[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 6 : ยารักษาหรือยาพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

     ณ เวลาเดียวกันของอีกฟากเมืองนางาซากิ ยู ยอนจองกลับเข้ามาที่โรงน้ำชาอีกครั้งเขานั่งดื่มอยู่เงียบๆเพียงลำพังอย่างคิดไม่ตก วันนี้ทั้งวันเขาใช้เวลาหมดไปกับการตามหาร่องรอยของโซจอง ตั้งแต่ตรวจสอบกล้องวงจรปิดอย่างละเอียดทุกตัวจนขับรถไปลงพื้นที่ตรวจสอบแถวนั้น แต่ผลที่ได้ยิ่งทำให้เขายิ่งวิตกกังวล รอยล้อรถที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นรถประจำตำแหน่งของท่านสารวัตรนั้นหายไปตรงเนินถนนที่ยังสร้างไม่เสร็จ เบื้องล่างเป็นแม่น้ำสายใหญ่ซึ่งยอนจองแทบมองไม่เห็นเลยว่าหากตกลงไปแล้วจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร แต่เขาก็ยังพอมีหวังจนกว่าจะหาซากรถหรือร่างของโซจองเจอ


     การค้นหาของวันนี้เป็นอันจบลงเพราะความมืดเป็นอุปสรรค ยอนจองไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าท่านผู้บังคับบัญชาการใหญ่ที่โซลทราบเรื่องจะเป็นเช่นไร ในฐานะหัวหน้าและบิดาของโซจองแล้วท่านคงไม่อยู่นิ่งเฉยเป็นแน่ ในเมื่อรอยล้อรถที่ตรวจเจอนั้นไม่ได้มีแค่รถของโซจองแต่ยังมีรถอีกสองคันที่ยังหาตัวเจ้าของไม่เจอ เขามั่นใจได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต้องมาจากคนเมืองนี้แน่นอน แต่พวกเขาทำทำไมและเพื่ออะไร นั่นคือคำตอบที่เขาเองก็ต้องตามสืบหลังจากหาตัวโซจองให้เจอก่อน


     แต่ในตอนนี้สิ่งที่ทำให้ยอนจองต้องเพิ่มระดับปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายก็เห็นจะเป็นเกอิชาสาวที่เคยปรนนิบัติพัดวีเขามาตลอดนับตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี้ หากแต่บัดนี้หล่อนกลับไม่ใสใจใยดีเขาเลยแม้แต่เพียงชายตามามองกัน หนำซ้ำหล่อนยังเอาอกเอาใจตาแก่หัวล้านที่นั่งข้างๆนั่นยอมให้มันโอบเอวกระซิบกระซาบข้างหูอย่างไม่มีอิดออด ยอนจองเข้าใจดีว่าเกอิชาทุกคนก็ย่อมทำเช่นนี้หากแต่เขาไม่อยากจะทนเห็นภาพนี้เลย แม้จะอยากลุกไปคว้าแขนเจ้าหล่อนให้ลุกขึ้นด้วยสติทำให้เขายังรู้ตัวดีว่าไม่ควรต่อความกับคนที่นี่จนเกินงาม



ผ่านไปราวๆ 20 นาทีก่อนที่โรงน้ำชาจะปิด 





ปั่ก!!


แก้วเหล้าถูกกระแทกกับโต๊ะอย่างแรงจนแทบแตก ส่วนคนกระทำลุกพรวดขึ้นทันทีที่ไม่อาจจะทนกับภาพที่เห็นได้อีกต่อไป ในเมื่อซูบินเลือกที่จะออกไปกับตาแก่คนนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันจะไปจบลงที่ไหน


“ซูบินจัง!”ยอนจองวิ่งตามไปคว้าแขนร่างเล็กเอาไว้ ทำให้ชายอายุราวๆ60ปีต้องหันกลับมามองอย่างไม่พอใจเล็กๆ


“ผู้หมวดยู มีอะไรกับดิฉันหรือเปล่าคะ”เสียงหวานใสหันกลับมาตอบด้วยถ้อยคำสุภาพแต่มันกลับทำให้คนฟังได้แต่หน่วงในใจ ปกติแล้วซูบินมักจะเรียกเขาว่ายูจังเสมอ


“คุณจะไปไหน คุณจะไปกับเขาไม่ได้นะ”


