ่ตั้งอยู่ตามเนินไม่ได้ติดกันมากนัก ผีเสื้อและแมลงตัวน้อยต่างบินวนอยู่แถวๆพุ่มดอกไม้ พวกเขาได้ยินเสียงนกขับขานประสานเสียงกันอยู่ตลอดเวลา มันเป็นความงดงามที่ซอลอาไม่เคยคิดมาก่อนว่ายังมีความอุดมสมบูรณ์นี้อยู่ เธอจ้องมองทัศนียภาพรอบกายด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและมีความสุข


“สวยใช่มั้ยคะ”โซจองเอ่ยถามขณะเดินข้างๆเจ้าหล่อน ใบหน้าสวยที่กำลังยิ้มแย้มนั้นทำให้คนมองอย่างเขารู้สึกสบายใจ


“ค่ะ ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่ายังมีที่แบบนี้อยู่”


“ฉันถึงได้บอกไงคะว่าให้เราติดอยู่ที่นี่ถาวรเลยก็ได้”


“แค่คุณคนเดียวค่ะ สารวัตร”ร่างบางหันมาพูดเชิงก่อกวนอารมณ์เขา ให้โซจองรู้สึกเหมือนว่าถูกหล่อนแลบลิ้นใส่แต่ก็ไม่ได้ทำ รู้ตัวอีกทีหล่อนก็เร่งเดินไปไกลโดยที่เขารวบตัวมาลงโทษไม่ทันเสียแล้ว


“น่ารักชะมัด”ท่านสารวัตรไม่ได้โกรธนอกจากหัวเราะตามไป  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศรอบข้างรึเปล่าที่ทำให้มาม่าซังคนสวยดูสดใสขึ้นมาก หล่อนเหมือนเป็นแค่เด็กสาวแรกรุ่นที่มาเดินเล่นเท่านั้น แต่จู่ๆภาพแผ่นหลังบางของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ซ้อนขึ้นมา ทำให้ร่างสูงได้สะบัดหน้าไล่ภาพประหลาดนั่นออกไป 



โซจองแวะทักทายผู้คนแถวนั้นอย่างเป็นมิตร เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ใครรู้ว่าเขาเป็นคนเกาหลี เพราะคนที่นี่ก็ยังถือว่าเป็นคนญี่ปุ่นโดยแท้ที่เหยียดคนเกาหลีไม่ต่างจากพื้นที่อื่น โชคดีที่คนที่ช่วยเขาคือฮายาโตะ เพราะฮายาโตะเคยมีภรรยาเป็นชาวเกาหลี ลูดาถึงได้ดูไม่เหมือนคนญี่ปุ่นเท่าไหร่ทำให้เด็กสาวไม่ค่อยจะมีเพื่อนเท่าไหร่นัก เขาถึงได้เอ็นดูเจ้าหล่อนเป็นอย่างมาก

เลยหมู่บ้านก็เริ่มเข้าสู่ทางเดินริมแม่น้ำสายเล็กเพื่อที่จะได้ไปหาที่ตกปลาของลูดากับฮายาโตะ 

“ว๊าย”แต่ด้วยพื้นทางเดินเป็นหินลื่นๆเสียส่วนใหญ่ทำให้ซอลอาเริ่มเดินไม่มั่นคงแล้วเกือบลื่นล้มลงไปหากไม่มีคนข้างกายจับเอาไว้ก่อน ส่วนเจ้าหล่อนก็เซไปกอดเขาเอาไว้เต็มๆ คางเรียวเกยบนไหล่ร่างสูงคนสวยหลับตาปริบๆสองสามทีแล้วผละออกมาด้วยอัตราการเต้นหัวใจที่ผิดแปลกไปอีกครั้ง


“แบบนี้น่าจะดีกว่านะ”โซจองยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นอาการอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะเดินไปคว้ามือบางมากอบกุมแล้วพาเดินไปด้วยกันอย่างหน้าตาเฉย ส่วนซอลอาก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยเพราะเธอเองก็ไม่อยากจะล้มแบบเมื่อกี้อีกเช่นกัน


“โอ๊ะ พี่ตำรวจกับพี่สาวคนสวยนี่นา ทางนี้ๆ”เดินไปไม่ไกลทั้งสองคนก็พบกับลูดาที่กำลังใช้สวิงอันเล็กกวาดไปตามผืนน้ำที่ลึกประมาณเข่าในขณะที่ฮายาโตะกำลังดึงอวนขึ้นมาจากน้ำ เด็กสาวชูไม้ชูมือขึ้นมาเมื่อเห็นทั้งสองคน