“ทำไมไม่ได้หรือคะ ดิฉันเป็นเกอิชาการปรนนิบัติให้ผู้อื่นพอใจนั้นก็เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้ว”ซูบินพยายามซ่อนแววตาที่เจ็บปวดเอาไว้ โดยปกติแล้วเธอไม่ค่อยออกไปกับแขกคนไหนแต่เมื่อตอนเช้ายอนจองทำให้เธอสำนึกได้ว่าเธอเป็นใคร เธอมีค่าอย่างไรในสายตาคนอื่นซึงมันก็ไม่พ้นทาสอารมณ์ของพวกเขาเพียงแค่นั้น เธอถูกกำหนดให้รับหน้าที่นี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว


“แต่ที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้มันไม่ต่างจากขายตัวเลยนะ!”เขาพูดออกมาด้วยความโมโหบวกกับปริมาณน้ำเมาที่ดื่มเข้าไป เขาผิดด้วยหรือที่เป็นห่วงหล่อน ที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อปกป้องหล่อนทั้งนั้น แต่หล่อนกลับมองไม่เห็นคุณค่าของตัวเองและสิ่งที่เขากระทำเลย


“ดิฉันไม่ได้ขายตัวค่ะผู้หมวดยู ที่ดิฉันทำอยู่เรียกว่าความเต็มใจ”ร่างเล็กกัดฟันพูดเสียงสั่นเครือ คำพูดของยอนจองปักเข้าในใจเธอจนแทบล้มทั้งยืนแต่เธอก็ไม่สามารถเถียงออกไปได้มากกว่านี้ เธอใช้มืออีกข้างแกะมือของยอนจองออกจากข้อแขนเล็กของเธอและนำมันมากอดแขนผู้ชายข้างกาย


“ได้ยินชัดแล้วนะครับคุณตำรวจ งั้นผมขอตัวนะครับ”ชายร่างสูงยกยิ้ม ก่อนจะโอบเอวซูบินเตรียมพาไปขึ้นรถที่มีลูกน้องอีกสองคนรอเปิดประตูให้บ่งบอกถึงฐานะที่อยู่ในระดับสูงไม่น้อย


“ไม่ได้ นี่คุณแก่ขนาดนี้แล้วก็ควรกลับไปหาลูกหาเมียที่บ้านนะ ไม่ใช่มาออฟเด็กรุ่นลูกแบบนี้”ในเมื่อห้ามซูบินไม่ได้ผล ยอนจองจึงเปลี่ยนไปเป้าหมายไปหาเรื่องผู้ชายคนดังกล่าวแทน


“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”


“ท่านคะ อย่าเสียเวลาเลยดีกว่าค่ะ เราไปกันเถอะ”ซูบินรีบหันเหความสนใจของลูกค้าเมื่อเห็นว่าเขาจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องยอนจอง


“ซูบินจัง บอกมาสิว่าคุณต้องการเท่าไหร่ฉันจะให้คุณมากกว่าเขาเลยก็ได้ แต่อย่าไปกับเขาเลยนะ”ร่างสูงยังไม่ยอมแพ้ เขาวิ่งมาดักหน้าทั้งสองคนเอาไว้อย่างไม่สามารถทนได้ที่จะต้องเห็นซูบินไปกับคนอื่นต่อหน้าต่อตาทั้งๆที่คืนก่อนหล่อนยังเป็นของเขาอยู่เลย


"หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วคุณ ถึงผมจะเห็นมาเยอะแต่ผมก็ไม่ชอบคนรสนิยมแบบนี้เท่าไหร่หรอก ถ้ามาขัดอารมณ์ผม ผมก็ไม่เว้นเหมือนกัน หลีกไป”


“ไม่! ถ้าอยากนักก็ไปหาคนอื่นสิ”


“ผู้หมวดยูกลับไปเสียเถอะค่ะ”ซูบินเริ่มเป็นกังวลเมื่อเห็นแขกของเธอเริ่มไม่พอใจขึ้นมาจริงๆเสียแล้ว ถึงยอนจองจะเป็นตำรวจแต่เขาก็เป็นผู้หญิง เธอไม่อยากให้เขาถูกทำร้าย


“ฉันไม่กลับจนกว่าคุณจะกลับไปกับฉัน”


“ไม่กลับใช่มั้ย เฮ้ย”ผู้ชายคนนั้นส่งสัญญาณไปบอกลูกน้องของตัวเองให้เดินเข้ามาหายอนจองแล้วลากเขาไปให้พ้นทางเดิน ส่วนตัวเองก็เดินโอบเอวซูบินออกไป ร่างเล็กได้แต่บังคับตัวเองไม่ให้หันกลับไปมอง


“ปล่อยฉันนะเว้ย! คิดว่าฉันจะสู้พวกแกไม่ได้งั้นเหรอ ซูบินจังอย่าไปนะ ซูบิน!!!”ทางด้านยอนจองเขากำลังพยายามดิ้นให้หลุดพร้อมกับตะโกนห้ามซูบินไปด้วยน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ 


“โธ่โว้ย ไอ่พวกบ้า!!”


ผลัวะ!!


ร่างสูงใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดตัวออกแล้วต่อยไปที่หน้าพวกมันอย่างเต็มแรง เขาใช้วิชาฮับกิโดทุ่มมันลงพื้น ก่อนจะถีบอีกคนที่เดินเข้ามาจนเซล้มลง แล้วรีบวิ่งไปที่รถของซูบินกับผู้ชายคนนั้นอย่างทุลักทุเลแต่ก็ไม่ทันเมื่อโดนคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน ยอนจองพยายามสู้อีกครั้งแต่ด้วยความมึนเมาทำให้เขาต้องพลาดท่าโดนต่อยเข้าที่ท้องเต็มแรงจนทรุดลง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้คว้าข้อเท้าของหนึ่งในนั้นเอาไว้


“ยังไงคุณก็เป็นแค่ผู้หญิงอย่าอวดดีให้มันมากนักเลยนะครับ ไม่งั้นก็จะโดนแบบนี้”


เพี๊ยะ!!


ชายในชุดสูทย่อตัวลงตรงหน้ายอนจองแล้วเชยคางขึ้นก่อนจะง้างมือหนาแล้วฟาดใส่ใบหน้าขาวอย่างไม่ออมแรงจนเลือดสีสดไหลเปรอะเปื้อนริมฝีปากสวย เขาลุกขึ้นสะบัดขาเขี่ยยอนจองออกราวกับผ้าขี้ริ้วแล้วเดินไปทำหน้าที่ขับรถต่อ ดีแค่ไหนแล้วที่เขายังให้เกียรติความที่หล่อนเป็นผู้หญิงโดยการไม่ใช้เท้าเตะ


“แค่กๆ ซ ซูบินจัง”ผู้หมวดสาวสำลักฝุ่นและเลือดที่ออกมาปริมาณมาก เขาเจ็บจนชาไปทั้งใบหน้าแต่ต่อมน้ำตากลับยังทำงานได้ดี ร่างสูงได้แต่ทุบมือลงพื้นอย่างเจ็บใจที่ทำได้แค่มองรถคนหรูแล่นออกไปผ่านม่านน้ำตา ไม่รู้ว่าเจ็บใจเพราะแพ้หรือปวดใจที่รั้งใครบางคนไว้ไม่ได้กันแน่ มันอาจจะแค่คืนเดียวแต่เขาก็รู้สึกผูกพันกับซูบินเหลือเกิน ใจง่าย ยู ยอนจองช่างใจง่ายเสียจริง ที่เผลอไปหลงคำพูดคำจาหวานหูที่ใครต่อใครก็คงได้รับมันไปอย่างเท่าเทียมจนตัวเองต้องมารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นอยู่ตอนนี้



แต่ในขณะที่ยอนจองกำลังหมดหวังกับทุกอย่างและพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้งด้วยสภาพสะบักสะบอม  สองเท้าที่อยู่บนรองเท้าส้นสูงสีสวยของใครบางคนก็ปรากฏตรงหน้าเขา ร่างสูงค่อยไล่สายตาขึ้นไปจนสบเข้ากับดวงตาที่กำลังพราวไปด้วยหยาดน้ำตาเฉกเช่นเดียวกัน


“ทำแบบนี้ทำไมคะ”หล่อนถามเสียงสั่น ยอนจองสังเกตเห็นมือเล็กที่กำแน่นเหมือนกำลังโกรธเคืองกันแต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างดีใจ


“ซูบินจัง”