“หายดีแล้วเหรอครับ”ฮายาโตะถามด้วยรอยยิ้มใจดีเช่นทุกครั้งเมื่อโซจองกับซอลอาเดินเข้ามาใกล้


“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ อันนี้เขาเรียกว่าอวนจับปลาใช่มั้ยคะ"โซจองถามพลางมองไปยังอวนหาปลาอย่างสนใจ ส่วนซอลอาก็เดินมาหาลูดาที่เลิกสนใจพวกเธอแล้วมาตั้งหน้าตั้งตาช้อนปลาจากแม่น้ำต่อ


“ได้บ้างรึเปล่าเรา”เธอนั่งลงข้างๆเด็กสาวเลยเอ่ยถามอย่างเอ็นดู


“ได้สิคะ อย่าดูถูกกันนา ฮึ่บ นี่ไง ได้แล้ว!!”ร่างเล็กพูดขณะจ้องมองผืนน้ำนิ่ง ก่อนจะยกเอาสวิงขึ้นปรากกฏปลาสีเงินตัวเล็กสองสามตัวที่ติดขึ้นมา


“โอ๊ะ จริงด้วย”ซอลอาที่เห็นก็อดจะดีใจไปด้วยไม่ได้ เธอหัวเราะไปตามลูดา รู้สึกว่ามันช่างนานเหลือเกินที่เธอได้หัวเราะออกมาจากใจจริงๆเช่นนี้ เธอมองกลับไปยังโซจองก็พบว่าเขากำลังเรียนรู้วิธีใช้อวนจากฮายาโตะอยู่พร้อมกับหัดทำแบบเก้ๆกังๆ ทำให้ร่างบางเผลอยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว 


“ถ้าพี่สาวทั้งสองคนไม่ได้เป็นผู้หญิง ฉันคงคิดว่าพวกพี่เป็นแฟนกันแหละค่ะ”จู่ๆลูดาก็พูดขึ้นจนซอลอาต้องหันขวับไปมองอย่างตกใจ


“หืม? ทำไมคิดงั้นล่ะ”


“ก็สายตาเวลาที่พี่สารวัตรมองพี่สาวมันหวานมากเลยน่ะสิคะ แถมตอนที่พี่สาวป่วยเขาก็เป็นห่วงมากๆด้วย เป็นฉันคงตกหลุมรักพี่สารวัตรไปแล้วค่ะ”เด็กสาวพูดเจื้อยแจ้วไปตามภาพที่เห็น 


“แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา  ไหนสอนพี่หาปลาบ้างสิ”ซอลอายอมรับว่าเธอใจเต้นไปกับคำพูดของลูดา แต่เธอก็พยายามจะไม่คิดอะไรแล้วชวนเด็กสาวเปลี่ยนเรื่องคุยแทน แต่พอผ่านไปซักพักเธอหันไปอีกทีก็ไม่พบโซจองอยู่แล้ว  หน้าแม่น้ำมีเพียงฮายาโตะและไม่มีวี่แววของท่านสารวัตรเลย 


"หายไปไหนของเขานะ"ร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างแปลกใจที่จู่ๆเขาก็หายไป แต่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีบางอย่างสวมลงบนศีรษะของเธอ


"สวยอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ"เสียงแหบที่คุ้นเคยดังอยู่ใกล้ๆให้ซอลอาต้องแหงนใบหน้าขึ้นไปมอง โซจองที่กำลังยืนค้ำร่างเธออยู่พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้ ซอลอายกมือขึ้นจับสิ่งที่โซจองสวมมันลงมาแล้วมองดูเงาสะท้อนบนผืนน้ำ มันป็นมงกุฏดอกไม้หลากสีที่โซจองคงหายไปทำให้กับเธอ มันสวยจนเธออดยิ้มออกมาไม่ได้


“ว๊าว พี่สาวสวยมากเลยค่ะ”ลูดาเองก็ยกนิ้วเอ่ยชมเช่นกันให้คนถูกมองต้องเขินเล่น


“มีของเราด้วยนะ เจ้าหญิงตัวน้อย”โซจองเอาอันเล็กอีกอันออกมาสวมให้กับเจ้าหญิงน้อยอย่างลูดา เพื่อไม่ให้เจ้าตัวน้อยใจ 


“สวยจัง พี่สารวัตรใจดีที่สุดในโลกเลย”เด็กสาวยิ้มกว้างแล้วกระโดดหอมแก้มโซจองไปหนึ่งที ก่อนจะวิ่งไปอวดมงกุฎกับผู้เป็นพ่อ