“ถ้าอยากซื้อฉันมากขนาดนั้น  ไหนล่ะคะเงิน”แม้จะเป็นห่วงเขามากถึงขั้นร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนผู้ใหญ่ให้ปล่อยเธอลงมา ซ้ำยังโดนตบไปอีกหนึ่งที แต่กระนั้นซูบินก็ยังแอบเคืองเล็กๆกับคำพูดของยอนจองก่อนหน้านี้ เขาพูดอย่างกับว่าเธอเป็นโสเภณีที่เห็นแก่เงิน


“ฉันไม่มีหรอกเงิน ฉันมีแต่ชีวิต คุณจะรับมันไว้ได้หรือเปล่าล่ะคะซูบินจัง”อาจจะเป็นเพราะว่าเมา ใช่ ยู ยอนจองยังคงเมา แต่เขาว่าคนเมามักพูดทุกอย่างออกมาจากใจเสมอ รอยยิ้มเขินอายของซูบินคือสิ่งที่เขาชอบมองตั้งแต่วันที่ได้เดินเล่นด้วยกัน จนกระทั่งเขาเกิดความโลภที่อยากจะเก็บมันเอาไว้คนเดียว


“อย่ามาล้อเล่นกับหัวใจคนแบบนี้เลยค่ะยูจัง ฉันไม่มีค่ากับคุณถึงขนาดนั้น”ร่างเล็กยังอดตัดพ้อไม่ได้ทั้งๆที่คำพูดของเขาหล่อหลอมใจเธอให้ละลายไปแล้วเกินครึ่ง


“ฉันบอกรึยังล่ะคะว่าคุณไม่มีค่า  อย่าตัดพ้อต่อว่าตัวเองแบบนี้อีกเลยนะซูบินจัง คุณมีค่าเกินกว่าจะไปแปดเปื้อนกับผู้ชายพวกนั้น และถ้าคุณจะหยุดฟังฉันซักนิดคุณจะรู้ว่าคุณมีค่ากับฉันมากเกินกว่าที่คุณเข้าใจ”


“คุณไม่ได้หลอกฉันใช่มั้ยคะ”เพราะเป็นเกอิชาคำพูดจาหวานหูจากลูกค้ามักเป็นแค่ลมปากที่เชื่อได้ยากสำหรับพวกเธอ เธอไม่อยากจะดีใจเก้อแล้วสุดท้ายก็ถูกทิ้งไปอย่างไม่ใยดี


“ฉันทำขนาดนี้แล้ว ถ้าคุณยังคิดว่าฉันมีเจตนามาหลอกลวงคุณ คุณก็แค่เดินหันหลังกลับไปค่ะ ซูบินจัง”เขาท้าทายแต่สายตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอนเพราะไม่ได้รู้จะอธิบายยังไงให้หล่อนเชื่อว่าเขาจริงใจ


“ฮึก ยูจัง ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ”ซูบินจ้องมองคนที่ยังนั่งอยู่ชั่วอึดใจก่อนที่จะยอมทรุดตัวลงกอดเขาเอาไว้พลางร้องไห้จนตัวโยน เธอทำเขาเจ็บเพราะความคิดมากของตัวเอง เธอเกือบทำอะไรโง่ๆเพราะคิดไปเองโดยไม่ถามเขาเลยซักคำ


“ไม่เป็นไรเลยซูบินจัง ฉันเองก็ขอโทษที่แสดงออกให้คุณมากไม่ได้”ร่างสูงลูบเรือนผมปลอบเธอ ด้วยหน้าที่เขาไม่สามารถแสดงออกได้มากนักว่ารู้สึกเช่นไร แต่วันนี้มันเกินจะทนแล้วจริงๆ


“คุณเจ็บมากมั้ยคะ ฉันจะทำยังไงดี”เธอผละออกมาดูแผลตรงปากเขาที่ดูจะแตกมากกว่าเธอหลายเท่า


“ฉันโอเค แต่คุณก็โดนมาอีกแล้ว ฉันจะทำยังไงให้คุณเลิกโดนทำร้ายเสียที”ยอนจองแตะเบาๆตรงแก้มเนียนที่ขึ้นรอยช้ำเพิ่มจากเดิมที่โดนโชตะตบเมื่อเช้า เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าซูบินต้องโดนมาบ่อยขนาดไหน แก้มเนียนใสนี่ไม่ควรจะมีร่องรอยใดใดเลยด้วยซ้ำ


“แค่คุณคนเดียวที่ไม่ทำร้ายฉัน ฉันก็พอใจแล้วค่ะยูจัง”ร่างเล็กยกมือขึ้นจับมือเขาให้แนบแก้มเธอโดยไม่กลัวเจ็บ แค่ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาก็ช่วยทุเลาทุกอย่างลงได้แล้ว เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองมีค่าถึงเพียงนี้  ถ้านี้เป็นฝันเธอก็ขอภาวนาขออย่าให้เธอตื่นขึ้นมาอีกเลย






โซจองค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน  อาการไข้ของเขาทุเลาลงแต่ยังคงปวดศีรษะอยู่ไม่น้อย ดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยพิษไข้มองไปยังพื้นที่ข้างๆแต่ไม่พบกับร่างของซอลอาบนฟูกนอนคาดว่าหล่อนคงออกไปหาลูดากับฮายาโตะแล้ว โซจองยอมรับว่าตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมาร่างกายเขาก็ใช่ว่าจะดีนักเขาปวดไปทั้งร่างกาย แต่ด้วยความที่ถูกฝึกมาแบบตำรวจที่ต้องช่วยเหลือผู้อื่นเป็นอันดับแรกเขาจึงจำเป็นต้องฝืนแต่ก็อย่างว่า ร่างกายของคนเราเมื่อถึงขีดสุดก็ย่อมประท้วงออกมาเสมอ


“ตื่นแล้วหรือคะ”ในขณะที่สารวัตรคนเก่งกำลังคิดจะลุกออกไปด้านนอก คนจากด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ซอลซังเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือ เธอถามเขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงธรรมดาไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดใดก่อนจะวางถาดที่มีทั้งอาหารและถ้วยยาลงอย่างเบามือข้างๆฟูกนอนของโซจอง


“ค่ะ ฉันกำลังจะลุกออกไปหาคุณอยู่พอดี”


“ทางที่ดีคุณควรนอนอยู่เฉยๆจะดีกว่านะคะโซจอง”เธอกล่าวขณะคนข้าวต้มแล้วเป่าเบาๆเพื่อมันคลายร้อนพอที่จะไม่ทำให้ปากคนทานพอง


“นอนให้คุณกอดแบบเมื่อคืนน่ะหรือคะ ก็โอเคนะ ฉันชอบค่ะ”คนป่วยนอนยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะตอนใกล้รุ่งสางเขาตื่นขึ้นมาด้วยอาการคอแห้ง แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เขาลืมอาการเหล่านั้นไปจนหมด เนื่องจากใบหน้าของเขากำลังซุกอยู่ตรงลำคอระหงษ์ของใครบางคน และพอเงยหน้าไปเพียงนิดเขาก็พบเข้ากับใบหน้าสวยของซอลอาอยู่ใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่าลดลงมา 
แม้ยามหลับเจ้าหล่อนก็ยังงดงามอย่างไม่น่าเชื่อ 

แต่ที่ทำเอาเขาแปลกใจยิ่งกว่านั้นก็คือเขาและเธอต่างเปลือยท่อนบนกันทั้งคู่ ทำเอาท่านสารวัตรสับสนไปชั่วขณะว่าตัวเองเผลอทำอะไรเจ้าหล่อนไปหรือเปล่า แต่ก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เขาคิดว่ากำลังฝันไปเมื่อตอนดึก เขานึกไม่ถึงเลยว่าซอลอาจะยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อให้เขาคลายหนาว ราวกับว่าเจ้าหล่อนขุดหลุมที่เขาตกลงไปให้ลึกมากยิ่งขึ้นจนเขาเริ่มกลัวแล้วว่าจะขึ้นมาได้หรือไม่ ผลที่ได้คือเขานอนจ้องมองหน้าเธอแบบนั้นจนหลับไปอีกครั้ง


“คุณรู้?”ซอลอาวางชามข้าวต้มที่กำลงคนอยู่ไว้ที่เดิมทันทีเมื่อได้ฟังสิ่งที่โซจองพูด เมื่อเช้าเธออุตส่าห์ตื่นแต่ฟ้ายังไม่ทันสางเพื่อจะลุกขึ้นแต่งตัวให้เขารวมถึงตัวเธอเองโดยไม่ให้เขารู้ตัวและก็ดูเหมือนว่าเขายังหลับสบายดีเธอถึงได้วางใจ  เธอพลาดไปที่วางใจตำรวจร้อยเล่ห์อย่างเขา แม้ยามป่วยก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์


“ขอบคุณนะคะ ฉันอุ่นไปถึงหัวใจเลยค่ะ”