“ขอบคุณนะคะ”ซอลอามองตามลูดาไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อขอบคุณคนทำให้อย่างโซจองบ้าง การที่เขาทำให้เธอมันยังทำให้ประทับใจได้ไม่เท่าที่เขาทำให้ลูดาด้วย มันทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนอบอุ่นใจดี และใส่ใจคนรอบข้างอยู่ตลอด


“ไม่หอมแก้มแบบลูดาหรอกเหรอคะ”เขาแกล้งทำหน้าเสียดาย


“ที่ทำมาเพราะหวังแบบนี้สินะคะ”คนสวยมองค้อนเบาๆ


“ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวค่ะ ฉันทำเพราะคิดว่ามันเหมาะกับคนสวยๆแบบคุณต่างหาก”ร่างสูงยิ้มแล้วส่งมือไปจัดผมที่ถูกลมพัดให้แก่หล่อน ดอกไม้บนศีรษะยิ่งขับความงดงามของซอลอาออกมาราวกับนางฟ้าซักองค์


“ฉันพูดจริงๆนะคะซอลซัง ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับคุณที่นี่ จนอยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้จริงๆ”โซจองจับเจ้าหล่อนให้หันไปดูผืนน้ำที่ต้องกับแสงอาทิตย์เบื้องหน้า ส่วนเขาก็โอบกอดเจ้าหล่อนไว้จากด้านหลัง ใบหน้าคมหลับตาพริ้มซึบซับเอาความสุขที่อยากจะเก็บเอาไว้นานเท่านาน


“คุณก็รู้ว่าเราหยุดเวลาไม่ได้ค่ะโซจอง”ร่างบางไม่ได้ปฏิเสธอ้อมกอดนั้น กลับกันเธอจับมือเขาที่กำลังโอบรอบเอวเธอเอาไว้ ความอบอุ่นที่ได้รับจากเขาสร้างความเจ็บปวดให้แล่นพล่านเข้ามาในหัวใจเมื่อต้องคิดถึงความเป็นจริง ชะตาของเราสองคนไม่ได้กำหนดมาให้รักกัน


“ฉันรู้ค่ะ อย่างน้อยฉันก็อยากให้คุณจำเอาไว้ว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง”ซอลอาตัดสินใจผละออกหลังจากคำพูดของโซจอง ด้วยกลัวว่าเขาจะทำให้เธออ่อนแอเกินจำเป็น


“ฉันว่าเรากลับกันดีกว่านะคะ”


“จะรีบกลับไปไหนล่ะคะ มาเล่นน้ำกันดีกว่า”แต่เหมือนว่าคนที่ไม่อยากให้กลับจะไม่ใช่โซจอง เพราะลูดากลับมายืนใกล้ๆพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เด็กสาวกวักน้ำสาดใส่พวกเธอเสียแล้ว


“หืม เล่นแบบนี้ใช่มั้ยตัวเล็ก”แน่นอนว่าโซจองคงไม่มีทางยอม ร่างสูงเลิกสนใจซอลอาแล้วกวัดน้ำสาดใส่ลูดาคืน  ไปๆมาๆทั้งคนโตคนเด็กก็สบตาอย่างรู้กันแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปสาดใส่ซอลอาแทน


“โซจอง ลูดา ไม่เอาค่ะ”ร่างบางยกมือกันน้ำที่สาดใส่ แต่พอโดนหนักเข้าก็ชักจะแค้นเลยสู้คืนบ้าง จนพากันเปียกม่อล่อกม่อแลก แต่ก็แลกมาด้วยรอยยิ้มจนกระทั่งฮายาโตะต้องมาห้ามเพราะเห็นว่าเริ่มค่ำแล้วเดี๋ยวจะพากันป่วยขึ้นมาอีก


“เดี๋ยวแผลจะอักเสบค่ะ”พอขึ้นมาบนทางเดิน ซอลอาก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่เธอพกมาด้วยซับน้ำออกจากบนศีรษะใกล้แผลของโซจองออก ด้วยกลัวว่ามันจะอักเสบขึ้นมาอีก


“ขอบคุณนะคะ ไปกันเถอะ”โซจองยิ้มอย่างสุขใจ ก่อนจะถือโอกาสคว้ามือเจ้าหล่อนมาประสานแล้วพาเดินไปด้วยกัน


“เดี๋ยวล้มค่ะ”เขาบอกเมื่อซอลอาจะดึงมือออก ทำให้ร่างบางไม่ได้ขัดขืนอะไรอีกนอกจากอมยิ้มน้อยๆยามที่ลูดาเดินมาจับมืออีกข้างของโซจอง ร่างสูงจึงเหมือนจูงมือทั้งเจ้าหญิงคนเล็กและเจ้าหญิงคนโตไปด้วยกัน



กึก!