“ฉันไม่มีทางเลือกนี่คะ คุณไม่หายหนาวเสียที หรือว่าทั้งหมดคือคุณแค่แกล้งฉันคะ”เธอจ้องเขาด้วยสายตาไม่พอใจเล็กๆ พอเห็นรอยยิ้มล้อเลียนจากเขาแล้วเธอก็เริ่มไม่ไว้ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคือเรื่องจริงหรือเปล่า


“ซอลจังคะ ฉันไม่เอาความเป็นความตายมาล้อเล่นหรอกนะ ฉันป่วยจริงค่ะ ไม่เชื่อก็ลองจับดูอีกทีสิคะ”ร่างสูงจับมืออีกฝ่ายมาแตะลงตรงหน้าผากตัวเองด้วยสายตาออดอ้อนเล็กๆ


“ฉันอนุญาตให้คุณเรียกฉันว่าซอลจังแล้วหรือคะ”เธอดึงมือออกด้วยใบหน้าขึ้นสีเล็กๆ ก่อนจะแสร้งทำเสียงดุใส่แม้เมื่อคืนเธอจะได้ยินเขาเรียกเธอด้วยชื่อนี้ไปแล้วโดยที่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร


“ฉันรู้ว่ายังไงคุณก็ต้องอนุญาตค่ะ”


“ฉันไม่ชอบคุณเลยค่ะโซจอง พูดจริงๆ”ร่างบางพูดโดยไม่ยอมสบตาเขาแล้วกลับไปคนข้าวต้มต่อทั้งๆที่มันก็น่าจะเย็นขึ้นมาแล้ว


“คุณรู้ตัวรึเปล่าคะว่านั่นเป็นคำต่อว่าที่น่าฟังที่สุดในโลก”โซจองขำน้อยๆ เขาอยากรู้นักว่าทั้งชีวิตซอลอาเคยขึ้นเสียงด่าใครแบบจริงๆจังหรือเปล่า นี่น่ะหรือมาม่าซังที่ใครต่างกลัว ใช่ผู้หญิงกริยามารยาทน่ารักตรงหน้าเขาในตอนนี้จริงๆอย่างนั้นหรือ


“เชื่อเถอะค่ะว่าคุณคงไม่อยากฟังคำต่อว่าอื่นๆของฉันนอกจากนี้หรอก  ลุกขึ้นมาทานข้าวก่อนนะคะ”ซอลอาพูดด้วยถ้อยคำที่แฝงไปด้วยความจริงจัง โซจองคงไม่รู้ว่าถ้อยคำรุนแรงนั้นมันอัดแน่นอยู่ภายในใจเธอมากมายแค่ไหน เธออยากตะโกนถามเขาว่าทำไมแต่ก็ยังทำมันไม่ได้ในตอนนี้ แต่เพราะไม่อยากให้เขาจับพิรุธได้เธอจึงเปลี่ยนเรื่องโดยการช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้นมาทานข้าว


“ซอลจังคะ ฉันรู้สึกว่าความป่วยจะดูดเอาเรี่ยวแรงฉันไปจนหมดเลยค่ะ มันคงจะดีถ้าหากว่าคุณจะช่วยป้อน”พอลุกขึ้นนั่งได้คนป่วยขี้แกล้งก็แสร้งทำเป็นไร้เรี่ยวแรงเพื่อให้เจ้าหล่อนป้อนแทนการเลื่อนชามข้าวให้เขาเพียงแค่นั้น


“เมื่อวานที่ฉันป่วยฉันก็ทานเองได้นะคะ”


“เมื่อวานฉันอยากป้อนแต่คุณไม่ให้ป้อนต่างหากค่ะคนสวย”เขาเถียงทันควัน


“คนสวย? รู้มั้ยคะว่าคำนี้คนที่โรงน้ำชามักใช้พูดกันประจำ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกคนเจ้าชู้ประตูดินที่อายุ 50 อัพเห็นจะได้”


“อ่า คนเจ้าชู้ประตูดินยังพอรับได้นะคะ แต่ถ้าเป็นคนอายุ 50 อัพฉันขอค้านค่ะ ฉันชมคุณเพราะว่าคุณสวย อื้อ”โซจองกำลังจะพล่ามเถียงต่อแต่ก็โดนมาม่าซังคนสวยยัดช้อนข้าวต้มเข้าปากเขาเสียแล้วเพื่อให้เขาหยุดปากหวานเรี่ยราดเสียที ทำเอาคนโดนยัดแบบไม่ทันตั้งตัวได้แต่ขมวดคิ้วใส่เพราะยังพูดไม่ได้เนื่องจากเคี้ยวอยู่ เจ้าหล่อนยัดคำเล็กๆมาเสียที่ไหนไม่สำลักจนไอตายก็ดีแค่ไหนแล้ว


“อยากให้ฉันป้อนไม่ใช่หรือคะ งั้นคุณก็ควรรีบทานมากกว่าพูดมากค่ะโซจอง”คนป้อนแอบอมยิ้มเมื่อเห็นอาการอมข้าวจนแก้มพองแล้วขมวดคิ้วใส่เข้าราวกับเจ้านกตัวแดงในการ์ตูนที่ซูบินเคยเอาให้ดู  สารวัตรเลยจำต้องยอมทานเงียบๆโดยการจ้องหน้าเจ้าหล่อนไปเคี้ยวไปอย่างมีความสุข ถ้าเป็นซอลอาต่อให้แกล้งเขามากกว่านี้ก็เห็นทีจะต้องยอม


“ลูดาจังกับคุณฮายาโตะไม่อยู่เหรอคะ”โซจองถามหลังจากยอมทำตัวเชื่องให้เจ้าหล่อนป้อนข้าวป้อนยาจนเสร็จ


“ทั้งสองคนออกไปหาปลาที่แม่น้ำค่ะ”


“งั้นเราออกไปหาสองคนนั้นดีมั้ยคะ  คุณจะได้เดินดูรอบๆหมู่บ้านด้วย มันสวยมากเลยนะ”โซจองแนะนำด้วยไม่อยากให้ซอลอารู้สึกเบื่อ อีกอย่างถ้าเรามีกิจกรรมทำร่วมกันเขาเชื่อว่ามันจะช่วยให้เธอกับเขารู้สึกผูกพันกันมากขึ้น เวลาออกไปจากที่นี่เธอจะได้ไม่ลืม


“แต่คุณยังไม่หายดีเลยนะคะ ฉันว่าคุณนอนพักต่ออีกซักหน่อยจะดีกว่า”


“เป็นห่วงฉันหรือคะ”


“ฉันขี้เกียจดูแลคนเอาแต่ใจแบบคุณแล้วต่างหากค่ะโซจอง เอาแต่ใจแล้วยังดื้อมากด้วย”คนสวยทำหน้าดุที่ดูไม่ดุซักเท่าไหร่สำหรับโซจอง กลับกันมันช่างน่ารักเสียจนเขาอยากจะดึงเธอลงมาฟัดเสียให้รู้แล้วรู้รอด


“ฉันดื้อมากกว่าที่คุณคิดอีกค่ะซอลจัง  ถ้าฉันยอมนอนต่ออีกซักนิดตอนบ่ายคุณต้องไปเดินเล่นกับฉันนะ”


“ต่อรองเป็นเด็กเลยนะคะ ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าคุณอายุเท่าไหร่”พูดในขณะที่กำลังเก็บเอาถาดอาหารออกไปล้างแล้วปล่อยให้โซจองนอนพัก


“ฉันอายุมากกว่าที่คุณคิดแล้วกันค่ะ ตกลงว่าไงคะหรือว่าคุณอยากนอนกอดฉัน แบบนั้นฉันนอนได้ทั้งวันเลยนะ”ร่างสูงวกกลับมาเรื่องเดิมอีกครั้ง เขารู้สึกชอบใจที่ทำให้ซอลอาขัดเขินขึ้นมาได้


“ถ้าคุณยังพูดเรื่องนี้อีกที ฉันไม่รับประกันนะคะว่ายาที่คุณกินจะเป็นยารักษาหรือยาพิษ”ซอลซังหันมามองค้อน เธอไม่น่าหลวมตัวไปช่วยเขาเลยจริงๆ ดูสิได้ใจยกใหญ่


“โอเคๆ นอนแล้วก็ได้ค่ะคนสวย”ด้วยกลัวว่าจะเล่นเยอะจนเจ้าหล่อนจะงอนเข้าให้จริงๆโซจองเลยจำยอมต้องล้มตัวลงนอนแต่โดยดี เขาเองก็หวังว่าตื่นมาแล้วจะดีขึ้นมากกว่านี้ จะได้พาซอลอาไปเดินเล่นได้อย่างสบายๆ
 