แต่แล้วฝีเท้าของโซอจงและซอลอาก็ต้องหยุดลงพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อมาถึงหน้าบ้านของฮายาโตะ เพราะหน้าบ้านตอนนี้มีกลุ่มคนสามสี่คนกำลังยืนอยู่และหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่ทั้งคู่รู้จักดี


“โชตะ”ซอลอาเอ่ยเรียกชื่อที่โซจองไม่อยากได้ยิน และเจ็บเพิ่มมากขึ้นเมื่อหล่อนปล่อยมือเขาแล้วเดินไปหาผู้ชายคนนั้น


“ซอลซัง ปลอดภัยดีใช่มั้ย”ชายหนุ่มดึงตัวเธอไปกอด จนโซจองต้องเบือนหน้าหนี มือเรียวกุมเข้าหาตัวเองแล้วบีบแน่นเผื่อว่ามันจะคลายอาการเจ็บที่หัวใจ เวลาความสุขของเขาคงจบลงแล้ว


“ผมมารับคนของผมกลับครับ สารวัตร”






หมดเวลาสนุกแล้วสิ คงต้องกลับไปเผชิญความจริงกันแล้วต่อจากนี้
ช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่จะพอทำให้ซอลซังใจอ่อนลงบ้างมั้ย ต้องรอดู 
ใกล้จะจบละ อีกสองสามตอน จะพยายามมาอัพไวไวนะคะ ไว้เจอกันค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #59 chubakie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 05:11
    มันมีอะไรมากกว่าทั้งคู่พึ่งรู้จักกันไหม นี่คิดมากไปอีกเปล่าเนี่ย คนแพรวพราวคงจะผ่านมันไปได้นะ ตอนนี้โซจองอบอุ่นมาก เนี่ยตะหงิกๆ555555 แต่ก็ชอบ ลูดาน่ารักเลยเรื่องนี้เด็กน้อย
    โชตะนี่มาถูกเวลาตลอดเลยเนาะ
    #59
    0
  2. #56 Jake_m (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 03:31
    นึกภาพหมีทำหน้ายุ่งๆแล้วแบบ งุ้ยย น่าร้ากกกก ส่วนคุณสารวัตรคารมคมคายดีจังเลยค่ะ ฉากหวานๆนี่ ฟหเหสดงวฟ แง้ อมยิ้มตามเลย ดูซอลซังของเราจะเริ่มแสดงความเป็นตัวเองออกมาแล้วนะคะ แต่อยากรู้จังว่าอดีตของสองคนนี้เป็นยังไง รอติดตามนะคะ แต่ในส่วนของโชตะนั้น......

    /ทาสีพรางหน้า เกียมปืนไปช่วยคอมเมนต์อื่นยิงโชตะ
    #56
    0
  3. #55 fasaiwrpc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 19:24
    อิตาโชตะจะมาทำไม๊มมมมมมม //เอาปืนยิงทิ้ง
    #55
    0
  4. #54 KanisttaPanika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 14:21
    ทำมายยยย~//หยิบมีดแทงโชตะ...//
    มีความใจร้ายอะ~ เอ็กซี่ไม่น่าจะอยู่อย่างสงบสุขแล้วละ หวังว่าทุกคู่จะไม่มาม่ามากเกินไปนะ รอค่ะ
    #54
    0
  5. #53 Kwansinb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 09:12
    ต่อจากนี้โซจองคงเจอสึกหนักๆ สู้ๆนะครับผู้หมวดชูของไรท์เตอร์คนเก่ง ไรท์เองก็สู้ๆนะครับ💪💪
    #53
    0
  6. #52 KimFriendry (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 07:15
    หมดเวลาสนุกแล้วสิ คุณสารวัตร :(
    #52
    0
  7. #51 KIM_LEE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 07:07
    ความสุขมักผ่านไปไว้เสมอสารวัตรกำลังฟินเลยโชตะแกมาทำไมมมม สู้ๆนะคะไรท์
    #51
    0
  8. #50 LoveToon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 04:58
    ว้าา เค้ามาทวงของเค้าคืนแล้วคุณสารวัตร ส่วนผู้หมวดก็อบอุ่นจริงๆ
    #50
    0
  9. #49 kkarn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 00:46
    ช่วงเวลาแห่งความสุขมากผ่านไปเร็วเสมอ

    เง้ออออ เมื่อไหร่เขาจะสมหวังกันสักทีน้าา

    ไรท์สู้ๆง้าบ
    #49
    0
  10. #48 ALERT__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 23:49
    ปมเรื่องนี้แบบบบเดาไม่ออกโชตะทำไรได้ขนาดไหนกันนะ
    #48
    0