หวานกันไปอีกซักตอนสองตอนเพิ่มระดับน้ำตาลในเลือด
จะได้ไม่ช็อคตายกันไปก่อน กลายเป็นว่าฝั่งเมะกำลังหลง
แม่สาวโรงน้ำชากันหัวปักหัวปำซะแล้วเสี่ยงไปหรือเปล่าหนอ
 ไปๆมาๆก็สนุกกับการคู่ยอนบินน้ำเน่าดี ชอบบบ 555 
แต่เขายังไม่ลงเอยกันแค่นี้หรอกค่ะ หึ
ไว้ต่อตอนหน้าแล้วกันเนอะ ฝากอ่านฝากคอมเม้นกันด้วยเน้อออ กราบบบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #58 chubakie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 03:50
    แล้วก็เจ้าเล่ห์อย่างเคยชูโซจองงงงงง
    เพราะบทโตกว่าเวลาหยอดเลยยิ่งเหมือนลุงไปใหญ่ คู่ยอนบินเขาเหมือนออกมาจากละครตั้งแต่แรกเจอยังไงก็อย่างนั้น คิดว่าซูบินจะไม่ลงมาจริงๆซะละ ยังไม่ดราม่าหนักๆ ก็เชื่อมความสัมพันธ์กันไป ดราม่ามาโป้งเดียวเราก็คงตายคามือพี่ไรท์เลย
    #58
    0
  2. #47 KanisttaPanika (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 18:51
    รอจตอนต่อไปนะค่ะ~ ความฟินคือสิ่งที่ต้องการ พิโซหยอดเก่งมาก ขอให้ซูบินกับพี่หมีเราลงเอยด้วยดี มิมีน้ำตาให้มากนะค่ะ สงสารหน่อยค่ะ ถ้ามีก็ขอฉากฟินทดแทนเน้อ
    #รอค่ะ
    #47
    0
  3. #46 HilariousFunny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 13:00
    กี๊สสสสสส พิโซจองนี้หยอดเก่งนะคะ555555 แต่แบบก็อยากรู้ละอ่ะค่ะว่าทำไปซอลอาดูเหมือนจะโกรธแค้นอะไรพิเค้า เรื่องพี่ชายรึเปล่าคะหรือยังไงงงงง แง่ะะะะ อยากรู้วววข่ะะะ ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ รออ่านค่าาาา
    #46
    0
  4. #45 fasaiwrpc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 06:34
    ยอนบินก็น่ารักก โซจองกับซอลซังก็น่ารักอ๋อยยยย ไม่ไหวแย้ววว
    #45
    0
  5. #44 Jake_m (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:34
    อ่านไปเจ็บไปเหมือนโดนซ้อมเอง(?) ยอนบินรู้กกกก หนูเจ็บมั้ยย ;-; ฉากยอนบินเข้าใจกันแล้วนี่มันพอดีกับเพลงสุดๆเลยค่ะ อินเว่อ ส่วนโซจองนี่น่าหยิกมาก พิซอลน่าร้ากกก ดูไม่เป็นซอลซังคนจับต้องยากแบบตอนแรกแล้ว ฮือ เค้าน่ารักจังเลยค่ะะ /สู้ๆนะคะไรท์ :3
    #44
    0
  6. #38 LoveToon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 05:27
    ยอนบิน น่าสงสารอะ นี้ถ้าซูบินจังไปกะตาเฒ่านั้นจริงๆ คนอ่านก็แกแตกตายจ้า ฮ่าาา ถ้าอยู่นานกว่านี้ซอลซังเราต้องเสียแผนแน่ๆ จริงๆแล้ว โซจองจะรู้รึป่าวว่าตัวเองกำลังโดนหลอก
    #38
    0
  7. #37 ALERT__ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 01:33
    หวานมันกำลังดี เรือยอนบินแล่นอย่างในฟิคคงสุขใจ
    #37
    0
  8. #36 kimtaein (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 00:34
    โอ้ย เจ็บแทนคู่ ยอนบิน โดนหยักทั้งคู่ ส่วนคู่โซซอลนี่ก็นะ แต่อยากรู้จิงๆ ปมอะไรที่ทำให้ซอลอาเกลียดโซ มันยังไงกันนะ เรื่องนี้เตรียมมาม่ารอได้เลย
    #36
    0